เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

   การแข่งขันดำเนินต่อไป หลังจากต่อสู้กับเจียงจูนันแล้วจางเฉินก็มีการแข่งอีก 4 รอบแต่ทุกคนต่างก็ประกาศยอมแพ้

“เอาละ การแข่งขันสิ้นสุดแล้วและเราเหลือคู่สุดท้ายเพื่อชิงอันดับหนึ่ง มู่หยงเลี่ยน จางเฉิน”

    ผู้ชมต่างเฮสนั่นไปทั้งอัศจรร

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เด็กเหม็น ได้เวลาที่เจ้าต้องเจ็บตัวแล้ว”

   มู่หยงเลี่ยนกระโดดขึ้นไปบนเวทีประลองพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ตระกูลเจ้าเป็นพวกพูดมาก หยิ่ง ยโส แบบนี้ทุกคนไหม ดูน่าเบื่อ”

  จางเฉินกระโดดขึ้นเวทีพูดด้วยหน้าตาเฉยเมยไม่แยแส

“กล้าที่จะขึ้นมา ข้าคิดว่าเจ้าจะยอมรับความพ่ายแพ้หนีหางจุกตูดซะแล้ว”

“ข้าไม่ เจ้าละ เห่าอยู่ได้ อยากจะส่ายหาง ก้มหัวแล้วยอมแพ้ไหม”

“มองหาความตาย”

มู่หยงเลี่ยนโกรธจางเฉินเข้าโจมตีทันทีด้วยความรวดเร็วระยะห่างระหว่างทั้งสองคนก็เหลือเพียงห้า หกเมตร

ปังงงง

อากาศข้างหน้าระเบิด มีวังวนสายลมเกิดขึ้นจากการประชันหมัดต่อหมัดของทั้งสองคน ทั้งสองคนต่างถอยกันไปสองสามก้าว

   การฝึกฝนของจางเฉินนั้นดีกว่าด้วยวิชากายาเหนือปฐพีแต่ก็ยังเสียเปรียบค่อนข้างมากในเรื่องของระดับฝึกฝน โดยรวมคือมู่หยงเลี่ยนยังคงเหนือกว่าจางเฉินครึ่งก้าวหลังจากการเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงจางเฉินปรับสภาพร่างกาย และจิตใจอีกครั้ง

    มู่หยงเลี่ยนประหลาดใจมากแต่ก่อนเพียงดูการต่อสู้เมื่อได้ลองดูเองแล้วพบว่าความแตกต่างในระดับขั้นนั้นแทบไม่เป็นผลสิ่งหนึ่งที่เกิดในใจคือ จางเฉินต้องมีความลับ เคล็ดลับการฝึกฝนของพวกนี้ต้องเป็นของมันการคิดแบบนี้ไม่ใช่แค่มู่หยงเลี่ยนเท่านั้นแต่คนทั่วไปก็คิดแบบเดียวกันจางเฉินมีความลับมากเท่าไหร่ ยิ่งแสดงความสามารถไปอีกเท่าไหร่ก็จะยิ่งเป็นเป้าหมายของมวลชนจำนวนมาก

   บูมมม

  พลังที่ดุเดือดของทั้งสองคนชนกันอย่างต่อเนื่อง ทั้งเตะ ต่อย พลังฝ่ามือได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะ

   “ภูผาดับสูญ”

  ย๊ากกกกกก

  มู่หยงเลี่ยนคำรามกระดูกทั้งร่างกายกรีดร้อง พลังลมปราณขยายทั่วร่างกายพลังงานวิญญาณสวรรค์และโลกต่างหมุนวนรอบตัวมู่หยงเลี่ยน เขาส่งกำปั้นที่เหมือนเป็นภูเขาขนาดใหญ่ไร้ที่สุ้นสุดใส่จางเฉิน

