หงส์ซ่อนน้ำตา

​

 "จิ่นฉิน ข้าจะทำเช่นไรกับการเสกสมรสที่ใกล้เข้ามา"จิวซินนั่งชันเข่ากอดอกด้วยความวิตกกังวล

"องค์หญิง เรื่องทั้งหมดแม้ไม่ใช่ความผิดขององค์หญิงหากแต่องค์หญิงเองต้องมีส่วนรับผิดชอบแม้องค์ชายใหญ่จะไม่อยู่ที่นี่แต่จิ่นฉินเชื่อว่าต้องมีทางออกอย่างแน่นอนเพียงแต่สิ่งที่องค์หญิงต้องการให้มันเป็นไปอาจขัดใจฝ่าบาทอย่างที่สุด"

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าต้องการสิ่งใด"

"องค์หญิงก็เป็นเพียงหญิงบอบบางหาใช่บุรุษองอาจ ความอ่อนแอนั้นแม้จะถูกบดบังมากแค่ไหนก็ยังคงเผยออกมายามที่องค์หญิงเผลอไผล แม้เปลือกนอกจะเป็นเสือร้ายแต่ภายในกลับไม่ต่างจากลูกแมวไร้เดียงสา"จิ่นฉินมองดูจิวซินด้วยแววตาเอ็นดู หากมิใช่ฐานันดรที่ต่างกันเหลือเกินเขาคงไม่พลาดโอกาสที่จะปลอบประโลมด้วยอ้อมกอดกับนางสักครั้ง

"จิ่นฉินจะพยายามหาทางช่วยองค์หญิงอีกแรง องค์หญิงจะไม่โดดเดี่ยวในยามที่ทุกข์ตรมเพียงแค่อดทนรอเรื่องบางเรื่องอาจเกินความคาดหมายแต่เราก็สามารถแก้ไขมันได้"

"เสด็จพ่อจะไม่อภัยให้ข้าอย่างแน่นอน แต่หากข้าปล่อยให้มันเป็นไปตามที่เสด็จพ่อต้องการ....คนบางคนของไห่ตงหยวนมีหรือจะให้อภัยเช่นกัน"

"เพียงแค่ใจขององค์หญิงต้องการสิ่งใดผู้บงการทั้งหมดมีเพียงองค์หญิงเท่านั้นไม่จำเป็นต้องสนใจ โทษทัณฑ์หรือผลที่จะตามมาเพียงแค่องค์หญิงได้ปลดเปลื้องสิ่งที่กดทับอยู่ในจิตใจขององค์หญิงให้หลุดพ้นก็น่าจะพอแล้ว"

"ไม่สิจิ่นฉิน เพียงแค่นั้นไม่พอ ด้วยความภักดีที่ข้ามีให้กับเสด็จพ่อเสมอ และความต้องการการยอมรับมิใช่เป็นเพียงลูกของสนมต่ำชั้นที่ไร้สามารถเหมือนที่เป็นอยู่"จิ่นฉินถอนหายใจ

"คำพูดนี้หากองค์ชายใหญ่มาได้ยินคงต้งตำหนิท่านเป็นแน่ด้วยองค์ชายใหญ่จิ่นเกอไม่เคยเห็นท่านเป็นคนอื่นองค์ชายใหญ่เห้นท่านเป็นน้องสาวที่น่าสงสารเสมอ องค์หญิงจำไม่ได้หรืออย่างไรเมื่อครั้งท่านยังเล็กเมื่อถูกลงโทษทุกครั้งองค์ชายมักจะให้ข้านำขนมไปให้ท่านเสมอเป็นการปลอบใจแม้จะไม่ได้ไปเองแต่เขาก้ไม่เคยลืมสักครั้งเดียวเรื่องรางวัลปลอบใจสำหรับองค์หญิงเพื่อให้องคืหญิงมีรอยยิ้มบ้างในยามที่ผ่านเรื่องทุกข์เข็ญ"จิวซินหลับตาลงช้ารำลึกถึงเรื่องราวครั้งเยาว์วัย

​

​