Pioneer Era

พวกแนวหน้าที่วิ่งเข้าใส่เผ่ายักษ์นั้น ยังไม่รู้ตัวว่าพลธนูของพวกเขาได้เสียท่าไปแล้ว

ความโกรธทำให้ขาดความรอบคอบ

มิอาจได้ยินเสียงร้องที่โหยหวนของพรรคพวก เพราะถูกศัตรูดึงความสนใจไปเสียสิ้น

พวกเขากำลังเดินหมากไปตามแผนการที่แฟตได้จัดวางเอาไว้

ราวกับ… เป็นหุ่นเชิดที่ถูกชักใยเช่นนั้น

“ตาย! ”

นักรบเผ่าหมาป่าผสมเผ่ากระต่ายเริ่มวิ่งเข้าประชิดเผ่ายักษ์อย่างไม่เกรงกลัวต่อขนาดร่างกายที่แตกต่างถึงเท่าตัว

เผ่าหมาป่านั้นมีความสูงเฉลี่ยที่สองเมตร

เผ่ากระต่ายจะอยู่ที่ราวร้อยห้าสิบเซนติเมตร

ส่วนเผ่ายักษ์จะอยู่ที่สามเมตรกว่า

ถึงจะเสียเปรียบเรื่องขนาดร่างกาย แต่ในฐานะนักรบแล้ว พวกเขานั้นเก่งกาจกว่ามาก

เพราะเผ่ายักษ์ที่ยืนอยู่ตรงนี้ เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น

หมากที่ไร้ซึ่งความสามารถเชิงต่อสู้ จะใช้ล้มนักรบผู้เก่งกาจได้อย่างไร?

สำหรับแฟตแล้ว มันมีความเป็นไปได้อยู่

ถ้าใช้หมากที่มีอยู่อย่างถูกวิธี แม้แต่หินผายักษ์ก็สามารถพังทลายมันลงมาได้

โซ่พ่วงตัวถ่วงที่หนักครึ่งตัน สิ่งนั้นกำลังถูกเหวี่ยงโจมตีเข้าใส่ศัตรู

แต่การโจมตีนั้น ไม่อาจสร้างได้แม้แต่บาดแผลเดียวให้กับพวกนักรบ

เชื่องช้า ไร้ซึ่งศิลปะเชิงยุทธ มีเพียงแต่พลังเท่านั้น

พวกเขาหลบการโจมตีที่เชื่องช้าของพวกเผ่ายักษ์ แล้วเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว

บิดข้อมือแล้วแทงปลายดาบสีขาวเข้าที่ลำคอ โดยเลี่ยงร่างกายของพวกพ้องที่ถูกมัดติดอยู่รอบเอวของศัตรู

ปลายดาบสีขาวของพวกเขา กำลังจะปลิดชีวิตของศัตรูร่างยักษ์ตรงหน้า

ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนแต่อยู่ในการคำนวณของแฟต

ต่อหน้าศัตรูที่มีร่างกายใหญ่โตและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ พวกเขาควรจะแทงใส่ตรงไหนดี?

แขนกับขาคงไม่น่าสังหารได้ในดาบเดียว

ที่หัวใจกับหน้าท้องมีร่างของเพื่อนถูกผูกมัดรอบเอาไว้

คำตอบที่พวกเขาได้ จึงมีแค่ส่วนหัวกับลำคอเท่านั้น

พวกเผ่ายักษ์ที่ได้รับคำแนะนำมาจากแฟต ต่างรีบยกแขนขึ้นมาตั้งการ์ดป้องกันส่วนคอกับหัวของตัวเองเอาไว้ล่วงหน้า ราวกับอ่านอนาคตได้

มันไม่ใช่การอ่านอนาคต ไม่ใช่ว่ามองเห็นการเคลื่อนไหวของศัตรู

แต่มันเป็นแค่การป้องกันตามสิ่งที่คิดวิเคราะห์มาล่วงหน้าเอาไว้ก่อนเท่านั้น

ดาบของพวกนักรบสีขาวเริ่มจมเข้าไปในแขนของเผ่ายักษ์

ต่อหน้ากล้ามเนื้อเหล็กไหล ปลายดาบของพวกเขาจึงหยุดลงเพียงแค่ครึ่งเส้นทางก่อนถึงคอหอยของพวกเผ่ายักษ์

พวกนักรบ… ยังไม่อาจที่จะสังหารพวกยักษ์ได้

“ไอพวกนี้! ”

นักรบสีขาวตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

พวกเขาต่างพยายามดึงดาบกลับออกมาจากกล้ามเนื้อแขนของพวกเผ่ายักษ์

แต่ทว่าดาบของพวกเขามันติดแน่นลงไปในเส้นกล้ามเนื้อของศัตรูไปแล้ว

พวกเขาบางคนจึงยอมแพ้ ทิ้งดาบตรงหน้า แล้วชัดดาบเล่มสำรองเข้าฟันส่วนขาที่หนาราวกับท่อนไม้แทน

เป้าหมายคือการทำลายสมดุล เพื่อให้กำแพงกล้ามเนื้อตรงหน้าล้มคลืนลงมา

เลือดสีดำจำนวนมากไหลรินลงมาจากขาของพวกเผ่ายักษ์

"เจี๊ยกกกกก! "

พวกเขากรีดร้องอย่างเจ็บปวด

ถึงจะมีร่างกายแข็งแกร่ง แต่จิตใจนั่นไม่

ชาวบ้านธรรมดาอย่างเขา กำลังเริ่มรู้สึกหวาดกลัวความตาย

หัวใจเต้นระส่ำ กำลังใจถดถอย ดวงตาสั่นไหว

อีกไม่นานคงแตกพ่ายแล้งหันหลังวิ่งหนีกลับเข้าไปในอุโมงค์ที่เดินเข้ามา

เพื่อไม่ให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้น แฟตจึงรีบใช้หมากตัวถัดไปในทันที

"จังหวะนี้แหละ! โป๊ยอี๊! "

ในตอนนั้นเองที่เผ่าภูติจำนวนมาก บินออกมาจากด้านหลังของเผ่ายักษ์ในแนวหน้า

เผ่าภูตินั้นมีขนาดตัวเฉลี่ยเพียงหนึ่งเมตร จึงง่ายมากที่จะใช้ร่างกายของเผ่ายักษ์เป็นที่กำบังหลบสายตา

"แสงเชี่ยไรเนี่ย! "

การปรากฏตัวที่ไม่ทันตั้งตัวนั้น ทำให้พวกนักรบป้องกันดวงตาตัวเองไม่ทัน

แสงที่ปล่อยออกมาจากเผ่าภูติ ทำให้พวกเขาตาบอดไปชั่วขณะ

แต่ใช่ว่าพวกเขาจะสิ้นฤทธิ์

อย่าได้ดูถูกจมูกของเผ่าหมาป่า กับใบหูของเผ่ากระต่าย

แม้นว่าดวงตาจะมืดบอด พวกเขาก็ยังสามารถจับสัมผัสถึงต่ำแหน่งศัตรูด้วยกลิ่นกับเสียงได้อยู่ดี

คิดว่าพวกเขาจะเสียท่าเพียงเพราะแค่ถูกแย่งชิงแสงสว่างไปเช่นนั้นหรือ?

ถ้านี่คือแผนการของศัตรู ที่คิดแย่งชิงดวงตาเพื่อสังหารพวกเขา มันก็ช่างเป็นความคิดที่ดูถูกพวกเขายิ่งนัก!

"แค่นี้ไม่คณามือหรอก! "

พวกเขาเริ่มพึ่งจมูกกับหูของตัวเอง เพื่อจับตำแหน่งของศัตรูตรงหน้า

"... หืม? "

แต่ทว่าศัตรูของพวกเขากลับไม่ยอมบุกเข้ามา

"... ไม่ใช้จังหวะนี่โจมตีเข้ามากันหรือ? "

ถึงจะสงสัย แต่คิดไปก็เท่านั้น

เหล่านักรบเริ่มหรี่ดวงตา ปรับม่านรับแสง แล้วมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ศัตรูของพวกเขายังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่เคลื่อนไหว---

ไม่สิ

ดูเหมือนว่าจะมีพวกเผ่ายักษ์กลุ่มใหม่กำลังทยอยเดินออกมาจากอุโมงค์คุกใต้ดิน

กำลังเสริมเช่นนั้นหรือ?

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด

"แสงสว่างที่ยิงมา ก็เพื่อซื้อเวลาแค่นั้น? "

ไม่มีอาวุธไกลโจมตี ไม่มีวิชาต่อสู้ ดีแต่ถ่วงเวลา แล้วเพิ่มจำนวนเข้าต่อสู้แค่นั้น?

ช่างงี่เง่าสิ้นดี!

