“ ไม่คิดเลยว่าจะเหนื่อยขนาดนี้ สงสัยต้องเลือกตัวที่หนังไม่ค่อยหนาเสียแล้ว ”
ขณะที่หวังเฟยหลงกำลังเดินไปที่ศพของกระทิงคลั่ง ครั้งนี้เขาไม่ได้จะชำแหละศพสัตว์อสูรเหมือนอย่างเคย แต่จะเก็บศพเข้าไปในแหวนมิติ ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงพร้อมกับััได้ถึงอันตรายบางอย่าง เขาะโหลบโดยสัญชาตญาณ ตูม!!! ตรงที่เขายืนอยู่เมื่อสักครู่เกิดเสียงอะไรบางอย่างพุ่งชน
เมื่อหันกลับไปดูพบว่ามันคืองูตัวใหญ่ตัวหนึ่ง มันใหญ่มากพอที่จะกลืนกระมิงคลั่งได้สบายๆ มันมีความยาวอย่างน้อยๆก็ไม่ต่ำกว่า 10 เมตร มีเกล็ดสีเขียวมรกต มีเขาเล็กๆที่หัวเหมือนนอแรด มันยืดคอมองมาที่หวังเฟยหลงพร้อมกับขู่เสียงดัง มันคือ [ งูพิษทรกต Lv.15 ] สัตว์อสูรระดับ 2 ระยะกลาง
สเตตัสของงูพิษมรกตนั้นเน้นไปที่ความเร็ว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือพิษของมัน หวังเฟยหลงมองไปที่หินที่ถูกพิษของมันเมื่อสักครู่ก็พบว่าแม้แต่หินก็ยังถูกพิษของมันละลาย แม้ว่าค่า Str ของมันจะน้อยกว่ากระทิงคลั่ง แต่มันมีเกล็ดมรกตที่คอยปกป้องร่างกายของมัน เกล็ดมรกตนี้แข็งอย่างมาก แม้แต่ผู้ฝึกฝนระยะปลายยังไม่อาจทำอันตรายเกล็ดมรกตของมันได้ง่ายๆ
โชคดีที่ด้วยสกิลการวิเคาะห์ทำให้หวังเฟยหลงมองเห็นจุดอ่อนของมันนั่นคือเกล็ดอ่อนที่อยู่ตรงด้านท้องของมันจะมีสาเหลืองอ่อน ตรงนั้นจะเป็เกล็ดอ่อนที่ต่อให้เป็หลงเชาก็ยังสามารถสร้างความเสียหายได้ แต่มันก็ยังมีปัญหาที่ความเร็วและพิษของมัน ดังนั้นนี้จะไม่ใช่เื่ง่ายแน่นอน
ขณะที่หวังเฟยหลงพยายามคิดวิธีในการจัดการและเฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของมันว่ามันจะเคลื่อนไหวอย่างไรอยู่นั้น จู่ๆมันก็หันหลังให้หวังเฟยหลงและพุ่งเป้าไปที่ศพของกระทิงคลั่ง และพยายามจะกลืนศพกระทิงทั้งตัว
“ ไองูบัดซบ อย่าแม้แต่จะคิด!! ”
เมื่อรู้ว่าเป้าหมายของ งูพิษมรกตคืออะไร หวังเฟยหลงสบทออกมาด้วยความหงุดหงิด และเรียกอาวุธลับออกมา จากนั้นก็ใช้สกิล ก้าวไร้เสียงพร้อมกับ วงล้มตาข่ายเพื่อไม่ให้งูพิษมรกตเคลื่อนที่เข้าหาศพกระทิงคลั่งและพุ่งเป้ามาที่หวังเฟยหลงโดยเขาพยายามเล็งไปที่เกล็ดอ่อนของมัน หรือไม่ก็ดวงตาของมัน
ในเมื่อหวังเฟยหลงรู้ว่ามันมีจุดอ่อนตรงไหน แน่นอนว่าาตัวมันเองก็รู้เช่นกัน ดังนั้นมันจึงป้องกันการโจมตีของหวังเฟยหลงไม่ให้ถูกจุดอ่อนของมัน และหันมาสนใจหวังเฟยหลงพร้มกับขู่คำรามด้วยควมหงุดหงิด
“ อ่า…หรือควรปล่อยให้มันกินไปและเอาแค่ EXP กันนะ!? ”
