แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

"ที่เรียกพวกเจ้าทั้งสองคนมาในครั้งนี้เพราะว่าพวกเราได้ทำการสืบจนได้เบาะแสว่ากลุ่มคนที่มีรอยสักรูปผีผากลุ่มนั้นแต่เดิมเป็นคนจากดินแดนอื่น ก่อนจะเข้ามาเปิดสำนักคุ้มกันที่มีชื่อว่าผิงอัน ตอนนี้ได้รับความเชื่อถือและมีชื่ออยู่ระดับหนึ่ง ข้าคาดว่าการเปิดสำนักคุ้มกันนั้นทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวได้สะดวก จะไปไหนมาไหนก็ไม่ถูกจับตามอง

อีกทั้งพวกเรายังได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายคนนี้เป็นหนึ่งในคนที่มีรอยสักรูปผีผา เขาแอบหนีออกมาและมาที่สำนักของข้า ข้าจึงให้พวกกลุ่มมดจัดการเรื่องนี้ พวกกลุ่มมดได้ยื่นข้อเสนอว่ากลุ่มมดจะช่วยคุ้มครองเขาให้ปลอดภัย แลกกับข้อมูลทุกอย่างที่เขารู้

ชายคนนั้นยอมรับเงื่อนไข ทำให้เราได้ข้อมูลที่สำคัญมามากมาย เขาได้บอกว่าเด็กที่ถูกคนพวกนี้จับตัวไปจะถูกบังคับให้กินยาชนิดหนึ่งเข้าไป ยาชนิดนี้ทำให้ความทรงจำเดิมถูกผนึก และรับความทรงจำใหม่เข้าไป ตัวเขาเองก็กินยานี้เข้าไปเช่นกัน แต่ได้ปลดความจำที่ถูกผนึกไว้โดยบังเอิญ เขาจึงจำเรื่องราวในอดีตได้

หลังจากกินยาไปแล้ว เด็กจะถูกจับแยกเป็นกลุ่มเพื่อทำการฝึกฝน มีทั้งที่ถูกส่งให้ไปฝึกเป็นสายลับ บางส่วนถูกฝึกให้เป็นนักฆ่า ส่วนที่เหลือถูกฝึกให้ดูแลสำนักคุ้มกันภัย

พวกที่เป็นสายลับจะคอยแฝงตัวไปตามสถานที่ต่างๆ เก็บข้อมูลและส่งให้หัวหน้าใหญ่ แต่ละแคว้นจะมีหัวหน้าใหญ่หนึ่งคน หัวหน้าใหญ่จะสั่งการโดยตรงให้ผู้ดูแล แต่ละเมืองจะมีผู้ดูแลหนึ่งคน ผู้ดูแลจะดูแลทั้งสายลับ นักฆ่าและคนในสำนักคุ้มกันภัย ตัวเขาเองเป็นเพียงลูกน้องในสำนักคุ้มกันภัยเท่านั้น จึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วคนกลุ่มนี้ต้องการอะไร

พวกเราคาดการณ์ว่าคนกลุ่มนั้นคงเข้ามาเพื่อสืบความเคลื่อนไหวของต้าชิง และอาจต้องการยึดดินแดนของพวกเราไป สังเกตได้จากหากแคว้นไหนอ่อนแอลง แคว้นนั้นจะเกิดปัญหาภายในขึ้นมากมาย ทั้งจลาจล โจรภูเขา คนหาย ต่างต่างนานา กว่าจะแก้ปัญหาเหล่านั้นได้ ล้วนต้องเสียทรัพยากรมากมาย

ข้ากับฮองเฮาและฮองเต้เห็นว่าถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่รู้ว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ แต่พวกเรารู้ว่าคนกลุ่มนั้นเข้ามายังดินแดนของพวกเราด้วยจุดประสงค์ที่ไม่ดีเป็นแน่ ดังนั้นข้าจึงต้องการที่จะส่งพวกเจ้าทั้งสองคนไปยังดินแดนแห่งนั้น สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือต้องพยายามวางสายข่าวในดินแดนแห่งนั้นให้ได้โดยที่ห้ามให้คนพวกนั้นรู้ตัว

หลังจากจัดการเรื่องงานแต่งของจิวซือเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าต้องออกเดินทางไปยังดินแดนที่มีชื่อว่าเสียงสวรรค์หรือที่คนแคว้นเราเรียกกันว่าดินแดนฝั่งตะวันตก การจะไปยังดินแดนแห่งนี้ได้ต้องนั่งเรือข้ามทะเลไป เยว่เลอจะเดินทางไปกับพวกเจ้าด้วย นางจะรอพวกเจ้าอยู่ที่ท่าเรือที่แคว้นไป๋หู่

