ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

หลังจากที่พวกหลงหยุนกับหลานหยูได้ทำการมาเจอกับหมาป่าแห่งการสังหารที่เป็นระดับหลอมรวมขั้นต่ำในตอนนี้นั้นเองโดยที่หมาป่าแห่งการสังหารมันต้องการฆ่าพวกหลงหยุนไปเป็นอาหารของมันนั้นเองส่วนทางหลงหยุนนั้นอยากรีบ ดูว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นในตอนนี้แข็งแกร่งถึงขนาดไหนแล้วนั่นเองหลังจากที่เขาได้เลื่อนระดับมาอยู่กำเนิด ลมปราณ ระดับ 3 และส่วนกายาของเขาได้พัฒนาการเป็นกายาเทพมังกรขั้นที่ 2 อย่างกายามังกรเหล็กแล้วนั้นเองทำให้เขานั้นอยากรู้เป็นอย่างมากทดสอบความสามารถของเขาว่าพละกำลังมากมายของเขาเพิ่มขึ้นขนาดไหนและมีสิทธิ์สามารถชนะ อสูร ระดับหลอมรวมขั้นต่ำได้หรือไม่ นั้นเองโดยที่เขานั้นได้อยากทดสอบความแข็งแกร่งของเขาเต็มที่แล้วนั้นเองส่วนทางด้านหลานหยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนตอนนี้ตื่นเต้นเป็นอย่างมากหลังจากได้เห็น สัตว์อสูร ระดับหลอมรวมตัวนี้เธอนั้นก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าหลังจากที่เขานั้นได้เลื่อนขั้นระดับมาแล้วเขาคงอยากแสดงความแข็งแกร่งในตอนนี้ว่ามันความแข็งแกร่งได้เพิ่มขึ้นมากมายขนาดไหน

"หลงหยุน เจ้าข้ารู้นะว่าเจ้าอยากแสดงความแข็งแกร่งของเจ้าเต็มทีแล้วแต่เจ้าอย่าลืมนะว่าตอนนี้สิ่งที่เราหมายวางไว้คือบ่อน้ำด้านหลังของมันน่ะเราไม่ค่อยมีเวลาที่ต้องมายุ่งกับเจ้าหมาป่าตัวนี้หรอกนะ"

ทางด้านหลงหยุนหลังจากได้ยินหลานหยู แต่ถึงไม่ต้องให้หลานหยู บอกเขาก็รู้อยู่แล้ว เพราะสิ่งอย่างไรพวกเขาต้องรีบออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุดนั้นเอง

"ข้ารู้อยู่แล้วล่ะเจ้าไม่ต้องมาบอกข้าแล้วเดี๋ยวข้าจะลองโจมตีมันก่อนแล้วกันว่าความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้นั้นมีมากขนาดไหนแล้ว ข้าอยากรู้จริงๆ"

ทันใดนั้นหลงหยุนก็ได้เตรียมตัวตั้งท่าวิชาของเขาในทันทีได้ทำการโจมตีใส่หมาป่าแห่งการสังหารในอดีต

"กรงเล็บมังกรสังหารสิ้น"