ขณะที่หวังเฟยหลงกำลังพูดพึมพัมกับพร้อมกับเรียกดาบและโล่ออกมา ทันใดนั้น งูพิษมรกตก็พุ่งเข้าใส่หวังเฟยหลงด้วยความเร็วที่มากกว่าก่อนหน้านี้ แต่หวังเฟยหลงก็สามารถหลบได้อย่างหวุดหวิด งูพิษมรกตไม่ได้ปล่อยให้หวังเฟยหลงได้มีเวลาพักหายใจ มันพุ่งเข้าโจมตีหวังเฟยหลงด้วยเขี้ยวทั้งสองของมันอย่างต่อเนื่อง แม้หวังเฟยจะสามารถหลบได้แต่ก็ไม่นานนักที่เขาจะเสียจังหวะ
‘ หลบไม่พ้นแล้ว หวังว่าโล่จะไม่พังเพราะพิษหรอกนะ!? ’
ขณะที่ยกโล่ขึ้นมาป้องกันหวังเฟยยหลงก็นึกขึ้นมาในใจอย่างน่าเสียดาบ ปัง!! งูพิษมรกตไม่ได้ใช้เขี้ยวของมันและมันใช้เขาเล็กๆที่เหมือนกับนอแรดพุ่งชนหวังเฟยหลงกระเด็นไปพร้อมกับโล่ของเขาไปกระแทกกับโขดหินก้อนหนึ่ง หินแตกออกไปเสี่ยงๆ หวังเฟยหลงกระอักเืออกมาอย่างช่วยไม่ได้
อาศัยจังหวะที่หวังเฟยหลงไม่ทันตั้งตัว งูพิษมรกตหมายจะฝังเขี้ยวไปที่หวังเฟยหลงอีกครั้ง หวังเฟยหลงใช้โล่ป้องกันเอาไว้ได้ทันแต่เหมือนงูพิษมรกตจะไม่ยอมง่ายๆ ครั้งนี้มันปล่อยพิษออกมาละลายโล่ของหวังเฟยหลง ด้วยอาการาเ็ทั้งก่อนหน้านี้และตอนนี้ทำให้หวังเฟยหลแทบจะต้านแรงของงูพิษมรกตไม่ได้แล้ว
ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกเขาใช้สกิล ความบ้าคลั่งของทรราช ทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อยก็ 50% เนื่องจากสกิลจะคงอยู่เพียง 5 นาทีและหลังจากนั้นต้องรับผลกระทบของการใช้สกิล เขาจึงมีเวลาไม่มากนักเขาใช้ดาบที่อยู่ในมือแทงเข้าไปในปากของมันพร้อมกับเรียกกริชออกมาและใช้สกิล ลมเฉือนฟันย้ำไปที่ปากทำให้เป็แผลฉกรรจ์
งูพิษมรกตถอยออกมาและคำรามด้วยความเ็ป หวังเฟยหลงไม่รอช้า เขาเรียกดาบออกมาและใช้สกิล ดาบขุนเขาโจมตีไปที่ท้องของมันที่มีเกล็ดอ่อน ทั้งสามดาบและนี้ยิ่งทำให้มันคำรามด้วยความโกรธมากยิ่งขึ้น มันหันไปโจมตีหวังเฟยหลงอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาหาได้ยอมไม่
เนื่องจากโจมตีด้วยความโกรธทำให้หวังเฟยหลงอ่านทิศทางการเคลื่อนที่และโจมตีของงูพิษมรกตออก เขาเอี้ยวตัวหลบและใช้สกิล ดาบเมฆาเคลื่อนฟันไฟที่เกล็ดอ่อนของมันทั้งห้าดาบ ตอนนี้มันาเ็อย่างมาก และมันก็พยายามหนี ในเมื่อเขาใช้สกิล ความบ้าคลั่งของทรราชแล้วก็เท่ากับว่างูตัวนี้ต้องตายเท่านั้นไม่เช่นนั้นหากมันย้อนกลับมาจะอันตรายสำหรับเขามาก
ด้วยสเตตัสที่เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ ตามมันไปติดๆ และพยายามใช้อาวุธลับโจมตีมันไปอย่างไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งมันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป มันหันกลับมาและใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อโจมตีหวังเฟยหลง แต่เนื่องจากหวังเฟยหลงเตรียมตัวไว้แล้ว เขาจึงสามารถหลบและใช้ดาบไปที่ท้องก่อนจะลากยาวไปตลอดลำตัว
