มีคุณเห็นแอลนอนหลับไป คิดว่าร่างสูงคงจะไม่ไหวแล้วจริงๆที่จะไปเดินเล่นข้างนอกด้วยกัน มีคุณปล่อยเขานอนพักผ่อนไปอย่างนั้น เขาไม่อยากรบกวนปลุกร่างสูงขึ้นมาอีก ตอนนี้ยังไม่มืดมากนัก ยังมีผู้คนประปรายที่เดินเล่นตามชายหาดนี้ รีสอร์ตที่พวกเขาอยู่ค่อนข้างเป็ส่วนตัวไม่มีผู้คนพลุกพล่านนัก สะดวกมากกับการจะเดินกลับคนเดียวโดยที่ไม่มีใครมาวุ่นวาย ร่างบางจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นคนเดียวโดยไม่คิดอะไร
มีคุณเริ่มเดินไปตามชายหาด ดวงดาวหลายล้านดวงเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นบนท้องฟ้า
" ฮ่าา ผ่อนคลายจังเลย " มีคุณชอบ่เวลาที่เขาได้อยู่เงียบๆ การได้ยินเสียงคลื่นทะเลที่ซัดขึ้นลงไปมาบนทราย เสียงน้ำทะเลที่พัดเอาทรายขึ้นมากระทบฝั่งเเละได้สูดกลิ่นมันนั้น มันทำให้มีคุณรู้สึกสมองโล่งปลอดโปร่งนัก นอกการจากการไปเกาะครั้งที่เเล้วกับแอล ครั้งนี้เป็ครั้งที่สองที่เขาได้มา ัักับน้ำทะเลอีกครั้งถึงแม้จะเป็บรรยากาศที่เเตกต่างแต่ก็มีความสุขไม่ต่างกัน นับวันแอลยิ่งเอาใจร่างบางมากขึ้นทุกที
" พรุ่งนี้จะมาเดินเล่นกับพี่แอลอีกนะครับ"
ร่างบางอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวเสื้อฮาวายลายสีส้มตัว เสื้อตัวนี้เป็ของแอล เวลาที่มันมาอยู่บนตัวของมีคุณมันดูใหญ่โคล่งเกินตัวของร่างบางนัก แต่ถึงแม้จะตัวเล็กแต่ตอนนี้เขาเริ่มจะมีเนื้อมีหนังขึ้นมาสักนิดเพราะเดี๋ยวนี้เขาหิวบ่อยเหลือเกินและกินได้ทั้งวัน ขาเรียวเดินเล่นไปตามทางริมหาดทราย มองดูรอบๆยังมีผู้คนที่ยังรายล้อมอยู่เเต่ไม่มากนัก เสียงคลื่นลมทะเลในยามค่ำคืนทำให้ร่างบางได้ผ่อนคลายเอามากๆ มีคุณเดินถือรองเท้าเตะ เดินเอาเท้าลู่น้ำทะเลไปด้วยความเพลิดเพลินจนมารู้ตัวอีกที คนรอบๆตัวเริ่มหายกันไปหมดแล้ว
คงต้องกลับแล้วสินะ ไม่มีคนแล้ว
ตอนนี้ท้องฟ้ามืดเเล้ว ถึงแม้ว่าจะยังไม่ดึกก็ตาม แต่ทางข้างหน้าก็ด มองไกลๆเห็นครอบครัวหนึ่งพ่อแม่เเละลูกๆ ได้ยินเสียงเด็กน้อยสองคนเจื้อยเเจ้วเล่นกันโดยที่ไม่สนใจพ่อแม่พอได้เห็นบรรยากาศนั้นมันรู้สึกได้ถึงสมัยก่อนที่เขาเคยอยู่กับพ่อขึ้นมาทันที ตอนเด็กเขาจะเล่นกับเด็กๆ ในระเเวกนั้นและคอยมีพ่อ เฝ้าอยู่แบบนั้น
" เอ๊ะ นั้นเด็กๆนี่"