"ตาย---"

"ทุกคน! ระวังข้างหลัง!? "

ในตอนนั้นเองที่มีสตรีนักรบเผ่าหมาป่าคนหนึ่งกรีดเสียงดังขึ้นมา

เพราะว่ามีเวลาสงบสติ เลยเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นที่แปลกปลอมลอยมาจากฝั่งข้างหลังของตัวเอง

เธอจึงรีบหันกลับไปมอง

และสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้า คือภาพของห่าฝนธนูที่กำลังจะพุ่งเข้าปะทะพวกเธอ

แฟตไม่ได้คิดว่าเผ่าภูติกับเผ่ายักษ์จะสามารถเอาชนะพวกผู้คุมได้

เธอจึงจงใจใช้พวกเขาเป็นตัวล่อ ใช้พวกภูติสร้างแสงแยงตาหยุดการเคลื่อนไหว เพื่อซื้อเวลาต่อชีวิตให้พวกเผ่ายักษ์ ในแนวหน้า

ซื้อเวลา… เพื่อให้กลุ่มเผ่ามนุษย์มด เตรียมพร้อมลอบโจมตีจากทางด้านหลังของพวกนักรบ

จุดที่ควรมีพลธนูชนเผ่ากระต่ายสามสิบชีวิตยืนอยู่ กลับถูกแทนที่ด้วยเผ่ามนุษย์มดจำนวนมากที่ลอดมุดผ่านใต้ดินขึ้นมา

คันธนูถูกแย่งชิง ลูกธนูถูกขึ้นคันรั้ง แล้วปลดปล่อยออกไปพร้อมกัน

ตะเกียงน้ำมันที่ถูกโยนขึ้นเป็นเส้นโค้งเหนือหัว

การโจมตีที่ไม่คาดฝัน กำลังทำให้พวกนักรบเริ่มเสียขวัญกำลังใจ

นักรบที่อยู่ใจกลางจุดตกของตะเกียงน้ำมัน กำลังกลายเป็นเสาเพลิงที่ลุกสีแดงฉาน

บางตะเกียงไม่ลุกไหม้ แต่บางตะเกียงก็ลุกไหม้ ขึ้นอยู่กับคบเพลิงที่ถูกโยนไล่ตามมา

ลูกธนูถูกยิงเทกระจาด สาดทั่วทุกตารางตรงหน้า

ถูกเป้า มิถูกเป้ามิต้องสนใจ

พวกเขาเพียงแต่ทำหน้าที่ ที่ได้รับมาอย่างซื่อตรงเท่านั้น

ยิง ยิง และยิงออกไปตรงหน้าโดยไม่ต้องสนใจว่าจะเอาชีวิตได้หรือไม่

ถึงจะไม่ใช่นักรบ

ถึงจะไม่ใช่นักธนูมือฉมังที่ถูกฝึกมา

ถึงจะไม่สามารถยิงเข้าเป้าเอาชีวิตศัตรูได้

แต่ด้วยสภาพที่ศัตรูมาอยู่รวมกระจุกในที่คับแคบ ต่อให้หลับตายิง ก็ยังสามารถยิงถูกเป้าได้อย่างแม่นยำ

"อ๊ากกกกก! "

พวกนักรบเริ่มกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

"แบ่งสองกลุ่ม ครึ่งหนึ่งจัดการพวกอสูรตรงคุก อีกกลุ่มตามฉันมา! พวกมันยิงธนูไม่เป็น! คบเพลิงเองก็มีไม่พอ! ตะเกียงน้ำมันพวกนั้นแค่ปาขู่พวกเราเท่านั้น! อย่าไปกลัวมัน! "

สตรีหมาป่าผู้ที่มีผมสีเขียวรีบออกคำสั่งเหล่านักรบ

"รับทราบ! "

การตอบสนองต่อสถานการณ์ การขานรับของนักรบรอบข้าง

เพียงพริบตาเดียว แฟตที่ยืนซ่อนตัวสังเกตุการจากในเงามืดของอุโมงค์คุก ก็ทราบได้ทันทีว่าเธอคนนั้นคือหัวหน้ากลุ่มที่อยู่ในห้องโถงแห่งนี้

" (เก็บหมาป่าหัวเขียวคนนั้นซะ) "

แฟตสั่งการเผ่ามนุษย์มดที่เป็นลูกน้องผ่านทางคลื่นสมอง

" (รับทราบครับ) "

เผ่ามนุษย์มดกลุ่มหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวผ่านทางใต้ดินไปที่ใต้ผ่าเท้าของหมาป่าที่มีผมสีเขียว

"กระจอก! "