[ ท่านสังหารงูพิษมรกต ]
[ ท่านได้รับ EXP 4% ]
“ เฮ้อ!! ครั้งนี้เกือบไปแล้วจริงๆสินะ!!...แต่อย่างน้อยก็ได้ EXP เยอะอยู่ละนะ ล่าไม่กี่สิบตัวกเลเวลอักแล้ว ”
ทันใดนั้นเองอาการเหนื่อยล้า อาการเ็ปก็ถาโถมเข้าใส่หวังเฟยหลงทำให้เขาอกไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป เขากดฟันแน่น ตอนนี้ร่างกายเขาอ่อนล้าเต็มที หากเขาสลบไปก็ไม่ใช่เื่แปลก เขาพยายามฝืนตัวเองเพื่อไปเก็บศพงูพิษมรกตเข้าแหวน จากนั้นพยายามเดินไปที่ศพของกระทิงคลั่งด้วยท่าทีงอนแง่น จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่
หลังจากไปเก็บศพทั้งหมดหวังเฟยหลงก็นำตัวเองเข้าไปในโลกภายในแหวนมิติและหลับไปทั้งอย่างนั้น จนเวลาล่วงเลยไม่ 3 ชั่วยาม ในที่สุดหวังเฟยหลงก็ตื่นขึ้นมา ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะสร้างบ้านพักตากอากาศสุดหรูแบบสมัยใหม่ที่เหมือนกับโลกก่อนหน้าเขาแต่มันก็ยังไม่มีพวกข้าวของเครื่องใช้หรือเฟอร์นิเจอร์ นอกจากนี้บ้านหลังนี้ยังใช้ไฟฟ้าไม่ได้ ทำได้แค่ระบบน้ำไหลเท่านั้น เขาไปล้างหน้าล้างตา อาบน้ำตามสบายเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่โลกเดิม ขาดเพียงแค่เทคโนโลยีสุดล้ำเท่านั้น
เมื่อทำอะไรทุกอย่างเสร็จแล้ว หวังเฟยหลงเดินไปลานหน้าบ้าน เพื่อดูศพสัตว์อสูรทั้งสอง หวังเฟยหลงเรียกไข่จักรพรรดิอสูรมาที่หน้าบ้าน เขาถือไข่ไว้ในมือและมองไปที่ข้อมูลของไข่ใบนั้น นอกขากชื่อ ไข่จักรพรรดิอสูรแล้วก็มีข้อมูลอีกอย่างเดียวคือวิธีการฟัก นอกจากนั้นเป็เครื่องหมาย ?? ทั้งหมด ทำให้หวังเฟยหลงไม่รู้ว่ามันคือไข่ของอะไรกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นหวังเฟยหลงก็เลือกที่จะฟักมัน
“ เอาเถอะ!! โดยปกติแล้วคนแรกที่มันเห็นมันจะคิดว่าคือแม่ของมันไม่ใช่หรือไง?? ”
หวังเฟยหลงวางไข่ไว้ที่บนศพของสัตว์อสูร การฟักไข่นั้นไม่อยากแค่มันใช้เวลา ใช้เงิน และใช้ความพยายามในการตามหาศพสัตว์อสูรระดับ 2 ขึ้นไป นั่นคือการกลืนกิน เพราะั้แ่สัตว์อสูรระดับ 2 ขึ้นไปนอกจากมีร่างกายที่แข็งแกร่งแล้วยังมีปราณไหลเวียนตามร่างกายด้วย ใจจริงก็สามารถซื้อศพสัตว์อสูรได้ แต่ไม่มีอะไรดีไปกว่าศพใหม่ๆที่เพิ่งตายหรอก ทันทีที่เขาวางไข่ลงไปข้อความก็ปรากฏขึ้นมา
[ ท่าน้าให้อาหารไข่จักรพรรดิอสูรหรือไม่ ]
