ภายในโลกแห่งความคิดของชีวาน…
เงาร่างสตรีที่ดูเลือนลางในคราแรกนั้น ตอนนี้มันสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว...
ใบหน้าของนางนั้นงดงามเป็อย่างมาก และดวงตาของนางก็เป็สีรุ้งที่มองดูแล้วน่าหลงใหลเป็อย่างยิ่ง
เช่นเดียวกับดวงตาของนาง ผมของนางเองก็เป็สีรุ้ง รูปลักษณ์ของนางนั้นหากไปปรากฏอยู่ภายในโลกภายนอก
ย่อมต้องทำให้ผู้คนหลงใหลได้เป็จำนวนมากอย่างแน่นอน
ชีวานที่เห็นนางในคราแรกก็รู้สึกชื่นชมในตัวนางเป็อย่างยิ่ง...
''พี่สาวคนนี้... ช่างงดงามยิ่งนัก !!"
หลังจากสตรีผมสีรุ้งได้ยินคำกล่าวชื่นชมของชีวานเข้า นางก็ดูเหมือนจะขยับตัวได้ขึ้นมา มันทำให้ชีวานแตกตื่นเป็อย่างมากเพราะก่อนหน้านี้ ไม่ว่าชีวานจะเอ่ยเรียกนางยังไง นางก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อการเรียกของชีวานเลยแม้แต่น้อย
แต่เวลานี้นางกลับกระพริบตาขึ้นมา
จากนั้นนางก็กระทำตัวเหมือนคนที่พึ่งจะมีสติหลังจากหมดสติไปนาน การกระทำของนางมันดูเชื่องช้า และไร้ชีวิตชีวานนางได้หันมองไปทางชีวาน และกล่าวคำพูดคำแรกที่ชีวานได้ยินจากปากของนางออกมา
''ขอบคุณสำหรับคำชมนะสาวน้อย... ตัวของเ้าเองก็งดงามเป็อย่างมาก แม้เ้าจะใส่หน้ากากที่มีพลังประหลาดปิกผนึกััอยู่ก็เถอะ แต่ถึงแม้จะเป็เช่นนั้นตัวข้าก็ยังคงรู้สึกหลงใหลในตัวเ้าั้แ่แรกเห็นอยู่ดี''
ชีวานที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจเป็อย่างมาก
ในที่สุดสตรีผมสีรุ้งคนนี้ก็กล่าวตอบโต้คำพูดของตนเสียที
''พี่สาวตอนแรกข้าก็นึกว่าท่านจะพูดไม่ได้แล้วเสียอีก... ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนกัน ? และข้าจะออกไปได้ยังไง... พี่สาวของข้าคงกำลังเป็ห่วงข้าเป็อย่างมากแน่ๆ พี่สาวผมสีรุ้งท่านช่วยพาข้าออกไปได้ไหม ?''
สตรีผมสีรุ้งรู้สึกแปลกใจ นางไม่คิดว่าชีวานจะไม่รู้จักที่แห่งนี้ รวมถึงตัวตนของนางด้วยเช่นกัน...
นางจึงเอ่ยถามทันที
''สาวน้อยผมสีขาว... แล้วตัวเ้ามายังที่แห่งนี้ได้อย่างไรกัน ? เ้าไม่รู้จักนามจักรพรรดิสายรุ้งอย่างนั้นรึ ?"
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหัวเบาๆ และเอ่ยตอบนางทันที
''ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน... ทันทีที่ข้าแตะไปที่คริสตัลสายรุ้งที่ซูชิกนำมาให้ ก็มีแสงสีรุ้งส่องสว่างออกมา จากนั้นตัวข้าก็เข้ามาอยู่ในที่แห่งนี้เสียแล้ว''
สตรีผมสีรุ้งได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที
''ซูชิกที่ว่า... คือใครกันอย่างนั้นรึ ? สาวน้อยผมขาว''
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตำหนิตัวเองในใจ ที่คิดไม่ได้ว่าซูชิกเป็ชื่อที่ตนตั้งให้ไก่สีน้ำตาล คนอื่นๆจะไปรู้ได้ยังอย่างไร
นางจึงได้เอ่ยตอบออกไปอีกครั้งด้วยความเขินอาย...
