จุติใหม่เป็นหายนะของโลก

ตอนที่ 29

     จอมมาร คู่ปรับตลอดกาลของผู้กล้าที่มักจะเกิดขึ้นมาพร้อมกับผู้กล้า แน่นอนว่าไม่เหมือนในนิยายต่างๆที่จอมมารมักแพ้ผู้กล้าในโลกความเป็นจริงนี้ผู้กล้าและจอมมารมักผลัดกันแพ้ชนะเสมอถ้าผู้กล้าชนะปีศาจจักถอยร่นกลับไปที่ดินแดนปีศาจ แต่ถ้าจอมมารชนะทวีปจะเต็มไปด้วยเหล่าปีศาจแต่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันยังไม่มีผู้ใดครอบครองทวีปได้อย่างเบ็ดเสร็จ

“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

สมรภูมิทวีปตอนกลางบริเวณที่เป็นประตูไปสู่ทางตะวันตก

“แฮ่กๆๆ”

ม้าไม้เช็ดเลือดที่ไหลผ่านหน้าผากด้วยความเหนื่อยล้า

แม่งเหนื่อยจนแทบจะยื่นไม่ไหวแล้ว

“อะฮ่าๆๆสภาพนายมันดูไม่ได้เลยนะม้าไม้”

ซากุระบินมาทางม้าไม้ก่อนจะร่อนลงพื้นเบาๆ

“ทำไมเธอไม่เป็นอะไรเลยว่ะ??”

“หึหึถ้าเทียบกับมหาจอมเวทย์ลูเซียโน่และหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยมัทฉะที่พวกนายสู้ด้วยแล้วพวกที่สู้กับฉันก็ไม่ต่างไก่นั่นแหละ”

ซากุระแบมือพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

“วายุ....มันนั่งแดกศพอยู่หรอเนี่ย??”

“แหวะฉันจะอ้วก”

ทั้งสองคนมองไปยังวายุที่ถือแขนข้างนึงของมหาจอมเวทย์พร้อมกับกินไปด้วย

ราวกับเขากำลังกินน่องไก่อยู่

“อะไร??ก็สกิลผมมันต้องกินเอานี่ไม่งั้นก็ชิงสกิลอีกฝ่ายมาไม่ได้”

วายุทำสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติ

“ที่บ้านของผมนั้นค่อนข้างยากจนนานๆทีถึงจะมีเนื้อกิน ไอ้พวกแมลงพวกนี้กินบ่อยมาก”

“ตอนนี้แค่กินอาหารพิสดารขึ้นมาเฉยๆ”

ทั้งสองคนที่ได้ยินวายุบอกอย่างงั้นก็แสดงสีหน้าคนล่ะแบบ

ม้าไม้ “โอ้นายเคยกินแมลงทอดด้วยหรอ?”

ซากุระ “แหวะแมลง ถ้าฉันต้องกินแมลงฉันยอมเด็ดหญ้าข้างทางกินดีกว่า”

ม้าไม้ “พูดอะไรของเธอที่บ้านเกิดผมที่ไทย มีรถขายแมลงทอดเยอะแยะนะ”

วายุ “ใช่ครับแถมแมลงยังถือว่าเป็นอาหารแห่งอนาคตด้วยนะครับ”

ซากุระ “พอๆฉันจะอ้วก”

พั่บๆๆๆ

“นั่นแมลงส่งสารนี่หน่า?”

ซากุระที่สีหน้าซีดขาวยื่นมือไปรับแมลง

“ซี่ๆๆๆๆ”

“ว่าไงนะ?จริงงั้นหรอ??”

“ซี่ๆๆๆๆ”

“โอเคฉันเข้าใจแล้ว”

“มีอะไรหรอครับ?”

วายุหันไปถามซากุระด้วยความสงสัย

“ก่อนที่เราจะทำศึกที่นี่ฉันได้สั่งให้แมลงชั้นสูง แทลงเงาไปทำภารกิจสังหารพวกผู้นำของกองกำลังต่างๆ”

“แล้ว??”

“พวกผู้นำพวกนั้นตายหมดแล้ว”

“โอ้แมลงของเธอทำงานใช่ได้เลยนะ”

ม้าไม้กับวายุถึงกับประหลาดใจ

“เปล่าเป็นเจ้าหมอนั่นต่างหาก”

“เจ้าหมอนั่น....พวกของเราที่อยู่ทางตะวันออก??”

“ใช่”

“พวกเธอทั้งคู่ตกลงกันไว้?”

“เปล่า....เขาจัดการพวกนั้นด้วยตัวคนเดียว....ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะแต่แมลงของฉันไม่มีความสามารถพอที่จะสังหารได้ทุกคนหรอกนะ”

“แล้วเขาทำได้ไง?”

ม้าไม้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ตามที่แมลงของฉันบอกมาเหมือนว่าเขาจะสังหารทิ้งทั้งหมดในครั้งเดียว”

“ถ้าจะทำแบบนั้นแปลว่าเขาจะต้องทำให้พวกนั้นอยู่รวมกันนะครับ”

ทั้งสามคนเงียบไปสักพักก่อนที่ซากุระจะเอ่ยขึ้นมา

“ฉันเข้าใจแล้วนี่ต้องเป็นแผนที่เขาวางไว้ตั้งแต่แรกแน่ เขารู้อยู่แล้วว่าพวกนั้นจะไปรวมตัวที่เมืองมะนาวเขาเลยมุ่งหน้าไปทำลายรวดเดียวเพื่อทำให้ตอนกลางเกิดความโกลาหล เมื่อนั้นก็จะทำให้เราทำลายตอนกลางได้อย่างง่ายดาย”

“ที่สำคัญกว่านั้น...."