แต่หมาป่าคนนั้น สามารถกระโดดหลบได้อย่างง่ายดาย

เธอรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของผิวดิน แล้วใช้สิ่งนั้นในการจับจังหวะกระโดดขึ้นสูง ก่อนจะโจมตีสวนกลับไป

ใช้หอกทิ่มแทงลงไปในพื้นปฐพี ทิ่มแทงร่างของศัตรูที่กำลังง้างเขี้ยวออก แทงทะลุปากไปถึงกลางลำตัว แล้วเหวี่ยงตัวเองกลางอากาศเพื่อใช้แรงนั้นดึงร่างของศัตรูให้ขึ้นมาจากผิวดิน

เธอไม่หยุดเพียงแค่นั้น

สตรีหมาป่าเริ่มวาดลวดลายที่น่าทึ่งให้เป็นที่ประจักษ์

เธอเหวี่ยงหอกเป็นวงกลมอีกครั้ง คว้านลงไปในผิวดินอย่างรุนแรงรอบตัว หลับตาจับกลิ่นและเสียงรอบกาย

ตั้งสมาธิ รวมพลังทั้งหมดไปรวมที่ ณ ปลายหอก ก่อนจะกระโดดแล้วแทงหอกลงไปในปฐพีอีกสี่ครา

พริบตานั้น ราวกับมีกระสุนปืนใหญ่ยิงถล่มลงมา

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ควันฝุ่นลอยคลุ้งขึ้นสูง

ผิวดินที่ถูกหอกเล่มนั้นแทง ถูกแรงกระแทกอันบ้าคลั่ง ถล่มจนเป็นหลุมลึกที่น่าหวาดหวั่น

เพียงพริบตา ทหารเลวของเผ่ามนุษย์มดทั้งหมดห้าคน ก็ถูกทำลายตั้งแต่ส่วนหัวไปถึงร่างกาย จนสิ้นชีวิตอยู่ในใต้ดินไป

แต่นั่นยังไม่ใช่ความสามารถทั้งหมดที่สตรีนักรบหมาป่าพึงมีติดตัว

เธอวิ่งออกนำทัพ ใช้หอกปัดป้องลูกธนูตรงหน้า กระโดดผ่านโต๊ะไม้ที่กระจายไปทั่วลาน ราวกับกำลังวิ่งในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่

แม้แต่หลุมพรางที่พึ่งถูกขุดเตรียมเอาไว้ ก็ยังถูกเธอมองออกและหลบเลี่ยงไปได้

สตรีนักรบหมาป่า กำลังจะเข้าประชิดเหล่าพลธนูของแฟตแล้ว

"แข็งแกร่ง"

ความแข็งแกร่งของสตรีหมาป่า ออกจะอยู่เหนือการคำนวณของแฟตไปอยู่บ้าง

เธอคิดเอาไว้แต่แรก ว่าน่าจะมีระดับผู้บัญชาการหรือหัวหน้าคุมคุกอยู่

ซึ่งเธอคาดการถูกต้อง

สิ่งเดียวที่เธอพลาดไป คือการประเมินฝีมือของศัตรูต่ำเกินกว่าที่ควรจะเป็น

เธอไม่ได้คิดว่าศัตรูจะมีวิชากล้าแกร่งถึงขนาดนี้

แต่ใช่ว่าจะไม่มีแผนการรับมือเลยเสียทีเดียว

"น้ำมัน!?! ตั้งแต่เมื่อไหร! "

สตรีหมาป่ารีบหยุดเท้าตัวเอง เพราะได้กลิ่นฉุนของน้ำมันที่มากผิดปกติตรงหน้า

เพราะตะเกียงน้ำมันที่ถูกโยนเข้าใส่ในการโจมตีระลอกแรก เลยทำให้เธอสับสนต่อระดับความเข้มข้นของกลิ่นน้ำมันที่ลอยคลุ้งอยู่ในห้อง

เปลวไฟและควันที่กำลังลอยออกไปตามรอยแยกของโพรงธรรมชาติ ทำให้จมูกของเธอเริ่มผิดเพี้ยน

กว่าจะรู้ตัว เธอก็มายืนอยู่พื้นที่สังหาร

พื้นสังหาร… ที่ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมันจากตะเกียงน้ำมันที่ถูกเทราดทิ้งเอาไว้ล่วงหน้า

"ต้องหนี--- อั๊ก!? "

