เช้าวันใหม่..
ร่างเล็กของขวัญกวินซุกตัวนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความหนาวเหน็บอยู่ในห้องพักเพียงคนเดียว แม้แต่ดวงตาทั้งสองข้างก็ยังลืมตาตื่นไม่ได้
ใบหน้าแดงระเรื่อดังคนเขินอายก็ไม่ปาน แต่ก็ยังมีความซีดเซียวราวกับคนป่วยไข้ อีกทั้งยังนอนขดตัวเนื้อตัวสั่นเทาจากความเหน็บหนาวที่โลดแล่นเข้าไปภายในร่างกาย ผ้าห่มผืนหนาที่ปกคลุมทั้งเรือนกายก็ไม่อาจจะช่วยบรรเทาหรือหยุดยั้งความหนาวภายในเนื้อกายของเธอได้
.
.
"สิบเอ็ดโมงจะประชุมแล้วทำไมคุณขวัญยังไม่มาอีกนะ ปกติมาเช้ามากเลยนะ ไม่เคยหายไปแบบนี้เลย"
พชรพูดกับตัวเองอย่างวิตกกังวลก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกไปจากห้องทำงานของเ้านายออกไปนอกบริษัทแล้วขับรถออกไปด้วยสีหน้าวิตกนึกเป็ห่วงเ้านายของตัวเองจนกระทั่งไปถึงที่พักของเ้านายก็รีบลงจากรถ เดินเข้าไปในตึกขึ้นลิฟต์แล้วมุ่งตรงไปหยุดยืนที่หน้าห้องห้องหนึ่งแล้วกดรหัสเข้าไป
"พี่ขวัญคะ อยู่ห้องรึเปล่าพี่ขวัญ.."
กวาดสายตามองไปทั่วห้องแล้วเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนก็พบร่างกับร่างของใครบางคนนอนซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหน้าอยู่บนเตียงนอน
"พี่ขวัญ..!!"
เดินเข้าไปเปิดผ้าห่มออก
"พี่เป็อะไรรึเปล่า.."
"ไม่สบายนิดหน่อย"
ขวัญกวินกล่าวแล้วก็ดึงผ้าห่มกลับขึ้นมาห่มแล้วพชรก็เสียมารยาทยืนหลังมือไปแตะหน้าผากของเธอ
"โอ้ะะ!! ไม่นิดแล้วมั้งคะเนี่ย พี่ตัวร้อนมากเลยนะ"
รีบเดินออกไปหาผ้ากับชามใส่น้ำมาเช็ดตัวให้เธออย่างอดห่วงไม่ได้จนเสร็จเรียบร้อยก็วางไว้โต๊ะข้างเตียง
"พี่ทานอะไรแล้วรึยังเนี่ย"
"ตอนนี้กี่โมง"
"เก้าโมงกว่าแล้ว"
"งั้นอีกชั่วโมงกว่าๆก็..."
ขวัญกวินกล่าวแล้วยันตัวเองให้ลุกขึ้นจากที่นอน แต่พชรก็จับกดให้เธอนอนลงอยู่ดี
"พี่ป่วยก็พักค่ะ ไม่ต้องห่วงเื่ประชุม เดี๋ยวฉันจะบอกเจ้พราวให้บอกท่านประธานเอง"
"ใครคือเจ้พราว"
"อ่ออ..! พี่เอกราชน่ะค่ะ คนที่สนิทเจ้แกจะให้เรียกชื่อนั้น"
"แต่ถึงยังไง"
"ฉันหาอะไรให้พี่ทานดีกว่านะ แล้วจะจัดการเื่ประชุมให้"
ยื่นมือไปหยิบชามน้ำและผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตู ผ่านไปสักพักก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับจานข้าวและแก้วน้ำดื่ม
"ลุกขึ้นมาทานข้าวสักหน่อยแล้วค่อยทานยาจะได้ดีขึ้น"
"เธอกลับไปทำงานเถอะเดี๋ยวอีกหน่อยพี่ทานเอง"
"พี่ทานแล้วฉันค่อยจะไป.."