สิ้นสุดคำกล่าววิชาของหลงหยุนทันในนั้นคลื่นพลังของกรงเล็บก็ได้ทำการเข้าโจมตีใส่หมาป่าสังหาร ในทันทีและเมื่อหมาป่าแห่งการสังหารมันได้สัมผัสได้ถึงพลังที่มันพุ่งมาอยู่ตรงหน้านี้ทำให้มันหวาดเกรงกลัว อยู่ไม่น้อยตอนนี้แต่มานั้นก็ยังไม่ได้ยอมแพ้มันได้ลองเข้าปะทะกับพลังนั้นในทันทีด้วยกรงเล็บ ที่มันทรงพลังของมันนั้นเอง ของมันนั้นเองแล้วเมื่อกรงเล็บของมันเข้าปะทะกับคลื่นพลังมังกรสังหารนี้ทำให้มันนั้นถึงกับ มันนั้น ได้คิดว่ามันสามารถทำลายการโจมตีนี้อย่างง่ายดายแต่เมื่อมันได้สู้กับเข้าปะทะเข้ากับพลังโจมตีของหลงหยุนที่ได้ปล่อยออกมานี้ทันใดนั้นมันก็ได้ กระเด็นถอยหลังออกไป หลายก้าว นั้นเองและสร้างบาดแผลให้มัน ตรงบริเวณรอบๆตัวของมันได้โดนคลื่นของหลงหยุนที่ปล่อยออกมาสร้างบาดแผลให้มันเต็มรอบตัวของมันนั้นเอง มันไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อมันรับการโจมตีของมนุษย์ที่อยู่ในกำเนิดลมปราณระดับ 3 สามารถทำให้มันบาดเจ็บได้นั้นเองและเมื่อหลงหยุนเขาได้เห็นว่าการโจมตีของเขานั้นในตอนนี้สามารถใช้ได้ผลกับสัตว์อสูรระดับหลอมรวมแล้วก็ทำให้เขานั้นรู้สึกดีไม่น้อยในตอนนี้ส่วนหมาป่าแห่งการสังหารมัน เมื่อได้เห็นแบบนั้น ก็ได้คิดจะทำการโจมตีสวนกลับในทันทีแล้วจากนั้นหมาป่าแห่งการสังหารมัน ก็ได้ทำการใช้ความเร็วสูงสุดของมันวิ่งไปมารอบๆพื้นที่แห่งนี้ นั้นเอง และเมื่อหลงหยุนในเห็นแบบนั้นก็ ได้มองไปทั่วพื้นที่ในทันทีแต่เขาก็ ไม่สามารถตามความเร็วของมันได้ทันเพราะความเร็วของเขากับความเร็วของหมาป่าแห่งการสังหารที่ขึ้นชื่อในเรื่องความเร็วนั้นแตกต่างกันมากเกินไปนั้นเองการเคลื่อนไหวแต่ละครั้งของหมาป่าแห่งการสังหารทำให้พื้นที่รอบๆนั้นถึงกับพังทลายในทันทีกลายเป็นรอยเท้าของหมาป่าแห่งการสังหารในแต่ละครั้งนั้นเองทำให้เกิดหินกระแทกมากมายไปมาและทำให้เกิดละอองฝุ่นในที่แห่งนี้นั้นเอง

" หือ ลูกไม้ตื้นๆนี่แกจะเอามาสู้กับข้าอย่างนั้นหรออย่าหวังจะสามารถทำอะไรข้าได้ในตอนนี้"

ทันใดนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการเรียกหางมังกรของเขานั้นออกมาในทันทีและเมื่อหางมังกรปรากฏขึ้นมาหลงหยุนนั้นสังเกตได้หางมังกรของเขานั้นจากประมาณ 10 เมตรตอนนี้มันได้ยาวขึ้นอีกประมาณ 2 เมตรส่วนทางด้านหมาป่าแห่งการสังหารเมื่อมันได้เห็นหางมังกรของหลงหยุนมันก็ไม่ได้หวั่นเกรงสักนิดถึงมนุษย์คนนี้นั้นจะมีอาวุธอะไรก็ตามมาเชื่อมั่นในความเร็วของมันอย่างมากและ แล้วมันก็ได้ทำการเลิกวิ่งไปพื้นที่รอบๆในสถานที่แห่งนี้มันก็ได้ทำการเปลี่ยน เข้าไปโจมตีใส่ หลงหยุนแทน โดยการพุ่งเข้าไปเพื่อหวังจะฉีกกระชากร่างกายของหลงหยุนให้ออกเป็น เสี่ยงๆนั้นเองและมันเมื่อมันได้เข้าใกล้หลง หยุนมันก็ได้เห็นว่าหลงหยุนนั้น ไม่ได้ขยับเขยื้อนจากที่เดิมเลยสักนิดเดียวแล้วไม่ได้หันซ้ายหันขวาเลยสักนิดประมาณนั้นเองมันได้คิดว่าหลงหยุน คงไม่สามารถตามความเร็วของมันได้มันก็ ยิ่งได้ใจใหญ่นัั้นเองมันได้ใช้กรงเล็บของมันแล้วทำการเข้าโจมตีใส่หลงหยุน จากทางด้านหลัง ส่วนทางด้านหลงหยุนเขานั้นก็ กำลังรอจังหวะของหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเข้าโจมตีเข้ามาใส่เขานั้นเองโดยที่เขานั้นไม่ต้องทำการหันไปไหนทั้งนั้น และเขาก็สามารถรู้สึกได้ทำการกระทำนี้และจังหวะนั้น หมาป่าแห่งการสังหารมันได้ทำการพุ่งเข้ามาเพื่อจะโจมตีใส่หลงหยุนและทางเขา นั้นไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด เมื่อมันได้เข้ามาโจมตีใส่หลงหยุน ทางของเขาที่ได้รอจังหวะนี้มานาน หลงหยุนก็ได้ทำการใช้หางมังกรของตัวเองในการพันขาของหมาป่าแห่งการสังหาร ที่กำลังโจมตีเข้ามา แล้วใช้เป็นแรงเหวี่ยงใส่เจ้าหมาป่าแห่งการสังหารไปอยู่ที่บนหัวของหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเอง อย่างพอดิบพอดี เพื่อ จะหลบการโจมตีของหมาป่าแห่งการสังหาร ส่วนหมาป่าแห่งการสังหาร และเมื่อมันได้เห็นว่ามนุษย์อย่างหลงหยุนได้มาอยู่ที่บนหัวของมันทำให้มันนั้นเกรี้ยว กราดไปอย่างมากมันนั้นได้คำรามอย่างสุดเสียงด้วยความ โกรธแค้นของ มันได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของมันออกมาในทันทีส่วนทางหลงหยุน หลังจากได้เห็นระดับความแข็งแกร่งของหมาป่าแห่งการสังหารในตอนนี้นั้นเขารู้สึกเกรงกลัวอยู่นิดหน่อยเพราะถึงอย่างไรระดับของเขาก็ยังต่างกับหมาป่าแห่งการสังหารมากนัก

"เจ้านี้พูดมากจริงๆเลยเงียบปากซะแล้วเมื่อเขตแดนเทพมังกร"

ทันใดนั้นเขตแดนเทพมังกรก็ ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจากหลงหยุนทำให้ตัวของหมาป่าแห่งการสังหารนั้นตอนนี้เลิกขัดขืนอาละวาด เมื่อเจอกับเสียงคำรามที่มีพลังมากมายกว่ามันหลายเท่าและเป็นสัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในหมู่มวลของสัตว์เทพนั้นเองพวกมันนั้นไม่สามารถขัดขืนพลังของหลงหยุนในตอนนี้ได้แน่นอนแล้วเมื่อมันได้ทำการหยุดนิ่งมันก็สามารถรู้สึกได้ว่าตอนนี้ร่างกายของมันนั้นชาเป็นอย่างมากและเหมือนรู้สึกว่าภายในร่างกายของมันเหมือนได้ถูกทำลายไปเพราะพลังจากเขตแดนนี้

"เจ้าน่ะตายๆไปซะเถอะข้าจะได้เอาแก่นอสูรวิญญาณของเจ้ามาเป็นของข้า จงไปสบายแล้วเถอะกรงเล็บมังกรปฐพี"

ทันใดนั้นหลงหยุนเขาได้ทำการโจมตีเข้าใส่ที่หัวของหมาป่าแห่งการ สังหารด้วยพลังที่มีมากกว่าครั้งในไหนที่เขาเคยแสดงมาเพราะด้วยกายาเทพมังกรของเขาที่ เพิ่มพละกำลังให้เขาอย่างมากมายมหาศาลนั้นทำให้การโจมตีนี้รุนแรงกว่าอย่างมากนั้นเองแล้วเมื่อการโจมตีนี้ได้ทำการเข้าโจมตีใส่ที่หัวของหมาป่า แห่งการสังหารก็ทำให้มานั้นหัวถึงกับทรุดลงพื้นในทันทีทำให้เกิดแรงกระแทกพื้นที่รอบๆในทันทีและส่วนมันที่ได้รับการโจมตีนี้เข้าไปร่างกายของมันนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีในครั้งนี้มันนั้นเชื่อว่าหลังจากมันได้ทะลวงขั้นมาเป็นอสูรระดับหลอมรวมแล้วมันคิดว่าแค่มนุษย์ระดับกำเนิดลมปราณนั้นคงไม่สามารถจัดการอะไรมันได้แล้วในตอนนี้แต่สิ่งที่มันคิดนั้นถึงกับผิดเมื่อมันมาเจอกับหลงหยุนในตอนนี้ถ้ามันรู้อย่างนี้มันจะไม่เข้าโจมตีใส่มนุษย์สองคนนี้ แน่นอนเพราะด้วยพลังของหลงหยุนในตอนนี้ที่มีมากกว่าเก่าหลายเท่าสามารถจัดการมันได้อย่างง่ายดายนั้นเอง แต่หลงหยุนนั้นรู้ดีหากเขาไม่ใช้เขตแดนเทพมังกรเขาคิดว่าอย่างไรก็ไม่สามารถชนะเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ได้อย่างแน่นอนแล้วเมื่อใช้เขตแดนเทพมังกรนั้นทำให้เขานั้นเริ่มรู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมากเพราะเขตแดนเทพมังกรนั้นกินพลังมากมายมหาศาลและพลังจิตด้วยนั้นเอง แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาเขานั้นได้หันไปดูที่หมาป่าแห่งการสังหารนั่นเองที่ตอนนี้นั้นมันได้รับการโจมตีของหลงอยู่ในตอนนี้ไปเต็มๆทำให้ร่างกายของมันนั้นบาดเจ็บมาสาหัสแต่ร่างกายของมันกับชีวิตของมันนั้นก็ยังไม่ตายนั้นเองหลงหยุนได้ค่อยๆทำการเดินเข้าไปตรงหน้าของมันในทันทีที่ตอนนี้สภาพร่างกายของมันนั้นหลังจะได้รับการโจมตีไปก็บาดเจ็บไม่น้อยแต่ว่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากนักมันนั้นได้ทำการลุกขึ้นมาต่อหน้าหลงหยุนในทันทีแล้วคำรามอย่างเกี้ยวโหดและทันใดนั้นมันก็ได้ใช้วิชาของมัน และจากนั้น ก็ได้มีร่างแยกหมาป่าเพิ่มมาอีก 2 ตัวในทันทีนี่คือร่างแยกหมาป่า ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบกับหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเอง

"นี้คือร่างแยก หมาป่า แห่งการสังหารอย่างนั้นหรอข้าเคยได้ยินมาอยู่ข้าอยากรู้นะว่าหมาป่าแห่งการสังหารแต่ตอนนี้จะสามารถจัดการข้าได้หรือเปล่า"

ส่วนหมาป่าแห่งการ สังหาร มันใกล้ทำการพุ่งเข้าโจมตีใส่หลงหยุนด้วยร่างแยกทั้ง 2 ในทันที พร้อมกับตัวมันเข้าโจมตีใส่ หลงหยุน ในพร้อมกัน

"เจ้าคิดว่าแยกร่างแล้วจะสามารถทำอะไรข้าได้อย่างนั้นหรอทันใดนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการใช้วิชาร่างแยกมายาออกมาทำให้ตัวของเขานั้นมีร่างเทียบเท่ากับหมาป่าแห่งการสังหารนั้นเองและก็ได้ทำการพุ่งเข้าโจมตีใส่หมาป่าแห่งการสังหารโดย หมาป่าแห่งการสังหารตัวที่ 1ต่อ 1 แล้วเมื่อร่างแยกของหลงหยุนกับหมาป่าแห่งการสังหารนั้น ได้มาเจอกันก็ทำให้เกิดการปะทะกันเข้าโดยที่ร่างแยกของหลงหยุนได้ทำการพุ่งเข้าไปเพื่อจะเข้าไปต่อยใส่หมาป่าแห่งการสังหารที่เป็น ร่างแยก นั้นเองส่วนหมาป่าแห่งการสังหารที่เป็น ร่างแยก นั้นมันก็ได้ทำการพุ่งเข้าไปคิดจะ กัด ใส่หลงหยุนที่เป็น ร่างแยก แต่เมื่อมันได้โดนร่างกายของร่างแยกของหลงหยุนมันนั้นก็ได้ทะลุร่างของหลงหยุนในทันทีโดยไม่ได้โดนการโจมตีของหลงหยุนเลยสักนิดเดียวนั้นมันทำให้มานั้นสามารถรู้สึกได้ว่ามันเป็นกับดักซะแล้วในตอนนี้และทันใดนั้นหลงหยุนตัวจริงก็ได้ปรากฏออกมาที่ด้านหลังของมัน

"ตายไปซะเถอะหมัดพิโรธเฉิงฉี"

หลงหยุนเขานั้นที่ได้มาอยู่ด้านหลังของร่างแยกของหมาป่าแห่งการ สังหารได้ทำการต่อยไปที่ลำตัวของร่างแยก ไปเต็มๆ ทันใดนั้นร่างแยกของหมาป่าแห่งการสังหารที่ได้โดน หลงหยุนได้ โจมตีไปนั้นมันได้กระเด็นจนตัวมานั้นได้หายไปในทันที เพราะการโจมตีที่รุนแรงของหลงหยุน

" จัดการง่ายไป"