Starcraft : The Last Commander

“ทดลอง…”

เสียงนั้นไม่ได้ดังพอจะเรียกว่าคำพูดเต็มประโยคด้วยซ้ำ

มันแทรกออกมาจากวิทยุรถท่ามกลางเสียงซ่าขาด ๆ หาย ๆ เหมือนเศษเสียงที่ถูกใครบางคนฝังไว้ใต้หิมะมานานหลายปีแล้วเพิ่งถูกพายุขุดขึ้นมาให้หายใจอีกครั้ง เสียงโลหะเสียดกัน เสียงคลื่นรบกวน เสียงลมขาวกระแทกตัวถังรถ ทั้งหมดพันกันเป็นม่านหนา แต่คำเดียวที่หลุดออกมานั้นกลับชัดเจนเกินไป

ทดลอง

เสียงวิทยุก็ดับลง

ไม่ใช่ดับแบบเครื่องเสีย ไม่ใช่เสียงหายไปเพราะคลื่นหลุด แต่มันเหมือนมีใครบางคนกดปิดจากอีกฝั่งหนึ่งอย่างนุ่มนวล หลังจากมั่นใจแล้วว่าคำที่ควรได้ยินถูกส่งมาถึงคนที่ควรได้ยินแล้ว

ภายในรถเงียบลงทันที

ความเงียบในรถคันนี้ไม่เคยเป็นความเงียบจริง ๆ ตั้งแต่พายุเริ่มกลืนถนน เสียงเครื่องยนต์ยังครางต่ำอยู่ใต้พื้น เสียงลมยังทุบกระจกหน้าต่างเป็นระยะ เสียงโลหะของโครงรถยังสั่นตามแรงกระแทกจากเกล็ดน้ำแข็ง แต่ผู้คนด้านในกลับนิ่งจนคาเอลได้ยินลมหายใจของตัวเองดังชัดกว่าสิ่งอื่นทั้งหมด

เขายังนั่งอยู่ตรงเบาะข้างประตู มือข้างหนึ่งจับขอบปืนที่วางพาดตักไว้หลวม ๆ นิ้วไม่ได้อยู่บนไก แต่ใกล้พอจะกดได้ภายในครึ่งจังหวะ ความเย็นจากกระจกข้างรถซึมผ่านแขนเสื้อเข้ามาจนผิวชาตื้อ ตรงปลายจมูกมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นผ้าชื้น กลิ่นเหงื่อเย็นของคนที่วิ่งหนีความตายมาทั้งคืน และกลิ่นคาวจาง ๆ จากเลือดเก่าที่ติดอยู่ในร่องพื้นรถ

คาเอลไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินจริงหรือไม่

บางทีคำคำนั้นอาจเป็นเพียงสมองของเขาที่พยายามปะติดปะต่อเสียงซ่าจนกลายเป็นภาษา บางทีความเหนื่อย ความหนาว และการไม่ได้หลับอย่างต่อเนื่องอาจกำลังทำให้การรับรู้ของเขาบิดเบี้ยว บางทีคำว่า “ทดลอง” อาจไม่ได้มีอยู่จริงเลย

แต่ลูน่ากอดผ้าห่มแน่นขึ้นในวินาทีเดียวกัน

เด็กหญิงตัวเล็กนั่งอยู่ข้างโวร่าด้านหลัง ใบหน้าซีดใต้แสงไฟฉุกเฉินจากแผงหน้าปัด ดวงตากลมโตจ้องวิทยุเหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งหันมามองเธอกลับ มือเล็ก ๆ ที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มเกร็งจนผ้าห่มย่นเป็นก้อน เธอไม่ได้ร้อง ไม่ได้ถาม แต่การนิ่งของเด็กคนหนึ่งในสถานการณ์แบบนี้กลับดังกว่าการร้องไห้เสียอีก

นิกซ์เองก็เงยหน้าขึ้นทันที

เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างกายห่อตัวเข้าหากันเหมือนพยายามทำให้ตัวเองเล็กลง แขนข้างที่ผิดปกติถูกพันผ้าหนาไว้หลายชั้น แต่ใต้ผ้านั้นยังมีบางอย่างเคลื่อนไหวช้า ๆ เป็นบางครั้ง คล้ายกล้ามเนื้อที่ไม่ยอมรับคำสั่งของเจ้าของเดิม สีหน้าของเขาแย่ลงตั้งแต่พายุเริ่มหนักขึ้น แต่เมื่อเสียงวิทยุพูดคำนั้นออกมา ความกลัวในดวงตาของนิกซ์กลับเปลี่ยนรูป

ไม่ใช่กลัวสิ่งที่อยู่ข้างนอก

แต่กลัวว่าอะไรบางอย่างข้างในตัวเองเพิ่งตอบสนอง

คาเอลมองทั้งสองคนแล้วความสงสัยก็หมดพื้นที่ให้หลบซ่อน

ไม่ใช่แค่เขา

“ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม” แจ็กซ์ถามเสียงเบาเกินปกติ

มือของแจ็กซ์ยังจับพวงมาลัยแน่น ข้อนิ้วซีดจากแรงบีบ เขาไม่ได้หันกลับมามองใคร เพราะกระจกหน้ารถแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากพายุหิมะสีขาวที่หมุนวนเป็นผนังทึบ ไฟหน้ารถส่องออกไปได้ไม่ถึงสิบเมตรก่อนถูกกลืนหายไปในม่านน้ำแข็ง ทุกครั้งที่ลมกระแทก รถทั้งคันจะส่ายเหมือนสัตว์บาดเจ็บที่กำลังฝืนเดินต่อ

“ได้ยิน” โวร่าตอบ

คำตอบของเธอสั้น เรียบ และเย็นเหมือนปลายมีด

เธอนั่งอยู่ข้างลูน่า มือข้างหนึ่งวางใกล้ด้ามมีด อีกข้างไม่ได้แตะเด็กหญิง แต่ตำแหน่งแขนของเธอกันลูน่าไว้ครึ่งหนึ่งโดยไม่จำเป็นต้องพูด ดวงตาสีอ่อนของโวร่ามองออกไปนอกรถผ่านช่องกระจกด้านข้างที่ถูกน้ำแข็งเกาะ เงาขาวของพายุสะท้อนบนใบหน้าเธอเป็นริ้ว ๆ จนดูเหมือนเธอกำลังนั่งอยู่ใต้แสงผ่าตัด

“มันไม่ได้มาจากคลื่นปกติ” แจ็กซ์พึมพำ 

“ไม่มีสถานีไหนส่งอะไรในพายุแบบนี้ได้ ถ้ามีก็ต้องเป็นสัญญาณฉุกเฉิน ไม่ใช่…ไม่ใช่คำเดียวแบบนั้น”

“ข้างนอก” โวร่าพูด

ทุกคนหยุดหายใจเกือบพร้อมกัน

คาเอลหันมองตามสายตาเธอทันที

นอกลานกว้างที่ถูกหิมะทับจนแยกไม่ออกว่าถนนอยู่ตรงไหน รอยนูนหลายเส้นเคลื่อนผ่านใต้พื้นขาวอย่างช้า ๆ ไม่ใช่รอยลม ไม่ใช่เงากิ่งไม้ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตใต้หิมะที่ว่ายอยู่ใต้ผืนโลกเหมือนฉลามในน้ำลึก เส้นหนึ่งเลื้อยผ่านหน้ารถไปห่างออกไปราวยี่สิบเมตร อีกเส้นตัดเฉียงไปทางซ้าย ก่อนหยุดนิ่งเพียงชั่วอึดใจแล้วหายลงไปใต้หิมะหนากว่าเดิม

ลอร์เกอร์

พวกมันยังวนอยู่

ไม่รีบร้อน ไม่พุ่งเข้าโจมตีทันที แต่เคลื่อนเป็นวงกว้างล้อมพื้นที่รอบสถานีเหมือนรู้ว่าคนในรถไม่มีที่ไป เสียงเสียดสีต่ำ ๆ ดังผ่านพื้นดินขึ้นมาถึงยางรถเป็นระยะ มันไม่เหมือนเสียงขุดดิน แต่มันเหมือนเสียงกระดูกขนาดใหญ่ลากผ่านชั้นหิมะและหินแข็งใต้ผิวโลก

คาเอลรู้สึกถึงแรงกดบางอย่างในอก

ถ้าอยู่ในรถต่อ พวกเขาจะกลายเป็นอาหารในกระป๋องโลหะ

ถ้าออกไป พวกเขาต้องเดินผ่านลานที่มีนักล่าใต้หิมะล้อมอยู่

และถ้าเข้าไปในตึกตรงหน้า…

เขามองผ่านกระจกหน้าไปยังเงาดำขนาดใหญ่ที่โผล่อยู่ในพายุ

อาคารนั้นแทบไม่ต่างจากซากหินฝังน้ำแข็ง รูปร่างเหลี่ยมแข็งแบบฐานทหารเก่า ผนังคอนกรีตหนา หน้าต่างแคบยาวเรียงกันเป็นช่องมืดเหมือนเบ้าตาของสิ่งมีชีวิตที่หลับอยู่มานาน เสารั้วเหล็กรอบพื้นที่เอียงหักหลายจุด แต่ประตูรั้วหลักยังตั้งอยู่ แม้ครึ่งหนึ่งถูกหิมะกลบจนเหลือเพียงโครงเหล็กดำที่ขูดครืดกับลม

เหนือประตูทางเข้า แสงสีแดงดวงหนึ่งกะพริบช้า ๆ

ติด

ดับ

ติด

ดับ

ราวกับหัวใจที่ยังไม่ยอมตาย

“เราคงต้องเข้าไป” คาเอลพูด

ไม่มีใครแย้งทันที

นั่นแย่กว่าการมีคนแย้งเสียอีก เพราะมันหมายความว่าทุกคนคิดเหมือนกัน

แจ็กซ์กลืนน้ำลาย 

“ฉันขอเสนอทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ไหม เช่น ขับฝ่าพายุออกไป แล้วหวังว่าพวกหนามใต้หิมะพวกนั้นจะมองว่าเราเป็นอาหารที่แคลอรีสูงเกินไป”

“ถ้านายขับออกจากถนนตอนนี้ เราจะติดหิมะภายในห้านาที” คาเอลตอบโดยไม่ละสายตาจากลานข้างหน้า 

