ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

แต่ก่อนที่หมัดของเกาเสวี่ยจะปลิดชีพซ่งจื่อจิง แฟนของเธอหลินอู๋เฉินได้เข้ามาคว้าข้อมือนั้นแล้วบิด เกิดเสียงดัง'กร็อบ'ข้อมือของอาจารย์เกาหักผิดรูป ร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงลึกถึงกลางอก

หลินอู๋เฉินปล่อยมืออีกฝ่าย เกาเสวี่ยถึงได้ถอยกลับไป นัยน์ตาคู่นั้นมีความหวาดกลัวกลุ่มหนึ่งเวลามองหลินอู๋เฉิน พลันรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ช่างอันตรายนัก แค่การลงมือครั้งเดียวแขนเขาพลันถูกหัก ใช้การไม่ได้ในบัลดล

นี่เปรียบดัง…

แข็งแกร่งดังสัตว์ร้าย!

ว่องไวดุจมัจฉา!

“คุณหลิน...” ซ่งจื่อจิงตื่นตกใจสุดขีด ก้าวถอยหลังเซล้มเข้าไปในอ้อมกอดหลินอู๋เฉิน

ยายสมองปลาทองหน้าตาสวย ไม่ว่าอย่างไรก็ถือเป็นแฟนคนหนึ่ง ต่อให้ไร้ประโยชน์แต่เรื่องเซ็กส์ก็ไม่สามารถดูถูกได้ ดังนั้นหลินอู๋เฉินจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

“ไม่เป็นไรนะ” หลินอู๋เฉินถามด้วยความเป็นห่วง จากการสังเกตก่อนหน้า'เนตรอัตตา'ทำให้เขารู้ว่าเธอมีพรสวรรค์ซ่อนอยู่ภายใน หากได้รับทักษะบ่มเพาะละก็ คงสามารถป้องกันตัวเองได้

แต่ด้วยนิสัยซ่งจื่อจิงที่พร้อมจะตบหน้าทุกคน เขาจึงเป็นกังวลกลัวว่าหากไม่พอใจใครเข้าเธอก็จะฆ่า เหมือนกับครั้งนั้นที่อยากทำให้เลขาจางหลี่เสียโฉมด้วยชาร้อน หรือวันนี้เองก็เหมือนกัน

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่มือของคุณ...” ซ่งจื่อจิงเกิดในตระกูลผู้คุ้มกันดังนั้นเธอจึงมักเห็น รปภ ฝึกฝนร่างกาย พอจะรู้ว่าหมัดเมื่อครู่ของเกาเสวี่ยรุนแรงมากโดนเข้าไปคงรอดยาก

แม้เขาจะเป็นชายหนุ่มผู้ร่ำรวย ทว่ากลับเอาตัวเข้ามารับการโจมตีแทน ป้องกันเธอจากภัยอันตราย ทำให้หัวใจของซ่งจื่อจิงสั่นไหว หางตาปรากฏหยาดน้ำตาน้อยๆ กลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ

“ไม่เป็นไร แค่'มด'ตัวหนึ่ง มันสร้างแผลให้ฉันไม่ได้หรอกน่า เพราะงั้นหยุดงอแงได้แล้ว” หลินอู๋เฉินปลอบโยน ลูบศีรษะเธอพลางทำให้ใจสงบลง

“อื้อ...ค่ะ คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ซ่งจื่อจิงค่อยเบาใจลงหน่อย แต่กระนั้นการหยุดเกาเสวี่ยก็ใช่ว่าจะทำให้สำนักซูหยุดมือ ทุกคนยังตั้งฉากเข้าห้ำหั่นกัน ประหนึ่งเป็นศัตรูเก่า

เจ้าสำนักซูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับอาจารย์เกา ดังนั้นเขาจึงได้พูดออกไปว่า “นายสินะ ที่ชื่อว่าหลินอู๋เฉิน คนที่ฆ่าอาจารย์หลาน!”

