(จบ) รู้ตัวอีกทีวาฬน้อยผู้นี้ก็กลายเป็นที่รักของเหล่ามนุษย์แล้ว

บทที่ 42 เธอเป็นใคร

ฉินอิงอิงมองเพื่อนนักเรียนหม่าฮ่าวด้วยสายตาที่อิจฉาอย่างเทียบไม่ได้ เธอแอบคิดอยู่ว่าจะดีแค่ไหนถ้าตนเองสามารถสูงและอ้วนได้ขนาดนี้

ลูกวาฬน้อยก้มหน้ามองแขนขาเล็ก ๆ ของตัวเองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ

เธออ่อนด้อยกว่าเขาเกินครึ่ง

หม่าฮ่าวคิดว่าเพื่อนใหม่ไม่ชอบเขาเหมือนกับนักเรียนอนุบาลหนึ่งส่วนมากในห้อง จึงก้มหน้าเตรียมตัวกลับที่นั่งตัวเองอย่างหม่นหมอง

แต่ฉินอิงอิงกลับดึงมือของเขาไว้ทันที พลางเข้าไปใกล้และถามด้วยเสียงเล็กแหลม “หม่าฮ่าว นายกินอะไรถึงได้ตัวโตขนาดนี้เหรอ ฉันอยากกินบ้าง”

เดิมทีหม่าฮ่าวอายจนโกรธ คิดว่าถูกรังเกียจเพราะอ้วนอีกแล้ว

แต่เมื่อมองเห็นดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างมีความสุขของฉินอิงอิง เขาก็นิ่งไปทันที

“เธอว่ายังไงนะ?”

ฉินอิงอิงรีบร้อนกล่าว “ฉันถามว่านายกินอะไรถึงได้ตัวโตขนาดนี้ ฉันอยากกินบ้าง ฉันอยากเป็นเหมือนนาย ตัวโต ดูทรงพลังและดูดีมากเลย”

หม่าฮ่าว “...”

นักเรียนที่ล้อมรอบฉินอิงอิงเองก็เงียบ “...”

ไม่นึกเลยว่าฉินอิงอิงจะอยากตัวอ้วนเหมือนกับหม่าฮ่าว

หรือสมองของเธอจะมีปัญหา

พี่สาวของหวังเสียวหย่าอยู่อนุบาลสามของโรงเรียนนี้ อีกฝ่ายเป็นหนึ่งในเพื่อนของเยี่ยนเสี่ยวหรู

เนื่องจากพี่สาวของเธอพูดถึงฉินอิงอิงให้ได้ยินบ้างเป็นครั้งคราว เธอจึงรู้สึกไม่ดีกับเพื่อนคนนี้มาโดยตลอดตั้งแต่เห็นครั้งแรก

พูดไม่ได้ ได้แต่ร้องงอแง?

พี่สาวโกหกเหรอ!

เดิมทีเธอโกรธมากไม่คิดว่าพี่สาวจะโกหก แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินฉินอิงอิงบอกว่าอิจฉาคนที่อ้วนมากจนเกินพิกัดอย่างหม่าฮ่าว เธอก็อดไม่ได้ที่จะสับสน

ดังนั้น… ที่จริงแล้วพี่สาวก็ไม่ได้โกหกทั้งหมดเหรอ สมองของฉินอิงอิงอาจจะมีปัญหาอยู่นิดหน่อยจริงงั้นสิ?

เธอถามฉินอิงอิงอย่างอดไม่ได้ “หม่าฮ่าวอ้วนขนาดนั้น ดูเหมือนกับภูเขาลูกเล็ก ๆ เขาเล่นกับพวกเราไม่ได้ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวใหญ่แล้วจะดูน่าเกรงขามและดูดีล่ะ?”

ฉินอิงอิงมองเธออย่างไม่เข้าใจ “เดิมที่เขาเป็นนักเรียนชายที่หล่อและดูดีที่สุดในอนุบาลหนึ่งอยู่แล้วนะ”

หม่าฮ่าวหน้าแดงทันที

หวังเสียวหย่าไม่ยอมรับ “เขาหล่อตรงไหน เขาอ้วนมาก ๆ ๆ ๆ เลยนะ พี่ชายที่มากับเธอเมื่อเช้าคนนั้นต่างหากที่ดูดี!”

เมื่อพูดถึงพี่ชายผู้ให้อาหาร ฉินอิงอิงก็ยิ้มอย่างมีความสุข

“พี่ลี่เฉิงดูดีที่สุดอยู่แล้ว แต่หม่าฮ่าวก็ดูดีมากเหมือนกัน โดยเฉพาะรูปร่างนี่แหละที่ดูดีกว่า!”