“ลอร์เกอร์จะไม่ต้องไล่ด้วยซ้ำ แค่รอ”

แจ็กซ์เงียบ

มิเลียนั่งอยู่ข้างคาเอลมาตลอด เธอไม่พูดอะไรตั้งแต่วิทยุดับลง แต่เขารู้ว่าเธอมองเขาอยู่ สายตาของเธอไม่ได้ถามว่าเขากลัวไหม เธอรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เธอถามอย่างอื่นผ่านความเงียบ

นายกำลังคำนวณอยู่ใช่ไหม

คาเอลไม่หันไปสบตาเธอทันที เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นคำตอบในหน้าของเขาก่อนที่เขาจะหาวิธีทำให้มันดูเหมือนมนุษย์มากกว่านี้ได้

เขาเห็นเส้นทางในหัว

ระยะจากรถถึงประตูรั้ว ประมาณสี่สิบเมตร จากรั้วถึงประตูอาคารอีกยี่สิบกว่าเมตร ลมแรงด้านซ้าย พื้นหิมะลึกไม่เท่ากัน ลอร์เกอร์วนอยู่สามเส้นที่มองเห็น อาจมีมากกว่านั้นใต้พื้น เสียงเครื่องยนต์ดึงความสนใจ พื้นใกล้รั้วมีคอนกรีตแข็งกว่าด้านนอก ถ้าพวกมันไม่เข้าเขตรั้วทันที แสดงว่าพื้นหรือบางสิ่งในสถานีมีผลต่อพวกมัน หรือมันไม่อยากเข้าใกล้

ถ้าลอร์เกอร์ยังไม่อยากเข้ามา…

คาเอลมองไฟแดงเหนือประตูอาคารอีกครั้ง

ข้างในมีอะไรกันแน่

“ลงทีละคน” โวร่าพูด ก่อนเปิดประตูรถโดยไม่รอคำสั่ง

ลมพายุพุ่งเข้ามาในรถทันทีเหมือนสัตว์ที่รออยู่หน้าประตู ความเย็นเฉือนผิวหน้าเจ็บแปลบ หิมะละเอียดหมุนเข้าใส่จนทุกคนต้องหรี่ตา เสียงลมดังขึ้นหลายเท่าตัว กลืนคำพูดและความคิดจนแทบเหลือเพียงสัญชาตญาณ

โวร่าก้าวลงไปก่อน

เท้าของเธอแตะพื้นหิมะอย่างเบาที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ ร่างเธอต่ำลงทันที มือแตะด้ามมีดหนึ่งข้าง ดวงตากวาดซ้ายขวาเร็วมากแต่เงียบมาก พายุทำให้ผมสีเงินที่หลุดจากที่รวบปลิวปะทะแก้ม เธอไม่สน ความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่พื้น

คาเอลลงตามหลัง เสียงหิมะยุบใต้รองเท้าดังเบากว่าที่เขาคิด แต่ก็ยังดังเกินไปในความรู้สึกเขา ความเย็นทะลุพื้นรองเท้าขึ้นมาจนฝ่าเท้าเจ็บเหมือนเดินบนแผ่นโลหะเยือกแข็ง เขาหันกลับไปช่วยมิเลียลงจากรถ มือของเธอเย็นมากเมื่อแตะกับมือเขา แต่แรงจับของเธอยังมั่นคง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ลงมายืนข้างเขาในระยะที่ใกล้พอจะเอื้อมถึงแต่ไม่ใกล้จนขัดการเคลื่อนไหว

แจ็กซ์ดับเครื่องยนต์

ทันทีที่เสียงเครื่องเงียบ โลกทั้งใบเหมือนถูกดูดเข้าไปในพายุ

เหลือเพียงเสียงลม เสียงหิมะกระแทกผิวโลหะ และเสียงต่ำใต้พื้นไกล ๆ ที่ทำให้กระดูกในขาของคาเอลรู้สึกเหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่างคลานอยู่ใต้ผิวหนังตัวเอง

ลูน่าลงจากรถเป็นคนเกือบสุดท้าย เธอจับชายเสื้อโวร่าไว้โดยไม่รู้ตัว เด็กหญิงไม่ได้ร้องไห้ แต่ริมฝีปากสั่นจนเห็นชัด โวร่ามองมือลูน่าเพียงแวบเดียว ไม่ดึงออก ไม่ปลอบ แค่ขยับร่างให้บังลมให้เด็กมากขึ้น

นิกซ์ก้าวลงมาช้า ๆ

ทันทีที่เท้าเขาแตะหิมะ รอยนูนใต้พื้นด้านไกลก็หยุดนิ่งพร้อมกันชั่วครู่

คาเอลเห็น

โวร่าเห็น

และนิกซ์เองก็รู้

สีหน้าของเด็กหนุ่มซีดลงกว่าเดิม เขาก้มมองพื้นเหมือนกลัวว่าหิมะใต้เท้าจะเปิดออกแล้วมีอะไรยื่นมือขึ้นมาจับข้อเท้า

“พวกมันได้ยินผมไหม” นิกซ์ถามเสียงแผ่ว

ไม่มีใครตอบทันที

เพราะคำตอบใด ๆ ก็ไม่ช่วยให้เดินต่อได้ง่ายขึ้น

“เดินตามรอยฉัน” โวร่าพูด 

“อย่าวิ่ง อย่ากระแทกเท้า อย่าพูดถ้าไม่จำเป็น”

แจ็กซ์ยกมือขึ้นนิดหนึ่ง 

“ฉันขอถามแบบจำเป็นมาก ๆ ว่า ถ้าพวกมันโผล่ขึ้นมาเราควรทำไง”

โวร่าหันมองเขา

“อย่าอยู่ตรงที่มันโผล่”

แจ็กซ์นิ่งไปครึ่งวินาที 

“คำแนะนำเธอช่างทรงคุณค่าจนน้ำตาจะไหล”

“เดิน”

พวกเขาเคลื่อนออกจากรถทีละก้าว

พายุขาวกลืนระยะทางจนลานกว้างดูเหมือนไม่มีขอบเขต คาเอลมองเห็นหลังโวร่าเป็นเงาสีเข้มอยู่ข้างหน้า เห็นลูน่าก้าวตามเธอด้วยขาสั้น ๆ ที่พยายามไม่ย่ำแรง เห็นมิเลียอยู่ด้านข้าง เห็นแจ็กซ์หอบกระเป๋าเครื่องมือที่หนักเกินควรด้วยใบหน้าที่กำลังด่าโลกทั้งใบในใจ เห็นนิกซ์เดินก้มหน้าเหมือนทุกก้าวของตัวเองเป็นความผิด

ใต้หิมะด้านขวา รอยนูนเส้นหนึ่งเคลื่อนขนานไปกับพวกเขา

ช้า

มั่นคง

เหมือนมันเดินไปด้วยกันจากอีกชั้นหนึ่งของโลก

คาเอลยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุด

รอยนูนหยุดตาม

ไม่มีใครหายใจเต็มปอด

ความเงียบในพายุหนาจนแทบจับต้องได้ คาเอลรู้สึกถึงชีพจรตัวเองที่ข้อมือ รู้สึกถึงเหงื่อเย็นใต้คอเสื้อ ทั้งที่อากาศหนาวจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวต่อหน้าตา

จากนั้นรอยนูนใต้หิมะก็เบี่ยงออกไปทางรั้ว

มันไม่ข้ามเส้นเงาของรั้วเข้ามา

คาเอลมองตาม

รั้วเหล็กเก่าที่ควรไม่มีค่าอะไรในโลกพังนี้ตั้งอยู่เป็นแนวขาด ๆ เกิน ๆ หิมะเกาะตามลวดหนามที่ขาดหลุดจนดูเหมือนกระดูกซี่โครงของสัตว์ใหญ่ แต่ตรงแนวรั้วนั้น พื้นใต้หิมะดูแข็งขึ้นเล็กน้อย มีแผ่นคอนกรีตแตกเก่าโผล่ให้เห็นบางจุด และบางสิ่งที่มองไม่เห็นทำให้ลอร์เกอร์ไม่เลือกทะลุเข้ามา

หรือไม่กล้า

ความคิดนั้นไม่ได้ช่วยให้ปลอดภัยขึ้นเลย

มันแค่ย้ายความกลัวจากข้างนอกไปไว้ข้างใน

พวกเขาผ่านประตูรั้วที่เปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง เหล็กบานหนึ่งหักงอออกไปด้านนอก อีกบานเอียงเข้าด้านในเหมือนถูกชนด้วยแรงมหาศาลเมื่อนานมาแล้ว เสียงลมลอดผ่านช่องเหล็กเกิดเป็นเสียงหวีดแหลมคล้ายคนผิวปากจากที่ไกลมาก ๆ

ทันทีที่เข้ามาในเขตรั้ว เสียงใต้หิมะเบาลง

ไม่ใช่หายไป

แต่เหมือนมีผนังหนามากคั่นระหว่างพวกเขากับสิ่งที่อยู่ใต้พื้นด้านนอก

แจ็กซ์หันกลับไปมองรอยนูนที่วนอยู่หลังรั้ว แล้วพูดเสียงต่ำ 

“ฉันไม่แน่ใจว่าควรดีใจไหมที่พวกมันไม่เข้ามา”

“ไม่ควร” โวร่าตอบ

เธอไม่ได้หันมามองตอนพูด

สายตาของเธอจับอยู่ที่อาคารตรงหน้า

สถานีวิจัยภาคสนามหมายเลข 17 ตั้งอยู่กลางลานเหมือนศพของโรงพยาบาลที่ถูกทหารยึดไปดัดแปลง กำแพงคอนกรีตด้านนอกมีรอยกระสุนเก่า รอยไหม้ดำ และคราบสนิมจากท่อระบายอากาศที่แตกหัก หน้าต่างหลายบานถูกปิดด้วยแผ่นเหล็กจากด้านใน บางบานมีรอยนิ้วมือเกาะอยู่บนกระจกฝุ่นหนาเหมือนคนเคยยืนทุบขอออกมาแล้วหยุดไปกลางคัน

