ความเงียบในห้องพักของโนวากลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็ความเงียบที่อึกทึกและโกลาหล มันคือเสียงสะท้อนจากบทเรียนแรกของเขาที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึก คำพูดของด็อกเตอร์เอเลียสยังคงวนเวียนอยู่ในหัว... ถ้าไม่มีอดีต... ก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ซะ
เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องโลหะเย็นเฉียบ หลับตาลง และพยายามทำตามคำแนะนำนั้นอีกครั้ง เขาดำดิ่งลงไปในความมืดมิดของจิตสำนึก... มันคือมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต ที่ซึ่งไม่มีพื้นดินให้หยั่งราก ไม่มีท้องฟ้าให้แหงนมอง มีเพียงตัวตนที่เปราะบางของเขาล่องลอยอยู่อย่างไร้ทิศทาง
เขาพยายามจินตนาการถึง "ห้อง" ตามที่ด็อกเตอร์แนะนำ... ห้องพักโลหะที่เ็าของเขา... แต่ทุกครั้งที่ภาพของกำแพงเริ่มก่อตัวขึ้น มันก็จะถูกคลื่นั์แห่งความทรงจำแปลกปลอมจาก "อาร์ติแฟกต์ซีโร่" ซัดเข้ามาจนแตกสลายเป็ผุยผง ภาพของสนามรบโบราณที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง, เสียงกรีดร้องของผู้คนนับพันในภาษาที่เขาไม่รู้จัก, และความสิ้นหวังที่รุนแรงเกินไป มันทรงพลังกว่าจินตนาการอันเปราะบางของเขามากนัก ราวกับพยายามจะบอกว่าในโลกแห่งจิตใจนี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับสิ่งที่เขาพยายามจะสร้างขึ้น
"มันไร้ประโยชน์..." เขากระซิบกับตัวเอง ลืมตาขึ้นมาด้วยความท้อแท้ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม การต่อสู้ในโลกแห่งจิตใจนั้นเหนื่อยล้ากว่าการต่อสู้ทางกายภาพหลายเท่าตัว
การสร้างกำแพงในที่ที่ไม่มีอะไรเลยก็เหมือนกับการพยายามก่ออิฐในอากาศธาตุ มันเป็ไปไม่ได้
สายตาของเขามองไปที่ดาต้าชิปเล็กๆ ที่เคเลนให้ไว้บนโต๊ะ ด้วยความรู้สึกที่อยากจะหนีจากความล้มเหลวของตัวเอง เขาลองเสียบมันเข้ากับพอร์ตของดาต้าแพดที่หน่วยลาดตระเวนจัดหาให้
ภาพโฮโลแกรมสามมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือเกมซิมูเลชั่นง่ายๆ... เกมสร้างเมือง ผู้เล่นต้องเริ่มต้นจากพื้นที่ว่างเปล่า ค่อยๆ สร้างบ้าน, ถนน, และกำแพงเมืองขึ้นมาทีละชิ้น มันเป็เกมที่ดูเรียบง่ายจนน่าเบื่อสำหรับโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย แต่สำหรับโนวา... มันคือสิ่งที่เขา้าในตอนนี้
เขาเริ่มเล่นอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเลือกแบบแปลนบ้านหลังเล็กๆ แล้ววางมันลงบนพื้นที่ว่างเปล่า จากนั้นก็สร้างกำแพงหินล้อมรอบ... กำแพงที่แข็งแรง... กำแพงที่ปกป้องสิ่งที่อยู่ข้างใน...