เเว่วเสียงใสๆของเด็กน้อยที่กำลังเเย่งกันพูดเด็กผู้หญิงสองคนนั้น อายุราวๆ ประมาณสามสี่ขวบ คนหนึ่งใส่ชุดสีฟ้าทั้งตัว อีกคนหนึ่งใส่สีชมพูทั้งตัว กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานบนกองทราย ที่มีพ่อแม่กำลังเคี่ยวเข็ญให้กลับที่พักเต็มที
คนเป็แม่กำลังอ้อนวอนให้ลูกๆกลับกับเธอ เเละดูท่าทางของพวกเขาจะไม่ยอมกลับกับแม่เด็ดขาด จนคนเป็พ่อต้องมาเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง มองดูเป็ภาพที่เเสนวุ่นวาย เเต่เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นมากๆของครอบครัวนี้
" น้ำฟ้า ชมพู มืดแล้วนะลูกเลิกเล่นได้เเล้วนะ แม่หมดแรงเเล้วนะลูกจ๋าา " เสียงคนเป็แม่น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยรา อ้อนวอนลูกทั้งสองแต่ก็ไม่เป็ผล เธอนั่งหมดเเรงลงไปกับพื้นทรายเปื้อนน้ำทะเล เด็กทั้งสองไม่สนใจที่แม่พูดเลยสักนิดหันไปฟังเเละเล่นน้ำต่อแบบเพลินๆ ดูแล้วจะดื้อกับคนเป็แม่ไม่น้อย
แต่เมื่อคนเป็พ่อพูด
" ชมพู น้ำฟ้า มาๆ มาขี่หลังพ่อกัน "
เด็กทั้งสองรีบเเย่งกันขึ้นหลังของผู้เป็พ่อ
" ทีแม่ชวนกลับไม่กลับ แม่จะร้องไห้แล้วนะ " เธอแกล้งทำเสียงเหมือนคนร้องไห้เเละเเกล้งปาดน้ำตาเพื่ออ้อนลูกๆ คนเป็พ่อมองภรรยาตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มปนจะหัวเราะ
เด็กผู้หญิงชุดสีชมพูกลัวคุณแม่งอนจึงง้อคนเป็แม่ด้วยวิธีที่น่ารัก
"คุณแม่ขา ชมพูอยากให้อุ้มจังเลยค่ะ " เด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเสียงใสเเจ๋วพลางยิ้มตาหยี๋จนเห็นฟันขาว
พลางยื่นมือทั้งสองข้างให้คุณแม่อุ้ม คนเป็แม่รับน้องมาและหอมแก้มฟอดใหญ่
" คุณพ่อขาน้ำฟ้าขอเดินเองได้มั้ยคะ "
คนเป็พ่อวางเด็กน้อยชุดฟ้าลงเเละปล่อยให้เดินเองตามใจ
น่ารักจัง ท่าทางจะเเสบไม่เบาเลยน้า สองสาวน้อยนี่ 5555 มีครอบครัวที่สมบูรณ์มันช่างมีความสุขแบบนี้นี่เองนะ
มีคุณเดินผ่านครอบครัว นี้เเละยิ้มไห้เด็กทั้งสองอย่างเป็มิตร
เมื่อเดินสวนกันใน่ระยะที่ไม่ห่างกันนัก เป็ฝ่ายคุณแม่ที่เข้ามาทักทาย ร่างบางที่กำลังเดินอยู่คนเดียว " สวัสดีค่ะ พี่เขาสิลูก"
" สวัสดีค่ะ " เด็กทั้งสองพูดเสียงเเจ้วพร้อมกัน
" อ่าา สวัสดีครับ " มีคุณพูดเสียงที่สองอย่างเอ็นดู
" คุณน้องคะ รีบกลับเข้าที่พักเถอะนะคะ น่ารักๆแบบนี้เดินคนเดียวอันตรายนะคะ "
คนเป็สามีจับเเขนภรรยาตัวเองที่พูดแบบนั้นกับคนเจอกันไม่กี่นาที
