ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ตอนอยู่นอกรังฟีนิกซ์เจ้าวางยาพิษข้า แต่ข้าก็บังคับให้เจ้าเป็นผู้ติดตาม ในเมืองมังกรวสันต์นั้นเจ้าช่วยข้าไว้มาก แล้วเจ้ายังได้ช่วยข้าไว้นอกเมืองอีกครั้งหนึ่ง”ถังฮวนกล่าวอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ตอนแรกเขาต้องการก้าวไปสู่ขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับแปดก่อน จากนั้นจึงจะดึงลูกบอลของไฟแห่งจิตวิญญาณจากจุดตันเถียนของนางกลับคืน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันวานซืนทำให้เขาเปลี่ยนใจ “เจ้า…” อกของมู่เหยียนพองขึ้นและยุบลงอย่างรวดเร็ว ดวงตางดงามของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลังจากถูกถังฮวนควบคุม แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น แต่ลูกบอลของไฟแห่งจิตวิญญาณในท้องของนางได้คอยเตือนมู่เหยียนว่าชีวิตของนางอยู่ในมือของคนอื่น นี่เป็นเหมือนกุญแจมือที่กักขังร่างกายและจิตวิญญาณของนางไว้อย่างแน่นหนา แม้ถังฮวนสัญญาว่าจะให้อิสระกับนาง แต่กุญแจมือนั้นยังคงอยู่ตลอดเวลา
ในโลกนี้ไม่มีใครชอบถูกควบคุม อีกทั้งไม่มีใครชอบความรู้สึกที่ไม่สามารถกำหนดการมีชีวิตหรือความตายของตนเองได้ ทว่าตอนนี้ถังฮวนได้ดึงพลังของไฟแห่งจิตวิญญาณออกไปแล้ว นางรู้สึกได้ถึงความผ่อนคลายที่ไม่อาจบรรยายได้ทันที ราวกับว่ามันแผ่ซ่านจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณไปยังทุกส่วนของร่างกาย “ถังฮวน ข้าต้องพูดให้ชัดแจ้ง ตอนที่เราอยู่นอกรังฟีนิกซ์ข้าแค่จะจะรั้งเจ้าไว้แล้วนำของไปเท่านั้น” นางขบริมฝีปากสีแดงของตนเบา ๆ แล้วอธิบายว่า "พลังของเจ้าแข็งแกร่งเกินไป ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวางยาด้วยพิษที่แรงกว่า ตอนข้าทดสอบเจ้าครั้งแรกนั้น ถ้าเจ้าไม่สามารถตอบโต้ได้อีกข้าสามารถหยุดทันเวลาแน่นอน ตราบใดที่มียาแก้พิษข้าจะทิ้งมันไว้ให้ภายหลัง เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า" "เรื่องนั้นข้ารู้"
ถังฮวนหัวเราะออกมาดัง ๆ “ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอดีตอีกแล้ว จากนี้ไปเจ้าสามารถไปได้ทุกที่ที่เจ้าต้องการ ไม่จำเป็นต้องติดตามข้าเหมือนเก่าอีก” “น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถช่วยเจ้าในการหลอมอาวุธในคืนนั้นได้และที่แห่งนี้ก็อยู่ใกล้กับเมืองมังกรวสันต์มากเกินไป ซึ่งไม่ปลอดภัยในการตีอาวุธเช่นกัน ดังนั้นข้าต้องออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด แต่ไม่ต้องกังวล ข้าจะเอาผลึกมังกรให้ก้อนหนึ่งและจะให้ไขกระดูกฟีนิกซ์ที่มากพอกับเจ้าด้วย” "เจ้ามีตำแหน่งสูงในหอลิ่วหัว คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะหานักหลอมสักคนเพื่อช่วยเจ้าหลอมอาวุธได้" เมื่อได้ยินเช่นนั้นมู่เหยียนก็เหยียดยิ้ม นางไม่ออกความเห็นใด ๆ จากนั้นจึงถาม "ถังฮวน หลังจากออกจากที่นี่แล้วเจ้าต้องการจะไปที่ไหนต่อ?"