ใกล้ทางเข้ามีป้ายโลหะเอียงติดอยู่กับเสา

หิมะและสนิมกินตัวอักษรไปเกินครึ่ง แต่ยังพออ่านได้จากไฟแดงที่กะพริบอยู่เหนือประตู

สถานีวิจัยภาคสนามหมายเลข 17

ผู้ได้รับอนุญาตเท่านั้น

เขตชีวภาพควบคุม

การเฝ้าฟัง…

คำสุดท้ายหายไปครึ่งหนึ่งเพราะรอยขูดลึกตัดผ่านแผ่นป้าย

คาเอลยืนมองมันนานกว่าที่ควร

การเฝ้าฟัง

คำนี้ไม่ควรอยู่บนป้ายของสถานีวิจัยภาคสนาม ไม่ใช่ในรูปแบบที่วางคู่กับเขตชีวภาพ ไม่ใช่ในสถานที่ที่ลอร์เกอร์วนอยู่ข้างนอกแต่ไม่เข้ามา ไม่ใช่ในคืนที่วิทยุเก่าบนรถพูดคำว่า “ทดลอง” ออกมาเหมือนมันกำลังเรียกความทรงจำของใครบางคนกลับบ้าน

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยมาพร้อมลมตอนพวกเขาเข้าใกล้ประตู

คาเอลหยุดเดินทันที

กลิ่นนั้นบางมาก แทบถูกกลิ่นหิมะ กลิ่นสนิม และกลิ่นคอนกรีตเปียกกลบจนหมด แต่เมื่อรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น เขาก็ไม่อาจเลิกได้กลิ่น มันเป็นกลิ่นแหลมเย็นแบบโรงพยาบาลร้าง กลิ่นน้ำยาที่เคยถูกใช้ถูพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ่นสะอาดที่ผ่านเวลานานเกินไปจนกลายเป็นสิ่งสกปรกในตัวเอง

“ได้กลิ่นกันไหม” มิเลียถามเบา ๆ

คาเอลพยักหน้า

แจ็กซ์ย่นจมูก 

“อย่าบอกนะว่าที่นี่มีคนทำความสะอาดอยู่”

ไม่มีใครหัวเราะ

ประตูหน้าเป็นเหล็กสองชั้น ชั้นนอกเป็นบานหนาที่เปิดค้างอยู่เพียงรอยแง้มพอให้คนเบียดเข้าไปได้ ชั้นในเป็น

กระจกเสริมลวดที่แตกร้าวเป็นรูปใยแมงมุม มือจับเย็นจนมีน้ำแข็งเกาะเป็นแผ่นบาง ๆ รอบขอบ แต่นอกเหนือจากนั้น มีรอยนิ้วมือจำนวนมากติดอยู่บนประตู

รอยเก่า

บางรอยอยู่สูงระดับอกผู้ใหญ่ บางรอยลากเป็นแนวยาวลงมาเหมือนคนเสียหลักหรือถูกดึงออกไปจากประตู 

บางรอยเล็กมาก ต่ำมาก อยู่ใกล้ระดับเอวของคาเอล

เหมือนเด็ก

ลูน่ามองรอยเหล่านั้นแล้วขยับเข้าใกล้โวร่าโดยไม่รู้ตัว

โวร่าหยุดนิ่ง

ไม่ใช่แค่นิ่งแบบระวังภัย

แต่เหมือนร่างกายของเธอจำบางอย่างได้ก่อนความคิด

มือของเธอค้างอยู่บนด้ามมีดนานเกินไป ดวงตาไม่ได้มองรอยนิ้วมือบนประตู แต่เมื่อมองไปยังมุมซ้ายบนของผนังทันที จุดนั้นมีกล้องวงจรปิดเก่าติดอยู่ ตัวกล้องห้อยเอียง สายไฟขาดออกมาครึ่งหนึ่ง เลนส์แตกเป็นรอยร้าว ทว่าทิศทางที่มันเคยจับภาพยังชี้ตรงมายังพื้นที่หน้าประตูพอดี

โวร่ารู้ว่ากล้องอยู่ตรงนั้นก่อนมองขึ้นไป

คาเอลเห็น

แจ็กซ์ก็เห็น

แต่ไม่มีใครถาม

โวร่าละสายตาจากกล้องช้า ๆ แล้วผลักประตู

เสียงบานเหล็กครางต่ำเหมือนสัตว์ที่ถูกปลุกจากการนอนยาว ฝุ่นและเกล็ดน้ำแข็งร่วงลงจากขอบบานเป็นผงขาว ๆ กลิ่นอับเย็นจากด้านในไหลออกมาทันที หนักกว่าอากาศด้านนอก มันปะทะหน้าอกคาเอลเหมือนลมหายใจของห้องที่ปิดมานาน

ข้างในมืด

แต่ไม่สนิท

ไฟสำรองสีแดงกะพริบตามแนวเพดานห่าง ๆ ทีละดวง บางดวงติดค้าง บางดวงดับสนิท บางดวงสว่างวาบเป็นช่วงสั้น ๆ แล้วหายไป ทำให้โถงทางเข้าดูเหมือนอยู่ใต้น้ำสีเลือด พื้นกระเบื้องสีเทาแตกหลายจุด มีคราบดำเก่าแห้งติดอยู่ตามร่องยาแนวและใกล้ผนัง เคาน์เตอร์ต้อนรับด้านซ้ายถูกคว่ำลง เอกสารเก่ากระจายอยู่ใต้ฝุ่น หน้าจอคอมพิวเตอร์บนเคาน์เตอร์ดับไปแล้ว แต่สายไฟบางเส้นยังส่งเสียงซ่าเบา ๆ อย่างไม่ควรเป็นไปได้

พวกเขาเดินเข้าไปทีละคน

ประตูด้านหลังปิดลงเองช้า ๆ

ไม่มีเสียงดัง

แค่ครืดเบา ๆ

แล้วคลิก

เสียงล็อกนั้นทำให้คาเอลหันกลับทันที

ภาพประตู B7 วาบขึ้นมาในหัวอย่างรุนแรงจนลมหายใจเขาสะดุด

ประตูเหล็กปิด

มือคนอีกฝั่ง

เสียงตะโกน

คำสั่งของเขา

ปัง

เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว จนรู้สึกถึงขอบเล็บจิกฝ่ามือผ่านถุงมือบาง ๆ

“คาเอล” มิเลียเรียกเบามาก

เขาหันไปมองเธอ

เธอไม่ได้แตะเขาทันที แต่สายตาของเธออยู่ตรงนั้น อยู่กับเขา ไม่ดึง ไม่บังคับ เพียงย้ำว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่หน้า B7 อีกแล้ว เขาอยู่ในสถานีร้างกับทีมของเขา อยู่ในความหนาว อยู่ในกลิ่นยาฆ่าเชื้อ อยู่ในคืนที่ยังต้องรอดต่อไป

คาเอลสูดหายใจเข้าช้า ๆ

“ฉันไม่เป็นไร”

มิเลียไม่ตอบว่าเชื่อ

เธอแค่พยักหน้าเล็กน้อย

และนั่นแย่กว่าคำพูดใด ๆ

แจ็กซ์เปิดไฟฉายติดกับไหล่ แสงขาวสั่นเล็กน้อยขณะเขากวาดไปทั่วโถง 

“โอเค…สถานที่นี้ให้ความรู้สึกเหมาะมากสำหรับคนที่อยากตายแบบมีเอกสารรับรอง”

“เบาเสียง” โวร่าพูด

แจ็กซ์ลดเสียงทันที แต่ยังพึมพำ 

“ใช่ แน่นอน เพราะตึกนี้อาจมีมารยาทเรื่องเสียงมากกว่าคนบางคน”

โวร่าไม่ตอบ

เธอเดินนำไปยังทางเดินด้านขวาโดยไม่ลังเล

คาเอลมองป้ายบนผนัง

ทางเดินด้านขวามีตัวอักษรเก่าจาง ๆ เขียนว่า เวชภัณฑ์, ห้องสังเกตการณ์, ห้องบันทึกข้อมูล

แต่ป้ายห้องบันทึกข้อมูลถูกขีดทับด้วยสีดำเก่าเหมือนใครบางคนพยายามลบคำนี้ออกโดยไร้ประโยชน์

“เดี๋ยว” แจ็กซ์เรียกเบา ๆ 

“โวร่า เธอรู้ได้ไงว่าต้องไปทางนั้น”

โวร่าหยุดเดิน

ครู่หนึ่งที่ยาวเกินไป เธอไม่หันกลับมา ไหล่ของเธอแทบไม่ขยับ แต่คาเอลเห็นกล้ามเนื้อตรงหลังมือเธอเกร็งขึ้นเล็กน้อย

“ป้ายบอก” เธอตอบ

แจ็กซ์หันมองป้าย แล้วมองโวร่า

“ป้ายมันอยู่มุมนี้นะ เธอเดินไปก่อนเห็นป้ายอีก”

โวร่าเดินต่อ

“งั้นฉันเดา”

ไม่มีใครเชื่อ

ทางเดินด้านในแคบกว่าที่เห็นจากภายนอก ผนังคอนกรีตสีขาวหม่นลอกเป็นแผ่น ๆ มีเส้นท่อเหล็กวิ่งตามเพดาน บางท่อมีหยดน้ำแข็งเกาะอยู่แม้อยู่ในอาคาร ไฟแดงกะพริบเป็นระยะทำให้เงาของพวกเขายืดยาวแล้วหดกลับตามจังหวะสว่างดับ ทุกครั้งที่ไฟดับชั่วครู่ ทางเดินตรงหน้าจะกลายเป็นโพรงดำ และทุกครั้งที่ไฟติด คาเอลจะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไกลออกไปเพิ่งขยับกลับเข้าที่ก่อนเขามองทัน

เสียงวิทยุจากรถด้านนอกยังซ่าเบา ๆ ผ่านเครื่องรับพกพาที่แจ็กซ์หนีบติดกระเป๋าไว้

ซ่า…

ซ่า…

ไม่มีคำพูดอีก

แต่เสียงซ่านั้นทำให้ตึกดูเงียบกว่าเดิม เหมือนโลกภายนอกยังพยายามเรียกพวกเขาอยู่จากที่ไกลมาก แต่ผนังของสถานีนี้กลืนทุกอย่างไว้จนเหลือเพียงสัญญาณตาย