เด็กผู้หญิงชุดสีฟ้าที่กำลังเดินอยู่ใกล้พ่อ เห็นมีคุณกำลังคุยทักทายกับคุณแม่ เเต่เด็กน้อยกลับสนใจอย่างอื่นเเทน เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักชื่อน้ำฟ้าเดินเข้าไปใกล้มีคุณ ยื่นมือเล็กๆป้อมๆขึ้นลูบท้องมีคุณเบาๆ ส่งยิ้มให้ร่างบาง เเละหันไปพูดกับแม่ตัวเองว่า " คุณแม่ขาน้ำฟ้าอยากมีน้องผู้ชายจังเลยค่ะ คุณแม่ท้องน้องแบบนี้ได้มั้ยค่ะ "
คนเป็แม่ของเมื่อได้ยินได้แต่ยิ้มแหยให้กับร่างบางเเทน
"น้องน้ำฟ้า พี่ท้องไม่ได้หรอกนะคะ " มีคุณพูดเสียงน้อยพลางลูบหัวกลมของเด็กน้องอย่างเบามือ
" แต่ในนี้มีน้องอยู่จริงๆนะคะ คุณแม่ขา" เด็กน้อยหันหน้าไปพูดกับคุณแม่เเละทำตาเศร้า เมื่อรู้ว่าคนที่ท้องอยู่ไม่เชื่อตัวเอง
" เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับ " คนเป็พ่อขอโทษแทนลูกน้อยที่พูดอะไรแบบนั้นออกไปกลัวว่ามีคุณจะรู้สึกไม่ดี
" ไม่เป็ไรหรอกนะครับ " มีคุณพูดด้วยน้ำเสียงใส เพราะเอ็นดูเด็กทั้งสองคนมาก
" ลูกของพี่ๆ น่ารักมากเลยนะครับ "
" น่ารักแต่ก็ดื้อไม่เบาเลยล่ะค่ะ เขาจะไม่ค่อยฟังพี่หรอกค่ะ พี่ขี้บ่นน่ะค่ะ " เธอพูดน้ำเสียงปนเสียงหัวเราะ
" บายๆ พี่เขาสิจ๊ะ"
"บายๆค่ะ " เด็กน้อยทั้งสองคนพูดเสียงใสพร้อมกัน
มีคุณโบกมือบายๆเด็กทั้งสองก่อนจะเดินจากกัน
เเวะทักทายคนที่ไม่รู้จักได้เพียงครู่ ต่างคนก็ต่างไปที่จุดหมายของตัวเอง
ระหว่างเดินกลับก็คิดถึงเื่ราวของตัวเองและคนที่นอนสลบอยู่ในรีสอร์ต ถ้าวันหนึ่งแอลอยากมีลูกขึ้นมาเขาจะทำยังไง เขาเป็ผู้ชายมีลูกให้ร่างสูงไม่ได้ ได้เห็นครอบครัวที่มีพ่อแม่ลูกและอบอุ่นแบบนั้น มีคุณก็อดที่จะคิดเื่อนาคตไม่ได้
ผมแตกต่างกับพี่มากจริงๆแต่พี่ก็ยังยอมรักผมได้ ถึงแม้ว่าพี่จะเริ่มต้นกับผมไม่ดีก็ตาม เเต่ก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดพี่เลยสักนิด แต่ปัจจุบันผมมีความสุขที่สุดเลย ผมรักพี่คนเดียวเเละไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะรักและจะซื่อสัตย์กับพี่คนเดียวนะครับพี่แอล
อีกด้านหนึ่งของคนที่เพิ่งโดนบอกเลิกมาไม่นานนัก เธอมีความรู้สึกไม่ชอบมีคุณเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว สงสัยว่ามันมีอะไรผิดปกติ เเละแฟนหนุ่มของเธอดันมารักมันเข้าจริงๆ ความเเค้นมันก็ปะทุยิ่งขึ้น เเละยิ่งในนั้นวันที่เธอเห็นแอลมีอะไรกับมีคุณเด็กผู้ชายที่เธอไม่ชอบต่อหน้าต่อตา มันยังไม่ลืมเลือน เธอคิดว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างให้พวกเขาเ็ปที่สุด