และในตอนนั้นเอง... เขาก็เข้าใจ
เขาไม่ได้้า "ห้อง" ที่สมบูรณ์แบบในทันที เขา้าเพียงแค่ "จุดเริ่มต้น"
เขาหลับตาลงอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้พยายามจะสร้าง "ห้อง" ที่ซับซ้อน เขาเริ่มต้นจากสิ่งที่เล็กที่สุด... ง่ายที่สุด... เขาจินตนาการถึง "อิฐก้อนแรก"
เขาค่อยๆ ก่อมันขึ้นทีละก้อน... อิฐก้อนที่สอง อิฐก้อนที่สาม อิฐก้อนที่สี่
มันไม่ใช่กำแพงที่สมบูรณ์แบบ มันยังมีช่องโหว่และรอยร้าวมากมาย แต่ครั้งนี้... มันไม่พังทลายลงเมื่อคลื่นแห่งฝันร้ายซัดเข้ามา มันสั่นไหว... แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ราวกับเขื่อนเล็กๆ ที่ต้านทานกระแสน้ำเชี่ยว
คืนนั้นเป็คืนแรก... ที่โนวาสามารถนอนหลับได้โดยไม่มีเสียงกรีดร้องจากอดีตของคนอื่นมารบกวน
ในห้องทำงานที่เงียบสงบของเธอ ลี ชุน จ้องมองภาพโฮโลแกรมของ "โปรเจกต์ เอคโค่" ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมูลที่เธอได้รับมานั้นทั้งน่าทึ่งและน่าสยดสยองในเวลาเดียวกัน
"อาวุธชีวภาพที่มีสติปัญญา... การสร้างสุดยอดมือสังหาร... การลบและเขียนทับความทรงจำ..." เธอพึมพำกับตัวเอง
มันไม่ใช่แค่ข่าวลืออีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความเป็จริงที่น่ากลัว... และเธอมั่นใจว่าโนวาคือต้องเป็ส่วนหนึ่งของความเป็จริงนั้น
ไซเลนท์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ "มีอะไรคืบหน้าไหมครับหัวหน้า?"
ลี ชุน ส่ายหน้า "มีแต่คำถามที่เพิ่มขึ้น... ดูนี่สิ" เธอชี้ไปที่ภาพถ่ายของชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าคล้ายกับโนวา "ตามข้อมูล... ชายคนนี้คือ 'เอคโค่-11111' หนึ่งในกลุ่มตัวทดลองต้นแบบของโครงการ เขาหายสาบสูญไปในระหว่างการทดลองภาคสนามที่ล้มเหลวเมื่อห้าสิบปีก่อน... ในวันเดียวกับที่ฐานทัพวิจัยทางตอนเหนือถูกทำลาย"
"ห้าสิบปีก่อน..." ไซเลนท์ทวนคำ "มันคือที่เดียวกับที่หน่วยของเราพบโนวา"
"ใช่" ลี ชุน ยืนยัน "มันไม่ใช่เื่บังเอิญ แต่คำถามคือ... โนวาคือใคร? เขาคือ 'เอคโค่-11111' ที่กลับคืนมาในร่างเด็กงั้นรึ? หรือเขาคือโคลนที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่? หรือ... เขาเป็อย่างอื่นไปเลย?"
"ไม่ว่าเขาจะเป็อะไร" ไซเลนท์กล่าว "เขาก็อันตรายเกินไปที่จะปล่อยไว้โดยไม่มีการควบคุม"
"ข้ารู้" ลี ชุน ถอนหายใจ "นั่นคือเหตุผลที่ข้าเร่งให้ด็อกเตอร์เอเลียสเริ่มการฝึกจิตใจ แต่การสร้างกำแพงมันไม่พอ... เราต้องรู้ว่ามีอะไรอยู่หลังกำแพงนั้น"
เธอหันไปมองไซเลนท์ "เตรียมห้องทดสอบพลังจิตหมายเลขสองไว้ ข้า้าอุปกรณ์วิเคราะห์คลื่นสมองที่แม่นยำที่สุดที่เรามี และเตรียม 'อาร์ติแฟกต์-เบต้า' ไว้ด้วย"
"อาร์ติแฟกต์-เบต้า?" ไซเลนท์ขมวดคิ้ว "แต่นั่นมัน..."
"มันเสถียรกว่าอาร์ติแฟกต์ซีโร่" ลี ชุน ตัดบท "มันมีความทรงจำที่ชัดเจนและเป็เส้นตรงกว่า เราจะไม่โยนเขากลับเข้าไปในพายุ... แต่เราจะให้เขาเดินไปตามแม่น้ำสายเล็กๆ... และดูว่ามันจะพาเขาไปที่ไหน"
"และถ้าแม่น้ำสายนั้น... นำไปสู่น้ำตกที่อันตรายล่ะครับ?"