"พี่เป็เ้านายเธอนะ"
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"งั้นฉันลางานครึ่งวัน ทีนี้เราก็ไม่ใช่เ้านายกับลูกน้องกันแล้ว"
พชรกล่าวบอกขวัญกวินจบก็ตักข้าวขึ้นมาจากจาน
"ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้พี่มาก่อนเลย นอกจากพ่อกับแม่"
"เพราะฉันห่วงพี่ยังไงล่ะคะ"
เมื่อได้ฟังดังนั้นขวัญกวินก็ยันตัวเองลุกขึ้นมาทานข้าวที่พชรทำและป้อนให้ จากนั้นก็ทานยาแล้วนอนพักผ่อนร่างกายต่อ ส่วนพชรก็ได้กลับไปทำงานที่บริษัท เข้าห้องประชุมไปคุยงานแทนขวัญกวินแทบทุกอย่างจนผ่านไปได้ด้วยดี พอหลังเลิกงานก็กลับบ้านไปหาพ่อที่เลี้ยงตัวเองมาั้แ่เกิดจนโต แล้วออกจากบ้านไปหาขวัญกวินที่คอนโดของเธอพร้อมอาหารที่จอดแวะซื้อติดมือไปด้วยมากมาย แล้วเคาะประตูห้องนอนก่อนที่จะเปิดเข้าไปด้านใน
"ฉันเองค่ะ! เกรซ..ทานอะไรยังคะ หิวรึเปล่า แล้วตัวหายร้อนรึยัง"
"โอเคมากขึ้นแล้ว แล้วเธอมาทำไมกัน"
"เป็ห่วงง..! อยากมาดูแลเ้านายตอนที่ไม่สบาย"
เสียมารยาทยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผากของขวัญกวินโดยที่ไม่ขอเธอก่อน
"ยังรุมๆอยู่เลยนะ"
ว่าแล้วก็หยิบซองแผ่นเจลออกมาแกะแล้วค่อยๆติดแปะใส่บนหน้าผากให้กับขวัญกวินอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน
"ทำแบบนี้ทำไม"
"แบบนี้แบบไหนคะ"
"เธอดูห่วงพี่เกินไปแล้วนะ"
"ก็ต้องห่วงสิ คนรู้จักกันและฉันก็กำลังจีบพี่ จะไม่ให้ห่วงได้ไงพี่ป่วยขนาดนี้"
"แล้วถ้าไม่ได้จีบล่ะ"
ขวัญกวินพูดเช่นนั้นพชรก็นั่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง
"ยังไงฉันก็ต้องห่วงและดูแลพี่ตามหน้าที่อยู่ดี"
"การกระทำของเธอตลอดหนึ่งเดือนที่ร่วมงานกัน ขอบคุณนะที่คอยช่วยและใส่ใจห่วงใยดูแลพี่มาตลอด"
ขวัญกวินกล่าวแล้วพชรก็ก้มหน้าลงจ้องตาขวัญกวินไม่กะพริบตาแล้วค่อยๆลดระดับลงไปใกล้ๆหน้าเธอ แต่สุดท้ายก็ดึงตัวเองกลับขึ้นมาเช่นเดิมก่อนที่จะเผลอทำในสิ่งที่ไม่ควรจะทำ
"เดี๋ยวไปเปิดอาหารมาให้ทานนะ"
ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเดินแต่ขวัญกวินก็รั้งแขนแล้วออกแรงกระชากจนร่างของพชรล้มลงไปทับร่างตัวเอง อีกทั้งริมฝีปากยังบังเอิญไปประกบกันจนพชรตาค้างไปอีกต่างหาก
"พี่ทำอะไร"
"ขอโทษ..! พี่แค่..."