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร การที่ข้อความปรากฏขึ้นแบบนี้เหมือนกับว่ามันยอมรับว่าหวังเฟยหลงเป็เ้านายของมัน และมันต้องขออนุญาตก่อนที่มันจะกลืนกินศพได้ แน่่นอนว่าหวังเฟยหลง ตกลงอยู่แล้ว ทันทีที่เขาตกลง ไข่ก็ราวกับเป็หลุมดำที่ดูดศพของสัตว์อสูรทั้งสองเข้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับพื้นที่ตรงนั้นไม่มีศพของสัตว์อสูรอยู่ั้แ่แรก
[ ไข่จักรพรรดิอสูรได้รับ EXP ในการฟัก ]
“ ว้าว!! ถึงได้บอกว่ามันยุ่งยาก!! ”
เหตุผลที่หวังเฟยหลงบ่นก็ไม่ใช่อะไร แต่มันเป็เพราะได้ EXP ในการฟักไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำ จากการคำนวณของหวังเฟยหลงเขาคิดว่าน่าจะต้องใช้ศพของสัตว์อสูรระดับ 2 ไม่ต่ำกว่า 300 ตัวแน่นอน หวังเฟยหลงรู้สึกท้อเล็กน้อย เพราะกว่าเขาจะฟักได้ คงใช้เวลายาวนานแน่นอน
เนื่องจากเริ่มมืดแล้ว และหวังเฟยหลงต้องกลับบ้านไม่เช่นนั้น พ่อกับแม่ของเขาจะเป็ห่วงโดยใช่เหตุได้ เขาจึงเตรียมโดยเรียกดาบและโล่พร้อมไว้ เผื่อตอนออกไปแล้วเจอเ้ขากับสัตว์อสูร แต่โชคดีที่ไม่เจอสัตว์อสูร เขาจึงรีบเดินทางกลับตระกูลอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงบ้านเขาจึงแช่น้ำสมุนไพร แต่มันไม่ใช่สมุนไพรที่เขาใช้ปกติ มันเป็สมุนไพรที่ช่วยในการรักษาอาการาเ็ มันเป็ความรู้โดยทั่วไปเพราะสูตรการทำง่ายมาก จึงไม่แปลกที่ความทรงจำเก่าของหวังเฟยหลงจะมีสูตรยานี้
หลายวันผ่านไป หวังเฟยหลงเน้นไปที่การล่าสัตว์อสูรเพื่อที่จะไปให้ถึงเลเวล 10 ให้เร็วที่สุด โดยที่หลังจากวันแรกหวังเฟยหลงก็เริ่มคิดวิธีรับมือกับสัตว์อสูรระดับ 2 ทำให้ในแต่ละวันเขาล่าได้มากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เขาล่าได้ไม่ต่ำกว่า 6-7 ตัวต่อวัน โดยที่ส่วนมากจะเป็สัตว์อสูรระดับ 2 ระยะต้น คาดว่าอีกประมาณ 10 กว่าวันหวังเฟยหลงก็น่าจะเลเวลอัพแล้ว ส่วนไข่จักพรรดิอสูรนั้นไม่ต้องสืบ มันช้ากว่าหวังเฟยหลงมากนัก
เช้าวันต่อมาก่อนที่เขาจะเข้าไปยังป่าโขดหินเพื่อล่าสัตว์อสูร ก็ถูงหวังกังเรียกไว้ก่อน สีหน้าของหวังกังจริงจังและเต็มไปด้วยความกังวล
“ เฟยหลง ่นี้ผู้าุโหนึ่งเงียบเกินไป เขาออกไปเมืองทุกวัน เ้าจำเป็ต้องระวังตัวเองให้ดี ”
“ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านไม่ต้องห่วง อย่างไรท่านก็คอยส่งคนไปจับมามองไม่ใช่หรือ ”
“ ข้าก็หวังว่าข้าจะกังวลเกินไปจริงๆนั่นแหละ ”
หวังเฟยหลงเดินทางออกไปป่าโขดหินตามเคย ส่วนผู้าุโหนึ่งก็ยังคงออกไปเมืองอีกเช่นเคย แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือระหว่างทางไปเมืองผู้าุโหนึ่งหายไปภายในป่า ทำให้คนทีหวังกังส่งรีบตามไปอย่างรีบร้อน และในจังหวะนั้นเองเขาก็ถูกซุ่มโจมตีโดยผู้าุโหนึ่ง
