อี้อ๋องที่ขณะนี้กระวนกระวายเป็ห่วงเหมยซีจนแทบจะไม่ได้หลับได้นอน ไม่ยอมเสวยได้แต่นั่งเฝ้าคอยจับมือเหมยซีที่ขณะนี้มือของนางได้ค่อยๆ เย็นลง
อในระหว่างที่รอท่านหมอพิษมาที่จวน พระองค์ได้สั่งให้พ่อบ้านไปเชิญหมอทั่วทัั้งเมืองหลวงมาดูอาการของเหมยซี บรรดาหมอท้ังหลายก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่าไม่มีความสามารถที่จะรักษาพระชายาเอกได้ เพราะต่างก็ไม่ทราบถึงส่วนผสมของยาพิษชนิดนี้
อี้อ๋องได้สั่งให้องค์รักษ์คนอื่นออกไปช่วยเผยหั่วในการตามหาหมอพิษผู้นั้น เพราะอาการของเหมยซีแย่ลงเลยๆ ซือหยาที่ขณะนี้นางแทบไม่กินไม่ดื่ม เฝ้ามองเ้านายพรางน้ำตาอาบหน้า ซือหยาบ่นออกมาว่าผู้ใดช่างใจร้ายอำมหิตถึงเพียงนี้ พระชายาเอกมิเคยไปทำร้ายผู้ใด ทำไมต้องหมายเอาชีวิตเสียให้ได้ อี้อ๋องพึ่งได้สติฉุดคิดขึ้นมาได้รีบสั่งให้องค์รักษ์ตามหาตัวผู้วางยาในทันที
บ่าวไพร่ท้ังหมดของจวนอี้อ๋องได้มายังลานด้านหน้าจนครบไม่เว้นแม้แต่จวนพระชายารอง องค์รักษ์เริ่มการสอบสวนว่าแต่ละคนทำอันใดบ้างใน่ใดเวลาใด มีพยานยื่นยันหรือไม่ จนไปถึงเย่ถิงถิงสาวใช้จวนพระชายาเอก นางออกอาการตื่นตระหนกได้ตอบคำถามแบบตะกุกตะกัก ยิ่งทำให้อี้อ๋องจับสั่งเกตุได้ง่าย
อี้อ๋องเสด็จมายืนอยู่ต่อหน้านาง "เมื่อวานเ้ารับใช้พระชายาถึงเพลาใด" ทรงซักถามด้วยเสียงเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหน้าเกรงขาม เย่ถิงถิงถึงกับเข่าทรุดลงไป
ซือหยาสาวใช้คนสนิทได้กล่าวว่า "เมื่อวานพระชายาเอกกระหายน้ำมีรับสั่งให้เย่ถิงถิงเตรียมน้ำชามาถวาย นางได้นำน้ำชามาถวายแต่แล้วก็บอกกับพระชายาเอกว่าต้องลมหนาวมีไข้ พระชายาเอกเห็นเค้าจึงรับสั่งให้นางไปพักผ่อนเพคะ แต่เอ๊ะ.... เมื่อวานเ้าเป็เพียงผู้เดียวที่เตรียมน้ำชามาถวายให้แก่พระชายาเอก แล้วหลังจากพระชายาเอกจิ๊บน้ำชาพระองค์ก็ทรงหมดสติล้มลงไป หรือว่า... เ้า... เป็เ้างั้นรึ" ซือหยาที่พลันฉุดคิดขึ้นมาได้ว่ามีนางเพียงผู้เดียวนอกจากตนที่ได้ัักับถ้วยชา
เย่ถิงถิงหวั่นวิตกเป็อย่างยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หม่อมชั้นมิได้ทำอันใดเพคะ เพียงแค่เตรียมน้ำชามาถวายเพียงเท่านั้น มิใช่หม่อมชั้นเพคะท่านอ๋อง" นางแก้ตัวเป็พัลวันทั้งยังร้องไห้ตลอดเวลา
สาวใช้ในจวนพระชายาเอกฉุดคิดถึงเื่เมื่อวานที่นางได้เห็นจึงรีบถวายรายงานอี้อ๋อง "ท่านอ๋องเพคะ เมื่อวานหม่อมชั้นเดินผ่านทางด้านหลังจวน ได้พบเย๋ถิงถิงและจินถังสาวใช้จวนพระชายารองได้กระซิบกระซาบกันอยู่และเห็นว่าจิงถังมอบของบางอย่างให้เย๋ถิงถิง เพคะ" อี้อ๋องบัดนี้หน้าตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ
"เ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวหรือไม่ แล้วสาวใช้จวนพระชายารองอยู่ที่ใด " องค์รักษ์รีบนำตัวจินถังมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าอี้อ๋องในทันที จินถังซึ่งขณะนี้ก็กลัวไม่แพ้กัน ตนได้ระวังตัวขณะไปพบเย๋ถิงถิงแล้ว มิได้เอะใจว่าจะมีคนพบเจอเข้า จึงยังคิดคำแก้ตัวไม่ทัน ได้แต่เพียงปฏิเสธเสียงแข็งและบอกว่าตนถูกคนในจวนพระชายาเอกใส่ร้าย ระหว่างนั้นองค์รักษ์ที่กลับมาจากห้องของเย่ถิงถิงได้นำห่อกระดาษมามอบให้อี้อ๋อง อี้อ๋องสั่งให้หมอหลวงมาทำการตรวจสอบในทันที
หมอหลวงได้กลับมาถวายรายงานว่าพิษที่หลงเหลือในห่อกระดาษใบนี้เป็ชนิดเดียวกันที่ตรวจเจอให้ตัวพระชายาเอก อี้อ๋องแทบอยากบีบคอสาวใช้ตรงหน้า
"เ้าจงบอกข้ามาว่านี้เป็เื่จริงหรือไม่เย่ถิงถิง จงบอกข้ามาว่าห่อยาพิษที่ค้นเจอในห้องเ้าได้มาจากจินถังใช่หรือไม่ หากเ้ายังมิยอมรับผิดหรือพูดอะไรออกมา อย่าหาว่าข้าโหดร้ายกับเ้า แม้แต่ครอบครัวเ้าข้าก็จะมิปล่อยไว้แน่" เย่ถิงถิงตัวสั่นงันงก ได้แต่พยักหน้ายอมรับ
"เพคะท่านอ๋องห่อยาพิษนี้เป็นาง จินถังนางเป็คนมอบให้แก่ข้า เพื่อลอบปลงพระชนม์พระชายาเอกเพคะ" ซือหยาได้ยินนางผิดหวังยิ่งหนักเดินตรงไปหาเย่ถิงถิง
" เพี้ย!!!! ....... เ้าทำกับพระชายาเอกได้เยี่ยงไร เ้าทำกับพระนางได้ลงคอ เ้าช่างโหดร้ายยิ่งนัก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพระชายาเอกปฏิบัติกับเ้าดีเพียงใด ไม่มีเ้านายพระองค์ไหนจะดีได้เท่าพระชายาเอกแล้ว เ้าทำลงได้เยี่ยงไร โธ่พระชายาเอกพวกเราไว้ใจคนผิดมาตลอด หากพระชายาเอกเป็อะไรไปข้ามิปล่อยเ้าไว้แน่" เย่ถิงถิงได้ฟังก็ยิ่งเสียใจกับการตัดสินใจในครานี้ แต่นางก็มีเหตุจำเป็ที่ต้องทำ หากไม่ทำก็มิรู้ว่าครอบครัวของตนจะเป็เยี่ยงไร นางก้มลงเอาศีรษะโขกบนพื้นปากขอพร่ำบ่นว่านางผิดไปแล้ว โขกจนเืไหลอาบที่หน้าผาก แต่ก็มิมีผู้ใดกล้าห้ามปรามไม่
จินถังเห็นว่านางสารภาพมาที่ตัวเองเป็คนสังการณ์แล้วจึงได้รีบแก้ตัวเป็พัลวัน อี้อ๋องหาได้ฟังไม่สั่งให้บ่าวไพร่โบยจินถังจนกว่าจะสารภาพว่าใครเป็ผู้บ่งการ ห้ามหยุดเด็ดขาด
ด้านพระชายารองได้ข่าวว่าจิงถังถูกจับได้แล้วว่าเป็คนวางยาพระชายาเอก นางรีบรุดไปยังจวนพระชายาเอกทันที