"ข้าวางแผนที่จะเข้าไปในหุบเขาหลอมกระบี่"
รอยยิ้มแห่งความคาดหมายฉายผ่านดวงตาของถังฮวน ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น สถานที่แรกในสองแห่งที่ท่านลุงผู้เฒ่าให้เขาจดจำไว้คือ ภายในหุบเขาหลอมกระบี่ ตอนนี้เนื่องจากเขามาถึงที่นี่แล้ว จึงควรต้องเข้าไปดูไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากว่าความแข็งแกร่งของเขายังไม่เพียงพอที่จะเข้าลึกไปในหุบเขาหลอมกระบี่ เขายังสามารถที่จะถอนตัวออกไปได้ “หุบเขาหลอมกระบี่หรือ?” "ถ้าเจ้าจะไปเป็นเพื่อนข้า จากการประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์ ข้าขอแนะนำว่าอย่าเพิ่งไป แม้ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งปานใด แต่เจ้ายังเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า เพราะสถานการณ์ในหุบเขาหลอมกระบี่ต่างจากเขาเฟิงหลิงโดยสิ้นเชิง” ถังฮวนถามออกมาตรงๆ ว่า "แล้วถ้าเป็นตอนนี้ล่ะ?" "ตอนนี้ไม่เพียงแต่เจ้าได้หลอมรวมกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์นิพพาน อีกทั้งเสี่ยวเป่ายังกลายเป็นมังกรฟ้าสี่ปีกด้วย”
มู่เหยียนกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “หากได้ต่อสู้กับวิญญาณพยาบาทมันสามารถมอบความช่วยเหลือมากมายที่เจ้าไม่คิดว่าจะเป็นไปได้” “อ้อ?” ถังฮวนค่อนข้างแปลกใจ แต่ในขณะที่กำลังจะตั้งคำถามอื่น เสียงชัดแจ๋วของเสี่ยวเป่าก็ดังขึ้น “อิ๋ง!”
ตอนนั้นเองร่างอ้วนท้วนของเสี่ยวเป่าได้ผ่อนคลายลง มันมองไปยังถังฮวนและมู่เหยียนด้วยความงุนงง เจ้าหนูวิญญาณเจ็ดสีที่อยู่บนตัวเสี่ยวเป่ายึดไว้ไม่อยู่จึงร่วงลงพื้นทันที หลังจากกลิ้งไปก็ปีนกลับขึ้นมาโบกมือเล็ก ๆ ของมันแล้วชี้ไปด้านหลังของเสี่ยวเป่าขณะที่มันร้องออกมา “อิ๋ง?... อิ๋ง…” (หวาา อะไรเกาะหลัง?) เสี่ยวเป่ากระพือปีกของมัน และหลังจากมองดูเท่านั้นมันก็เริ่มตะโกนด้วยความประหลาดใจ ปีกเล็ก ๆ อีกคู่หนึ่งที่โผล่ขึ้นมาทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่หลังจากนั้นเสียงร้องของเสี่ยวเป่าก็เต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น ในที่สุดปีกทั้งคู่สามารถขยับได้อย่างสมบูรณ์ เวลาถัดมาถ้ำแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงร้องร่า เสี่ยวเป่าพาเจ้าหนูวิญญาณเจ็ดสีบินไปรอบ ๆ ในพื้นที่เล็ก ๆ นั่น “อ๊า!”