พี่ชายผู้ให้อาหารตัวผอมเกินไป

แต่พอใส่สูทสีดำขาว เขาก็โดนใจเธอเข้าอย่างจัง

หม่าฮ่าวที่ถูกชมหน้าแดงฝาดเลือด

หวังเสียวหย่าพูดไม่ออก “...”

เธอโกรธจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว จึงร้องเฮอะและหันตัวเดินจากไป

ฉินอิงอิงยังจับมืออ้วน ๆ ของเด็กชายอยู่ “หม่าฮ่าว เรามาเป็นเพื่อนสนิทกันเถอะ”

เธอจำที่พี่ชายผู้ให้อาหารพูดได้ ถ้าเจอกับเด็กที่โรงเรียนอนุบาลที่ชอบมากก็เป็นเพื่อนกับเขาซะ พอเป็นเพื่อนกันแล้วก็จะพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง

ถ้าหม่าฮ่าวกลายเป็นเพื่อนของเธอ เขาก็น่าจะบอกได้ว่าต้องกินยังไงถึงจะตัวอ้วน

หม่าฮ่าวมองฉินอิงอิงที่สูงเท่าเอวของเขาอย่างไม่กล้าเชื่อ เหมือนกับเขากำลังฝันอยู่เลย

“เธอบอกว่า… จะเป็นเพื่อนกับฉันเหรอ?”

ฉินอิงอิงยิ้มตาหยีและพยักหน้า “อื้ม นายโอเคมั้ย?”

หม่าฮ่าวร้องไห้ “ฮืออ”

เสียงของเขาทุ้มและดัง ทั้งห้องเรียนจึงเต็มไปด้วยเสียงร้องของเขาทันที

ครูหลี่กับครูอีกสองคนรีบร้อนมาปลอบ

พอถามสาเหตุที่หม่าฮ่าวร้องไห้จนรู้แน่ชัด ครูทั้งสามคนก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

หม่าฮ่าวเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วน เบือนหน้าหนีอย่างเขินอายและจากไป

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมา เขามองฉินอิงอิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังด้วยดวงตาสีแดง

“งั้นจากนี้เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ!”

ฉินอิงอิงที่ผิดหวังเล็กน้อยยิ้มแป้นอย่างเบิกบานใจทันที

“อื้ม!”

เดิมทีเธออยากตามไปถามเขาสักหน่อยว่าบอกได้มั้ยว่าต้องทำยังไงถึงจะตัวสูงและแข็งแกร่ง ดูน่าเกรงขามแบบเขา แต่เห็นว่าพวกคุณครูอยู่กันหมด เธอเลยปล่อยไปก่อน

เพื่อนน่ะ บางครั้งก็ต้องสุมหัวซุบซิบกันอย่างลับ ๆ

ฉินอิงอิงกินข้าวเยอะมาก มื้อเที่ยงจึงไม่ได้กินกับเพื่อน ๆ เยี่ยนลี่เฉิงมารับเธอและพาไปที่ห้องรับรองของโรงเรียนเพื่อกินข้าวด้วยกัน

ป้าหวงส่งอาหารมาให้ ยังคงมีอาหารทะเลจำนวนมากที่รสชาติอร่อยล้ำเลิศ

ปริมาณอาหารของฉิงอิงอิงเริ่มกลับมาควบคุมไม่ได้อีกแล้ว เยี่ยนลี่เฉิงกินเป็นครั้งคราวทีละสองคำ ใช้เวลาที่เหลือเฝ้ามองอิงอิงตัวน้อยกินมื้อเที่ยงอย่างใจจดใจจ่อ

เขาอดคิดไม่ได้เลยว่าสุขภาพของอิงอิงตัวน้อยแข็งแรงดีจริงเหรอ?

แต่อาฉินก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังคนในครอบครัวหากอิงอิงน้อยมีปัญหา

หลังจากที่น้องสาวตัวน้อยกินเสร็จ เขาก็ถามเธอ “รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างมั้ย?”

ฉินอิงอิงเช็ดปากและเริ่มหาว “จะเป็นอย่างนั้นได้ไงคะ? พี่ลี่เฉิง ฉันกินอิ่มแล้ว อิ่มมากเลย ตอนเย็นไม่กินแล้วก็ได้ แต่มื้อดึกต้องกินอีกนะ… ฮ้าว~”

เยี่ยนลี่เฉิง “...”

