ผู้ใหญ่คนหนึ่งถูกคว้าคอเสื้อยกขึ้นสูง ห้อยต่องแต่งไปมาเหมือนเป็ลิงเป็ค่างแบบนี้เนี่ย เป็ฉากที่น่าหัวเราะมากหากใครมาเห็นเข้า
ผมมองไปเห็นพวกสมาชิกกลุ่มที่ข้ามไปอยู่อีกฟากของสะพานกำลังมองตรงมาทางนี้
ใบหน้าของพวกเขาดูเป็กังวลแต่แน่นอน พวกเขาไม่รู้เลยสักนิดว่าทางนี้กำลังเกิดเื่อะไรขึ้นมันเป็ผลของบาเรียขอบเขตซีนาริโอ ทางนี้สามารถมองไปเห็นฝั่งนั้นได้ก็จริงแต่ทางฝั่งนั้นไม่อาจมองเห็นทางนี้ได้
“ชื่อ”
“อะไร”
“แกชื่ออะไร”
วิธีการพูดจาหยาบคายเหมือนกลัวคนไม่รู้ว่าตัวเองเป็ตัวเอกแต่คงไม่ดีนักถ้าจะยั่วอารมณ์เขาคนนี้ที่นี่
“คิมดกจา”
“ชื่อแปลก”
“ก็ได้ยินแบบนั้นอยู่บ่อย ๆ”
เพียงพริบตาท้องก็ยุบตัวรู้สึกจุกไปหมด เนื่องจากหมัดของยูจุงฮยอกต่อยเข้าที่บริเวณหน้าท้องของผม
“...อึก”
ิัของผมที่แม้แต่มีดยังแทงไม่เข้ากลับเ็ปเพราะการโจมตีของชายคนนี้
“ร่างกายแข็งแกร่งพอตัว ดูท่าจะคุ้นเคยกับวิธีการใช้เหรียญแล้ว?”
“นายก็เหมือนกัน...”
พลั่ก!ท้องของผมยุบตัวลงอีกครั้ง ผมกัดปากแน่น กลืนเสียงร้องครางลงคอได้หวุดหวิด
ไอ้เวรนี่เลเวลพละกำลังจะต้องเกิน 15 ไปแล้วแน่ ๆ
ตอนนี้เพิ่งจะผ่านซีนาริโอหลักกับซีนาริโอย่อยไปแค่อย่างละหนึ่งฉากเท่านั้นแต่กลับอยู่ในระดับนี้ว่าแล้วเชียว ปีศาจโดยกำเนิดอย่างเขาย่อมแตกต่างออกไปอยู่แล้ว
“หยุดพูดอะไรไร้สาระ ั้แ่นี้เป็ต้นไปแกต้องตอบคำถามฉัน เข้าใจมั้ย”
ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไปเคยคิดเอาไว้เหมือนกันว่าบางทีอาจจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นก็ได้มันเป็สมมติฐานที่เลวร้ายที่สุด และผมหวังไว้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้น
ยูจุงฮยอกใน่เริ่มเื่เป็คนที่อันตรายยิ่งกว่าใครนิสัยของเขาเสียหายจากการเผชิญหน้ากับการย้อนเวลากลับถึงสามครั้งหลักจริยธรรมอันดีต่าง ๆ ถูกเมินเฉยเพื่อรักษาอัตตาของเขาเอาไว้และเพื่อเป้าหมายของตนแล้วยูจุงฮยอกจะไม่มีวันลังเลใด ๆ
“คำตอบ?”
“...ได้สิ”
“สุภาพด้วย”
“แล้วถ้าไม่ล่ะ”
คราวนี้ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นรับหมัดเอาไว้เ็ปราวกับกระดูกที่มือแตกร้าว แต่ก็ยังลดผลกระทบลงได้บ้าง
ั์ตาของยูจุงฮยอกเบิกกว้างขึ้นราวกับใเล็กน้อย
[ตัวละคร ‘ยูจุงฮยอก’ ระแวงคุณ]
ไม่สนแล้วต่อให้เ้านี่เป็ตัวเอกก็ตาม แต่จะยอมถูกเขาต่อยอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ใช่นิสัยของผม
“โทษที นายดูน่าจะเด็กกว่าฉันนะ เกมเมอร์มือโปรคุณยูจุงฮยอกดังนั้นนายต่างหากที่ต้องใช้คำพูดสุภาพกับฉัน”
“...แกรู้จักฉัน?”
“แน่นอน เห็นแบบนี้ฉันก็เป็พนักงานบริษัทเกมนะ”
มันเป็คำโกหกถึงผมจะทำงานในบริษัทเกมก็จริง แต่ใครจะไปจำชื่อของเกมเมอร์ทุกคนได้กัน อีกอย่าง‘ยูจุงฮยอก’ ก็เป็แค่ตัวละครหนึ่งในนิยายเื่ล่าสุดที่ผมอ่านเท่านั้นเอง
“นายออกจะมีชื่อเสียงไม่ใช่เหรอ ฉันเคยเป็แฟนคลับนายน่ะ”
ที่บอกว่าอีกฝ่ายมีชื่อเสียงก็เพราะมันเป็เื่ที่ถูกกำหนดไว้แล้วส่วนที่บอกว่าเป็ ‘แฟนคลับ’ ก็ไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว
ผมทั้งชอบเกลียด ด่าทอ และก็เชียร์ยูจุงฮยอก ใช้เวลาสามพันกว่าตอนร่วมกับยูจุงฮยอกมาแบบนั้น
“แฟนคลับ ไม่ได้ยินคำนี้มาเสียนาน”
ั์ตาของยูจุงฮยอกทอประกายราวกับตกอยู่ในห้วงความทรงจำอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นจริงๆ
“เื่ที่แกทำตัวหยาบคายฉันจะอภัยให้ก็ได้แต่สถานการณ์ของแกยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”
“ดูจากสภาพแล้วฉันก็ว่างั้นแหละ”
ขาทั้งสองข้างของผมยังคงแกว่งอยู่กลางอากาศเหมือนกับหางตัวอะไรสักอย่าง
“คำถามของฉันมีแค่ข้อเดียว”
“ว่ามาสิ”
“รอดมาจากรถไฟใต้ดินได้ยังไง”
ถามเื่นี้จริงๆ ด้วยสินะ
“ถ้าฉันตอบ นายจะไว้ชีวิตฉัน?”
“จะลองคิดดู”
โกหกดูจากสีหน้าก็รู้แล้ว คิดว่าผมเป็นักอ่านเพียงหนึ่งเดียวของสามวิธีรอดได้เหรอถ้าไม่มีอะไรดี
สถานการณ์จำลองมากมายถูกฉายขึ้นในหัวสมองต้องพูดออกไปแบบไหนถึงจะเกลี้ยกล่อมไอ้ผู้ย้อนกลับเฮงซวยนี่ได้
[ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร ‘ยูจุงฮยอก’ ของคุณเพิ่มสูงขึ้น]
[ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร ‘ยูจุงฮยอก’ ของคุณอยู่ในระดับสูงจนน่าทึ่ง]
...หืม?
[บรรลุเงื่อนไขการใช้งานสกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเ้า’ ขั้นที่ 2!]
[คุณ้าเปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัวหรือไม่]
หลังจากนั้นเพียงครู่ผมก็สามารถอ่านความคิดของใครคนหนึ่งที่ถาโถมเข้ามาในหัวสมองเหมือนน้ำตกได้
「 คนที่ควรมีชีวิตรอดจากตู้โดยสารนั้นมีแค่อีฮยอนซองกับคิมนัมอุน 」
「 แต่นี่คิมนัมอุนกลับตาย คนอื่น ๆ รอดแทน 」
「 รอดมาได้ยังไงกันแน่ 」
「 เ้านี่มันเป็ใครกัน 」
「 ต้องเค้นข้อมูลออกมาถ้ามีโอกาสแม้แต่นิดเดียวที่จะเป็ตัวขัดขวางละก็...ต้องฆ่าทิ้งซะ 」
ความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤติแต่ผมก็ไม่อาจห้ามมุมปากของตัวเองที่เอาแต่จะกระตุกยิ้มอยู่เรื่อยได้เลย
ตอนนี้เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนซีนาริโอจะสิ้นสุดลงผมเริ่มบอกเล่าเื่ราวของตัวเองออกไป
มันเป็เื่ที่สั้นกระชับที่สุดใช้คำที่ถูกต้องแม่นยำโดยไม่เปิดเผยเื่ราวมากเกินไปนับั้แ่วินาทีแรกที่โทแกบีปรากฏตัวขึ้นในรถไฟใต้ดินจนกระทั่งซีนาริโอแรกจบลง
แน่นอนว่าไม่รวมถึงพวกสกิลต่างๆ ที่ผมได้รับมา และเว้นพวกเื่สำคัญทั้งหลายเอาไว้
“...เคลียร์ซีนาริโอได้ด้วยการฆ่าแมลง?”
“แค่ดวงดีน่ะ”
ยูจุงฮยอกใจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังอ้าปากค้างอยู่นั่น
「 อนาคตเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง 」
สมควรแล้วที่เขาจะช็อกเดิมทีมนุษย์ในตู้โดยสาร 3807 จะต้องฆ่ากันตายจนเืสาดเหมือนอย่างในเื่แบทเทิลรอยัล[1] คนที่เหลือรอดจะต้องมีแค่อีฮยอนซองกับคิมนัมอุนเท่านั้น
“สายตาเฉียบแหลมดี รู้ได้ยังไงว่าในตู้โดยสารนั้นมีแมลงอยู่ด้วย”
ั์ตาของยูจุงฮยอกทอประกายไปด้วยจิตสังหารความคิดต่าง ๆ นานาวาบขึ้นมาในหัว
「 หรือหมอนี่ก็เป็ผู้ย้อนกลับ? 」
「 ถ้าอย่างนั้นก็ต้องฆ่ามันทิ้งซะ 」
พวกคนร้ายก็มักจะร้อนตัวแบบนี้แหละไม่แปลกใจเลยที่เขาเลือกจะเข้าใจผิดไปแบบนี้ก่อนคิดถึงความเป็ไปได้อื่นผมรีบเปิดปากพูดอย่างรวดเร็ว
“เกิดการะเิขึ้น”
“ะเิ?”