"นั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องอยู่ที่นั่นด้วย" ลี ชุน กล่าว ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว "เพื่อดึงเขากลับมาก่อนที่เขาจะตกลงไป"
ห้องฝึกซ้อมจิตใจในวันนี้ดูแตกต่างออกไป ที่กลางห้องมีเก้าอี้ไฮเทคตัวหนึ่งตั้งอยู่ มันมีสายเคเบิลและเซ็นเซอร์มากมายเชื่อมต่อกับคอนโซลควบคุมที่อยู่ข้างๆ ด็อกเตอร์เอเลียสนั่งรออยู่แล้วพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นเคย
"ไม่ต้องกังวลไป โนวา" เขากล่าวเมื่อเห็นแววตาที่ระแวดระวังของโนวา "นี่ไม่ใช่อุปกรณ์ทรมาน มันแค่จะช่วยให้เ้าสามารถจดจ่อกับคลื่นพลังจิตของตัวเองได้ดีขึ้น... เหมือนกับการใช้แว่นขยายเพื่อมองดูสิ่งที่เล็กเกินกว่าจะเห็นได้ด้วยตาเปล่า"
โนวานั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่เต็มใจนัก ด็อกเตอร์เอเลียสค่อยๆ ติดตั้งเซ็นเซอร์ที่ขมับและข้อมือของเขา
"บทเรียนที่แล้ว... เราเรียนรู้ที่จะสร้าง 'กำแพง' เพื่อป้องกันตัวเองจากเสียงรบกวน" ด็อกเตอร์เอเลียสเริ่มต้น "บทเรียนในวันนี้... เราจะเรียนรู้ที่จะ 'เปิดประตู' และก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเสียงเ่าั้อย่างมีสติ"
"ทำไมข้าต้องทำอย่างนั้น?" โนวาถาม "ข้าไม่อยากเห็นภาพพวกนั้นอีกแล้ว"
"เพราะการวิ่งหนีไม่ได้ทำให้เสียงหายไป" ด็อกเตอร์เอเลียสตอบ "มันจะยิ่งดังขึ้นในความฝันของเ้า ทางเดียวที่จะทำให้มันสงบลงได้ คือการยอมรับฟังมัน... และทำความเข้าใจว่ามันไม่ใช่ของเ้า"
เขาเปิดใช้งานระบบ "จำไว้ โนวา... เ้าคือผู้สังเกตการณ์ ไม่ใช่ผู้เข้าร่วม"
ภาพในหัวของโนวาเริ่มเปลี่ยนไป ความมืดมิดที่ว่างเปล่าถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีเทาที่ไหลวนอย่างช้าๆ มันคือเสียงรบกวนจากความทรงจำนับล้านที่เขาเคยัั แต่ครั้งนี้... ด้วยความช่วยเหลือของอุปกรณ์... เขาสามารถ "มองเห็น" มันได้เป็ครั้งแรก
"ดีมาก" เสียงของด็อกเตอร์เอเลียสดังขึ้นในหัวของเขา "ตอนนี้... อย่าต่อต้านมัน... แค่เฝ้ามอง... และปล่อยให้มันไหลผ่านไป"
โนวาพยายามทำตาม... และมันก็ได้ผล... เขาสามารถยืนมองพายุแห่งความทรงจำนั้นได้โดยไม่ถูกดูดกลืนเข้าไป
แต่แล้ว... ท่ามกลางกระแสที่วุ่นวายนั้น... เขาก็สังเกตเห็น "เส้นแสง" สีทองเส้นหนึ่งที่สว่างกว่าเส้นอื่นๆ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่าง... มันไม่ได้เต็มไปด้วยความเ็ป... แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความภักดี
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น... เขาตัดสินใจที่จะ "เดินตาม" เส้นแสงนั้นไป
ทันทีที่เขาเพ่งสมาธิไปที่มัน... ภาพก็ชัดเจนขึ้น...
...ภาพของชายคนหนึ่งในชุดเกราะสีเงิน... เขากำลังคุกเข่าลงต่อหน้าบัลลังก์... เสียงของเขากำลังกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณ... "ข้าขออุทิศดาบและิญญาของข้า... เพื่อปกป้องราชวงศ์... ตลอดไป"...
ภาพนั้นชัดเจนและสมบูรณ์... มันคือความทรงจำจากใครบางคน... จากอาร์ติแฟกต์ซีโร่...