''ซูชิก คือชื่อของไก่สีน้ำตาลตัวหนึ่งที่ข้าเจอที่ปราสาทร้าง มันเป็ไก่ที่แปลกประหลาดเป็อย่างมาก มันเข้าใจคำพูดของข้า และเชื่อฟังข้าทุกอย่าง ข้าจึงนำมันมาเป็สัตว์เลี้ยง โดยตั้งชื่อมันว่าซูชิก''
สตีผมสีรุ้งได้ยินเช่นนั้นก็ทำท่าทางครุ่นคิด
''ไก่สีน้ำตาล... ปราสาทร้าง... หรือว่าจะเป็ปราสาทของ "มัทสึกิ" อย่างนั้นรึ ? ส่วนไก่ตัวนั้นก็คงจะเป็ไก่ปฐีสินะ นี่เ้าทั้งๆที่ไม่รู้อะไร แต่ก็ได้รับการยอมรับจากไก่ปฐีงั้นรึ ? ดูท่าว่าเ้านั้น... คงจะต้องขึ้นไปเหนือกว่ารุ่นก่อนๆอย่างแน่นอน"
ชีวานได้ยินที่นางกล่าวก็รู้สึกสงสัยจึงได้ถามออกไปทันที
''พี่สาว มัทสึกิคือใครกันอย่างนั้นรึ ? เขาเป็เ้าของปราสาทร้างงั้นหรือ ? ส่วนไก่ปฐี... ก็คือซูชิกสินะ?''
สตรีผมสีรุ้งได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเพื่อเป็การยืนยันคำตอบของชีวาน
''ที่เ้ากล่าวออกมาถูกต้องแล้วล่ะ ส่วนมัทสึกิ นอกจากเป็เ้าของปราสาทร้างที่ว่าแล้ว ยังเป็ศิษย์ของข้า... เขาเป็จักรพรรดิสายรุ้งยังไงล่ะ''
ชีวานก็รู้สึกตกตะลึงทันทีที่ได้ยินว่าเ้าของปราสาทร้างเป็ถึงศิษย์ของสตรีผมสีรุ้งที่อยู่ด้านหน้าตนตรงนี้
''ถ้าเช่นนั้น... พี่สาวก็อยู่มายาวนานเป็อย่างมากเลยสินะ... แล้วข้าควรเรียกท่านว่ายังไงดี?"
ชีวานเอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย
สตรีผมสีรุ้งเห็นเช่นนี้ก็ได้เอ่ยตอบชีวานทันที
''แน่นอนว่าข้านั้นอยู่มาอย่างยาวนานมากเลยแหละ... ส่วนเ้าก็เรียกข้าว่าพี่สาวเหมือนเดิมก็ได้''
ชีวานได้ยินเช่นนั้น นางจึงเลิกกระวนกระวาย และยิ้มออกมาภายใต้หน้ากากสีดำของนาง
''อื้มพี่สาว... แล้วที่แห่งนี้คือที่ไหนกัน ? ข้าจะออกไปได้อย่างไร ? ตอนนี้พี่วาอินของข้าจะต้องเป็ห่วงข้าเป็อย่างมากแน่นอน...''
สตรีผมสีรุ้งเห็นท่าทางเช่นนั้นของชีวาน นางก็ไม่ยืดยื้ออีกต่อไป และพูดในเื่ที่นางต้องบอกเล่าั้แ่แรกออกมาทันที
''หากเ้าจะออกไปจากที่แห่งนี้ย่อมง่ายดายเป็อย่างมาก นั่นก็เพราะนี่เป็โลกที่อยู่ภายในความคิดของเ้า และข้านั้นก็มีหน้าที่ในการส่งต่อมรดกของข้าให้แก่คนรุ่นหลัง... เช่นนั้นก็ให้ข้ามอบมรดกของข้าให้แก่เ้าก่อนก็แล้วกัน''
หลังกล่าวจบ นางก็ได้ยื่นบางสิ่งบางอย่างให้แก่ชีวาน มันเป็กำไลข้อมือสีรุ้งที่มีช่องว่างอยู่ทั้งหมดเจ็ดช่อง
ซึ่งดูเหมือนมันจะทำมาเพื่อที่จะใส่อะไรบางอย่างลงไป...
ชีวานเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที
''พี่สาวกำไลข้อมือนี่งดงามมากเลย... ท่านจะมอบมันให้แก่ข้าหรือ ?''
สตรีผมสีรุ้งยิ้มขึ้นมาและเอ่ยตอบทันที
''หากเ้าชอบมัน... เ้าก็รับมันไปสิ''
ชีวานเห็นเช่นนั้นจึงรับกำไลข้อมือสีรุ้งนี่มาด้วยความรู้สึกเกรงใจทันที จากนั้นนางจึงได้เอ่ยขอบคุณสตรีผมสีรุ้ง
''ขอบคุณมากพี่สาว... กำไลนี่งดงามเป็อย่างมาก แต่น่าเสียดายที่มันใหญ่เกินไป... รอข้าโตมากพอเสียก่อน ข้าจะต้องสวมใส่มันให้ได้เลย !!''
สตรีผมสีรุ้งเห็นที่เห็นท่าทางเช่นนี้ของชีวาน นางก็ได้หลุดหัวเราะอย่างหาได้ยากออกมา
''สาวน้อยผมสีขาว... ไม่จำเป็ต้องรอจนเ้าโตพอหรอก... ลองสวมมันดูสิ... ตอนนี้เลย''
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็ได้สวมกำไลเข้าไปที่ข้อมือของตนอย่างมึนงง และทันทีที่นางสวมมันไปที่ข้อมือเรียบร้อยแล้ว
กำไลสีรุ้งก็ได้หดตัว จนเท่ากับข้อมือเล็กๆของนางทันที
เห็นเช่นนี้ชีวานที่ตอนแรกมึนงง ก็ได้กลายเป็ใแทน
สตรีผมสีรุ้งเห็นเช่นนั้นนางก็ได้หัวเราะออกมาอีกครั้ง ความชื่นชอบในตัวของชีวานที่แต่เดิมก็มีมากอยู่แล้ว
ได้เพิ่มขึ้นไปขึ้นไปอีกเท่านึงทันที !!
จากนั้นนางจึงกล่าวออกมา
''เ้าไม่ต้องใไปหรอก... นี่เป็หนึ่งในความสามารถของกำไลข้อมือนี่ มันจะหดตัวลงไปเท่ากับขนาดข้อมือของผู้ใช้ และชื่อของกำไลข้อมือนี่ก็คือ "เรกิรุ" แต่เดิมกำไลข้อมือนี่ มันมีคริสตัลอยู่ทั้งหมดเจ็ดเม็ด
ซึ่งคริสตัลที่ว่ามันจะปรากฏขึ้นมาเองเมื่อถึงเวลา…
คริสตัลแต่ละสีที่อยู่บนกำไลจะมอบความสามารถบางอย่างให้แก่ผู้ใช้ ซึ่งมันเป็ความสามารถที่ไม่สามารถ
คาดการ์ณได้ ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าสาวน้อยเช่นเ้าจะได้รับความสามารถแบบไหนบ้าง...''
ชีวานที่หลังจากทราบชื่อของกำไลข้อมือแล้ว ประโยคหลังจากนั้นก็ทำให้นางมึนงงทันทีนางจึงได้เอ่ยถามอีกครั้ง
''พี่สาว พลังที่ว่า... มันคืออะไรกันอย่างนั้นรึ ? แล้วการจะไปถึงระดับของคริสตัลเม็ดสุดท้ายนี่มันยากหรือไม่ ?"
สตรีผมสีรุ้งเผยสีหน้าแปลกใจออกมา
''นี่เ้าไม่รู้เื่เกี่ยวกับจักรพรรดิ์สายรุ้งจริงๆงั้นรึ ?"
