เช้าวันรุ่งขึ้นครอบครัวหวงตื่นไปรดน้ำผักและดูแปลงนากันแต่เช้าหว่านอิ่งเดินเข้าครัวทำอาหารง่ายๆ นางนำมันหวาน เผือก ฟักทองมานึ่งรวมกันเพื่อกินในมื้อเช้า วันนี้นางวางแผนจะจับปลาไปขาย เดินเก็บผักริมลำธารแบบสบายๆ สักวันนางอยากให้ครอบครัวมีเวลาพักบ้าง
"ท่านพ่อวันนี้ไปจับปลากันดีหรือไม่เ้าคะ จะได้นำไปขายที่เหลาอาหาร พรุ่งนี้ค่อยไปวางกับดักสัตว์ก็ได้" หว่านอิ่งถามบิดาหลังจากมื้อกินเช้าเสร็จ สมุนไพรที่เก็บมาเมื่อวานยังไม่ได้เอาไปขาย นางจึงอยากให้บิดาไปจับปลาเพื่อนำไปขายพร้อมกับสมุนไพร
"ได้สิอิ่งเออร์ พ่ออยากไปลองที่จับปลาใหม่ของเ้าเหมือนกัน" จื่อหานยังรู้สึกทึ่งกับอุปกรณ์ของบุตรสาวไม่หายเพราะชาวบ้านยังไม่มีใครจับปลาวันหนึ่งได้มากเท่าบุตรของเขา จื่อหานเลยอยากไปลองดูสักครั้งว่ามันใช้งานอย่างไร
"เดี๋ยวข้าไปเอาของก่อนนะเ้าคะ"
ครอบครัวหวงทั้งห้าคนแบกกระบุงกันคนละอัน ตอนแรกจิ้งหรงนางจะเอากระบุงไปแค่สองอันแต่อานตี๋ไม่ยอม บุตรนางบอกวันนี้ต้องได้ปลากลับบ้านมากกว่าวันก่อนจนนางยอมให้บุตรชาย ชางอวี่เตรียมอุปกรณ์ต่างให้บิดากับมารดา
ชางอวี่นำไม้มามัดเข้ากับตาข่ายเพื่อให้บิดาและมารดาเขาลากปลา ส่วนอานตี๋ถือไม้เอาไว้ตีน้ำไล่ปลาเข้าตาข่าย หว่านอิ่งเดินถือกระบุงเก็บผักและสมุนไพรริมลำธาร ชางอวี่ถือไม้แทงปลาที่น้องพึ่งทำให้เขาใหม่เดินไปหาที่สงบเขาจะได้มีสมาธิในการจับปลา ครอบครัวช่วยกันทำตามสิ่งที่สามารถทำได้คนละไม้ละมือ และวันนี้พวกเขาได้ปลามาสี่กระบุงเต็ม
"ท่านพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถิดเ้าค่ะ จะได้นำปลาและสมุนไพรเข้าเมืองไปขาย" จิ้งหรงบอกสามีที่กำลังช่วยตนคัดเลือกปลาที่มีรอยแผลและปลาที่ตัวเล็ก
"ได้ๆ แต่ครั้งนี้ได้ปลามาเยอะมากคงต้องไปยืมเกวียนลาของบ้านเหวินเซียวเสียแล้ว" จางเหวินเซียวเป็สหายรักกับจื่อหานั้แ่เขาย้ายมาที่นี่ได้เดือนกว่า จางเหวินเซียวมักชวนเขาขึ้นเขาเก็บสมุนไพร ล่าสัตว์ และยังแนะนำร้านขายของต่างๆที่ได้ราคาดี
"ดีเหมือนกันเ้าค่ะ ข้าจะเลือกปลาเพื่อนำไปให้บ้านจางด้วย" จิ้งหรงเลือกปลาที่นางคัดออกมาจากปลาที่จะนำไปขายมาแบ่งให้บ้านจางครึ่งหนึ่งอีกครึ่งนางจะนำไปหมักทำปลาตากแห้งเก็บไว้กินหน้าหนาว และเลือกแบ่งที่จะขายให้เหลาหมู่ตานครึ่งหนึ่ง เหลาไป๋หลานอีกครึ่งเนื่องจากบุตรสาวนาง้าทำการค้ากับทั้งสองเหลาเลยจำเป็ต้องแบ่งขาย
จื่อหานเดินมาบ้านจางเพื่อยืมเกวียนลาเข้าเมือง "เหวินเซียวอยู่บ้านหรือไม่" จื่อหานยืนะโอยู่นอกรั้วบ้านจาง
"จื่อหานเข้ามานั่งก่อนเถิด เ้ามาหาข้ามีอะไรหรือ" เหวินเซียวเดินพาจื่อหานมานั่งตรงแคร่หน้าบ้าน
"ข้าเอาปลามาให้และจะขอยืมเกวียนลาเ้าเข้าเมืองไปขายปลาและสมุนไพรเสียหน่อย" จื่อหานเอากระบุงที่ใส่ปลาครึ่งกระบุงให้สหาย
"ทำไมเ้าเอามาให้เยอะนักเล่าข้าไม่เอาหรอกนำกับไปขายเถิด ส่วนเกวียนเ้าก็นำไปใช้เถิด" เหวินเซียวร้องบอกสหายเมื่อเห็นปลาในกระบุงนับสิบตัว
"เ้าเก็บไว้เถิดปลาเหล่านี้มีแผลและตัวเล็กนักขายไม่ได้ราคาหรอก ข้าต้องรีบไปแล้วบุตรชายข้ารออยู่ที่บ้าน" จื่อหานเดินไปขับเกวียนลาไม่สนใจเสียงสหายตน ครอบครัวหวงช่วยกันขนปลาและสมุนไพรขึ้นเกวียนลาเพื่อนำเข้าไปขายในเมือง วันนี้หว่านอิ่งไม่ได้เข้าเมืองพร้อมบิดาและพี่ชาย ส่วนน้องชายนางอ้อนบิดาอยากเข้าเมืองไปด้วย บิดานางเห็นว่านั่งเกวียนลาเลยให้ตามไป
"ท่านแม่ พี่รองข้าไปก่อนนะขอรับแล้วข้าจะซื้อซาลาเปามาฝาก" อานตี๋โบกมือลาแม่และพี่สาวเขาตื่นเต้นที่จะได้เข้าเมืองครั้งนี้
หว่านอิ่งนั่งตีขาไปมาอ่านตำราสมุนไพรกับจิ้งหรงที่นั่งเย็บผ้าอยู่แคร่หน้าบ้าน
"ท่านแม่เ้าคะเหมือนข้าจะลืมอะไรไปสักอย่างแต่ข้าคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าข้าลืมอะไรไป" หว่านอิ่งบอกมารดาแต่ตายังจ้องตัวอักษร
จิ้งหรงได้แต่ส่ายหน้าให้บุตรสาวครอบครัวหวงกลับมาจากขายของให้เมืองได้เงินมาเจ็ดสิบตำลึงเงิน ปลาทั้งหมดขายได้ยี่สิบห้า ตำลึงเงิน สมุนไพรได้สี่สิบห้าตำลึงเงิน สมุนไพรที่นำไปขายส่วนมากจะเป็สมุนไพรบำรุงเส้นปราณ สลายพิษ ขจัดพิษ แก้ปวด ลดไข้ ราคาจึงดีมาก
หว่านอิ่งนั่งยิ้มมือถือซาลาเปาขึ้นมากัดและร้องเพลงเบาๆอย่างคนบ้า ก็นางอารมณ์ดีนี่นาเงินก้อนนี้เป็เงินที่ครอบครัวนางขายของได้เยอะมากั้แ่ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านหนานซาน อา~กลิ่นเงินช่างหอมหวานกำลังลอยมาตามลมมา หว่านอิ่งนั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว
"ท่านแม่ๆ พี่รองไม่สบายหรือขอรับต้องไปตามท่านหมอมาดูอาการเสียหน่อยแล้ว" อานตี๋ร้องบอกมารดา