"ข้าเห็น... ข้าเห็นนักรบคนหนึ่ง..." โนวากระซิบออกมา
"ดีมาก โนวา" ด็อกเตอร์เอเลียสกล่าว "ตอนนี้... กลับมาได้แล้ว"
แต่โนวากลับทำไม่ได้... เขายิ่งจดจ่อกับภาพนั้นมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งถูกดูดลึกลงไปมากขึ้นเท่านั้น...
ในห้องควบคุมที่อยู่ติดกัน ลี ชุน และไซเลนท์กำลังจ้องมองข้อมูลบนหน้าจออย่างใกล้ชิด
"คลื่นสมองของเขากำลังซิงโครไนซ์กับความทรงจำนั้น!" ด็อกเตอร์เอเลียสรายงานผ่านอินเตอร์คอม "ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้... เขาอาจจะติดอยู่ในนั้น"
"ดึงเขากลับมา" ลี ชุน สั่ง
"ผมพยายามแล้วครับ แต่เขาไม่ตอบสนอง!"
ลี ชุน ขบกรามแน่น "โนวา!" เธอะโใส่ไมโครโฟน "กลับมาเดี๋ยวนี้! นี่คือคำสั่ง!"
เสียงของเธอทะลุเข้าไปในโลกแห่งความทรงจำนั้น... มันเหมือนกับเสียงระฆังที่ปลุกให้โนวาตื่นจากภวังค์ เขากระชากตัวเองออกจากภาพนั้นอย่างแรง!
อ๊ากกก!
เขากรีดร้องออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ด้วยความเ็ป แต่เป็ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็สองส่วน เขาล้มลงจากเก้าอี้ หอบหายใจอย่างหนัก
"เกิดอะไรขึ้น!" ลี ชุน พังประตูเข้ามา
"เขา... เขาทำได้" ด็อกเตอร์เอเลียสพูดด้วยน้ำเสียงที่ทึ่ง "เขาดึงตัวเองกลับมาได้"
โนวานั่งอยู่บนพื้น เขายังคงสับสน แต่ในความสับสนนั้น... ก็มีความรู้สึกใหม่เกิดขึ้น... ความรู้สึกของการ "ควบคุม"
"ข้า... ข้าทำได้" เขาพึมพำ "ข้ากลับมาได้"
เขามองไปที่ลี ชุน และเป็ครั้งแรก... ที่ในดวงตาของเขาไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า... แต่มีประกายของความเข้าใจและความมุ่งมั่นปรากฏขึ้นมา
หลายวันหลังจากการฝึกที่เกือบจะกลายเป็หายนะ โนวาก็ถูกเรียกตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ที่ห้องฝึกซ้อม แต่เป็ที่ห้องแล็บเทคโนโลยีโบราณที่เดิม
เขาก้าวเข้าไปด้วยความระแวดระวัง แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวเหมือนครั้งก่อน ที่กลางห้อง... ไม่มีทรงกลมสีดำที่น่าสะพรึงกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่มีวัตถุชิ้นใหม่วางอยู่บนแท่น... มันคือดาบโบราณเล่มหนึ่งที่ขึ้นสนิมและดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ
ลี ชุน, ไซเลนท์, และด็อกเตอร์เอเลียสยืนรออยู่แล้ว
"นี่คือ 'อาร์ติแฟกต์-เบต้า'" ลี ชุน อธิบาย "มันมีความทรงจำที่ชัดเจนและเป็เส้นตรงกว่าอาร์ติแฟกต์ซีโร่มากนัก... มันคือความทรงจำของเ้าของดาบเล่มนี้เพียงคนเดียว"
เธอมองตรงมาที่เขา "นี่คือการทดสอบครั้งต่อไปของเ้า... ไม่ใช่แค่การ 'อ่าน'... แต่เป็การ 'สืบค้น' ข้า้าให้เ้าเข้าไปในความทรงจำนั้น... และหาข้อมูลที่เป็ประโยชน์กลับมาให้ได้"
"มันอันตรายเกินไป" ด็อกเตอร์เอเลียสคัดค้าน "เขายังไม่พร้อม"
"เขาต้องพร้อม" ลี ชุน ยืนกราน "เราไม่มีเวลาแล้ว"
โนวามองไปที่ดาบเล่มนั้น... สัญชาตญาณของเขายังคงเตือนภัย... แต่ครั้งนี้... เขากลับรู้สึกถึงความท้าทาย... และความปรารถนาที่จะรู้...
เขาก้าวไปข้างหน้า... ยื่นมือออกไป...
58