เฟิงหมิงตื่นเร็วมาก ในขณะที่นางขยี้ตาและลุกขึ้นนั่งจึงมองเห็นเสี่ยวเป่าบินอยู่ตรงหน้านางอย่างพอใจ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ หัวเราะคิกคักจากนั้นนางจับขาหลังอันอวบอ้วนของเสี่ยวเป่าอย่างซุกซน เสี่ยวเป่าร้องออกมาแล้วล้มลงบนร่างของเฟิงหมิงอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสามกลิ้งตัวเป็นลูกบอลอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเช่นนั้นถังฮวนจึงหัวเราะ จากนั้นคว้ากล่องของต้นไม้ภูตวิจิตร เตรียมจะนำอัญมณีของมู่เหยียนออกมาแล้วมอบผลึกมังกรกับไขกระดูกฟีนิกซ์ที่สัญญาไว้ให้กับนาง “ข้าบอกว่าจะไปแล้วเหรอ?” เมื่อเห็นเช่นนั้นมู่เหยียนจึงพูดออกมา "ห๊ะ?" ถังฮวนสะดุ้ง "หุบเขาหลอมกระบี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในหัวใจของนักหลอมอาวุธทั้งหมด ข้าอยากเข้าไปดูด้วยตนเองมานานแล้ว"
ดวงตาของมู่เหยียนกวาดไปรอบ ๆ นางมองถังฮวนด้วยรอยยิ้มที่สดใสและสวยงามจากนั้นกล่าวต่อ"ยิ่งไปกว่านั้นหากข้าไปแล้ว การหาโรงหลอมอาวุธเพื่อสร้างอาวุธชิ้นต่อไป ข้าได้แต่กลับไปที่ทวีปหรงเหย้าเท่านั้น" "การเดินทางอันยาวนานนั้น หากเกิดอุบัติเหตุทำให้เสียเวลา จะทำให้ไขกระดูกฟีนิกซ์สูญเสียประสิทธิภาพได้ ถ้าคำนึงถึงข้อนี้ ทำไมข้าจะต้องละทิ้งทุกอย่างแล้วจากไปโดยปล่อยนักหลอมอาวุธทรงพลังตรงหน้าไปเสีย นอกจากนั้น แม้ว่าจะมีปรมาจารย์นักหลอมอาวุธจำนวนมากที่สามารถหลอมอาวุธขั้นสูงได้ แต่ใครจะมาเทียบ นักหลอมอาวุธที่สามารถหลอมอาวุธและครอบครองเพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีเอกลักษณ์ไม่มีใครเหมือนในโลกนี้อย่างเจ้าได้อีก” "เจ้าก็ชมเกินไป"
ถังฮวนยิ้ม "เช่นนั้นเราไปดูหุบเขาหลอมกระบี่กันดีกว่า เมื่อพบที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ข้าจะช่วยเจ้าหลอมอาวุธให้เอง" "..."
จากนั้นถังฮวนและมู่เหยียนในที่สุดได้เดินมาถึงถนนอีกครั้ง ยังคงเป็นมู่เหยียนที่แบกเฟิงหมิง ส่วนเขาถือกล่องไม้เอาไว้ เสี่ยวเป่าไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในถุงผ้าอีก แต่มันกำลังบินวนไปรอบ ๆ คนทั้งสองอย่างร่าเริง หนูวิญญาณเจ็ดสีนั่งอยู่บนไหล่ของมู่เหยียนขณะที่มันจ้องไปยังเสี่ยวเป่า ในที่สุดมันได้ตัดสินใจใช้โอกาสนี้กระโดดขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวเป่าที่ต้องจำยอม ด้านหลังของมู่เหยียน ตาโตสีดำของเฟิงหมิงกะพริบวิบวับ ตอนจ้องมองไปยังร่างสีฟ้า เด็กหญิงตัวเล็กดูเหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง แต่ลึก ๆ แล้วในดวงตาของนางมีแววตาอิจฉาฉายเงาในอดีต และเมื่อนางหลุบมองถุงผ้าด้านหลังของถังฮวน ใบหน้าเล็กอมชมพูมีแววหมองหม่นที่ไม่อาจรับรู้ได้ ถังฮวนกับมู่เหยียนอยู่ในทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองมังกรวสันต์ ดังนั้นเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหลอมกระบี่ พวกเขาต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ระหว่างทางทั้งสองระมัดระวังตัวมาก พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ทิ้งร่องรอยบนภูเขาหรือในป่า เพื่อที่จะไม่ถูกตามพบหรือติดตามมาได้ วันนั้นตอนเขาออกจากลานบ้านของมู่เหยียน เขาจำได้ว่าได้วางดาบสายรุ้งไว้ในห้องลับก่อนที่จะมีเวลาทำลายมัน เมื่อทหารของจักรวรรดิซาหลงมาพบจะได้เก็บตัวตนของถังฮวนเป็นความลับได้ โชคดีที่เขาออกจากเมืองมังกรวสันต์มาแล้ว แม้ว่าตัวตนของเขาจะเปิดเผยแล้ว ก็ไม่เป็นปัญหาอีก

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 196 ข้าบอกหรือว่า จะจากไป?

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 196 ข้าบอกหรือว่า จะจากไป?

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้