มีอะไรบางอย่างวิ่งเข้ามากระแทกแผ่นหลังของเธอ

เธอรีบเหลือบสายตากลับไปมองดู

ตรงทางเข้าคุกใต้ดิน

พวกเผ่าภูติกำลังเริ่มยิงกระสุนลมกระหน่ำออกมา

" (ไม่ใช่ว่าพวกมันทำได้แค่ปล่อยแสงสว่างหรอกหรือ?) "

สตรีหมาป่าเริ่มเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาในใจ

ในรายงานที่สตรีหมาป่าคนนี้รับรู้เกี่ยวกับเผ่าภูติ คือเผ่าภูติสามารถใช้พลังลึกลับ สร้างอำนาจประหลาดที่ควบคุมธรรมชาติ

แต่คนที่สามารถใช้มันในการต่อสู้จริง มันมีน้อยจนนับจำนวนได้

อย่างที่กำลังโดนโจมตีตอนนี้ มันก็แค่ในระดับแรงเท่าหมัดเย็บของคนที่เพิ่งเริ่มฝึกชกมวยเท่านั้น

ศัตรูของเธอ ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ใช่นักรบ

ธนูเองก็ยิงแบบไม่หวังผลสังหาร

ทั้งที่ควรจะเป็นการปราบตัวประกันที่ง่ายดาย

แต่ทำไม…

"ทำไมพวกเราถึงเสียท่าได้ขนาดนี้! "

การที่ถูกกระสุนลมกระแทกใส่ มันทำให้ตัวเธอ กับพรรคพวกของเธอหยุดชะงักไปชั่วครู่

ถ้าไม่มีการโจมตีทีเผลอ เธอคงจะสามารถกระโดดหนีออกไปจากลานสังหารตรงนี้ได้สำเร็จไปแล้ว…

*พรึบ! *

เปลวไฟขนาดเล็กเริ่มลุกโชนขึ้นสูง

น้ำมันจากตะเกียงที่ถูกแอบราดลงพื้นนั้น มันผสมปนไปกับตะเกียงน้ำมันที่ขว้างใส่ในตอนแรก จนทำให้พื้นที่สังหารมีขนาดกว้างใหญ่เพียงพอที่จะแผดเผาพวกเขาทุกคน

ทะเลเพลิงเริ่มสำแดงฤทธิ์เดช

มันลุกลามจากพื้นที่คับแคบ แล้วขยายวงกว้าง จนสุดท้ายกลายเป็นสังหารที่ไร้ความเมตตา

เปลวไฟลุกโชนโหมรุนแรง

เหล่านักรบต่างเริ่มกรีดร้องอย่างเจ็บปวดแสบร้อน

งานฉลองที่ควรสนุกสนานในยามค่ำคืน ฉับพลันกลายเป็นหลุมฝังศพของพวกเขาไปแทน

นักรบทั้งร้อยชีวิต เริ่มหมดไฟสู้เพราะถูกเผาทั้งเป็น

พวกเขาทิ้งอาวุธในมือ กลิ้งตัวไปกับพื้นเพื่อเอาชีวิตรอด ก่อนจะแน่นิ่งหอบหายใจอย่างหมดแรง

"จับกุม"

แฟตเริ่มออกคำสั่งต่อไป

ให้แนวหน้าล่าถอยออกมา แล้วให้คนอื่นที่ยืนรออยู่ในแนวหลังทยอยกรูเข้าไปในห้อง

ให้คนที่ยังมีแรงเหลือเพื่อ บุกเข้าประชิด แล้วใช้กำลังที่มากกว่าเข้ารุมจับมัดศัตรูที่เริ่มโรยรา

มีบางคนที่รอดมาต่อต้าน แต่จิตใจของพวกเขากำลังสิ้นหวัง

หัวหน้าถูกไฟคลอกตาย พรรคพวกต่างเจ็บโอดครวญ แล้วยังมีศัตรูจำนวนมากกรูเข้าใส่

"ใครต่อต้าน สังหารซะ! ใครมันจะหนี ให้ปล่อยมันไป! "

ในตอนนั้นเองที่แฟตจงใจพูดขึ้นด้วยภาษาของชนเผ่าสัตว์

ศัตรูที่ได้ยินเช่นนั้น ต่างรีบตัดสินใจหันหลังหนีในทันที

ไปตามพรรคพวกมาช่วย ดีกว่าอยู่ต่อสู้จนตัวตายที่นี่

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด

แต่พวกเขาไม่รู้ตัวเลย ว่านั่นคือสิ่งที่แฟตกำลังต้องการ

ใช่… ไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่สักนิดเดียว…