บทที่ 3
ความลับถูกเปิดเผย (2)
ทันทีที่ถึงฝั่งตามที่สายเขารายงาน เขาก็ไล่หารายชื่อพี่ชายตามโรงแรม โรงพยาบาลที่คิดว่าพี่ชายมาพักชั่วคราวที่นี่ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ
จนกระทั่งเขาพาเธอมาแวะร้านกาแฟแห่งหนึ่งเพื่อหลบร้อนและเติมคาเฟอีนเข้าร่างกาย ก่อนที่เขาจะหมดแรงระหว่างทางเสียก่อน แต่ในระหว่างที่เขากำลังจิบอเมริกาโน่เย็นอยู่นั่น สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งผ่านกระจกร้านกำลังจะขึ้นรถยนต์สีบรอนซ์เงินที่จอดอยู่ริมถนน ชายคนนั้นสวมเสื้อยืดคอปกสีขาวลักษณะคล้ายพี่ชายเขามาก เขารีบสะกิดธารใสให้วิ่งตามมาซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ทันทีเพื่อขับตามออกไป
หลังจากขับตามรถยนต์คันนั้นอยู่นาน สุดท้ายก็คลาดกันอย่างหวุดหวิด ทำเขาอารมณ์เสียมาก รู้อย่างนี้เช่ารถยนต์ตามที่ยัยน้ำขุ่นเสนอก็ดี
“ไม่ทันเลย เห็นไหม เพราะเธอเลยเนี่ย! บอกให้รีบวิ่งมาขึ้นรถ มัวแต่เดินยืดยาดอยู่ได้”
“ก็พี่ภัทรแหละ ธารบอกแล้วเมื่อกี้เลี้ยวซ้าย ๆ พี่ก็ขับตรงมา ธารว่าธารเห็นรถยนต์คันนั้นเขาเลี้ยวไปทางซ้ายจริง ๆ นะ” แต่ระหว่างที่ทั้งสองกำลังถกเถียงกันนั้น จู่ ๆ ฝนก็ตกหนักขึ้นทันทีชนิดที่ไม่มีสัญญาณเตือนมาก่อน จนชายหนุ่มตัดสินใจพาเธอเข้ามาหลบในโรงแรม
จากสภาพที่เปียกสะบักสะบอมของพวกเขาทั้งสองคน ภัทรจึงตัดสินใจเปิดห้องที่โรงแรมเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนพาธารใสกลับไปที่เกาะ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะโดนพวกผู้ใหญ่รุมสับเละเป็ชิ้น ๆ แน่นอน ถ้าเกิดยัยตัวเล็กนี่เป็อะไรขึ้นมา
“ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ตรงนั้นทำไม เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะสิ”
“ทำไมพี่ภัทรเปิดแค่ห้องเดียว”
“อย่าเื่มากได้ไหม เราแค่มาเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ได้จะค้างคืนสักหน่อย เร็ว ๆ เดี๋ยวพนักงานจะเอาเสื้อผ้ามาให้แล้ว รีบเข้าไป” เขาผลักเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วตัวเขาเองก็รีบโทรศัพท์ลงไปสั่งที่ฟร้อนท์(1)ทันที
“พี่ภัทรไปสั่งเขาซื้อเสื้อผ้าให้ั้แ่เมื่อไหร่คะ?”
“โรงแรมนี้คุณย่าถือหุ้นอยู่น่ะ ฉันส่งข้อความบอกเขาก่อนเราจะมาถึงแล้ว ป่านนี้คงมีคนโทรไปรายงานคุณย่าแล้วมั้งว่าเรามาหลบฝนที่นี่”
ครอบครัวอรรถจิรานนท์เข้าถือครองกิจการโรงแรมและรีสอร์ตหลายแห่ง จนแม้แต่ธารใสเองก็จำได้ไม่หมดว่ามีที่ไหนบ้าง “ฝนดูท่าจะตกนานเลยนะคะ ไม่มีทีท่าจะหยุดเลย”
“เธอนอนพักไปก่อนเลยน้ำขุ่น ฉันจะว่าลงไปข้างล่างสักหน่อย ฝนหยุดแล้วฉันจะโทรมาบอก เราจะได้กลับไปที่เกาะกัน” เธอรับคำอย่างว่าง่าย ขืนยังซักไซ้เขาต่อคงได้เถียงกันจนที่นี่ฝนหยุดจนฝนแล้งไปเลยแหละ เขาน่ะยอมเธอเสียที่ไหน ถามหนึ่งคำตอบยาวมาห้าประโยคจนเธอเหนื่อยจะฟัง
ธารใสผล็อยหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ฟ้ามืดแล้วและฝนก็หยุดสนิท แต่ทำไมพี่ภัทรไม่โทรมาเรียกเธอล่ะ? หญิงสาวเดินไปเปิดไฟที่ห้องพบว่าร่างสูงนอนหลับอยู่บนโซฟาเธอจึงรีบไปเขย่าแขนให้เขาตื่น แต่อยู่ ๆ ร่างที่นอนเหยียดยาวนั้นกลับใช้ท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวเธอให้ล้มตัวลงนอนไปกับเขาก่อนจะใช้ขาเกี่ยวตัวเธอเอาไว้
