พลับพลาแห่งนิรันดร์

"มีเหตุอันใดกัน" เป็นเสียงของเทียนหลิวที่ดังขึ้น

"คารวะท่านรองเจ้าสำนัก"เยว่ฉีเมื่อเห็นเทียนหลิวจึงรีบทำความเคารพ

"ท่านพี่เทียนหลิวท่านกลับมาเร็วนัก"จินหลงเอ่ย

"ฮ่า.. ฮ่า พอดีข้าโชคดีมากน้องจินหลงข้าเจอหมีท้องขาวโดยบังเอิญ ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาหามันตั้งนาน"เทียนหลงกล่าวออกมา

"หือ.. น้องจินหลง"เยว่ฉีแปลกใจที่รองเจ้าสำนักเรียกจินหลงว่าน้อง

"ว่าแต่มีเหตุอันใดกันหรือเจ้าถึงชักกระบี่ออกมาแบบนี่"เทียนหลิวกล่าวถามไปทางเยว่ฉี

"ท่านรองเจ้าสำนักท่านต้องช่วยข้านะ..คุณชายท่านนั้นรังแกข้า" เยว่ฉีตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จออกมาบ้าง

"นี่เจ้า.."จินหลงลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ไม้โยก

"หือ..เจ้ารังแกนางหรอน้องจินหลง" เทียนหลิวกล่องถามจินหลง

"ข้าไม่ได้ทำอันใดนางเลยท่านพี่เทียนหลิว"จินหลงเอ่ยแก้ตัว

"สรุปเรื่องมันเป็นยังไงกัน"เทียนหลิวมองไปทางเยว่ฉี

"ข้าแค่มาถามถึงวิธีการรักษาอาการประหลาดของข้าแต่คุณชายท่านนั้นกับไม่ยอมบอก แถมยัง.. แถมยัง"เยว่ฉีเล่าออกมาด้วยเสียงสะอื้น

"แถมยังอะไร"เทียนหลิวตะโกนถามขึ้นมา

"แถมคุณชายท่านนั้นยังพูดจาเกี้ยวข้า"เยว่ฉีเล่าออกมาทั้งน้ำตา

"นี่เจ้ากล้าปั้นเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายข้างั้นเรอะ"จินหลงเอ่ยเสียงดังออกมา

"น้องจินหลงนี่เจ้าทำจริงๆหรอ"เทียนหลิวเอ่ยถามจินหลง

"ท่านพี่เทียนหลิวท่าก็เห็นอยู่ว่านางนั้นชักกระบี่ออกมาหมายจะทำร้ายข้านางนั้นมีพลังระดับไหนท่านย่อมรู้ ตัวข้าจะใจกล้าถึงเพียงนั้นเชียวรึ" จินหลงเอ่ยแก้ตัวออกมาอย่างช่ำชอง

"จริงของเจ้า"เทียนหลิวแสดงออกว่าเห็นด้วยตามสิ่งที่จินหลงกล่าว

"เดี๋ยวก่อนท่านรองเจ้าสำนักข้าแค่ชักกระบี่ออกมาขู่ก็เท่านั้น เนื่องจากคุณชายท่านนี้บอกว่าเป็นน้องของท่านรองเจ้าสำนักและหวังจะลวนลามข้า"เยว่ฉีปั้นเรื่องแก้ตัวออกมา

"ก็จริงของเจ้า"เทียนหลิวสับสนอย่างมากไม่รู้จะเชื่อผู้ใดดี

"ในเมื่อเจ้าอยากเจอท่านเทียนหลิวก็สมใจเจ้าแล้วข้าไม่อยากยุ่งกับเจ้าอีก" จินหลงเอ่ยออกมา

"ก็ได้ข้าก็ไม่อยากจะยุ่งกับเจ้าเหมือนกัน"เยว่ฉีตอบกลับ

"ว่าแต่เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรหรือ"เทียนหลิวเอ่ยถาม

