พ่อเลี้ยงขา... รักหนูได้ไหมคะ

ตั้งแต่วันนั้นใบหลิวก็คอยดูแลเรวัตด้วยวิธีพิเศษจนเขาไม่มีอาการหงุดหงิดอีกเลย มีแต่จะอารมณ์ดีขึ้นทุกวัน จนกรกนกที่ไม่ค่อยว่างมาดูแลยังเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ

“ช่วงนี้คุณอารมณ์ดีจังนะคะ สามสี่วันก่อนยังหงุดหงิดจนเข้าหน้าใครไม่ติดอยู่เลย”

“อ่า ผมคงใกล้หายแล้วมั้ง”

“นั่นสิ มะรืนนี้ป๊าก็เอาเฝือกที่แขนออกได้แล้วนี่นา” ใบหลิวเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างได้จังหวะ

“วันไหนนะคะคุณ”

“น่าจะวันศุกร์นะถ้าผมจำไม่ผิด” คนเจ็บตอบอย่างไม่แน่ใจก่อนหันไปมองคนที่น่าจะรู้ดีที่สุด “หนู...”

“วันศุกร์ค่ะ” ใบหลิวยืนยันแล้วรีบออกตัว “อย่าบอกนะคะว่าแม่มีนัดไปที่ไหนอีก หนูขับรถไม่เป็นนะ”

กรกนกตวัดสายตามองลูกสาว “ไม่ต้องห่วงหรอกวันนั้นแม่จะพาป๊าไปเอง เรานี่ยังไงชอบมองแม่ในแง่ร้ายอยู่เรื่อย”

“แง่ร้ายที่ไหนหนูก็แค่ถามเฉย ๆ”

“เอาล่ะ ๆ พอป๊าหายหงุดหงิดสองแม่ลูกก็จะทะเลาะกันเองอีกแล้วใช่มั้ย” พอคนเจ็บว่าอย่างนั้นศึกที่ยังไม่ทันได้เริ่มก็จบลง

“เปล่านะคะ” / “ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย” สองแม่ลูก ปฏิเสธพร้อมกัน แต่สีหน้าคนเป็นลูกดูจะเผือดลงกว่าคนเป็นแม่ เรวัตจึงตัดสินใจแยกทั้งสองออกจากกัน อีกอย่างเรื่องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ายังไงก็ต้องเป็นกรกนกอยู่ดี

“หนูไปพักเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ให้แม่เขาดูต่อ”

“ค่า งั้นหนูไปดูการ์ตูนเป็นเพื่อนน้องดีกว่า” ใบหลิวออกจากห้องอย่างว่าง่าย

“ทำไมลูกถึงได้ฟังคุณมากกว่าฉันนะ” กรกนกบ่นพึมพำกับตัวเองระหว่างเดินไปเตรียมของที่ห้องน้ำ

แต่เรวัตกลับเข้าใจว่าโดนถามเลยถามกลับด้วยคำถามแทงใจดำ “อยากให้ผมเล่าให้ฟังอีกรอบเหรอว่าทำไม”

“เฮ้อ ฉันบ่นกับตัวเองต่างหากไม่ได้ถามคุณสักหน่อย ชิ ไปค่ะ ลุกไหวมั้ย”

“ไหวสิ ผมใกล้จะหายแล้วนะ บางทีวันที่ไปหาหมออาจได้ถอดไอ้ที่ดามตรงคอออกด้วยก็ได้ รำคาญเต็มทีละ”

“งั้นฉันพยุงดีกว่า อวดเก่งนักเดี๋ยวก็ล้มลงจนได้ดามต่ออีกสักเดือนพอดี ใครจะว่างมาดูแลคุณกัน” ปากบ่นเหมือนไม่เต็มใจแต่กลับประคองแขนเขาอย่างระมัดระวัง

“ยัยหนูไง” เขาตอบกลั้วหัวเราะโดยไม่ลังเลสักนิด “เจ้าต้นก็คอยมาวุ่นวายอยู่ข้าง ๆ เหมือนกัน จะว่าไปผมเจ็บคราวนี้ก็สนุกดีนะ เหมือนได้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนเลย”

“หึหึ นั่นสิคะ” กรกนกก็พลอยหัวเราะไปด้วย

บรรยากาศระหว่างสามีภรรยาพลันผ่อนคลายลงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

...