พวกเขาผ่านห้องเวชภัณฑ์แรก

ประตูเปิดค้างอยู่ ภายในถูกรื้อค้นไปมาก ชั้นเหล็กล้มระเนระนาด กล่องยาบางส่วนถูกเปิดทิ้งไว้จนผงยาขาวกระจายบนพื้นเหมือนฝุ่นหิมะอีกชนิดหนึ่ง แจ็กซ์เข้าไปตรวจอย่างรวดเร็วด้วยความหวังเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังสีหน้าระวังภัย เขาหยิบขวดเปล่าขึ้นมา เขย่า ฟังเสียง แล้วถอนหายใจ

“โดนกวาดไปเกือบหมด” เขาพูด 

“แต่ยังอาจมีอุปกรณ์ไฟฟ้า แบตเตอรี่ หรือสารเคมีที่ใช้ได้ ถ้าเราไม่ตายก่อน ฉันอยากกลับมาดู”

“จำตำแหน่งไว้” คาเอลบอก

แจ็กซ์พยักหน้า แต่สายตาเขาไปหยุดที่ตู้แช่ยาด้านในสุด ตู้หนึ่งยังมีไฟสีเขียวเล็ก ๆ กะพริบอยู่ แม้หน้าจอแตกครึ่งหนึ่ง

“ตู้เย็นยังมีไฟ…” เขากระซิบ

“บ้าเอ๊ย ที่นี่มีระบบสำรองทำงานอยู่จริง”

คาเอลไม่ได้มองตู้เย็นนาน

เสียงระบบบางอย่างดังจากผนังด้านลึก

ติ๊ด

เงียบ

ติ๊ด

เหมือนเครื่องเก่าที่กำลังเรียกข้อมูลเองโดยไม่มีมือมนุษย์สั่ง

เสียงนั้นมาจากทางห้องบันทึกข้อมูล

หรือห้องสังเกตการณ์

คาเอลเดินต่อโดยไม่รู้ตัวว่าก้าวเร็วขึ้น

มิเลียตามขึ้นมาใกล้เขา 

“นายได้ยินอะไร”

“เครื่อง” เขาตอบ 

“เหมือนระบบยังทำงาน”

“หรือเหมือนมันกำลังรอให้เราเข้าใกล้”

คำของเธอทำให้เขาหยุดคิดไปครึ่งจังหวะ

เพราะเขาก็รู้สึกแบบนั้น

ยิ่งเดินลึกเข้าไป สถานียิ่งดูไม่เหมือนร้าง มันไม่ได้มีชีวิตแบบฐานที่ยังใช้งาน แต่เหมือนร่างกายที่ตายไปแล้วบางส่วน ส่วนที่เหลือยังขยับโดยสัญชาตญาณเก่า ประตูบางบานเปิดค้าง ประตูบางบานล็อกสนิททั้งที่ไม่มีไฟ แต่เมื่อคาเอลเดินผ่านประตูหนึ่ง ไฟเหนือบานกลับสว่างวาบขึ้นเอง

สีแดงเปลี่ยนเป็นเหลือง

แล้วดับ

แจ็กซ์หยุดทันที 

“ทุกคนเห็นใช่ไหม”

คาเอลมองประตู

บนบานมีตัวอักษรจาง ๆ

ห้องสังเกตการณ์หนึ่ง

“ฉันไม่ได้แตะต้องอะไรเลยนะ” แจ็กซ์รีบพูด 

“ครั้งนี้ฉันคือบริสุทธิ์”

โวร่ามองแผงสแกนข้างประตู แผงนั้นแตกร้าวและฝุ่นเกาะหนา แต่ตรงใต้ฝุ่นมีไฟเส้นเล็ก ๆ แล่นผ่านแวบหนึ่งเหมือนเส้นเลือด

คาเอลเข้าใกล้

แผงสแกนส่งเสียงติ๊ดเบา ๆ

ประตูปลดล็อก

คลิก

ทุกคนหยุดนิ่ง

คาเอลไม่ได้ขยับมือ ไม่ได้พูด ไม่ได้สั่ง ไม่มีเหตุผลใดที่ประตูควรเปิดให้เขา

แต่ประตูกำลังเปิด

กลิ่นอับด้านในไหลออกมาพร้อมกลิ่นยางเก่าและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เข้มกว่าทางเดิน ห้องด้านในมีผนังกระจกหนาแบ่งครึ่ง พื้นที่ฝั่งหนึ่งเป็นห้องควบคุมเล็ก ๆ มีโต๊ะเครื่องมือ หน้าจอเก่า และไมโครโฟนติดกับแผง อีกฝั่งหลังกระจกเป็นห้องเล็กสีซีด ผนังบุวัสดุกันเสียงที่หลุดลอกเป็นแผ่น ๆ ตรงกลางมีเก้าอี้ตัวหนึ่ง

เก้าอี้เด็ก

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที

ลูน่าขยับถอยหลังทันที มือเล็ก ๆ จับชายเสื้อโวร่าแน่นขึ้น

โวร่าไม่ได้มองเก้าอี้นาน เธอมองมุมห้อง มองช่องระบายอากาศ มองกระจกสองชั้น และสุดท้ายมองสายรัดที่ห้อยอยู่ข้างเก้าอี้อย่างรวดเร็วเกินไป ราวกับเธอไม่อยากให้สายตาตัวเองสัมผัสมันนาน

มิเลียยกมือปิดปากเล็กน้อย ไม่ถึงกับร้อง แต่ลมหายใจเธอเปลี่ยน

นิกซ์ยืนแข็งอยู่หน้าประตู

ใบหน้าของเขาซีดลงจนแทบไม่มีสีเลือด

“ผมไม่ชอบห้องนี้” เขาพูด

เสียงเขาแห้งมาก

คาเอลก้าวเข้าไปช้า ๆ พื้นในห้องควบคุมมีฝุ่นหนา แต่ไม่สม่ำเสมอ มีรอยลากเก่า รอยเท้าจาง ๆ และคราบดำเป็นวงใกล้โต๊ะ เขาเดินไปที่แผงควบคุม ไฟบนหน้าจอดับ แต่กระดาษบันทึกบางแผ่นยังค้างอยู่ในแฟ้มพลาสติกที่กรอบจนเหลือง

เขาหยิบขึ้นมาอย่างระวัง

ตัวอักษรบางส่วนเลอะน้ำและเชื้อราจนอ่านไม่ได้ แต่หัวข้อยังหลงเหลืออยู่

'การตอบสนองต่อสิ่งเร้าไร้แหล่งกำเนิด'

‘ปรากฏการณ์การได้ยินก่อนเกิดเหตุ’

'รูปแบบคลื่นประสาทสะท้อนกลับ'

คาเอลอ่านช้า ๆ รู้สึกเหมือนทุกคำไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึก แต่ถูกกดลงบนบางส่วนของความจริงที่เขาไม่อยากแตะ

“นี่มัน…” แจ็กซ์เดินเข้ามาข้างหลัง เสียงเขาหายไปกลางประโยค

มิเลียมองแฟ้มในมือคาเอล 

“พวกเขาศึกษาคนที่ได้ยินมาก่อน”

ไม่มีใครพูดคำว่า ปรากฏการณ์การได้ยิน ออกมาบ่อยนักในช่วงหลัง เพราะทุกครั้งที่มันถูกเรียกชื่อ มันเหมือนจะมีน้ำหนักมากขึ้น เหมือนสิ่งที่ไม่มีรูปร่างเริ่มมีตัวตนเพราะมนุษย์ตั้งชื่อให้มัน

คาเอลพลิกหน้าถัดไป

บางบรรทัดอ่านออกเพียงเศษ

‘ผู้ทดลองตอบสนองก่อนเสียงจริง 3.7 วินาที’

'ไม่มีแหล่งกำเนิดเสียงภายนอก'

‘เด็กระบุว่า “เสียงมาจากผนัง” ’

'เจ้าหน้าที่ไม่ได้ยิน'

'หลังการทดสอบครั้งที่ 12 เด็กเริ่มตอบสนองต่อห้องว่าง'

คาเอลหยุดอ่าน

ห้องว่าง

เขาเงยหน้ามองห้องเล็กหลังกระจก

เก้าอี้เด็กยังอยู่ตรงนั้น

สายรัดยังห้อยอยู่

ฝุ่นเกาะทุกอย่างจนเหมือนห้องนี้หลับมานานมาก แต่ในความรู้สึกของคาเอล มันไม่เคยหยุดทำงานจริง ๆ มันเพียงรอให้ใครบางคนกลับมาอ่านผลการทดลองที่ยังไม่จบ

“ที่นี่เคยมีเด็กใช่ไหมคะ”

เสียงลูน่าดังขึ้นเบามาก

เด็กหญิงถามโวร่า ไม่ใช่คาเอล ไม่ใช่มิเลีย

โวร่าเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

เธอก้มลงมองลูน่า ดวงตาของเธอไม่มีความอ่อนโยนแบบที่ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่พยายามทำเมื่อพูดกับเด็ก แต่ก็ไม่มีความเย็นชา เธอมองตรง เหมือนรู้ดีว่าการโกหกเด็กที่อยู่ในโลกแบบนี้เป็นความโหดร้ายอีกแบบหนึ่ง

“เคย” โวร่าตอบ

ลูน่ากลืนน้ำลาย 

“กี่คนหรอ”

โวร่าหันมองเก้าอี้เด็กในห้องกระจกอีกครั้ง

“มากกว่าหนึ่ง”

คำตอบนั้นทำให้ความหนาวในห้องลึกลงไปอีก

นิกซ์ยกมือขึ้นกดขมับตัวเอง เขาหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย ผ้าพันแขนของเขาขยับตามแรงเกร็งของกล้ามเนื้อข้างใน

“นิกซ์” คาเอลเรียก

เด็กหนุ่มไม่ตอบทันที

เขามองไปทางห้องหลังกระจก ดวงตาไม่ได้จับอยู่ที่เก้าอี้ แต่เหมือนมองผ่านมันลงไปลึกกว่านั้น ลึกเข้าไปในผนัง ใต้พื้น หรือในความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา

“มีเสียง” นิกซ์กระซิบ

คาเอลเดินเข้าไปใกล้ 

“เสียงอะไร”

นิกซ์ส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้าเหมือนอยากปฏิเสธคำถามก่อนต้องตอบ 

“ไม่ใช่เสียงพูด มันเหมือน…หัวใจหลายดวงเต้นซ้อนกัน อยู่ข้างใต้ห้องนี้ หรือในผนัง ผมไม่รู้”

แจ็กซ์ถอยออกจากกระจกครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

นิกซ์กดนิ้วลงบนขมับแรงขึ้น 

“มันไม่เหมือนฝูงข้างนอก มันเก่ากว่านั้น เบากว่านั้น แต่…” เขากลืนคำลงคอ 

“เหมือนมีคนเคยได้ยินมันที่นี่”

นิกซ์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

เขาไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไรระหว่างเสียงที่ดังอยู่ในผนัง

หรือความรู้สึกคุ้นเคยที่เกิดขึ้นเวลาฟังมัน

ไม่มีใครขยับ

ประโยคนั้นไม่ใช่การอธิบายที่ชัดเจนพอให้เข้าใจ แต่กลับทำให้ทุกคนเงียบลงพร้อมกันอย่างไร้เหตุผล เหมือนร่างกายเข้าใจก่อนสมองว่านิกซ์ไม่ได้พยายามพูดให้ลึกลับ เขาพูดเท่าที่คนคนหนึ่งจะพูดได้ เมื่อสิ่งที่เขารับรู้ไม่มีรูปร่าง ไม่มีภาษา และอาจไม่ควรมีที่อยู่ในหัวมนุษย์เลย

คาเอลวางแฟ้มลง

เขาหันไปที่คอมพิวเตอร์เก่าบนโต๊ะ ไฟใต้เครื่องกะพริบอ่อนมากจนเกือบมองไม่เห็น แจ็กซ์ตามสายตาเขาทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากกลัวเป็นตั้งสมาธิแบบคนที่เจอเครื่องจักรแล้วอย่างน้อยก็มีบางอย่างให้เข้าใจ

“ขอฉันดูหน่อย”

แจ็กซ์นั่งลงหน้าเครื่อง ปัดฝุ่นออกจากแป้นพิมพ์ ฝุ่นลอยขึ้นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ทำให้เขาจามเกือบไม่ออกเพราะรีบกลั้นไว้ เขาดึงสายจากกระเป๋าเครื่องมือ ต่อเข้ากับพอร์ตด้านข้างที่สนิมขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วเปิดอุปกรณ์พกพาของตัวเอง หน้าจอเล็ก ๆ สว่างขึ้นในความมืดสีแดง

“ระบบเก่ามาก” เขาพึมพำ 

“แต่ยังมีไฟเลี้ยงบางส่วน เหมือนมันไม่เคยปิดจริง ๆ แค่ถูกทิ้งไว้”

คำว่า ถูกทิ้งไว้ ทำให้คาเอลมองไปรอบห้องอีกครั้ง

ใช่

สถานีนี้ไม่ได้ว่าง

มันแค่ถูกทิ้งไว้อยู่

และตอนนี้พวกเขากำลังเดินอยู่ภายในความทรงจำที่ยังไม่ยอมตาย

แจ็กซ์เคาะแป้นสองสามครั้ง หน้าจอหลักกระพริบขึ้นด้วยแสงเขียวซีด ตัวอักษรแตกพร่าเป็นแถบ ๆ ก่อนเรียงตัวใหม่อย่างเจ็บปวด

‘ระบบบันทึกข้อมูลภายใน’

'สถานะ: เสียหาย'

‘สิทธิ์เข้าถึง: จำกัด’

‘โปรโตคอลเฝ้าฟัง: ไม่สมบูรณ์’

“คำนี้อีกแล้ว” มิเลียพูดเบา ๆ

คาเอลยืนข้างแจ็กซ์ เห็นเงาหน้าตัวเองสะท้อนบนจอเก่าทับกับตัวอักษร เห็นดวงตาของตัวเองในแสงเขียวซีดดูเย็นกว่าที่ควร เขาไม่ชอบภาพนั้น

แจ็กซ์ลองเปิดรายการไฟล์

ชื่อโฟลเดอร์จำนวนมากเสียหายจนเป็นสัญลักษณ์อ่านไม่ออก แต่บางบรรทัดยังหลงเหลือ

การสังเกตการณ์การได้ยินความจริง

รูปแบบสะท้อนประสาท

โปรเจกต์เทรชโฮลด์

แฟ้มรหัส EID-███

ไฟล์ที่สามกระพริบแล้วหายไปทันที

ไฟล์ที่สี่ขึ้นเพียงครึ่งวินาทีก่อนกลายเป็นข้อความเสียหาย

คาเอลรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในอกขยับ

แฟ้มรหัส EID-███

เขาเคยเห็นคำนี้เป็นร่องรอยมาก่อน แต่ที่นี่มันไม่ได้อยู่ในรายงานทหาร ไม่ได้อยู่ในปากของนักวิจัยที่ยังมีชีวิต แต่มันอยู่บนเครื่องเก่าในห้องที่มีเก้าอี้เด็ก สายรัดชีพจร และผนังกันเสียง

แจ็กซ์หันมามองเขาแวบหนึ่ง 

“นายแน่ใจนะว่าจะเปิดมัน”

คาเอลรู้ว่าคำตอบควรเป็นไม่

อย่างน้อยในตอนนี้

พายุข้างนอกยังไม่จบ ลอร์เกอร์ยังอยู่ นิกซ์เริ่มได้ยินอะไรจากผนัง ลูน่ายังยืนตัวสั่นอยู่หลังโวร่า และทุกนาทีที่อยู่ในสถานีนี้ ความรู้สึกว่าพวกเขากำลังถูกมองกลับยิ่งชัดขึ้น

แต่ถ้าไม่เปิดตอนนี้ พวกเขาอาจไม่มีโอกาสอีก

“เปิดรายการล่าสุดก่อน” คาเอลพูด 

“ไม่ต้องดึงลึก แค่ดูว่ามีอะไร”

แจ็กซ์พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

เขาเคาะคำสั่ง

หน้าจอกระพริบแรงขึ้น

เสียงเครื่องเก่าดังครืดต่ำเหมือนฟันเฟืองที่ถูกบังคับให้หมุนหลังหยุดไปนาน ตัวอักษรแตกเป็นเส้นแนวตั้ง ก่อนรวมตัวเป็นรายการไฟล์บางส่วน

‘บันทึกการทดสอบ 17-A’

‘บันทึกเสียงภายในห้อง’

‘ผู้ทดลองตอบสนองก่อนสัญญาณ’

‘เด็กได้ยินก่อนเจ้าหน้าที่’

‘รายชื่อผู้สังเกตการณ์’

คาเอลจ้องบรรทัดสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง

“เปิดรายชื่อ” เขาพูด

มิเลียหันมองเขาทันที

แจ็กซ์ลังเล “คาเอล—”

“เปิด”

เสียงของเขาเย็นเกินไป

เขารู้

มิเลียก็รู้

แจ็กซ์ก็รู้

แต่แจ็กซ์เปิดไฟล์

หน้าจอขึ้นข้อความเสียหายหลายบรรทัด

ข้อมูลบางส่วนสูญหาย

‘กู้คืนได้ 12%’

'รายชื่อผู้เข้าถึงโครงการ'

ตัวอักษรชุดแรกแตกจนอ่านไม่ได้

ชุดที่สองเหลือเพียงตำแหน่ง

นักประสาทวิทยาอาวุโส

ผู้สังเกตการณ์ภาคสนาม

ที่ปรึกษาเทคนิคสัญญาณ

แล้วบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ไม่สมบูรณ์

เหมือนภาพถ่ายที่ถูกไฟไหม้เหลือเพียงขอบหน้า

'ดร. ——— เวย์——'

คาเอลหยุดหายใจ

โลกทั้งใบแคบลงจนเหลือเพียงหน้าจอเก่ากับตัวอักษรไม่กี่ตัว

เวย์—

อาจเป็นชื่ออื่น

อาจเป็นนามสกุลที่คล้ายกัน

อาจเป็นข้อมูลเสียหายที่เขาอ่านเข้าข้างความกลัวตัวเอง

แต่มันพอ

พอให้พื้นใต้ใจเขายุบลงเงียบ ๆ

เลือดในมือเขาเย็นลงจนปลายนิ้วชา เขาไม่ได้ถอย ไม่ได้พูด ไม่ได้ยื่นมือไปแตะจอ แต่ภายในอกเหมือนมีบางสิ่งพังลงอย่างช้า ๆ โดยไม่มีเสียง

เวย์——

มันไม่ขึ้นครบ

มันไม่ควรพอให้สรุปอะไร

แต่มนุษย์ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานสมบูรณ์เพื่อเจ็บ

มิเลียเดินเข้ามาใกล้เขาครึ่งก้าว 

“คาเอล…”

เขาไม่ตอบ

หน้าจอกระพริบอีกครั้ง

บรรทัดใต้ชื่อเสียหายโผล่ขึ้นมาแวบหนึ่ง

'ลายเซ็นอนุมัติร่วม: E—— V——'

ไฟล์เสียหาย

เข้าถึงไม่ได้

จากนั้นทั้งหน้าจอก็ดับวูบ

ห้องตกอยู่ในความมืดสีแดงอีกครั้ง

แจ็กซ์รีบดึงมือออกจากแป้น 

“ฉันไม่ได้ทำไรเลย มันดับเองนะเพื่อน”

เครื่องคอมพิวเตอร์ส่งเสียงต่ำขึ้น

ไม่ใช่เสียงพัดลม

ไม่ใช่เสียงฮาร์ดดิสก์

แต่เหมือนเสียงระบบทั้งสถานีกำลังสูดลมหายใจเข้าครั้งแรกหลังถูกฝังไว้ในความตาย

ไฟแดงบนเพดานกะพริบเร็วขึ้น

หนึ่งดวง

สองดวง

สามดวง

ไกลออกไปตามทางเดิน มีเสียงล็อกประตูปลดทีละชั้น

คลิก

คลิก

คลิก

ลูน่าสะดุ้งจนโวร่าจับข้อมือเธอไว้ทันที

นิกซ์ยกมือปิดหูทั้งสองข้าง 

“มันตื่นแล้ว”

แจ็กซ์หน้าซีด 

“อะไรตื่น”

ไม่มีใครต้องตอบ

ลำโพงเก่าบนผนังส่งเสียงซ่าขึ้นมากะทันหัน เสียงนั้นดังในห้องแคบจนทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ลำโพงมีฝุ่นหนาและสนิมกินขอบ แต่ข้างในยังมีไฟเล็ก ๆ สว่างขึ้น