"เรียนท่านรองเจ้าสำนักตัวข้าได้ไปปราบสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ในป่าแห่งภูตมาแต่ก่อนที่มันจะตายนั้นมันได้คายพลังปราณบางอย่างมาในตัวข้า หลังจากนั้นระดับพลังยุทธของข้าก็ถดถอยลงเรื่อยๆ"เยว่ฉีเล่าออกมา

"ไหนขอข้าลองตรวจเจ้าหน่อย"เทียนหลิวตรวจชีพจรของเยว่ฮี

"ข้าก็ไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติเลยสงสัยข้าคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะช่วยเจ้าได้" เทียนหลิวกล่าวออกมา

"หึ.. หึ"เสียงของชิงหลงที่แอบขบขันอยู่บนเก้าอี้ไม้โยก

"มีอะไรหน้าขำกัน"เยว่ฉีเมื่อเห็นชิงหลงแอบขำก็โมโหขึ้นมาอีก

"เจ้าถึงกับเรียกอสูรชั้นต่ำอย่างกิเลนว่าเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ข้าอดสงสารพวกสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวอื่นๆไม่ได้จริงๆที่เจ้ากล้าเอากิเลนไปเทียบเคียงพวกมัน"จินหลงเอ่ยขึ้น

"ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าไปปราบกิเลนมา"เยว่ฉีตะโกนถาม

"ฟี่ ฟี้ ฟี่ ฟี้"จินหลงผิวปากโดยไม่ได้ตอบคำถามของเยว่ฉี

"ท่านรองเจ้าสำนักดูที่คุณชายท่านนี้ทำกับข้าสิเค้ารู้แม้กระทั่งข้าไปสู้กับกิเลนมาแต่กับไม่ยอมบอกวิธีการรักษาอาการของข้า"เยว่ฉีเลือกที่จะฟ้องเทียนหลิวแทนที่จะชวนทะเลาะกับจินหลง

"น้องจินหลงถ้าเจ้ารู้วิธีรักษาอาการของเหว่ฉีเจ้าก็บอกนางไปเถอะ" เทียนหลงร้องขอต่อจินหลง

"ข้าไม่รู้"จินหลงเอ่ยออกมา

"จินหลงในฐานะพี่ของเจ้าถือว่าข้าขอร้องต่อเจ้าบอกวิธีรักษามาเถอะ" เทียนหลิวรู้ว่าจินหลงต้องรู้แน่ๆว่าอาการประหลาดนั้นคือสิ่งใด

"สิ่งนั้นคือ ‘ปรสิตกลืนกิน’ เป็นคำสาปที่กิเลนใช้ก่อนตัวมันจะตายไปปรสิตกลืนกินจะดูดกลืนพลังปราณของผู้ที่ถูกคำสาปนั้นจนหมด" จินหลงเอ่ยออกมา

"แล้วจะรักษาอาการที่เจ้าว่ายังไง"เทียนหลิวเอ่ยถาม

"ง่ายมากปล่อยให้ปรสิตกลืนกินดูดกลืนพลังปราณของแม่นางเยว่ฉีจนหมดเมื่อไม่เหลือพลังปราณให้ปรสิตกลืนกินดูดแล้วมันก็จะตายและหายไปเอง"จินหลงเอ่ย

"เช่นนั้นนางมิต้องเริ่มฝึกใหม่ตั้งแต่ระดับผู้ฝึกยุทธขั้นต้นเลยรึ"เทียนหลิวเอ่ยถาม

"ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น"จินหลงเอ่ย

"คุณชายมันพอมีทางอื่นอีกหรือไม่"เยว่ฉีถามเอ่ยถาม

"มี.. แต่"จินหลงเอ่ยสั้นๆ

"แต่อะไรคุณชาย" เยว่ฉีรีบเอ่ยถามออกมา

"ข้า ไม่ บอก"จินหลงเอ่ยสามคำนี้ออกมาอย่างช้าๆ ชัดๆ

"ท่าน.."