สรุปแล้วอาการของเขาดีขึ้นมากจนสามารถถอดเฝือกและที่ดามคอออกได้พร้อมกันภายในเวลาหกสัปดาห์พอดี

“ดูแลตัวเองดีมากเลยนะครับเนี่ย” หนุ่มใหญ่ยืดอกรับคำชมจากหมอและพยาบาล

“ก็ต้องขอบคุณลูก ๆ กับภรรยานี่ล่ะครับ ช่วงที่ผ่านมาผมก็มีหน้าที่แค่นอนให้พวกเขาดูแล ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้”

“ฮะ ๆ ดีแล้วครับ” คุณหมอหัวเราะตาม ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย “แต่หลังจากนี้ต้องกายภาพต่ออีกนิดหน่อยนะครับถึงจะเรียกว่าหายเป็นปกติจริง ๆ”

“เอ่อ แล้วต้องมาที่โรงพยาบาลรึเปล่าคะคุณหมอ หรือว่าทำเองที่บ้านได้”

“อืม หมอแนะนำว่าให้มาที่โรงพยาบาลนะครับจะได้รับการดูแลที่เหมาะสม นักกายภาพจะได้ประเมินและปรับท่าให้ตามอาการ แต่ถ้าคนไข้กับญาติไม่สะดวก เดี๋ยวหมอจะประสานนักกายภาพให้เขามาประเมินให้ก่อนคร่าว ๆ”

กรกนกหันไปมองเรวัต “เอายังไงคุณ”

“แล้วแต่คุณเถอะ ผมยังไงก็ได้”

“งั้น...”

สุดท้ายกรกนกก็เลือกให้เขาขับรถมาทำกายภาพที่โรงพยาบาลตามคำแนะนำของหมอ ใบหลิวซึ่งอยู่ในช่วงปิดเทอมพอดีจึงอาสามาเป็นเพื่อนเขาทุกครั้ง

วันนี้ระหว่างรอคิว จู่ ๆ สาวน้อยที่นั่งไถโทรศัพท์อยู่ดี ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

“ป๊าคะ ระหว่างหอในกับหอนอกหนูควรเลือกอยู่ที่ดีคะ”

เรวัตละความสนใจจากโทรศัพท์ของตัวเองแล้วหันมาตั้งใจตอบคำถามของลูกเลี้ยงสาวทันที “อืม งั้นป๊าถามหนูกลับก่อนว่าทำไมถึงลังเล”

“ก็... หอนอกมันค่าใช้จ่ายเยอะ หอในประหยัดกว่าค่ะ” ใบหลิวตอบอย่างไม่ลังเล

“ถ้าคิดอย่างนั้นป๊าจะลองพูดข้อเสียของหอในให้หนูฟังก่อน หนึ่งคือกฎระเบียบที่เข้มงวดถ้าหนูทำผิดอาจถูกลงโทษหรือถูกหักคะแนนได้ สองไม่มีความเป็นส่วนตัว ห้องหนึ่งต้องอยู่รวมกันถึงสี่คน ถ้ามีห้องน้ำในห้องก็ดีไป แต่ถ้าไม่มีหนูก็ต้องใช้ห้องน้ำรวม สามเราเลือกคนที่จะมาอยู่ร่วมห้องด้วยไม่ได้ เพราะฉะนั้นหนูก็ต้องยอมรับด้วยว่าอาจได้คนที่ไม่ถูกใจเรา เวลาทะเลาะกันก็ต้องทนอยู่ร่วมกันต่อไป และสี่ข้อนี้สำคัญที่สุด... ถ้าหนูอยู่หอในป๊าก็ไปหาหนูไม่ได้น่ะสิ”

ตอนแรกสีหน้าของใบหลิวก็เครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งได้ยินข้อสุดท้าย “โอโห้... ดูเหมือนว่าข้อสุดท้ายจะสำคัญที่สุดรึเปล่าคะ”

“สำหรับป๊าก็ใช่... แต่ความสบายใจของหนูก็สำคัญเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะ” พูดตรงนี้เขาก็วางมือลงบนหัวของเธอแล้วโยกไปมา “ป๊าจะดูแลหนูเหมือนเดิม หนูมีหน้าที่แค่ตั้งใจเรียน และสนุกไปกับชีวิตมหาลัยก็พอ”

“ป๊า...”

“ป๊าทำหนูซึ้งอีกแล้วสินะ มาสิ... จะร้องไห้เหรอ เดี๋ยวป๊ากอดไว้เอง”

“ป๊า! หนูไม่ร้องไห้หรอกน่า”

เรวัตส่ายหน้าไปมาด้วยความเอ็นดู “ตกลงเลือกได้รึเปล่าว่าจะอยู่หอนอกหรือหอใน”

“หอนอกค่ะ!” ถึงหอในจะมีข้อดีที่ยังไม่ได้พูดถึง แต่ฟังข้อเสียที่เขาบอกมาแล้วเธอกลับไม่อยากเสี่ยง

ใบหลิวยิ้มกว้างก่อนอ้อนเสียงหวาน “แต่ป๊าต้องดูแลหนูดี ๆ นะคะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว... จนกว่าหนูจะไม่ต้องการเลยล่ะ” หนุ่มใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ไม่มีทางหรอกค่ะ” แต่ร่างเล็กก็สวนกลับด้วยความมั่นใจทันทีเหมือนกัน

มีสิ เรวัตคิดในใจพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ ในแววตามีความเหงาซ่อนอยู่

สักวันหนึ่งโลกภายนอกที่เธอยังไม่ได้เห็นจะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นจนไม่ต้องการเขา และเมื่อถึงวันนั้นเขาก็จะปล่อยเธอไปแล้วทำเพียงคอยให้กำลังใจอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น