เขาทั้งขำและทำอะไรไม่ถูกเมื่อเธอหลับไปภายในหนึ่งนาทีหลังจากที่กินเสร็จ

ยังดีที่ห้องรับรองของโรงเรียนจัดทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเหล่าพี่น้องของพวกเขา แน่นอนว่านี่ได้รับความยินยอมจากโรงเรียน ใช้เวลาเพียงสิบนาทีจากอาคารเรียนฝั่งมัธยมมาถึงที่นี่ เพราะเขามากินอาหารกลางวันกับอิงอิงตัวน้อยตอนเที่ยงและได้เฝ้าดูเธอนอนกลางวันจึงอุ่นใจเป็นพิเศษ

แต่ฉินอิงอิงกลับนอนหลับไม่ค่อยสนิท

มีเสียงในหัวดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

คำพูดที่ได้ยินเยอะมากที่สุดก็คือเธอกินอาหารเยอะมากเกินไป

ตอนนี้เธอไม่ใช่วาฬเพชฌฆาต เธอคือเด็กน้อยอายุสามขวบครึ่ง

ฉินอิงอิงโต้กลับอย่างอดไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายของเธอแข็งแรงดีมาก กินน้อยแล้วจะตัวโตได้ยังไง?

เสียงนั้นเงียบไป ฉินอิงอิงจึงเริ่มไม่เข้าใจ

“เธอเป็นใคร?”

ไม่มีการตอบกลับ

ลูกวาฬน้อยถามต่อไปในความฝัน “เธอคือใคร?”

อีกฝ่ายยังคงไม่พูดอะไร ฉินอิงอิงง่วงจนทนไม่ไหวแล้วแต่พอจะหลับ เสียงของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นอีกครั้งเป็นระยะ ๆ

“อิงอิงน้อย… ฉันหวังว่าเธอจะโตไวหน่อยนะ จากนั้นก็จะได้…”

“หืม?” ฉิงอิงอิงทนต่อความรำคาญไม่ไหว เธอพองแก้มและขมวดคิ้ว “ก็จะได้อะไร?”

“เธอเป็นใคร อยู่ที่ไหน?”

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรแล้ว

ฉินอิงอิงถามซ้ำหลายครั้งจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ว

เธอถูกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก อาจดูน่ารักน่าทะนุถนอม แต่ความจริงแล้วเธอเป็นวาฬเพชฌฆาตที่มีนิสัยดุร้าย

เธอพลิกตัวปีนขึ้นมา “เธอเป็นใครกันแน่!”

เยี่ยนลี่เฉิงที่นอนกลางวันอยู่บนเตียงหลังเล็กสะดุ้งตื่น พอเห็นอิงอิงตัวน้อยตกจากเตียงอีกหลังลงไปที่พื้นก็ตกใจ

“อิงอิงน้อย!”

ฉินอิงอิงหัวกระแทกพื้นจนหน้าผากเปลี่ยนเป็นสีแดง

เยี่ยนลี่เฉิงทั้งโทษตัวเองทั้งเจ็บปวดใจ “อิงอิงน้อย พี่จะพาเธอไปห้องพยาบาลนะ”

ฉินอิงอิงกอดคอของเขาและส่ายหน้า ทั้งโกรธและรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม

“พี่ลี่เฉิง ฉันไม่ไป ฉันจะนอน ฉันง่วงมาก แต่มีคนมากวนฉัน!”

“พี่ลี่เฉิง พี่ช่วยฉันไล่เธอไปให้หน่อยได้มั้ยคะ?”

น่ารำคาญมากเลย

พูดอะไรก็ไม่ชัดเจน รู้อะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ ใครจะไปทนได้?

“มีใครที่ไหนมากวนเธอ?” เยี่ยนลี่เฉิงหันมองซ้ายขวา ในห้องรับรองมีแค่เขากับอิงอิงน้อยเท่านั้น

ฉินอิงอิงอ้าปาก ขณะที่อยากพูดอะไรออกมาก็พบว่าสมองของเธอว่างเปล่าไปแล้ว

นี่เธอฝันว่าอะไรไปบ้างแล้วนะ?

เหมือนว่าจะลืมไปหมดเลยแฮะ

ฉินอิงอิงยีผมยุ่ง ๆ ของตัวเองอย่างหัวเสีย พองแก้มซาลาเปา จากนั้นก็เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองพี่ชายผู้ให้อาหาร

“พี่ลี่เฉิง พี่กอดฉันนอนได้มั้ย?”

อิงอิงตัวน้อยฝันว่าตกจากเตียง เยี่ยนลี่เฉิงต้องไม่ปล่อยให้เธอนอนตามลำพังอยู่แล้ว ถึงเธอจะไม่พูด เขาก็จะกอดอิงอิงน้อยจนหลับไปอยู่ดี

เด็กน้อยอายุสามขวบครึ่งนอนกับพี่ชายเป็นเรื่องปกติมาก

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าการหลับใหลครั้งนี้จะเป็นการหลับไปตลอดชีวิต…