"พี่คิดแบบเดียวกับฉันแล้วใช่มั้ย"
มองหน้าขวัญกวินแล้วก้มหน้าลงประกบริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกครั้งอย่างอ่อนนุ่มละมุน แต่เพียงไม่นานก็ถอนริมฝีปากออกมาจากกัน ซึ่งนั่นก็ทำให้ขวัญกวินรู้สึก้าจูบนั้นอีกจนรู้สึกเสียดายที่พชรไม่จูบต่อ
"เดี๋ยวไปเปิดอาหารมาให้ ทานอะไรสักหน่อยจะได้ไม่หิว"
เดินออกไปจากห้องไปแล้วกลับเข้ามาพร้อมอาหารในจานและชาม แล้วขวัญกวินก็ยันตัวเองขึ้นนั่งบนเตียง
"ประชุมวันนี้เป็ไงบ้าง"
"ทำไมยังห่วงอยู่อีก พี่ควรห่วงตัวเองก่อนมั้ย ฉันจัดการให้แล้ว ผ่านหมดแล้ว ทานข้าวค่ะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์พี่ก็พักผ่อนยาวไปเลยนะ ไม่ต้องทำหรือคิดอะไรให้มาก เดี๋ยวจะหายป่วยช้าเพราะมันจะทำให้ฉันยิ่งเป็ห่วงพี่มากเข้าใจมั้ย"
"ค้าา..! จะไม่ทำอะไรเลยตามที่สั่งเลย"
เมื่อได้ฟังคำตอบดังนั้นพชรก็ค่อยๆเผยยิ้มเอ็นดูขวัญกวินออกมาอย่างอดไม่ได้ แล้วจึงตักข้าวแล้วอาหารขึ้นป้อนเธอก่อนที่จะพูดบอกกับเธออีกว่า
"พี่ทำให้ฉันหลงรักพี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่ารู้มั้ย"
"อย่างงั้นหรอ..!"
.
.
วันต่อมา..
แชต
ขวัญกวิน : เลขาฉันบอกว่าเครื่องเพชรทุกรูปแบบผ่านหมดแล้วนะคะ เตรียมจัดกระเป๋าเดินทางได้เลยค่ะ
ขวัญกวินแชตบอกทุกคนในกลุ่มไลน์แล้วปิดโทรศัพท์มือถือนั่งทานข้าวต่อด้วยกลับเข้าห้องไปนอนพักผ่อนร่างกายตัวเองต่อคนเดียวจนถึง่บ่ายของวัน เพราะวันนี้พชรยังไม่มาหา
.
.
"ฟ้าา..ฉันลืมยาระงับมาทำไงดี ไม่รู้ยาที่กินจะหมดฤทธิ์ตอนไหนด้วย มันต้องมีผลกับแกแล้วก็คนรอบข้างนี้แน่ๆเลยอ่ะ"
เนตรนภากล่าวบอกกับเพื่อนของตัวเองอย่างร้อนรนจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก
"ฉิบหายแล้วมั้ยล่ะ รีบกลับเลย.."
เพื่อนของเธอกล่าวเช่นนั้นแล้วตัวเธอก็เข่าอ่อนแล้วเริ่มแสดงอาการอะไรบางอย่างออกมา จนผู้คนในบริเวณโดยรอบต้องหันมามองเธอแล้วเริ่มแสดงอาการบางอย่างออกมาไม่เว้นแม้แต่เพื่อนที่มากับเธอ และอาการเ่าั้ก็มักแสดงออกในบุคคลจำพวกที่เป็อัลฟ่า
เธอเหลียวมองไปรอบๆก็ััได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาไม่ช้าก็เร็ว แต่ในความอันตรายนั้นก็ดันมีพชรโผล่เข้ามาหาเธออย่างถึงเนื้อถึงตัว ซึ่งพชรก็เป็หนึ่งในอัลฟ่าด้วยเช่นกัน แต่อาการที่เนตรนภาเป็ไม่ได้มีผลกับตัวเธอเหมือนใครหลายๆคนก็เพราะว่า ฟีโรโมนจะไม่มีผลกับบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเืที่ใกล้ชิดกัน พชรจึงรีบอุ้มตัวเนตรนภาขึ้นมาแล้วพาออกไปจากจุดนั้นอย่างเร็วที่สุด จนกระทั่งไปถึงที่ลานจอดรถจักรยานยนต์จึงปล่อยวางตัวเธอลงบนเบาะรถซูเปอร์ไบค์ของตน
"รู้ตัวว่าตัวเองคือโอเมก้าทำไมไม่รู้จักพกยาระงับติดตัว"
กล่าวถามแล้วรีบสวมหมวกนิรภัยให้เธอจากนั้นก็ก้าวเท้าขึ้นรถ
"เกาะพี่ไว้ให้แน่ๆก่อนที่พวกอัลฟ่าจะคลั่งแล้วตามออกมา พี่จะรีบพาไปส่งบ้าน.."