  จางเฉินรู้สึกกดดันเป็นอย่างมากเหนือความกดดันอาเรย์ในตอนเริ่มรอบแรก รวบรวมพลังปราณจากทั่วร่างกายเพื่อรวมกันที่หมัดพลังปราณของเขา

   ตูมมมมม

  ทั้งสองคนต่างกระเด็นถอยหลังไปสิบก้าว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

   “นี่มันเป็นไปไม่ได้”

   มู่หยงเลี่ยนตาโตนี่นับว่าเป็นท่าไม้ตายของเขา และชกไปอย่างเต็มกำลังแล้วแต่เด็กน้อยระดับลมปราณก่อเกิดยังสามารถรับได้

  จางเฉินตบฝ่ามือมุมเสื้อผ้าทั่วร่างกาย เพื่อปัดฝุ่นออก ทำให้มู่หยงเลี่ยนยิ่งโกรธจนหน้าแดงบรรดาผู้ชมต่างอ้าปากค้างเป็นภาพที่ดูน่าตลกแต่ไม่สามารถที่จะขำได้ออกเหมือนมันจุกอยู่ตรงลำคอจะหัวเราะก็ไม่ได้ ทำได้เพียงอ้าปากค้างไปเช่นนั้น

 มู่หยงเลี่ยนโกรธและโกรธจัดอย่างรุนแรงตะโกดกรีดร้องนั่งยองๆเท้าสองข้างกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น คลื่นรอบๆ ตัวต่างหมุนวนไปที่มู่หยงเลี่ยนแล้วผลักกำปั้นทั้งคู่ของมาเป็นพลังปราณจำนวนมหาศล

  “ร้อยภูผาถล่มทลาย”

 สองหมัดที่ดุเดือดพุ่งอย่างดุเดือดทำลายอากาศมีเสียงวีดวิ๊วแหลมสูงมากพุ่งเข้าหาจางเฉิน กระบวนท่านี้เป็นกระบวนท่ารองจากท่าไม้ตายท่าแรกของมู่หยงเลี่ยนท่าแรกนั้นเป็นโจมตีจุดเดียวอย่างรุนแรง ส่วนท่าที่สองเป็นแบบโจมตีวงกว้างถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่จางเฉิน แม้ระดับหลอมรวมลมปราณขั่น 9ก็ไม่อาจที่จะรับทั้งสองกระบวนท่านี้ได้

   บนอัศจรรราชาจินหวังจ้องมองการต่อสู้อันดุเดือดตาไม่กระพริบ “มู่หยงเลี่ยนสำเร็จวิชาหมัดภูผาสังหารชุดนี้แล้วสินะนี่เป็นศิลปะการต่อสู้ระดับสูงที่มีเพียง 2 วิชาอยู่ในอาณาจักรเทคนิดการฆ่าผ่านการชกมวยนี้ดุเดือดมาก พลังเทียบเท่ากับนักรบปราณระดับกลางได้เลยข้าว่าจางเฉินย่อมต้องแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย”

   “น่าจะเป็นเช่นนั้น”อธิบดีมองบนสนามอยู่แล้วหันมาคุยกับราชา

   “ข้อแตกต่างเรื่องพลังปราณจากการฝึกฝนสูงมากก่อนหน้านี้จางเฉินจบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้ยึดเยื้อนี่เป็นจุดอ่อนที่ใหญ่มาก ถ้าเขาชนะได้คงเป็นเรื่องแปลก” หลินเทียนจับคางและวิเคราะห์การต่อสู้

   “หวังเพียงไม่ให้เขาถึงแก่ชีวิตข้ายังต้องเรียนรู้จากเขาอีกมาก”  หลินจงเป่าพูดเบาๆ อย่างเป็นกังวล

   บูมมมม

  จางเฉินรวบรวมพลังปราณเพื่อรับมือแต่พลังปราณของเขาไม่เพียงพอทำให้โดนความแรงของกระบวนท่านี้ไปเกือบครึ่งคายเลือดและกระเด็นไปไกล