ตอนที่ 9 เื้ัที่น่าอาย (2)
ลู่โจวหยิบเสื้อคลุมสั้นสองตัวจากในตู้ วิ่งออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว แล้วห่มลงบนตัวของเด็กทั้งสอง “อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมพวกเธอถึงวิ่งออกมาทั้งที่ไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ พ่อแม่พวกเธออยู่ที่ไหน ทำไมพวกเขาไม่ดูแลพวกเธอให้ดีๆ”
เด็กทั้งสองกะพริบตากลมโต ก่อนถามด้วยความแปลกใจ “คุณััพวกเราได้หรือ”
“ไม่ใช่แค่ััได้ ยังสามารถบีบใบหน้าเล็กๆ ของพวกเธอได้ด้วย” ลู่โจวยิ้มพลางบีบใบหน้าเล็กนุ่มนิ่มของพวกเขา ขณะที่กำลังจะอุ้มพวกเขาขึ้น เสียงลี่หนานเสวียนก็ดังออกมาจากในบ้าน “เสี่ยวโจว...”
พอเด็กๆ ได้ยินเสียงเขา ก็ใจนทำอะไรไม่ถูกรีบหันหลังวิ่งหนีไป
ลู่โจวะโไล่หลัง “พวกเธอรีบกลับไปหาพ่อแม่ของพวกเธอนะ อย่าปล่อยให้ตัวเองตัวเย็นล่ะ”
ลี่หนานเสวียนเดินออกมาถาม “คุณกำลังคุยกับใครอยู่”
“มีเด็กสองคนไม่สวมเสื้อผ้า ไม่รู้ว่าเป็ลูกใคร พ่อแม่ไม่ยอมสวมเสื้อผ้าให้เด็ก ทั้งยังปล่อยให้เด็กออกมาวิ่งเล่น ไร้ความรับผิดชอบจริงๆ”
“อาจจะเป็ลูกของลูกพี่ลูกน้องบ้านอื่น” ลี่หนานเสวียนลากลู่โจวกลับเข้าไปในบ้าน จากนั้นบิดผ้าขนหนูในอ่างน้ำร้อนให้หมาดแล้วนำมาประคบบนแขนลู่โจว
ลู่โจวถามอย่างแปลกใจ “เมื่อกี้คุณไปตักน้ำร้อนในห้องอาบน้ำเหรอ”
“อือ”
ลู่โจวมองออกว่าผู้ชายคนนี้เป็ห่วงเขาจริงๆ ดูได้จากสีหน้าที่เขาขมวดคิ้วพลางจ้องมองแขนของตัวเอง
ทันใดนั้นเสียงดนตรีอันไพเราะและเร้าใจก็ดังขึ้นในลานบ้าน
ลู่โจวหันไปมองก็เห็นชายหญิงสิบกว่าคนสวมชุดโบราณซึ่งไม่สามารถปกปิดร่างกายได้คล้ายกำลังเต้นรำยั่วยวนเ้าของบ้านที่อยู่ในห้อง ด้านข้างยังมีคณะนักดนตรีคอยบรรเลงเพลงประกอบ
“ฮ่าๆ บ้านคุณครึกครื้นดีจริงๆ” ตอนที่ลู่โจวเอ่ยประโยคนี้ เขาไม่รู้ตัวสักนิดว่าในคำพูดนี้ซ่อนความหึงหวงไว้เต็มเปี่ยม “ผู้บังคับบัญชาในค่ายของคุณรู้ไหมว่าชีวิตของคุณมีอิสระและมีชีวิตชีวาขนาดนี้”
ริมฝีปากลี่หนานเสวียนโค้งขึ้น “คุณกำลังหึง”
“ชายหญิงนับสิบคนสวมชุดเปิดเผยเนื้อหนังเต้นรำอยู่ในลานบ้านของคู่หมั้นตัวเอง คุณคิดว่าตัวเองจะมีความสุขได้เหรอ”
ลี่หนานเสวียนพูดอย่างมีความหมายลึกล้ำ “ก็มีแค่คุณที่บอกว่าในบ้านผมครึกครื้นนะ”
“นี่ยังไม่ครึกครื้นอีกเหรอ หรือว่าเมื่อก่อนบ้านคุณครึกครื้นกว่านี้”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ แต่ั้แ่คุณย้ายเข้ามาอยู่ ที่นี่ก็ครึกครื้นมากจริงๆ” ลี่หนานเสวียนลูบผมอีกฝ่ายพลางยิ้มขบขัน จากนั้นหรี่ตาลง ทันใดนั้นเสียงดนตรีก็หยุดลงกะทันหัน
ลู่โจวมองไปยังลานบ้าน คนที่กำลังเต้นรำพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“รายงานพันตรี ลุงตี๋้าพบคุณครับ รายงานพันตรี ลุงตี๋้าพบคุณครับ” เสียงโทรศัพท์ของลี่หนานเสวียนดังขึ้น เขากดรับสาย ตอบรับเพียงสองคำก็วางสาย “ลุงตี๋บอกว่านักออกแบบชุดพิธีการมาถึงแล้ว กำลังรอพวกเราอยู่ที่บ้านผานม่อ”
ลู่โจวถาม “นักออกแบบชุดพิธีการเหรอ พวกเขามาทำอะไร”
“แน่นอนว่ามาช่วยพวกเราออกแบบชุดที่จะใส่ไปร่วมงานเลี้ยง รวมถึงชุดแต่งงานด้วย”
ลู่โจวเผยสีหน้าลังเล “คุณ้าแต่งงานกับผมจริงๆ เหรอ”
ลี่หนานเสวียนเลิกคิ้ว “หรือคุณคิดจะเปลี่ยนใจ”
“ไม่ใช่ ผมแค่อยากยืนยันอีกครั้งเท่านั้น พวกเราได้เจอกันแค่ครั้งเดียว คุณก็ตัดสินใจแต่งงานแล้ว มันดูรีบร้อนเกินไปหน่อย ผมกลัวคุณจะเสียใจ”
ลี่หนานเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมไม่เคยเสียใจกับเื่ที่ผมตัดสินใจไปแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น...” ลู่โจวกระแอมเล็กน้อยก่อนถามว่า “ถ้าหลังจากคุณแต่งงานกับผมแล้วกลายเป็คนโชคร้าย ถึงขั้นทำให้คุณสูญเสียตำแหน่งในกองทัพหรือทำให้คุณเสื่อมเสียชื่อเสียง คุณก็จะไม่เสียใจเหรอ”
ลี่หนานเสวียนหัวเราะแล้วตอบ “คำพูดนี้เหมือนคำสาบานการแต่งงานที่บาทหลวงถามคู่บ่าวสาวในวันแต่งงานเลย”
ลู่โจวถามอีกครั้ง “คุณจะเสียใจไหม”
ลี่หนานเสวียนหยิบสร้อยคอสีดำทองประดับด้วยจี้ป้ายคำสั่งทหารโบราณออกมาสวมลงบนลำคอของลู่โจว
ลู่โจวถามอย่างสงสัย “นี่คืออะไร”
234