“พี่ภัทร ทำบ้าอะไรเนี่ย! ปล่อยธารก่อน โอ๊ย...หายใจไม่ออกแล้ว ปล่อยก่อนค่ะ”
“ฮือ อย่าดิ้นสิเมย์ ขอภัทรต่ออีกรอบนะ” พร้อมกับปากหนาจูบไซ้เข้าไปที่ซอกคอเธอเต็มแรงจนเธอขนลุกซู่ พยายามดิ้นรนผลักไสเขาพัลวัน แต่ร่างเล็กไม่สามารถสู้แรงคนตัวโตได้แม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยิ่งเธอดิ้นเขากลับยิ่งเพิ่มแรงจุมพิตตรงต้นคอเธอมากขึ้น อ้อมแขนที่โอบรัดอยู่รอบเอว เริ่มคลายออกเล็กน้อยให้มือซุกซนได้เข้าไปัักับเนื้อเนียนกลางหลัง
“เมย์ใส่ชั้นในด้วยเหรอ? อยากให้ภัทรตื่นเต้นหรือไง” เขาพูดด้วยเสียงแหบกระเส่าพยายามจะปลดตะขอชั้นใน ทำไมวันนี้คู่ขาเขาถึงแปลก ๆ นะ นอกจากหล่อนจะใส่ชั้นในเข้าหาเขาทั้งที่ปกติจะโนบรา แล้วยังดิ้นรนผลักไสเขาเหมือนสาวน้อยไร้เดียงสาผู้ไม่เคยผ่านมือชายอีก กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอก็แปลกไป เขาไม่เคยัักลิ่นหอมละมุนละไมเช่นนี้มาก่อน ทั้งกลิ่นกายหอมและเนื้อนวลนุ่มมือกลับยิ่งเพิ่มความ้าของเขาให้สูงขึ้น ในขณะที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นเพราะพิษแอลกอฮอล์ไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะตามมาเสิร์ฟให้เขาไกลถึงนี่ในวันพักร้อนของครอบครัว
ครอบครัว!!! เดี๋ยวนะเขามานี่กับที่บ้านเพื่อพักผ่อนและจากนั้นขึ้นฝั่งมากับธารใสสองคนเพื่อตามหาพี่ชายเขา จนเจอตัวและได้เปิดอกคุยกันที่เลานจ์ของโรงแรม แล้วเมย์คู่ขาของเขามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง ยัยธารล่ะ? คิดได้ดังนั้นเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นมาช้า ๆ ประสานสายตาเข้ากับดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่ตอนนี้มีน้ำตาเอ่อล้นเต็มหน่วยตาและกำลังจะหยดลงบนอกเขา ธารใส! ร่างเล็กของเธอสั่นเทาในอ้อมแขนเขา ลมหายใจกระชั้นถี่ห่างกันแค่คืบ เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ จนกระทั่ง...
“กรี๊ด...เ้าภัทร! หนูธาร!” เสียงกรีดแหลมของคุณย่ากับคุณแม่ที่กำลังประสานเสียงพร้อมกันอยู่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงทุ้มหนาของพ่อเขา...“คุณน้าละไม!”
ภัทรรีบหันไปทางต้นเสียงทันที ก่อนจะพบเข้ากับคุณหญิงมณีที่กำหมัดแน่นโกรธจนตัวสั่น คุณแม่ที่ยืนทำหน้าตื่นๆ ประคองท่าน และคุณพ่อของเขากำลังประคองย่าละไมที่ใกล้จะเป็ลม ผู้จัดการโรงแรมและพนักงานต้อนรับอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็มีอาการใไม่แพ้กัน
ชายหนุ่มหันกลับมามองร่างนุ่มนิ่มที่บัดนี้ส่งเสียงสะอื้นที่อกเขา และยิ่งใหนักเข้าไปอีกเมื่อพบกับรอยแดงๆ สองสามรอยบนต้นคอขาวของยัยตัวเล็ก ได้โปรดธาร เฉลยกับพี่ทีว่าเธอโดนมดกัด แล้วพี่จะบวชทดแทนคุณให้สักพรรษา
“ไอ้หลานบ้า นี่แน่ะ นี่แน่ะ แกทำอะไรน้อง แกเป็บ้าไปแล้วใช่ไหมไอ้หลานเนรคุณ แกทำอย่างนี้กับน้องได้ยังไง แกสัญญากับฉันแล้วไงจะไม่ทำอะไรน้อง” คุณย่าปรี่เข้ามาตบตีเขาที่ต้นแขนอย่างหนัก แต่ทันใดนั้นคุณย่าละไมก็เป็ลมหมดสติไปตรงหน้าทันที
“คุณย่าคะ!!” ร่างเล็กรีบผละจากเขาตรงไปที่คุณย่าของเธอด้วยอาการร้อนรน
......................................................................
(1) ฟร้อนท์ พนักงานต้อนรับส่วนหน้า
2K