"ฮัลโหล"
"ชั้นมีของจะให้นายเล่นเเก้เหงา ตอนนี้นายอยู่บางเเสนใช้มั้ย เดี๋ยวชั้นจะให้คนของชั้นพาตัวของเล่นที่นายชอบมาให้ รับรองว่าถูกใจเเน่นอน หึ "
" ใครเหรอ "
" มันเป็ศัตรูชั้นน่ะ แต่เอามันได้ตามใจชอบเลยนะ หน้าตาแบบนี้ของชอบนายนี่หน่า ฮ่ะๆๆ"
" จะเด็ดเท่าเธอมั้ย มิ้น"
"เหอะ อย่าเอาชั้นไปเปรียบกับคนชั้นต่ำแบบนั้น ชั้นเกลียดมัน" มิ้นพูดกระแทกเสียงอย่างเดือดดาล
มิ้นโมโหกับคำพูดนั้นจนวางหูใส่เพื่อนคนนี้ไป เพื่อนที่เป็หนึ่งในคู่นอนของมิ้นในยามแก้เหงา พวกเขาต่างคนต่างรู้นิสัยกันดี นี่คือกิริยาเเละนิสัยที่แท้จริงของมิ้นซึ่งแอลยังไม่เคยได้รู้เเละััมันจริงๆ สิ่งที่มิ้นปฏิบัติกับแอลมันไม่ใช้ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
พวกแกจะไม่มีวันมีความสุขหรอก ชั้นไม่ได้แกก็อย่าได้แอลคุณจะต้องเสียใจที่กล้าทำกับชั้นแบบนี้ หึ
ั้แ่แอลบอกเลิกมิ้นไป เธอก็ไม่ได้ตามตื๊อตามราวีเเอลอีกเพราะรู้นิสัยของเขาดี แต่ในความเงียบของเธอก็ไม่ได้จะปล่อยให้พวกเขาไปมีความสุขกันหรอก ความเเค้นของมิ้นมันมีมากมายเกินกว่าจะยอมให้มีคุณ อยู่อย่างมีความสุขได้ เธอส่งคนมาสะกดรอยตามแอลเเละมีคุณเเละรอจังหวะเท่านั้น เเละครั้งนี้มันก็มาถึง
ขณะที่ร่างบางกำลังจะเดินกลับไปทางรีสอร์ตของตัวเอง ระหว่างเริ่มมีเม็ดฝนตกลงโปรยปราย มีคุณจึงเร่งฝีเท้าเดินเพื่อจะกลับที่พักอย่างรวดเร็ว น้ำฝนที่เริ่มเพิ่มขึ้นจนร่างบางต้องที่หลบฝน ระหว่างนั้นต้องเดินผ่านผู้ชายสองคน มีคุณไม่ได้สังเกตเเละสนใจนัก
แต่ทันทีสองคนนั้นเห็นเป้าหมายที่พวกเขาสะกดรอยตามมานานเเล้ว ผู้ชายตัวใหญ่สองคนจึงวิ่งเข้าหาโดยที่ร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัว
มีคุณโดนล็อกแขนทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง
" อื้มม ปล่อยนะ ปล่อยสิวะ!!! "
แน่นอนว่ามีคุณคงไม่สามารถสู้เเรงผู้ชายตัวใหญ่สองคนได้ เเละที่แย่ไปกว่านั้นคือโดนโป๊ะสลบด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก มีคุณดิ้นได้ไม่นานก็ต้องล้มพับลงเพราะฤทธิ์ยา