ชีวานพยักหน้าและกล่าวสตรีผมสีรุ้งทันที
''ข้ามาจากดาวดวงอื่น... และเื่ของดาวดวงนี้ที่ข้าไม่รู้จัก พี่สาวจะเป็คนเล่าให้ข้าฟังหลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย แต่ก่อนที่จะได้ฟัง ข้าก็ได้เข้ามาอยู่ภายในโลกใบนี้เสียแล้ว''
สตรีผมสีรุ้งใเป็อย่างมากที่ชีวานมาจากดาวดวงอื่น แต่นางก็ไม่ได้ถามอะไรมากความนัก เพราะนางไม่สนใจอยู่แล้วว่าผู้สืบทอดของนางจะเป็ใครมาจากไหน
''ถ้าเช่นนั้นเอาไว้เ้าไปถามเอาจากพี่สาวเ้าอีกทีเอาเองก็แล้วกัน... ตอนนี้ข้าก็ไม่มีอะไรจะมอบให้แก่เ้าอีกแล้ว เ้าจะออกไปเลยหรือไม่ ?"
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าออกมาทันที แต่สีหน้านางมีความลังเลแฝงอยู่...
''แล้วพี่สาวจะออกไปกับข้าด้วยไหม? ข้าจะได้ตอบแทนท่านเื่กำไลข้อมือนี่ด้วยเลย''
สตรีผมสีรุ้งเห็นเช่นนั้นก็ได้ส่ายหน้า
ภายในดวงตาสีรุ้งของนาง เผยความปรารถนาบางอย่างที่ไม่อาจมองเห็นออกมา...
''ถึงแม้ข้าจะอยากออกไป แต่ข้าก็ไม่สามารถออกไปได้หรอก''
ชีวานที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเศร้าหมองทันที นางคิดว่านางจะได้พี่สาวเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วเสียอีก...
''แล้วข้า... จะสามารถมาเจอท่านในที่แห่งนี้ได้อีกครั้งหรือไม่... พี่สาว ?''
''แน่นอนหากเ้าอยากมาเจอข้าก็แค่ทำเหมือนตอนออกไปนี่แหละ
การจะออกไปนั้น เ้าก็แค่แตะไปที่กำไลข้อมือนั่น แล้วก็คิดแค่ว่าอยากออกไปโลกภายนอกก็พอ แต่หากเ้าอยากกลับมา
เ้าก็แค่ทำเหมือนเดิม เพียงแต่ต้องคิดว่าอยากเข้ามา... ก็เท่านั้น''
หลังจากชีวานได้ยินเช่นนั้นนางก็เอามือข้างที่ไม่ได้สวมกำไล แตะไปที่กำไลเรกิรุทันที
จากนั้นนางก็ได้เอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา...
''พี่สาวข้าจะต้องพาท่านออกไปอยู่ด้วยกันกับข้าให้ได้!! เพื่อที่จะตอบแทนท่านเหมือนกับท่านปู่ชือฮุยยังไงล่ะ''
กล่าวจบชีวานก็ได้หายออกไปจากภายในโลกความคิดนี้ทันที สตรีผมสีรุ้งที่ได้ยินสิ่งที่ชีวานกล่าวก่อนจะออกไป ไฟแห่งความปรารถนาของนางที่ได้ดับไปนานแล้ว มันก็ได้ลุกไหม้ขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่าเหลือเชื่อ โดยที่นางเองก็ไม่รู้เหตุผลมากนัก นางรู้เพียงแต่ว่าคำพูดของชีวานนั้นสามารถเชื่อถือได้ ก็เท่านั้น จากนั้นนางจึงค่อยนึกถึงประโยคหลังของชีวาน
''ท่านปู่ชือฮุย ? หรือจะหมายถึง าาเพลิงโลกันต์ ลัวชือฮุย... นางเกี่ยวข้องอะไรกับคนผู้นั้นกัน ? หรือว่าเขาคนนั้นจะกลับมาอีกครั้งแล้ว..."
ใบหน้าของสตรีผมสีรุ้งเผยแววตาครุ่นคิด...
41K