จากข้อมูลของอาหลานที่รอดชีวิตจากภูเขาซือฟาง ชายหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ผู้นี้คือผู้ฝึกยุทธอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ครั้นได้เห็นหน้าจริงๆ เขาดันเกิดข้อกังขาขึ้นมา

หลินอู๋เฉินดูอ่อนเยาว์มาก หากเทียบกับซูถงเหมินซึ่งเป็นผู้ฝึกยุทธเหมือนกันดูมีอายุมากกว่า ดังนั้นมันจะเป็นไปได้เหรอที่เขาจะแข็งแกร่งกระทั่งฆ่าหลานหลง

หรือว่าจะมาหาผิดคนกัน?

ไม่ใช่เจ้าสำนักซูเท่านั้นที่ประหลาดใจ ซูถงเหมินเองก็เช่นกัน

“ใช่ฉันเอง'มด'ที่ไม่ประมาณตน มันก็ควรจะถูกบดขยี้สิ นายว่างั้นไหม” การแสดงออกของหลินอู๋เฉินยังเหมือนเดิม ไม่แยแส อวดเก่งและกำแหง

ซ่งซือเจียงเห็นฉากดังกล่าวก็พยักหน้าชื่นชม

นี่สิคือคุณหลินของผม คนที่จะทำให้ตระกูลซ่งรุ่งโรจน์จนก้าวขึ้นไปเป็นตระกูลอันดับ 1 ในชุนเหลียน!

แต่สำหรับซ่งเฉินหยู หลินอู๋เฉินคือคนไร้มารยาท แค่เห็นหน้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ อยากจะเข้าไปตบหน้าให้หายหงุดหงิด

คำพูดของคนแซ่หลินทำให้เจ้าสำนักซูขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เกาเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ เอ่ยเตือนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “เจ้าสำนัก เจ้าเด็กนี่แปลกมาก เพียงแค่กระบวนท่าเดียวข้อมือของผมก็ถูกหักทิ้ง แบบนี้แย่แน่ครับ หากปะทะกับเขาตรงๆ ห้ามประมาทโดยเด็ดขาด!”

ฝีมือของอาจารย์เกาเป็นยังไงมีเหรอที่ตัวเจ้าสำนักอย่างเขาจะไม่รู้ เพราะงั้นใบหน้าถึงได้เคร่งเครียดขนาดนี้ไง

ความจริงแล้วเจ้าสำนักอยากให้ซูถงเหมินลงมือด้วยตนเอง แต่เขาไม่มีสิทธิ์ไปสั่ง ทำได้เพียงพูดกับเกาเสวี่ยที่บาดเจ็บหนัก

“อาจารย์เกา เดี๋ยวนายกับฉันเข้าล้อมเขาแล้วโจมตีพร้อมกัน ต่อให้เจ้าเด็กนี่เก่งกาจผิดมนุษย์ แต่ว่าฝีมือของพวกเราใช่จะไก่กา! ต้องล้มเขาได้แน่นอน!”

“ถ้าเจ้าสำนักว่าแบบนั้น...” เกาเสวี่ยก้มหน้ามองแขนที่แทบจะขยับไม่ได้ ความเจ็บปวดแล่นจากกระดูกเส้นเอ็นทุกส่วนของร่างกาย ตอนนี้แทบจะยกมือขึ้นมาไม่ได้ แต่กระนั้นกลับผงกศีรษะรับคำจากเจ้าสำนัก แล้วทั้งคู่ก็โจมตีหลินอู๋เฉินพร้อมกัน

หลินอู๋เฉินผละออกจากซ่งจื่อจิง เผชิญหน้ากับทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มหยัน

“หน้าไม่อาย!” ซ่งจื่อจิงคำรามด้วยความโกรธ กล้าดียังไงใช้วิธีสกปรกโจมตีแฟนของเธอ หมาแก่พวกนี้เล่นไม่ซื่อ

นางเฉียนวางมือบนไหล่ลูกสาว พลางกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ต่อให้พวกเขาจะใช้กำลังคนมากกว่านี้ คุณหลินของลูกก็สามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย”

ซ่งจื่อจิงขมวดคิ้วมุ่น อะไรทำให้แม่มั่นใจขนาดนั้น คุณหลินเก่งกาจมากเหรอ?