พวกเขากำลังพาตัวร่างบางไปที่ รีสอร์ตลับๆแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักเขามากนัก เเต่เพียงมันอยู่ในที่ลึกลับ จนคนไม่สามารถสังเกตได้ว่ามีที่อยู่ๆบริเวณนี้ มองไปรอบๆตลอดทางไร้ผู้คนที่จะอยู่บริเวณนี้เเล้ว
ชายคนร้ายสองคนยังไม่ทันได้สังเกตว่ายังมีอีกคนที่พวกมันยังมองไม่เห็น ชายคนหนึ่งกำลังแอบมองการกระทำของพวกเขาอยู่ เขาเห็นคนร้ายสองคนนั้นพาตัวมีคุณไปั้แ่ตอนที่มีคุณโดนรวบตัวไปแล้ว เขาใมากทันที่เห็นร่างบางที่เขาเพิ่งไปส่งมาเมื่อเย็นโดนโปะยาสลบเเละกำลังโดนลักพาตัว เขาทำท่าจะวิ่งออกไปช่วยแต่เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ถ้าเข้าไปตัวเปล่าต้องแย่ทั้งสองคนแน่
" เอ๊ะ นั้นมันคนที่เราพาไปส่งที่รีสอร์ตนี่ ทำไม โดนอุ้มมาแบบนั้น เฮ้ย!"
ถ้าเราไปช่วยตอนนี้ต้องซวยทั้งสองคนแน่
เขาจึงสะกดรอยตามพวกมันไปจนถึงที่ โดยที่ไม่มีใครเห็นเขา ชายคนนี้เป็พื้นที่แถวนี้เป็ที่ๆเขาคุ้นเคย จึงจำทางได้ไม่ยากและรู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหนเป็อย่างดี
หลังจากที่สะกดรอยตามไปพบว่า สองคนนั้นพาตัวมีคุณไปรีสอร์ตลับไม่มีผู้คนแถวนั้นเลย เขาไม่ได้เข้าไปใกล้ เพียงแต่ว่าดูแอบอยู่ห่างๆ เขาแอบอยู่ที่ในพุ่มไม้ไกลที่ๆพวกมันพามีคุณมา
"ไอ้พวกเลวนี้ มันรู้ที่ลับๆแบบนี้ได้ยังไง ขนาดกูอยู่ั้แ่เกิดยังไม่รู้เลยว่ามันมีที่แบบนี้อยู่ พวกมึงนี่มันชั่วจริงๆ "
ถ้าไม่ใช้คนพื้นที่แบบเขาคงหาทางกลับไม่ได้แน่นอน จากนั้นเขาหวนกลับยังที่พักแอลทันที
" เขาโดนลักพาตัวมานี่ เเฟนเขาคงยังไม่รู้สินะ "
เขาจึงตัดสินใจหวนกลับไปรีสอร์ตที่เขาพาทั้งสองคนไปส่งนั้นอีกครั้งทันที
ตอนนี้เป็เวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว แอลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมองไปรอบๆเเละหาจนทั่วห้อง ร่างสูงหัวเสียกับการหายไปของคนรักและเป็ห่วงจนนั่งไม่ติด ะโเรียกหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอร่างบางแม้เเต่เงา
ร่างสูงเดินออกไปนอกรีสอร์ตเพื่อจะออกไปตามหามีคุณเเถวนี้ เเต่ก็เจอชายคนที่ช่วยเขาตอนที่เขาเป็ลมเสียก่อน
กำลังวิ่งกระหืดกระหอบมา หยุดตรงหน้าเขา
" พี่ ครับ!! " เขาเรียกแอลด้วยท่าทีตื่นตกหนก
"ผมเจอเเฟนพี่ ถูกผู้ชายสองคนจับตัวไป โดนโป๊ะยาสลบด้วยครับ ที่รีสอร์ตอีกที่หนึ่ง ผมสะกดรอยตามพวกมันไปผมจำทางได้ครับ "
"ขอบใจนายอีกครั้งนะ "