"อี้อ๋องเพคะ หม่อมชั้นมิได้บ่งการอันใดเลย หม่อมชั้นก็พึ่งทราบว่าจินถังนางวางยาท่านพี่หญิง หม่อมชั้นเสียใจเหลือเกินเพคะที่นังสาวใช้ตัวดีกล้าทำกับท่านพี่หญิงได้ถึงเพียงนี้" นางแสร้งสะอึกสะอื้นเสียใจเป็อย่างมากและกอดขาอี้อ๋องไว้ พร่ำบอกนางมิได้ทำอันใด แต่สายตาของหลินหลังผิงก็จ้องมองไปที่จินถัง บอกเป็กลายๆว่าห้ามบอกเด็ดขาดว่านางเป็ผู้บ่งการ
ด้วยความจงรักภักดีของจินถัง แม้ชีวิตก็มอบให้ได้นางจึงบอกกับอี้อ๋องว่าเป็ผู้วางแผนการณ์นี้ทั้งหมด
"ท่านอ๋องเพคะ หม่อมชั้นเป็ผู้จัดหาและวางแผนลอบปลงพระชนม์พระชายาเอกเองเพคะ หม่อมชั้นทนมิได้ที่ต้องเห็นพระชายารองร่ำไห้ที่พระองค์ไม่ได้เสด็จไปที่จวนพระชายารองเป็เวลานานแล้ว พระองค์เสด็จมาที่จวนพระชายาเอกแทบจะทุกวัน หม่อมชั้นคับแค้นใจแทนพระชายารองจึงได้วางยาพิษหวังเพียงแต่ให้พระองค์เสด็จมายังจวนพระชายารองเหมือนดั่งเช่นที่ผ่านมา หม่อมชั้นสำนึกผิดแล้ว หลังจากนี้จะฆ่าจะแกงหม่อมชั้นยังไงก็ยอม แค่เพียงทรงรับรู้ไว้เพียงว่าเื่ในคราพระชายารองหาได้รู้ไม่ " จินถังรับความผิดนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียวและนี้ก็เป็การตอบแทนบุญคุณพระชายารองเป็ครั้งสุดท้าย เพราะทราบผลลับหลังจากนี้ดี
"หม่อมชั้นจะรับความผิดนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียวขอให้พระชายารองจงมีชีวิตที่ดี และสมปราถนาทุกประการ" จินถังได้เพียงแค่คิดนางก็เหลือบไปเห็นดาบขององค์รักษ์ นางได้จบชีวิตตัวเองเผื่อผู้เป็นายหวังเพียงแต่จะยุติการสือสวนเื่ราวในครั้งนี้
หลินหลังผิงกรี๊ดร้องที่เห็นภาพจินถังจบชีวิตเพื่อตัวเองต่อหน้า นางเสียใจเป็นักถึงแม้ว่าจะตบตีด่าทอ แต่นางก็ไว้ใจจินถังเป็ที่สุดและรับรู้ว่าจินถังซื่อสัตย์ต่อตนเพียงใด แต่หากจะรั้งอยู่ที่นี้นานคงมิเป็การดี นางจึงกรี๊ดร้องและแสร้งหมดสติไป อี้อ๋องเห็นพระชายารองหมดสติจึงสั่งให้สาวใช้พานางกลับจวน แม้ในใจตนจะทราบดีว่าจิงถังมิได้มีความกล้ามากพอจะทำเื่เช่นนี้ และยาพิษที่หายากเช่นนี้นางไม่มีความสามารถหาได้ด้วยตนเองเป็แน่
แต่ ณ เวลานี้จำเป็ต้องหยุดการสืบสวนไว้ก่อน สิ่งสำคัญที่สุดคือหลินเหมยซี จำเป็ต้องเชิญท่านหมอมารักษานางให้ได้ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม
"เหมยซี เ้าจะต้องมิเป็อะไร กลับมาหาข้าเถิดหัวใจของข้ากำลังจะแตกเป็เสี่ยงๆ แล้ว"
57