นางไม่ได้เป็อะไรโว้ยๆๆๆ นางแค่อารมณ์ดี หว่านอิ่งตระโกนในใจและหัวเราะออกมา
่บ่ายนี้บ้านนางไม่มีอะไรให้ทำ หว่านอิ่งจึงไปชวนบิดาขุดบ่อพักน้ำ จะให้ไปแบกน้ำมากินมาใช้ทุกวันไม่ไหวแน่ นางจะขุดสระไว้ใช้รดผ้กด้วย
"ท่านพ่อเ้าค่ะ ทำไมเราไม่ขุดบ่อพักน้ำเอาแล้วใช้ล่ะเ้าคะ เวลาจะใช้เราไม่ต้องเดินไปหาบน้ำให้ไกล"
"อิ่งเออร์ถึงเราจะขุดบ่อพักน้ำไว้ใช้ในบ้านแต่ก็ต้องหาบน้ำมาใส่บ่อที่ขุดไว้อยู่ดี แล้วอย่างนี้จะขุดให้เหนื่อยเปล่าทำไม่เล่า ไม่สู่เดินไปหาบเมื่อยามอยากใช้จะไม่ดีกว่าหรือ" จื่อหานบอกบุตรที่นั่งหน้าเครียดอยู่ข้างๆ
"ทำไมต้องไปหาบน้ำมาใส่ในบ่อที่เราขุดไว้ละเ้าคะ เราก็แค่ต้องทำให้น้ำมันไหลลงมาในบ่อของเราเองโดยที่ไม่ต้องเหนื่อยไปหาบทุกครั้งก็ได้นี่เ้าคะ"
"เ้าช่างเพ้อเจ้อนักอิ่งเออร์จะเป็ไปได้อย่างไรเล่า"
"ได้สิเ้าคะไปขุดบ่อกันเถิดเ้าคะ" หว่านอิ่งถกเถึยงกับบิดาจนจื่อหานยอมแพ้บุตรสาวเดินไปขุดบ่อพักน้ำตามคำพูดของบุตรสาว ่นี้บุตรสาวเขาช่างดื้อดึงนักชอบมีความคิดแปลกๆ หรือว่าบุตรเขาจะป๋วยอย่างที่อานตี๋บอก
ครอบครัวหวงช่วยกันขุดบ่อพักที่ไม่ใหญ่มากเพราะพื้นที่บ้านมีน้อย พื้นที่ส่วนใหญ่ปลูกผักทำนาหมด หว่านอิ่งชวนบิดาและพี่ใหญ่เข้าป่าไผ่หลังบ้านเพื่อตัดต้นไผ่มาทำเป็ท่อลำเลียงน้ำให้ไหลตามรางที่นางทำจากลำธารมาที่บ้านของนาง
หว่านอิ่งตัดต้นไผ่ออกเป็สองส่วนและนำไส้ข้างในไผ่ออกเพื่อให้น้ำไหลได้สะดวก และไปต่อท่อไม้ไผ่จากลำธารมาถึงบ้านนาง นางขุดหลุมทั้งสองด้านใส่ไม้เข้าไปทำให้เป็รูปกากบาทและใช้เถาวัลย์มัดให้ไม้ไม่ล่ม หว่านอิ่ง บิดาและพี่ใหญ่ช่วยกันทำรางน้ำจนมาถึงบ่อพักน้ำที่บ้าน
"ท่านพ่อรอดูนะเ้าค่ะว่าต่อไปนี้บ้านเราจะไม่ได้หาบน้ำอีกต่อไป" จื่อหานได้แต่ส่ายหัวให้กับบุตรสาว ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรบุตรสาวตนก็ไม่ยอมฟังเขาเลยได้แต่ต้องตามใจนาง
หว่านอิ่งเข้าครัวไปเอาถังไม้แล้วเดินไปที่ลำธาร
"เ้าจะทำอันใดอีกหรือน้องรอง" ชางอวี่ที่ตามน้องสาวเอ่ยถาม
หว่านอิ่งต้กน้ำและเทลงในรางไม้ไผ่เพื่อให้น้ำไหลตามรางไปบ้านนาง
"เทน้ำให้ไหลไปบ่อพักน้ำที่บ้านเ้าค่ะ พี่ใหญ่ดูสิมันไหลลงไปแล้ว" หว่านอิ่งพูดอย่างตื่นเต้นต่อไปนี้ไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว
ชางอวี่เห็นเช่นนั้นจึงไปถือถังน้ำจากมือน้องสาวแล้วเดินไปตักน้ำมาเทใส่รางแทน
จื่อหานที่นั่งรอบุตรชายและบุตรสาวอยู่หน้าบ่อพักน้ำ และเขาก็ได้เห็นน้ำที่กำลังไหลตามรางลงไปในบ่อที่ขุดเอาไว้อย่างเบิกตากว้าง จื่อหานวิ่งไปหาบุตรชายและบุตรสาวเพื่อไปดูว่าทำได้อย่างไรน้ำจึงไหลลงไปในบ่อได้ และเขาก็ได้แต่หัาเราะออกมาอย่างชอบใจในความฉลาดของบุตรสาว เมื่อเสร็จจึงเดินจูงมือบุตรสาวจอมี้เีที่นางจะคิดทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองสบาย แต่มันกับเป็การดีสำหรับครอบครัวเขานัก
จื่อหานเดินกลับบ้านพร้อมวางแผนขุดบ่อให้กว้างกว่าเดิมเพื่อจะสามารถนำน้ำเข้านาข้าวได้ ครอบครัวหวงล้อมวงกินมื้อเย็นกันอย่างมีความสุขมีเสียงพูดคุยจากเด็กๆ และเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่ทั้งสอง เมื่อนั่งย่อยอาหารเก็บกวาดจานชามเสร็จก็แยกย้ายกันเข้านอน หว่านอิ่งนอนพลิกตัวไปมานางนึกไม่ออกว่าลืมเื่สำคัญอันใดไปจนหลับไหล
เช้าวันรุ่งขึ้นจื่อหานเดินยิ้มแย้มมาดูแปลงนาที่เริ่มโผล่ยอดโผล่ใบออกมาและเดินดูสวนผักกำจัดวัชพืชรดน้ำผักอย่างอารมณ์ดี จะไม่ให้เขาอารมณ์ได้อย่างไรเล่า วันนี้เขาใช้เวลาดูแลสวนรดน้ำเร็วกว่าวันก่อนๆ ที่ผ่านมา จื่อหวงและชางอวี่เดินขึ้นเขาไปวางกับดักหาสมุนไพร
หว่านอิ่งนั่งมองน้องชายที่หัดเขียนตัวอักษรให้มือกำถ่านไม้ที่พันรอบด้วยเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ถึงครอบครัวนางจะจนแต่ทุกคนต้องรู้หนังสือในอนาคตจะได้ไม่มีใครโดนโกง
อานตี๋กำถ่านไม้เขียนตัวอักษรตามที่มารดาบอกลงไปในแท่งไม้ไผ่ที่บิดาทำให้ บ้านเขามีเงินไม่มากนักจะใช้ของที่ทำขึ้นเอง ใช้ถ่านไม้แทนพู่กัน ใช้แท่งไม้ไม้ไผ่แทนกระดาษ
หว่านอิ่งนั่งชายมองหัดเขียนไปมา
"ใช่ๆๆ ข้านึกออกแล้ว" หว่านอิ่งร้องออกมาเสียงดังและวิ่งเข้าไปในครัว
จิ้งหรงและบุตรชายใกับเสียงร้องของบุตรสาว
"อิ่งเออรทำไมเ้าจึงร้องเสียงดังนัก กิริยาไม่งามรู้หรือไม่ แม่คงต้องอบรมมารยาทเ้าใหม่เสียแล้ว"
"ท่านแม่ๆๆ ดูนี่สิเ้าคะ" หว่านอิ่งวิ่งหน้าตั้งถือชามออกมาจากครัวอย่างตื่นเต้น อา~กลิ่นเงินนางได้กลิ่นเงินอีกแล้วมันช่างหอมหวาน
261