แอลพยายามใจเย็นรีบโทรหาบอดี้การ์ดส่วนตัวให้สั่งคนมานี่นี้ด่วน เเละตามผู้ชายคนนั้นไปตามตัวมีคุณที่ที่มันจับร่างบางไป
"เราไปกันเถอะ ผมเรียกลูกน้องมาแล้ว พวกเขาจะตามมาอีกไม่นาน คุณนำผมไปก็พอ ตอนที่ถึงใกล้ที่อยู่พวกมัน พวกผมจะไปเอง ผมไม่อยากให้คุณเดือดร้อน "
" ก็ได้ครับ "
ตามทางที่ไปค่อนข้างเป็ทางที่ลึกลับ เป็รีสอร์ทค่อนข้าง วีไอพี ในนั้นมีเพียงเขาเเละลูกน้องเท่านั้นที่พักอาศัยอยู่ เพราะคนนำทางเป็คนพื้นที่เเละค่อนข้างรู้จักชำนาญเส้นทางจึงทำให้ร่นระยะเวลาในการตามหาไปมาก
" ถ้าผมมีโอกาสผมจะตอบแทนคุณนะ คุณเป็คนที่นี้ใช้มั้ย "
" ครับ แต่ไม่เป็ไรหรอก ผมยินดีช่วย "
" แล้วเจอกันอีกนะ "
เมื่อลูกน้องแอลมาถึงเขาวางแผนกัน เเละเป็แอลที่จะเข้าไปในนั้นคนเดียวก่อนโดยจะมีลูกน้องคอยแอบตามหลังไป
มีเสียงเคาะประตูขออนุญาตดังมาจากนอกห้องใหญ่ จากบอดี้การ์ดหน้าโหดที่ใส่ชุดไม่เป็ทางการของเขา
"มาแล้วครับ คุณเพลิง "
" เข้ามาได้ "
บอดี้การ์ดของเพลิงรับตัวมีคุณที่โดนจับมาจากผู้ชายสองคนที่หน้ารีสอร์ต ตอนนี้พวกเขากำลังพาตัวร่างบางมาส่งให้กับนายของพวกเขาได้เล่นให้เต็มที่ ตามที่เพื่อนนายบอกไว้
ทั้งสองเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอุ้มร่างเล็กของอีกคนเข้ามา เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักเนื้อตัวเปียกปอนที่กำลังไม่ได้สติอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวที่ตอนนี้มันถกขึ้นจนเห็นขาอ่อนเนียนๆ และเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีส้มที่กระดุมมันหลุดจนเกือบเห็นอกขาวๆนั้น
ชายที่ยืนมองอยู่นั้น เป็เพื่อนของมิ้นเขาเป็ผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาว ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามหน้าตี๋
มันช่างถูกใจคนที่กำลังมองอยู่เหลือเกิน
" อื้ม มิ้นถูกใจชั้นจริงๆ" ร่างสูงมองสำรวจไปทั่วร่างกายของมีคุณอย่างหื่นกระหาย
" เอาไปไว้ในห้องชั้น"
" ครับ นาย"
บอดี้การ์ดพาตัวมีคุณมาไว้ในห้องส่วนตัวเขาแล้ว ร่างสูงเปิดประตูเข้ามา ร่างสูงยืนมองมีคุณด้วยความ้า แต่
" ชั้นไม่เอาเธอตอนสลบหรอกนะ มันไม่สนุก ชั้นจะรอเธอตื่นมันสนุกกว่าเยอะ หึ "
ร่างสูงมองมีคุณอย่างถูกใจ เเละคิดว่าคงได้จะได้จัดหนักแน่ๆเมื่อคนบนเตียงรู้สึกตัวเขารู้ดีว่าอีกไม่นานยาสลบมันกำลังจะใกล้หมดฤทธิ์เเล้ว
488