ซ่า…

ซ่า…

แล้วเสียงผู้หญิงที่แตกพร่าจนแทบไม่เป็นมนุษย์ก็ดังออกมา

“ผู้…ทดลอง…”

เสียงขาดหาย

คาเอลรู้สึกขนท้ายทอยลุกชัน

“กลับ…มา…”

ลำโพงซ่าแรงขึ้น

“ยืนยัน…เสียง…”

เสียงหายไปอีกครั้ง เหลือเพียงคลื่นรบกวนที่เหมือนคนหายใจผ่านน้ำ

แล้วคำสุดท้ายก็ดังออกมาเบามาก

“เด็ก…”

ลำโพงดับลง

ไม่มีใครพูด

เพราะถ้าพูด ความกลัวจะมีรูปร่างขึ้นมาจริง ๆ

จากทางเดินด้านนอก ไฟแดงติดขึ้นทีละดวง ลึกเข้าไปในสถานี เหมือนมีใครกำลังเปิดเส้นทางให้พวกเขา หรือไล่ต้อนพวกเขาไปยังที่ที่ควรไปตั้งแต่แรก

โวร่าก้าวออกจากห้องก่อนใคร

เธอมองทางเดินด้านซ้ายที่เมื่อครู่ยังมืดสนิท ตอนนี้ไฟแดงติดเรียงไปจนสุดสายตา มือของเธออยู่บนด้ามมีด 

แต่คาเอลเห็นบางอย่างที่ไม่ใช่ความพร้อมรบในท่าทางนั้น

เธอกลัว

ไม่ใช่กลัวตาย

แต่กลัวจำได้

ลูน่ายืนอยู่ข้างเธอ จับมือเธอแน่นกว่าเดิม และครั้งนี้โวร่าไม่ได้ปล่อยให้เด็กจับชายเสื้อเท่านั้น เธอเป็นฝ่ายขยับนิ้วไปกุมมือเล็ก ๆ นั้นไว้เอง

เงียบมาก

สั้นมาก

แต่ชัดเจนกว่าคำสัญญาใด ๆ

คาเอลเดินออกมาจากห้องสังเกตการณ์ช้า ๆ เขายังรู้สึกเหมือนตัวอักษร “เวย์—” ฝังอยู่หลังตา ทุกครั้งที่กะพริบ มันจะสว่างขึ้นในความมืด

พ่อกับแม่ของเขาเกี่ยวข้องกับที่นี่หรือ

เขาไม่รู้

และตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะรับรู้

คำถามพวกนั้นพุ่งเข้ามาพร้อมกันเหมือนฝูงแมลงใต้ผิวหนัง แต่เขาบังคับตัวเองไม่ให้ตามมันไป ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา นิกซ์กำลังได้ยินอะไรบางอย่าง ลูน่าอยู่ตรงนี้ มิเลียอยู่ตรงนี้ แจ็กซ์ โวร่า ทุกคนอยู่ตรงนี้

เขาจะหายเข้าไปในอดีตไม่ได้

ยังไม่ได้

“คาเอล” มิเลียพูดเสียงเบา 

“อย่าเดินไปคนเดียวสิ”

เขาหันไปมองเธอ

ครู่หนึ่งเขาอยากบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร อยากใช้คำโกหกเดิม ๆ ที่เริ่มเบาเกินจะรองรับความจริง แต่ดวงตาของมิเลียในแสงแดงทำให้คำพูดเหล่านั้นติดอยู่ในลำคอ

“ฉันเห็นชื่อ…” เขาพูดในที่สุด

เสียงของเขาแห้ง

มิเลียพยักหน้า 

“อืม… ฉันเห็น”

“อาจไม่ใช่”

“ใช่ อาจไม่ใช่ก็ได้”

เธอไม่ได้ปลอบว่าไม่ใช่แน่นอน

และเพราะเธอไม่โกหก เขาจึงยังยืนอยู่ได้

แจ็กซ์สะพายกระเป๋าเครื่องมือขึ้นใหม่ช้า ๆ 

“ฉันจะพูดอะไรที่ทุกคนคงไม่อยากฟังนะ แต่ประตูหลายบานเพิ่งปลดล็อกเอง และนั่นไม่ใช่ลักษณะของสถานที่ปลอดภัย”

“ไม่มีที่ไหนปลอดภัย” โวร่าพูด

“ใช่ แต่บางที่มีมารยาทพอจะไม่พูดว่าเด็กผ่านลำโพงหลังเห็นเก้าอี้เด็ก”

นิกซ์ยังยืนกดหูอยู่ สีหน้าเขาทรมานมากขึ้น 

“มันไม่ได้พูดกับเราแค่ทางลำโพง”

คาเอลหันไปทันที 

“หมายความว่าไง”

“ทางเดิน” นิกซ์กระซิบ 

“มันเหมือนมีเสียงหัวใจอยู่ท้ายทางเดิน หลายดวงมาก แล้วบางดวง…” เขากลืนลมหายใจ 

“บางดวงหยุดไปแล้ว แต่ยังดังอยู่”

ลูน่าซุกตัวเข้าใกล้โวร่าจนไหล่ชนกัน

โวร่ามองทางเดินสว่างแดงตรงหน้า

แล้วพูดสั้น ๆ

“เราไปกันเถอะ”

แจ็กซ์หันขวับ 

“เดี๋ยว นั่นคือคำสั่งเดินเข้าหาเสียงหัวใจผีใช่ไหม ฉันแค่อยากให้ทุกคนยืนยันว่าเราอยู่ในหน้าเดียวกัน”

“ถ้าอยู่ตรงนี้ ระบบก็ยังทำงานอยู่ดี” คาเอลพูด 

“ถ้าข้างนอก ลอร์เกอร์ยังรออยู่ ถ้าทางนี้เปิดเอง แปลว่ามันต้องการให้เราไปเห็นบางอย่าง”

แจ็กซ์มองเขา 

“นายพูดเหมือนนั่นเป็นเหตุผลที่ดี”

“ไม่ใช่เหตุผลที่ดี” คาเอลตอบ 

“เป็นเหตุผลที่เหลืออยู่”

แจ็กซ์ถอนหายใจยาว 

“ฉันคิดถึงวันที่ศัตรูของเรามีฟันแล้วพุ่งตรง ๆ มากกว่า ตอนนั้นอย่างน้อยมันก็ซื่อสัตย์”

พวกเขาเริ่มเดินตามไฟแดงไป

ทางเดินนี้ลึกกว่าส่วนแรกมาก และอากาศเย็นกว่าอย่างผิดธรรมชาติ ผนังสองข้างมีประตูเรียงเป็นระยะ แต่ละบานมีป้ายเล็ก ๆ ที่อ่านออกบ้างไม่ออกบ้าง ห้องประเมินการตอบสนอง ห้องบันทึกคลื่นประสาท ห้องพักผู้สังเกตการณ์ ห้องกักกันชั่วคราว บางบานมีรอยขีดจากด้านใน บางบานมีรอยไหม้จากด้านนอก

พื้นตรงกลางทางเดินมีเส้นสีเหลืองจาง ๆ นำไปข้างหน้าเหมือนเส้นทางในโรงพยาบาล แต่ตรงขอบเส้นนั้นมีคราบเก่าเป็นจุด ๆ บางจุดเล็ก บางจุดลากยาวจนคาเอลไม่อยากคิดว่าถูกลากด้วยอะไร

เสียงจากข้างนอกหายไปเกือบหมดแล้ว

ไม่มีเสียงพายุ

ไม่มีเสียงลอร์เกอร์

ไม่มีเสียงรถ

มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขา เสียงหายใจ เสียงไฟแดงกระพริบเป็นจังหวะไฟฟ้าเบา ๆ และเสียงติ๊ดของระบบที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวจากผนังที่มองไม่เห็น

คาเอลพยายามนับก้าวเพื่อให้ความคิดไม่ไหลกลับไปที่ชื่อบนหน้าจอ

สิบสาม

สิบสี่

สิบห้า

เวย์—

เขาหยุดนับ

ความทรงจำของพ่อแม่ในหัวเขาไม่ได้ชัดเจนเท่าที่ควร มันมีเสียงหัวเราะบางช่วง กลิ่นกาแฟบางเช้า เงามือที่เคยวางบนศีรษะเขา แสงจากหน้าจอที่เปิดค้างในห้องทำงานตอนกลางคืน และประโยคที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงคำปลอบเด็ก

บางครั้งโลกมีเสียงที่ผู้ใหญ่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ

ตอนนี้เขากลัวว่าตัวเองอาจกำลังเข้าใจผิดทาง

ทางเดินหักมุมไปทางซ้าย

โวร่าหยุดก่อนถึงมุม

ไม่ใช่เพราะได้ยินอะไร แต่เพราะเธอรู้

เธอยกมือให้ทุกคนหยุด แล้วขยับเข้าไปแนบผนัง มุมปากเธอตึงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาจับพื้นที่เหนือกรอบประตูด้านถัดไป

คาเอลมองตาม

มีกล้องอีกตัว

เลนส์แตก

แต่ไฟเล็ก ๆ ข้างฐานกล้องติดอยู่

มันขยับ

ช้า ๆ

เหมือนตาที่หันมองพวกเขา

แจ็กซ์สบถเบามาก 

“กล้องเก่าตัวนั้นไม่ควรขยับได้”

กล้องหยุดตรงคาเอล

ไฟแดงเล็ก ๆ บนตัวมันกะพริบหนึ่งครั้ง

จากนั้นประตูถัดไปปลดล็อกเอง

คลิก

ป้ายบนประตูมีฝุ่นหนา โวร่าปัดออกด้วยหลังมืออย่างระวัง

ตัวอักษรปรากฏขึ้นทีละส่วนใต้คราบเวลา

ห้องบันทึกข้อมูลกลาง

แจ็กซ์สูดหายใจเข้าลึก 

“โอเค ถ้ามีคำตอบบางอย่าง ก็คงอยู่ในนั้น”

“หรือกับดัก” มิเลียพูด

แจ็กซ์พยักหน้า 

“ใช่ ฉันพยายามมองโลกในแง่ที่ไม่ทำให้หัวใจหยุดเต้นก่อนเข้าไป”