พวกเจ้าต้องจำไว้ว่าชีวิตของพวกเจ้าสำคัญที่สุด อย่าได้ทำอะไรที่เกินตัว

ชิงหลงหยวนจาง ในฐานะที่เจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าต้องช่วยดูแลศิษย์น้องให้ดีด้วย เรื่องการบริหารจัดการคนต้องพึ่งเจ้าแล้ว

หลี่ซูเม่ย เจ้ามีพวกมดงาน เจ้าพาพวกเขาไปด้วยบางส่วนก็ดี พวกเขามีประสบการณ์ในการทำงาน พวกเจ้าจะได้ตั้งรากฐานได้เร็วขึ้น

ชิงหลงเยว่เลอจะคอยช่วยดูแลความปลอดภัยให้ทุกคน หากนางเห็นอะไรล่วงหน้า นางจะบอกกับพวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้าช่วยกันวางแผนรับมือ พวกเจ้าต้องคอยดูนางให้ดีๆ นางชอบเก็บสิ่งที่เห็นไว้คนเดียว และเผชิญกับปัญหาเหล่านั้นเพียงลำพัง โดยไม่สนใจว่าตนเองจะได้รับอันตรายหรือไม่"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านอาจารย์"

"พวกเราจะดูแลกันและกันอย่างดี กลับมาอย่างปลอดภัยทุกคน ท่านไม่ต้องเป็นห่วง"

"อืม เช่นนั้นก็ดี ส่วนลู่อันเฉินกับจางจิวซือของพวกเจ้าจะไม่ได้ไปด้วยกับพวกเจ้า เพราะข้าเห็นว่าพวกนางเพิ่งแต่งงานไปได้ไม่นาน จึงให้นางคอยประสานงานกับพวกเจ้าอยู่ที่นี่"

"น่าเสียดายจริงๆ ที่ศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สามไม่ได้ไปกับพวกเรา หากพวกนางไปด้วยข้ามั่นใจว่าความรู้ความสามารถด้านการทหารและด้านการค้าของพวกนางทั้งสองย่อมไม่แพ้ใครแน่นอน"

"พวกเจ้าก็รู้ว่าถึงแม้ข้าผู้เป็นอาจารย์จะห้ามไม่ให้พวกนางไป แต่หากพวกนางคิดจะไปใครจะห้ามได้"

"จริงด้วยเจ้าค่ะท่านอาจารย์"

"นี่ก็ดึกแล้ว พวกเจ้าไปพักผ่อนกันเถอะ"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"

ผ่านไปเจ็ดวัน ผู้คนมากมายเดินทางมาร่วมงานมงคลสมรสของจางจิวซือ พิธีการต่างๆ ดำเนินไปอย่างราบรื่น เช้าวันถัดมาหลี่ซูเม่ยกับหยวนจางได้เริ่มออกเดินทางไปยังแคว้นไป๋หู่ ใช้เวลาเดินทางเพียงห้าวันก็มาถึงเมืองหลวงแห่งแคว้นไป๋หู่

ทั้งสองได้ไปพักที่โรงเตี๊ยมใกล้วังของท่านอ๋องสามแห่งแคว้นไป๋หู่ เนื่องจากลู่อันเฉิน ศิษย์พี่รองของหลี่ซูเม่ยตอนนี้เป็นพระชายาของท่านอ๋องสาม ทั้งสองเห็นว่ายังเป็นเวลาเที่ยงวันอยู่จึงเดินทางไปยังวังของท่านอ๋องสาม

"พวกท่านเป็นใคร มีเทียบเชิญหรือไม่" ทหารยามหน้าประตูถามหลี่ซูเม่ยกับหยวนจาง

"พวกเราไม่มีเทียบเชิญ แต่ฝากท่านไปบอกพระชายาว่าหลี่ซูเม่ยกับหยวนจางมาเยี่ยมเยือน"

"ได้ ข้าจะไปบอกให้"

"ขอบคุณ"

ผ่านไปซักพักหนึ่งทหารคนนั้นก็กลับมาพร้อมกับชายอีกคน ชายคนนั้นบอกกับทั้งสองว่า

"พระชายาอนุญาตให้ท่านทั้งสองเข้าพบ ข้าเป็นพ่อบ้านแห่งวังอ๋องสาม ข้าจะนำทางท่านไปยังตำหนักของพระชายา เชิญตามข้ามา"

ภายในวังเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ดูแล้วสวยงาม เดินเข้ามามีตำหนักหลักอยู่ตรงกลาง และตำหนักที่เหลือทั้งสี่กระจายอยู่ตามทิศทั้งสี่ ตรงกลางของตำหนักทั้งสี่มีสระน้ำขนาดกลาง ภายในสระมีดอกบัวนานาพันธุ์ ตรงกลางสระมีศาลาอยู่ พ่อบ้านเดินนำทั้งสองเข้าไปยังศาลากลางน้ำแห่งนี้

"ถวายบังคมพระชายา แขกทั้งสองมาถึงแล้วพะยะค่ะ"

"อืม เจ้าออกไปก่อนเถอะ"

"พะยะค่ะ"

พ่อบ้านเดินออกไปจากศาลา ทำให้ในตอนนี้ในศาลาเหลือเพียงลู่อันเฉิน หยวนจาง หลี่ซูเม่ยและคนสนิทของลู่อันเฉินอีกหนึ่งคนเท่านั้น

"ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์น้องเล็ก พวกท่านนั่งลงก่อนเถอะ"

"ศิษย์พี่รอง ไม่สิ...พระชายาทรงเป็นอย่างไรบ้าง คิดถึงศิษย์น้องเล็กคนนี้บ้างหรือไม่"

"พระชายาอะไร เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่ใหญ่เหมือนเดิมเถอะ"

"เจ้าค่ะ ศิษย์พี่ใหญ่"

"ข้าสบายดี ไม่มีใครมารบกวน บรรยากาศภายในวังก็ดีมาก และแน่นอนว่าข้าต้องคิดถึงเจ้าอยู่แล้ว ใช่แล้ว ข้าได้ข่าวว่าพวกเจ้าสองคนหมั้นกันแล้วหรือ แล้วศิษย์น้องสามก็แต่งงานไปแล้ว? "

"ใช่พวกเราสองคนหมั้นกันแล้ว และศิษย์น้องสามก็แต่งงานไปแล้วเช่นกัน" หยวนจางตอบ

"งั้นข้าขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าทั้งสองด้วย แต่เสียดายที่ข้าไม่ได้ไปร่วมงานแต่งงานของศิษย์น้องสาม"

"ขอบคุณท่านมากศิษย์พี่รอง ส่วนเรื่องงานแต่งงานของศิษย์พี่สามใครๆ ต่างก็ไม่คาดคิดมาก่อน แม้แต่ศิษย์พี่สามเองก็เพิ่งรู้ตอนที่กลับไปถึงบ้านแล้ว อะจริงสิ แล้วนี่พี่เขยไม่อยู่หรือเจ้าคะ? "

"ใช่ เขาไม่ค่อยอยู่ที่วังนะ นานๆ จะกลับมา เขามีภารกิจเยอะแยะไปหมด ตอนนี้ก็คงกำลังปราบปรามพวกโจรภูเขาที่นอกเมืองอยู่กระมั้ง"

"โธ่ เช่นนั้นศิษย์พี่ต้องเหงาและเบื่อมากแน่ๆ "

"ใช่ แต่หลังจากนี้คงไม่แล้วละ" ลู่อันเม่ยพูดยิ้มๆ

"ทำไมละ หรือว่า..."

"ใช่ ข้าจะตามพวกเจ้าไปด้วย"

"แล้วน้องเขยเจ้าจะยอมเหรอ ข้ารู้จักเขาดี ถ้าเขากลับมาไม่พบเจ้า เมืองหลวงแคว้นไป๋หู่ได้ลุกเป็นไฟแน่" หยวนจางถามด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องห่วงหรอกศิษย์พี่ใหญ่ ข้าได้เขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เขารับรู้แล้ว หากเขากลับมาแล้วเห็นจดหมายเขาย่อมรู้เอง"

"ท่านอาจารย์พูดไว้ไม่ผิดจริงๆ ด้วย"

"ท่านอาจารย์พูดว่าอะไรหรือ"

"ท่านบอกว่าศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สาม ถ้าคิดจะไปใครก็ห้ามไม่ได้"

"ท่านอาจารย์รู้ใจพวกเราเสมอจริงๆ แล้วพวกเจ้าจะออกเดินทางต่อวันไหนหรือ"

"พรุ่งนี้เช้า เดี๋ยวข้ากับเม่ยเอ๋อร์จะมารับเจ้าที่หน้าประตูวังเอง"