ถึงเธอจะรู้ว่าเขาชนะการประลองที่ภูเขาซือฟางก็เถอะ แต่ที่กำลังเผชิญหน้าคือเจ้าสำนักเขียวนะ

“เชื่อแม่ของหลานเถอะ คุณหลินแข็งแกร่งดุจเทพเซียน ฝีมือเล็กน้อยแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรคุณหลินได้อยู่แล้ว!” ซ่งซือเจียงกล่าวสนับสนุน เพราะเหตุนั้นซ่งจื่อจิงจึงทำได้เพียงเชื่อใจแล้วดูการต่อสู้เงียบๆ

หลินอู๋เฉินไม่ได้ใช้'เนตรหมื่นอาณาจักร'บางครั้งการเก็บงำความสามารถก็ถือเป็นเรื่องดี อีกอย่างหนึ่งวันนี้มียายสมองปลาทองกำลังดูอยู่ เดี๋ยวจะคิดว่าแฟนตัวเองเก่งเกินไปจนไม่เห็นหัวใคร เขาจึงใช้เพียงหวิงชุนตอบโต้

ต่อให้เป็นหวิงชุนเหมือนกันแต่หลินอู๋เฉินเข้าขั้นปรมาจารย์แล้ว

อีกทั้งร่างกายยังเปี่ยมด้วยพลัง เจ้าสำนักซูและเกาเสวี่ยเพียงแค่รับมือหนึ่งกระบวนท่า ร่างกายพลันลอยละลิ่วไปไกลหลายเมตร หน้าอกมีร่องรอยของหมัดเป็นหลุมลึก สีหน้าปั้นยากถึงขีดสุด กระอักเลือดเสียออกมาก่อนจะสิ้นใจตายทั้งอย่างนั้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้กลุ่ม รปภ และศิษย์สำนักซูหยุด และเป็นช่วงที่ซูถงเหมินลงมือ!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ!

ซูถงเหมินเป็นผู้ฝึกยุทธ การออกหมัดจึงมากล้นด้วยพลัง มองเห็น รปภ ของสกุลซ่งที่อยู่ใกล้เขาถูกซัดจนขาดใจตายไปหลายคน กระทั่งไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ ปล่อยให้ซูถงเหมินเผชิญหน้ากับหลินอู๋เฉินตรงๆ

ได้เห็นการต่อสู้ก่อนหน้านี้แล้ว เพราะงั้นซูถงเหมินจึงไม่กล้าประมาท ท่าหมัดถูกร่ายรำออกมา มันไม่ใช่หมัดหวิงชุนแต่เป็นหมัดที่ถูกคิดค้นโดยผู้นำตระกูลยุคก่อน หมัดแปลงมังกร!

การโจมตีนี้รวดเร็วกว่าหยางจื่อราวสองเท่า ตัดสินจากพละกำลังที่ฝ่ายนั้นส่งมาหลินอู๋เฉินคาดว่าซูถงเหมินคงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ 40 ปี!

หลินอู๋เฉินอมยิ้มมุมปาก ก็แค่ผู้ฝึกฝนวิทยายุทธบนโลกมนุษย์ มีค่าให้เขาต้องใส่ใจเหรอ ภายใต้หมัดที่คร่าสังหารคนได้เป็นผักปลา หลินอู๋เฉินเพียงแค่ยืนตั้งรับตรงๆ ไม่ได้หนีไปไหน

“ดูถูกกันเกินไปแล้ว!” ซูถงเหมินคำรามเสียงยาว หวังฆ่าให้ตายด้วยหมัดเดียว

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้ากับ รปภ ทำให้ซ่งจื่อจิงรู้ว่าซูถงเหมินเก่งกาจมากแค่ไหน เธอถึงกับร้องตะโกน ต้องการเข้าไปช่วยคนรัก แต่แม่กลับดึงรั้งไว้เธอจึงทำได้เพียงเจ็บปวดหัวใจเกินทานทน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ รปภ ทุกคนก็คงคิดแบบซ่งจื่อจิง นั่นคือหลินอู๋เฉินตายแน่!