คาเอลผลักประตู

ห้องบันทึกข้อมูลกลางกว้างกว่าที่คาดไว้ ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยตู้เซิร์ฟเวอร์เก่าทรงสูง แถวไฟเล็ก ๆ บนตู้ส่วนใหญ่ดับไปแล้ว แต่บางดวงยังติดกะพริบเป็นสีเขียว เหลือง และแดง เหมือนเมืองร้างขนาดจิ๋วที่ยังมีบ้านไม่กี่หลังเปิดไฟอยู่ เสียงพัดลมระบายอากาศดังต่ำ ๆ ไม่สม่ำเสมอจากเพดาน ทำให้อากาศสั่นด้วยแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่รู้สึกได้บนผิวหนังมากกว่าด้วยหู

กลางห้องมีเทอร์มินัลหลักเครื่องหนึ่งตั้งอยู่ หน้าจอใหญ่กว่าที่ห้องก่อน แผงคีย์บอร์ดมีฝุ่นหนา แต่ตรงกลางแป้นบางแถวสะอาดกว่าส่วนอื่นอย่างประหลาด เหมือนเพิ่งมีใครใช้ไปไม่นาน

แจ็กซ์เห็นแล้วสีหน้าหายขี้เล่นทันที

“ไม่ชอบเลย”

“อะไร” คาเอลถาม

“ฝุ่นตรงแป้น” แจ็กซ์ชี้ 

“มันยังมีรอยนิ้วอยู่น่ะ”

มิเลียกวาดไฟฉายลงไป

บนแป้นพิมพ์มีรอยกดจริง ๆ

ไม่ใหม่ถึงขั้นสด แต่ใหม่กว่าฝุ่นรอบห้องมาก

และรอยบางรอยเล็กเกินมือผู้ใหญ่

ลูน่าหายใจสะดุด

โวร่าดึงเธอไปด้านหลังโดยไม่หันมอง

คาเอลเข้าใกล้เทอร์มินัล

หน้าจอสว่างขึ้นก่อนที่เขาจะแตะแป้น

แสงเขียวซีดอาบใบหน้าเขา

ระบบตรวจพบการเข้าถึง

‘กำลังค้นหาสิทธิ์’

‘สิทธิ์ไม่สมบูรณ์’

กำลังเปรียบเทียบเสียงฝีเท้า

คาเอลชะงัก

“เสียงฝีเท้า?” แจ็กซ์อ่านออกเสียงแล้วหน้าซีดลง 

“ระบบบ้าอะไรเปรียบเทียบเสียงฝีเท้า”

ข้อความเปลี่ยน

‘รูปแบบไม่ครบถ้วน’

‘ผลลัพธ์ใกล้เคียง’

‘ผู้เข้าถึง: ไม่ยืนยัน’

‘สถานะ: เด็ก/ผู้สืบทอด/เสียงซ้ำ’

คำสุดท้ายขึ้นเพียงวูบเดียวก่อนหายไป

เสียงซ้ำ

คาเอลรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเย็นลงอีก

หน้าจอเปิดรายการไฟล์เองโดยไม่มีใครสั่ง

'การสังเกตการณ์การได้ยินความจริง'

‘การเหนี่ยวนำสัญญาณประสาท’

'การตอบสนองเด็กก่อนเหตุการณ์'

‘โปรเจกต์เทรชโฮลด์’

‘โครงการไอดอลอน’

‘ผู้ทำวิจัย’

ไฟล์สุดท้ายกระตุกแล้วถูกขีดทับด้วยแถบสีดำ

'ไม่สามารถเข้าถึงได้'

คาเอลยื่นมือไปแตะแป้น แต่หยุดก่อนกด

เขารู้สึกถึงสายตามิเลียบนใบหน้าด้านข้าง รู้สึกถึงความกลัวของนิกซ์ที่ยืนไม่ห่าง รู้สึกถึงโวร่าที่นิ่งเกินไปตรงประตู รู้สึกถึงลูน่าที่แทบกลั้นหายใจ และรู้สึกถึงสถานีทั้งหลังที่เหมือนกำลังฟังนิ้วของเขาก่อนแตะลงไป

“คาเอล” มิเลียพูด

เขาตอบโดยไม่หันไป 

“ฉันรู้”

“แล้วนายยังจะเปิด?”

“ใช่”

เขากดแป้น

หน้าจอกระพริบอย่างรุนแรง

ไฟในห้องดับวูบไปหนึ่งวินาทีเต็ม ก่อนกลับมาติดอีกครั้งเป็นสีแดงเข้มกว่าเดิม เสียงพัดลมในตู้เซิร์ฟเวอร์ดังขึ้นพร้อมกัน เหมือนแมลงจำนวนมหาศาลกระพือปีกในกำแพง

ไฟล์ที่เปิดได้มีเพียงเศษ

ภาพแตกพร่าเต็มจอ เป็นวิดีโอเก่าที่เสียหายหนัก เห็นเพียงห้องสีขาว เด็กคนหนึ่งนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ สายไฟเชื่อมจากศีรษะและข้อมือไปยังเครื่องมือด้านข้าง เจ้าหน้าที่ในชุดกาวน์ยืนอยู่นอกกระจก แต่ใบหน้าถูกพิกเซลและรอยเสียหายกลืนจนดูเหมือนผีไม่มีหน้า

เสียงในวิดีโอแตกพร่า

“ได้ยินอะไร”

เด็กในภาพไม่ขยับ

เสียงเจ้าหน้าที่ซ้ำ 

“ได้ยินอะไร”

ภาพกระตุก

เด็กค่อย ๆ หันหน้าไปทางมุมห้องที่ว่างเปล่า

เสียงเด็กเบามากจนแทบเป็นลมหายใจ

“มันยังไม่พูด”

เจ้าหน้าที่เงียบ

“แต่รู้ว่าหนูฟังอยู่”

วิดีโอตัด

ลูน่าหลับตาแน่น

นิกซ์ถอยหลังจนชนตู้เซิร์ฟเวอร์ เสียงโลหะดังเบา ๆ แต่ในห้องเงียบจนเหมือนเสียงนั้นดังมาก เขาหายใจแรง แขนที่พันผ้ากระตุกหนึ่งครั้ง

“ปิด” เขาพูด

แจ็กซ์หันไปมอง 

“นิกซ์—”

“ปิดมันซะ” นิกซ์เสียงดังขึ้น แต่ไม่ใช่ตะโกน มันเป็นเสียงของคนที่กลัวว่าถ้าฟังต่ออีกวินาที บางอย่างในหัวจะตอบกลับแทนเขา 

“ได้โปรด ผมขอร้อง”

คาเอลกดหยุดทันที

วิดีโอหายไป

หน้าจอกลับไปเป็นรายการไฟล์เสียหาย

ความเงียบหลังจากนั้นหนักจนทุกคนเหมือนยืนอยู่ใต้ดินลึก

คาเอลหันไปหานิกซ์ 

“นิกซ์”

คาเอลรอจนอีกฝ่ายหันมา

“ยังอยู่กับฉันไหม”

นิกซ์พยักหน้าเร็วเกินไป 

“อยู่ ผมอยู่ ผมแค่…” เขายกมือขึ้นกดอกตัวเอง 

“มันเหมือนที่นี่รู้ว่าผมกลัวอะไร”

คาเอลอยากตอบว่าไม่จริง

แต่เขาเพิ่งเห็นชื่อพ่อแม่ตัวเองบนไฟล์เสียหาย

เขาจึงโกหกไม่ได้

มิเลียเดินไปยืนใกล้นิกซ์โดยเว้นระยะพอดี ไม่ใกล้จนทำให้เขารู้สึกถูกจับตา แต่ใกล้พอให้เขารู้ว่าไม่ได้ถูกทิ้ง เธอไม่ได้แตะเขา เพียงพูดเบา ๆ

“นิกซ์ นายไม่ได้อยู่คนเดียวนะ”

นิกซ์หันมองเธอ ดวงตาแดงก่ำ แต่เขาพยักหน้าอีกครั้ง ช้ากว่าเดิม คราวนี้เหมือนพยายามเชื่อจริง ๆ

แจ็กซ์หันกลับไปที่หน้าจออย่างระวัง 

“ฉันจะดึงข้อมูลเท่าที่ดึงได้ ไม่เปิดวิดีโออีก”

“ทำให้เร็วที่สุด” โวร่าพูดจากประตู

เสียงเธอต่ำลง

คาเอลหันไปมอง 

“มีอะไรงั้นหรอ”

โวร่าไม่ตอบทันที

เธอมองทางเดินข้างนอก

ไฟแดงด้านนอกติดเรียงลึกเข้าไปอีกไกล และที่ปลายสุด มีประตูบานหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยสว่าง ตอนนี้ไฟเหนือบานกำลังติดเป็นสีขาวซีด

“มันเปิดทางต่อ” เธอพูด

แจ็กซ์หัวเราะแห้ง ๆ 

“แน่นอน ทำไมมันจะไม่เปิดล่ะ เราเป็นแขกคนสำคัญของโรงแรมผีของห้องสังเกตการณ์เก่าอยู่แล้ว”

คำสุดท้ายทำให้ลูน่าสะดุ้ง

แจ็กซ์เห็นแล้วหน้าถอดสีทันที 

“ขอโทษ ฉันไม่ได้หมายถึง—”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลูน่าพูดเบา ๆ แต่เธอจับมือโวร่าแน่นกว่าเดิม

คาเอลมองประตูปลายทาง

บางอย่างในตัวเขาบอกให้หยุด

บางอย่างบอกให้ถอยกลับไปที่รถ รอให้พายุเบาลง หาทางฝ่าลอร์เกอร์ออกไปโดยไม่ต้องรู้ว่าประตูบานนั้นนำไปไหน แต่เขารู้ดีว่าโลกไม่ได้ใจดีกับคนที่เลือกไม่รู้ ความจริงที่ถูกทิ้งไว้ในสถานีนี้จะไม่หายไปเพราะเขาหลับตา และชื่อบนหน้าจอก็จะไม่กลายเป็นเพียงฝันร้ายเพราะเขาเดินหนี

“แจ็กซ์ ดึงข้อมูลแล้วถอยออกมา” คาเอลพูด

“กำลังทำเนี่ย” แจ็กซ์ตอบ มือวิ่งบนแป้น กวาดตามองรายการบนหน้าจอ

“ฉันได้เศษไฟล์บางส่วน แต่เสียหายเกือบหมด มีคำซ้ำ ๆ กัน การได้ยิน ความจริง เด็ก สัญญาณประสาท” 