“ ท่าน!!...ท่าน้าสังหารข้า!? ”
“ ใช่แล้ว เ้าคิดว่าข้าจะทำแบบนี้ทำไมหากมไม่ใช่เพราะ้าสังหารเ้า ”
“ ถ้าข้าไม่ส่งข่าวไป เ้าตระกูลจะต้องส่งคนมาตามหาท่านแน่นอน ท่านหนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี แล้วก็ลูกท่านด้วย ท่านทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ”
“ เ้าตามข้าทุกวันนแต่เ้าไม่รู้เลยหรือไงว่าข้าวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว ป่านนี้ไอพวกที่เฝ้าลูกข้าที่โรงหอในเมื่องคงตายไปแล้ว และข้าก็ไม่ได้คิดจะหนีหรอก ข้าจะไปทำให้หวังกังมันต้องเสียใจที่ทำกับลูกข้าแบบนี้ ลูกข้าเป็เช่นไรลูกของมันจะต้องเจอหนักกว่าลูกค้าหลายเท่า ถ้าจะโทษก็โทษที่มีเ้าตระกูลไม่ได้เื่เถอะ ลาก่อน ”
ตอนนี้ หวังเข่อซิง ผู้าุโหนึ่งได้ก่อฏแล้ว หลังจากสังหารคนที่คอยติดตามเขาก็ยิ้มอย่างชั่วร้อยและมองไปยังตระกูลด้วยสายตาอาฆาตแค้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิดสังหาร ความแค้น จากนั้นเขาก็เดินทางไปยังป่าโขดหินทันที
“ หวังกัง เ้ารอก่อนเถอะ ข้าจะส่งศพลูกชายของเ้าไปถึงหน้าบ้านเ้าเลย ”
……….
“ อะไรนะ?? ทำไมถึงเพิ่งจะมาบอกเอาตอนนี้ รีบไปรายงานเื่นี้กับเ้าตระกูลหววังทันทีเลย บอกด้วยว่านี้คือความช่วยเหลือที่สมาคมการค้าทมิฬช่วยได้เต็มที่แล้ว ”
“ ขอรับ!! ”
“ หวังว่าจะไม่เป็อะไรไปก่อนนะ!! ”
เช้าวันเดียวกันที่สมาคมการค้าทมิฬ เซี่ยถิงถิงได้รับรายงานเื่การวางแผนก่อฏของหวังเข่อซิง ต้องบอกว่าหวังเข่อซิงระมัดระวังตัวมากขนาดที่เครือข่ายของสมาคมยากต่อการสืบหาถึงได้ข้อมูลมาล่าช้าเช่นนี้ เธอจึงรีบให้คนของเธอไปส่งข่าวต่อทันที เพราะแผนการของหวังเข่อซิงได้เริ่มไปแล้ว
……….
ขณะเดียวกันหวังเฟยหลงได้เดินทางไปถึงป่าโขดหินและเริ่มล่าสัตว์อสูรโดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะมีอันตรายมาเยือนเขาในไม่ช้า จนเวลาผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดหวังเข่อซิงก็พบกับหวังเฟยหลงในที่สุด เขาเห็นหวังเฟยหลงกำลังนั่งพักอยู่ เขาค่อยๆเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย
“ หวังเฟยหลงเอ้ยหวังเฟยหลง”
“ ผู้าุโหนึ่ง!? ท่านมาทำอะไรที่นี้?? ”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกหวังเฟยหลงหันหลังกลับไปมองยังต้นเสียงก็พบว่าเป็ หวังเข่อซิง เขาใอย่างมากเพราะปกติแล้วเวลานี้เขาควรจะอยู่ที่เมือง หวังเฟยหลงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างมาก
9K