แต่แล้วเมื่อหมัด'แปลงมังกร'ถึงตัวเขา พลันปรากฏแสงสีขาวสว่างไสวปกคลุมร่างกาย ดังเทพเซียนมาจุติ

'ผลึกแก้ววิสุทธิ์'

ต่อให้เป็นการโจมตีอันทรงพลังยังไม่สามารถก่ำกรายร่างกายนี้ได้ นับประสาอะไรกับซูถงเหมิน

“เบาจังนะ ผู้ฝึกยุทธ 40 ปีมีพลังแค่นี้เองเหรอ” หลินอู๋เฉินอมยิ้มมุมปาก และนั่นทำให้ซูถงเหมินใจสั่น หวาดกลัวราวกับพบอสูรกายร้าย!

ซูถงเหมินถอยหลังกลับมา ออกหมัด’แปลงมังกร’นับสิบๆ หมัด ทว่ายังคงเปล่าประโยชน์

เมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้จึงต้องถอย แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง แขนข้างขวาเขาถูกหลินอู๋เฉินคว้าไว้ ได้ยินเสียงดัง'กร็อบ'กระดูกถูกบดขยี้ด้วยมือเปล่า ความเจ็บปวดเหนือคณานับทำเอาผู้ฝึกยุทธอย่างเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด และส่งเสียงร้องเจ็บปวดปานขาดใจ

ซูถงเหมินถอยหลังไปห้าก้าว คุกเข่าลงพื้นใบหน้าสำนึกผิด ประสานมืออย่างนอบน้อม “ขอให้คุณหลินโปรดยกโทษด้วย ซูถงเหมินผิดไปแล้ว เพราะงั้นได้โปรดท่านยอดยุทธ ได้โปรดไว้ชีวิตผมซึ่งเป็นลูกหลานตระกูลซูแห่งเมืองหยูโจว!”

“ตระกูลซูเมืองหยูโจว นั่นคือตระกูลอันดับ 1 ไม่ใช่เหรอ เขามาทำอะไรที่นี่!”

ไม่รู้ว่าใครพูดขึ้น แต่หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน ไม่นานจึงกลายเป็นแตกตื่น

“แย่แล้วสิ เป็นเรื่องใหญ่เลยคราวนี้ ตระกูลซูสืบทอดมายาวนาน ตระกูลซ่งเทียบไม่ติด อีกทั้งพวกเขายังเป็นใหญ่ในหยูโจว ภัยร้ายกำลังมาเยือนตระกูลซ่งและทุกคนที่นี่!”

“อ่า...จบสิ้นแล้วจริงๆ ต่อให้จะชนะการประลองกับสองตระกูล แต่การปะทะกับตระกูลซูนั้นมันต่างกันเกินไป จบแล้ว จบแล้ว...”

ซ่งซือเจียงมองลูกหลานด้วยแววตานึกตำหนิ

พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าการพูดคำเหล่านี้ออกมาต่อหน้าคุณหลินหมายความว่ายังไง

แสดงความอ่อนแอยังไงล่ะ!

ต่อให้ตระกูลซูแล้วจะยังไง ตราบใดที่มีคุณหลิน ทุกคนก็งั้นๆ ไม่มีค่าให้กล่าวถึง!

ใครหลายคนมองหลินอู๋เฉินอย่างเห็นใจ

ด้วยฐานะของซูถงเหมินคงไม่มีใครยินดีออกรับแทน ดังนั้นจึงหวังเพียงให้หลินอู๋เฉินเป็นหินรอรับคมมีดของตระกูลซู

“ตระกูลซู...หมาแมวที่ไหนล่ะนั่น ฉันไม่เห็นรู้จัก” หลินอู๋เฉินกล่าวไม่ใส่ใจ ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน