“เธอไม่ได้มองรถนะน้ำอบเราก็เห็น” พราวนภากระซิบบอกเพื่อนสาว
“พราวเข้าข้างมันเหรอ” นรารักษ์ชักสีหน้าไม่พอใจทันที
“เปล่า กล้องวงจรปิดก็มีภาพหมดเลย” พราวนภายืนยันเสียงแข็งเพราะไม่ได้เข้าข้างกันต์กวีแม้แต่น้อย
“ใช่เดินไม่มองรถฉันรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลและมีค่าทำขวัญให้แต่เดี๋ยวจะมีคนเอามาให้นะ”
“ไม่ต้องคิดว่ารวยคนเดียวเหรอรู้ไหมฉันลูกใคร”
“ไม่รู้สิขนาดเธอไม่รู้ว่าเป็ลูกใครแล้วฉันจะรู้ไหมคุณหมอคงต้องเช็กสมองด่วนแล้วล่ะฉันไปบอกหมอก่อนนะ”
“ไอ้พี่กันต์”
“ฉันไม่มีน้อง”
“ไอ้บ้า”
“หายดีแล้วมั้งปากแบบนี้ เื่ค่าทำขวัญไม่เกินหนึ่งชั่วโมงมีคนเอามาให้ฉันมีธุระต้องรีบไป” เขายิ้มมุมปากและมองสำรวจท่าทางของนรารักษ์และมั่นใจว่าหญิงสาวน่าจะอาการดีขึ้นมากแต่เขาก็ยังเดินไปถามเ้าหน้าที่พยาบาลด้านเพื่อสอบถามอาการอีกครั้งเมื่อได้คำตอบว่าปลอดภัยดีก็รู้สึกโล่งอกในขณะที่พราวนภาวิ่งตามเขามาติดๆ
“อะไร”
“ขอเบอร์โทรได้ไหมเผื่อมีอะไรจะได้โทรบอก”
“อ๋อคงหมายถึงค่าทำขวัญกลัวฉันเบี้ยวเพื่อนเธอเหรอ”
“จะให้ไหมยึกยักอยู่นั่นล่ะแค่เบอร์โทรหวงอะไรนักหนา”
“ปกติไม่ค่อยให้ใครนะเห็นว่าเธอรักเพื่อนและคงคิดว่าจะเบี้ยวค่าทำขวัญเอาไว้ทวงเงินใช่ไหมเอามือถือมา”เขาพูดพลางยื่นมือไปรับโทรศัพท์มือถือของพราวนภาและกดเบอร์บันทึกไว้ในเครื่องแล้วส่งคืนก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ได้หันมามองแม้แต่นิดเดียว
ร่างอรชรประคองเพื่อนรักไปที่รถเพราะบิดาของนรารักษ์สั่งให้รถมารับที่โรงพยาบาลเพราะตนกับภรรยายังติดขัดเื่การเดินทางอยู่ที่สนามบิน
“คุณหนูระวังด้วยครับ”
“น้าเพียรแวะร้านข้าวต้มหน้าปากซอยด้วยนะหนูอยากกิน”
“ได้ครับยังไม่สายมากคงยังพอเหลือให้คุณหนู”น้าเพียรคนขับรถประจำตัวของน้ำอบยิ้มและมองเ้านายสาวด้วยแววตาเอ็นดูเพราะเห็นมาั้แ่แรกเกิด
“ใกล้ถึงยังร้านที่ว่า”พราวนภาหันมาถามเพื่อนสาว
“นั้นไงป้าที่ใส่เสื้อชมพู”น้ำอบยิ้มเมื่อรถจอดพราวนภาก็รีบลงไปแล้วหันมาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ใส่แต่ตับเหรอเธอ”
“ตับกะหมูเด้ง”
“โอเค”พราวนภาเดินไปสักพักก็กลับมาพร้อมโจ๊กร้อนๆสามถุง
“รู้ดีนะว่าต้องเอามาสามถุงสมกับเป็เพื่อนเราเลย”
“ของเธอตับกะหมูเด้ง ของเราหมูเด้งอย่างเดียวของน้าเพียรใส่ทุกอย่าง”
“คุณหนูกับเพื่อนใจดีนะครับนึกถึงคนขับรถอย่างน้าด้วย”
“ก็มาด้วยกันก็คงหิวเหมือนกันค่ะ”พราวนภาตอบพร้อมกับยิ้มทำให้นรารักษ์รู้สึกว่าคบเพื่อนไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว
“วันหยุดยาวสามวัน นอนกะเรานะเผื่อคุณพ่อคุณแม่ยังไม่กลับ”
“ได้สิแต่วันนี้ต้องกลับไปช่วยแม่ทำขนมก่อนนะแล้วจะขอแม่มานอนแต่คงไม่ว่าหรอกแม่เรารู้ว่าเธอดีกับเราแค่ไหน”
“อือ”
“คุณหนูครับคุณท่านทั้งสองเพิ่งโทรมาเมื่อตอนที่น้ามาถึงโรงพยาบาลบอกว่าเลื่อนการเดินทางออกไปก่อนมีปัญหาเื่งานใหญ่ที่ต้องอยู่จัดการครับท่านบอกว่าอาจจะห้าวันหรือไม่ก็สิบวันต้องรอดูลูกค้าก่อนว่าจะเอายังไงน้าพูดตามที่คุณท่านบอกหมดทุกคำพูดเลยนะครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ที่บ้านมีน้าเพียรมีน้าตุ่นและมีพราวอยู่แล้วหนูไม่กลัวหรอกค่ะแค่นี้เอง”
รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดหน้าบ้านปูนสองชั้นทรงทันสมัยสีขาวทั้งหลังด้านหน้าจัดแต่งสวนแนวฝรั่งด้านข้างก็มีต้นไม้ตกแต่งอย่างมีรสนิยมร่างเพรียวก้าวลงพร้อมเพื่อนสาวที่คอยประคองอยู่ตลอดเวลา
“น้าตุ่นมาช่วยหนูด้วยค่ะ”พราวนภาเรียกน้าตุ่นอย่างคุ้นเคยเพราะตนก็ทำงานบ้านที่นี่เป็ประจำทุกวันหยุดหรือแล้วแต่ว่านรารักษ์จะให้มา
“หนูพราวหนักแย่เลยคุณหนูตัวใหญ่กว่าหนูพราว”น้าตุ่นพูดพลางยิ้มทั้งที่ความจริงนรารักษ์รูปร่างพอๆกับพราวนภา
“น้าตุ่นว่าหนูอ้วนเหรอไม่เห็นอ้วนเลยแค่สูงกว่าพราวนิดหน่อยเอง” นรารักษ์ยิ้มแม้ไม่มีบิดามารดาอยู่ด้วยในตอนนี้แต่ชีวิตกลับไม่ได้รู้สึกเหงาเลยตรงกันข้ามยามอยู่ใกล้น้าเพียรกับน้าตุ่นกลับรู้สึกถึงความรักที่ทั้งคู่มีให้อย่างบริสุทธิ์ใจ
“น้าตุ่นคะหนูขอน้ำส้มสองแก้วค่ะ”
“ได้ค่ะคุณหนูรอสักครู่นะคะ”น้าตุ่นเดินไปที่ครัวอย่างรวดเร็ว
“น้ำอบพี่กันต์โทรมา”
“มีเบอร์เขาเหรอ” นรารักษ์มองเพื่อนสาวด้วยความสงสัย
“มีสิตอนแรกกลัวเขาจะหนีเลยขอเบอร์ติดต่อไว้”พราวนภาตอบแล้วรีบกดรับสายกรอกน้ำเสียงราบเรียบใส่ปลายสาย
“นึกว่าจะไม่โทรมาถามอาการ”
“ได้ค่าทำขวัญหรือยัง” ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ได้แล้วแต่ยังไม่ได้เปิดดูเลยรอให้น้ำอบเปิดเอง”
“หยิ่งจังเลยนะเพื่อนเธอ”
“ไม่ได้หยิ่งแค่ไม่ได้หวังเื่เงิน”
“ฉันว่างทั้งวันบ้านอยู่ไหนบอกมาจะไปเยี่ยม”
“ไม่ต้องมาค่ะ”
“ไม่ได้ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วถือของมาเยี่ยมเต็มมือเลย”
“เขาอยู่โรงพยาบาลเอาไงดีบอกจะมาที่บ้านด้วยสิ”พราวนภากระซิบให้เพื่อนรักฟังไม่ทันไรนรารักษ์ก็คว้าโทรศัพท์มือถือไปพูดเสียเอง
“ไม่ต้องมาบ้านฉันมีสมบัติเยอะเดี๋ยวของหาย”
“จะไปเยี่ยมคุณพ่อสั่งไม่งั้นไม่มาหรอก”เขาตอบด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่โดนบังคับ
“ไอ้บ้า”
“ฉันรู้แล้วนะว่าเธอเป็ลูกใครคุณพ่อรู้ก็ด่าฉันทันทีเลยต้องมาเยี่ยม”
“เหรอ”
“ฉันต้องไปเยี่ยมเธอไม่งั้นคุณพ่อเล่นงานแน่ๆคุณอานิติพนธ์เป็เพื่อนรักคุณพ่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย”
“คุณลุงเกษมที่มีลูกชายดื้อมากๆนั่นเหรอเอ้ยใช่แกเหรอ?เอ้ยพี่กันต์ คนที่เคยมาแย่งของเล่นน้ำอบตอนอายุห้าขวบเหรอแล้วก็ทำให้น้ำอบร้องไห้ไปฟ้องคุณพ่อ”
“เออจำได้แล้วใช่ไหมบอกมาบ้านอยู่ไหนฉันจำบ้านคุณอาไม่ได้หรอกไม่ได้ไปนานมาก”
“เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปบอกจะมาก็มาไม่มาก็ไม่ต้องมาหรอกนะไม่ได้เป็อะไรมาก”
“ไปสิแค่นี้นะแล้วเจอกัน”
นรารักษ์กดวางสายแล้วตะเบ็งเสียงใส่โทรศัพท์มือถือ
“ไอ้พี่กันต์!”
“บุพเพอาละวาดแล้วล่ะเรานั่งฟังเลยรู้ว่าเธอคงเจอเนื้อคู่แล้ว”
“ไม่จริงหรอกพราว พี่กันต์สมัยเด็กดื้อมากเราล่ะไม่ชอบเลยแต่พอโตก็หายหัวไปเลย”
“นั่นล่ะ กัดตอนเด็กรักกันตอนโตเชื่อเราสิ” พราวนภายิ้มพร้อมกับมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความรักเพราะนรารักษ์เป็คนที่ดีมากในชีวิตของพราวนภาที่รองจากพ่อกับแม่
965
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