“โปรเจกต์เทรชโฮลด์... โครงการไอดอลอน...” เขาชะงัก

คาเอลหันไปทันที “อะไร”

แจ็กซ์มองจอ สีหน้าไม่ดี 

“มีไฟล์หนึ่งมันพยายามเปิดเอง”

“ชื่ออะไร”

แจ็กซ์กลืนน้ำลาย

ก่อนที่เขาจะตอบ หน้าจอก็เปลี่ยนเอง

รายงานการเข้าถึงกลับคืน

‘สถานะ: ไม่สมบูรณ์’

'ยืนยันเสียง: ล้มเหลว'

‘ยืนยันความเข้ากัน: บางส่วน’

'ยืนยันเด็ก: รอดำเนินการ'

ลำโพงในห้องดังซ่าขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนหันไปพร้อมกัน

“ผู้ทดลอง…”

เสียงแตกพร่าเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ใกล้กว่าเดิม ชัดกว่าเดิม เหมือนลำโพงไม่ได้พูดจากผนัง แต่พูดจากอากาศรอบตัว

“กลับมา…”

ไฟในห้องดับลงครึ่งหนึ่ง

ตู้เซิร์ฟเวอร์ด้านหลังติดไฟเรียงเป็นแนวเหมือนดวงตาเล็ก ๆ นับสิบคู่

“ยืนยันเสียง…” เสียงนั้นหยุดลง

แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงเด็กเล็ก ๆ ที่แทบฟังไม่ออก

“ห้อง…ถัดไป…”

ลำโพงดับ

ประตูปลายทางด้านนอกปลดล็อกดังชัด

คลิก

แล้วอีกบานด้านใน

คลิก

แล้วอีกบานหนึ่ง ลึกเข้าไป

คลิก

สถานีทั้งหลังเหมือนกำลังเปิดตัวเองออกทีละชั้น

คาเอลรู้สึกว่าผิวหนังใต้เสื้อเย็นจัด เขายกปืนขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้รู้ดีว่ากระสุนอาจไม่มีความหมายกับสิ่งที่กำลังปลุกพวกเขาอยู่

“ฉันคิดว่า พวกเราควรออกจากที่นี่นะ” มิเลียพูด

น้ำเสียงเธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่นั่นทำให้คำเตือนน่าฟังกว่าเดิม

โวร่ามองเธอแวบหนึ่ง 

“ถ้าออกไปตอนนี้ก็เจอลอร์เกอร์”

“อยู่ต่อก็เจอสิ่งที่รู้จักชื่อเรา”

แจ็กซ์ยกมือขึ้น 

“ฉันขอสนับสนุนฝั่งที่ไม่เจออะไรทั้งสองอย่าง แต่ดูเหมือนตัวเลือกนั้นหมดไปแล้ว”

นิกซ์มองทางเดิน น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

“มันอยากให้เราไป”

คาเอลถามเบา ๆ 

“นายรู้ได้ยังไง?”

นิกซ์ส่ายหน้า 

“ผมไม่รู้ แค่…รู้สึกเหมือนตอนฝูงเรียก แต่ไม่เหมือนฝูง มันไม่หิว มัน…” เขาหยุดนาน 

“มันจำ”

คำว่า จำ ทำให้โวร่าหลับตาลงครึ่งหนึ่งเพียงเสี้ยววินาที

คาเอลเห็น

ครั้งนี้เขาไม่ปล่อยผ่าน

“โวร่า”

เธอไม่มองเขา

“เธอรู้จักที่นี่ใช่ไหม”

ความเงียบของเธอคือคำตอบที่ใกล้เคียงที่สุดที่เขาได้รับ

ผ่านไปหลายวินาที เธอจึงพูด

“ไม่พอจะเล่า”

“แต่มากพอจะกลัว”

โวร่าหันมามองเขาในที่สุด

แววตาของเธอยังนิ่ง แต่มีรอยร้าวบางอย่างอยู่ในความนิ่งนั้น เป็นรอยที่คนอื่นอาจมองไม่เห็นถ้าไม่เคยสู้เคียงข้างเธอมานานพอ

“ฉันรู้จักที่นี่” เธอตอบ

และเป็นครั้งแรกที่เธอไม่พยายามปฏิเสธมัน

ประโยคเดียว

แล้วเธอก็เดินออกจากห้องบันทึกข้อมูลไปก่อน

ลูน่าลังเลเพียงครู่เดียวก่อนเดินตาม มือยังจับมือโวร่าไว้แน่น โวร่าไม่ได้ปล่อย

คาเอลมองตามหลังทั้งสองคน

ลูน่าที่กลัวห้องนั้น

และผู้หญิงที่กลัวว่าตัวเองอาจเคยเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แบบนี้

ความจริงในสถานีนี้ไม่ได้รอเขาคนเดียว

มันรอทุกคนในแบบของมัน

พวกเขาเดินต่อไปตามทางเดินที่ไฟแดงนำทาง

อากาศเย็นลงทุกก้าว กลิ่นยาฆ่าเชื้อเข้มขึ้นจนแสบจมูก ผสมกับกลิ่นโลหะเก่า กลิ่นฝุ่นชื้น และกลิ่นบางอย่างคล้ายผ้าห่มที่ถูกเก็บไว้ในตู้ปิดตายเป็นเวลานาน ทางเดินช่วงนี้มีภาพวาดสีจาง ๆ บนผนัง บางภาพเป็นรูปวงกลม รูปมือเล็ก ๆ รูปบ้าน รูปดวงดาว สีซีดเกือบหายไปกับปูน แต่ยังมองเห็นร่องรอยนิ้วมือเด็กปาดผ่านสีเก่า

ลูน่าหยุดมองภาพมือเล็ก ๆ ภาพหนึ่ง

มันมีขนาดใกล้เคียงมือเธอ

โวร่าหยุดตาม แต่ไม่พูด

ลูน่ายกมือขึ้นเหมือนจะเทียบกับรอยนั้น ก่อนลดมือลงโดยไม่แตะ

“เขาอยู่ที่นี่นานไหมคะ” เด็กหญิงถาม

ไม่มีใครรู้ว่า “เขา” หมายถึงใคร

เด็กคนใดคนหนึ่ง

เด็กทุกคน

หรือเสียงที่ยังหลงเหลืออยู่ในสถานี

โวร่าตอบหลังเงียบไปครู่หนึ่ง

“นานเกินไป”

คาเอลหันมองเธอ แต่โวร่าเดินต่อแล้ว

เสียงหัวใจหลายดวงที่นิกซ์พูดถึงเริ่มเหมือนมีอยู่จริงในความรู้สึกของคาเอล

ตึก

ตึก

ตึก

อาจเป็นเสียงเครื่องกำเนิดไฟฟ้าใต้พื้น

อาจเป็นเสียงท่อ

อาจเป็นเสียงเลือดในหูตัวเอง

แต่ยิ่งเข้าใกล้ประตูปลายทาง เสียงนั้นยิ่งคล้ายจังหวะชีพจรหลายดวงที่เต้นไม่พร้อมกัน บางดวงเร็ว บางดวงช้า บางดวงขาดช่วง และบางดวงหยุดไปนานแล้วแต่เงาของมันยังสะท้อนอยู่ในผนัง

พวกเขามาถึงประตูสุดทางเดิน

ไฟเหนือบานติดเป็นสีขาวซีด ไม่ใช่แดงเหมือนส่วนอื่น

ประตูเป็นเหล็กหนา มีช่องกระจกเล็ก ๆ ระดับสายตาผู้ใหญ่ แต่ฝุ่นและรอยขูดทำให้มองเข้าไปไม่เห็น ข้างประตูมีป้ายโลหะที่ถูกสนิมกินไปมาก ตัวอักษรหลุดหายเป็นช่วง ๆ

คาเอลก้าวเข้าไปใกล้

ฝุ่นบนป้ายสั่นเบา ๆ จากแรงลมหายใจของเขา เขายกมือขึ้นปัดออก

ตัวอักษรจาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏ

ห้องสังเกตการณ์เด็ก

ไม่มีใครพูด

เพราะไม่มีอะไรต้องพูด

ด้านหลังพวกเขา เสียงลำโพงจากทางเดินไกล ๆ ดังซ่าขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีคำพูด มีเพียงเสียงหัวเราะเบามาก ๆ แทรกอยู่ใต้คลื่นรบกวน เสียงนั้นสั้น บาง และขาดหายเหมือนเทปเก่าที่เกือบถูกลบไปแล้ว

ลูน่ากอดแขนโวร่าแน่น

นิกซ์ถอยหลังครึ่งก้าว น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ โดยที่เจ้าตัวเหมือนไม่รู้ด้วยซ้ำ

แจ็กซ์ยกเครื่องมือขึ้นแต่ไม่ได้แตะอะไร เขาดูเหมือนคนอยากซ่อมโลกทั้งใบแต่เพิ่งรู้ว่าบางอย่างไม่ได้พังจากไฟฟ้า

มิเลียมายืนข้างคาเอล

ไม่แตะเขา

แต่ใกล้พอให้ไหล่ของเธอเกือบชนกับแขนเขา

คาเอลมองป้ายนั้น

ชื่อบนหน้าจอเก่ายังไหม้อยู่หลังตา

เวย์—

ดร. ——— เวย์——

เขาไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาเคยทำอะไรในสถานที่แบบนี้

ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนเปิดประตูให้ใครเข้าไป หรือเป็นคนพยายามพาใครออกมา

ไม่รู้ว่าคำตอบหลังประตูนี้จะทำให้เขาเกลียดพวกเขา คิดถึงพวกเขา หรือไม่เหลือทั้งสองอย่าง

แต่ประตูนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว

และสถานีทั้งหลังเหมือนกำลังฟังลมหายใจของเขา

ไฟดวงแรกติดขึ้นท้ายทางเดิน

แล้วดวงที่สอง

แล้วดวงที่สาม

ลึกเข้าไปอีกฝั่งของประตู เสียงกลไกภายในเริ่มปลดล็อกทีละชั้น

เหมือนสถานีไม่ได้ตื่นเพราะพวกเขาบุกเข้ามา

แต่มันตื่นเพราะจำเสียงฝีเท้าของเด็กได้