“ที่หาแมลงเจอก็เป็เพราะตู้โดยสารข้างหน้าะเิน่ะ”
ตู้โดยสารข้างหน้าคำนั้นทำให้ยูจุงฮยอกหยุดชะงัก
“อธิบายมาซิว่ามันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่”
“ตอนเกิดเหตุะเิเด็กคนหนึ่งสะดุดล้มทำให้กล่องจับแมลงร่วงตกแล้วฉันก็แค่บังเอิญเก็บมันได้”
“...ช่างเป็เื่บังเอิญที่น่าสงสัย”
“ความบังเอิญมันก็น่าสงสัยตลอดนั่นแหละถ้าไม่เชื่อก็ข้ามผ่านขอบเขตซีนาริโอออกไปถามคนทางฝั่งโน้นดูสิเด็กที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็เด็กที่ทำกล่องจับแมลงตก”
อีกฟากของบาเรียขอบเขตซีนาริโอที่กางขึ้นเหนือเส้นทางมุ่งไปยังสถานีอกซูพอมองตรงไปจะเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังจ้องมาทางด้านนี้แต่เพราะซีนาริโอยังไม่สิ้นสุดลงคนฝั่งนั้นจึงไม่อาจเข้ามาใกล้หรือพูดอะไรกับคนฝั่งนี้ได้
ยูจุงฮยอกเพียงแค่เหลือบตามองไปทางด้านนั้นแต่ไม่ได้มีท่าทีว่าจะลงมือทำอะไร
พลันภาพด้านหน้าก็พร่ามัวคล้ายมีหมอกปกคลุมภาพความทรงจำต่าง ๆของยูจุงฮยอกแล่นผ่านเข้ามาตรงหน้าผม
「 อย่างนี้นี่เอง 」
「 ะเิ 」
「 หมอนี่ไม่ใช่ผู้ย้อนกลับ 」
「 อนาคตไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะเขาการที่อนาคตเปลี่ยนแปลงไปนั้นแท้จริงแล้ว... 」
「 มันเป็เพราะฉัน 」
ผู้คนมากมายต้องตายอย่างทรมานท่ามกลางแรงะเิอย่างรุนแรงยูจุงฮยอกยืนดูภาพนั้นด้วยความเฉยเมย
「 เป็เพราะคราวนี้ฉันเริ่มต้นด้วยการฆ่าพวกมันทั้งหมดต่างจากการย้อนกลับครั้งก่อน 」
คงเป็ผลกระทบของมุมมองนักอ่านพระเ้าผมเลยรู้สึกได้ถึงความเ็ปทางจิตใจที่ยูจุงฮยอกประสบมา
“ถามจบแล้วใช่มั้ย”
“...อืม”
“ถ้างั้นก็ปล่อยได้แล้วมั้ง แล้วพวกเราก็รีบ ๆข้ามไปยังอกซูด้วยกันได้แล้วนี่เหลือเวลาเคลียร์ซีนาริโออีกไม่มากนัก”
“นั่นมันก็น่าลำบากใจอยู่”
แต่ไม่ว่าอย่างไรตัวเอกก็ยังคงเป็ตัวเอกอยู่วันยังค่ำ
“ที่แกพูดมามันดูสมเหตุสมผลเกินไป”
จนถึงตอนนี้ผมไม่เคยเห็นตัวเอกคนไหนระมัดระวังตัวเท่ายูจุงฮยอกมาก่อนเลย
「 คนที่เพิ่งเริ่มต้นไม่มีทางสงบนิ่งได้ขนาดนี้ 」
「 ปรับตัวเข้ากับโลกที่เปลี่ยนแปลงไปได้ดีจนผิดปกติ 」
「 บางทีหมอนี่อาจจะเป็คนฆ่าคิมนัมอุน 」
「 อันตรายเกินกว่าจะปล่อยไป 」
ั์ตาข้างขวาของยูจุงฮยอกส่องประกายเป็แสงสีทองผมตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังทำอะไร
ความจริงแล้วมันน่าแปลกใจมากกว่าที่เขาเพิ่งจะมาใช้ ‘สิ่งนั้น’ เอาตอนนี้
[1] เกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด (Battle Royal) ภาพยนตร์ญี่ปุ่นซึ่งดัดแปลงจากนิยายชื่อเดียวกันว่าด้วยเื่ของเด็กมัธยมปลายห้องหนึ่งที่ถูกพาตัวไปไว้ยังเกาะร้างถูกสวมปลอกคอที่จะะเิอัตโนมัติหากหลบหนีและปล่อยให้เข่นฆ่ากันเองด้วยอุปกรณ์ที่ตระเตรียมไว้จนกว่าจะเหลือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว
269
![ข้ามยุคมาพบรักท่านแม่ทัพ [Mpreg] [พีเรียดจีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706196583_2838347.webp)