พชรพูดเช่นนั้นเนตรนภาก็ค่อยๆยืนมือไปเกาะเอวพชร จากนั้นทั้งสองก็นั่งรถออกไปจากห้างชื่อดังด้วยกันจนถึงบ้านของเนตรนภา จึงจอดรถแล้วถอดหมวกนิรภัยให้เธออย่างอ่อนโยน
"ขอบคุณนะคะ พี่เป็.."
"ตามที่คิด..เข้าบ้านไหวมั้ย"
"ค่ะ!!"
"แล้วทำไมไม่พกยา.."
"ลืมม.."
"อย่าลืมให้บ่อยมันอันตราย เข้าใจมั้ย ทำพี่เป็ห่วงมากนะรู้มั้ย นี่ถ้าพี่ไม่ไปที่นั่นคุณเนตรจะเป็ยังไง"
จ้องมองหน้าของเนตรนภาแบบใกล้ๆด้วยสายตาที่ดูอ่อนนุ่มละมุนและห่วงใยร่วมกับรอยยิ้มมุมปากซ้ายบางๆชวนให้น่าหลงใหล และ้าให้เธอรู้สึกหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน ทั้งที่รู้ว่าเธอรู้เื่ที่ตัวเองกำลังจีบขวัญกวินอยู่ก็ตาม แต่ก็ยังแสดงออกต่อเธอเช่นนั้น
"เธอทำอะไรพชร.."
ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากด้านในบ้านพร้อมกล่าวถามเสียงแข็ง
"เปล่านี่คะท่านประธาน.."
"เธออย่าคิดนะว่าเธอจะทำอะไรก็ได้ง่ายๆ เนตรเข้าบ้าน.."
กลับเข้าบ้านตามที่ชายคนนั้นสั่ง
"ทำไมหรอคะ เราก็คนเหมือนกันนี่คะ"
"ลูกสาวฉันอยู่สูงกว่าเธอหลายเท่า อย่าคิดแม้แต่จะชายตามอง.."
เขายืนชี้หน้ากล่าวบอกพชร
"ท่านประธานมองคนที่ฐานะสินะคะ"
"จะพูดอะไรให้รู้จักเจียมตัวซะบ้าง เพราะเธอเป็เพียงแค่พนักงานในบริษัทเท่านั้น"
"ค่ะ!! ท่านประธาน..ขอบคุณที่ชี้แนะค่ะ"
พชรกล่าวจบก็ก้มศีรษะโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่แม้แต่จะหวั่นเกรงชายวัยกลางคนตรงหน้า
"ขอตัวนะคะ"
ว่าแล้วก็สวมหมวกนิรภัยแล้วขึ้นคร่อมรถก่อนที่จะขับออกไป
"เป็แค่พนักงานเอาเงินที่ไหนไปซื้อรถแบบนี้ได้ ค่างวดก็ใช่ว่าจะถูกๆซะด้วย ทั้งยังพูดจาเหมือนไม่กลัวจะโดนไล่ออก"
เขายืนกล่าวกับตัวเองพร้อมกับมองตามหลังของพชรที่พึ่งจะขับรถออกไป
.
"ทำไมต้องมองเราด้วยสายตาแบบนี้ด้วย ทั้งช่วยเหลือเราใส่ใจเรา และมองเหมือน้าจะจีบเราทั้งที่ก็จีบพี่ขวัญอยู่แท้ๆ ้าอะไร.."
เนตรนภานั่งพูดถามกับตัวเองคนเดียวในห้องนอน ในหัวเริ่มนึกภาพจินตนาการถึง่เวลาที่ได้เจอหน้าพชรทุกสายตาและการกระทำที่พชรมีต่อเธอ
"หวังคบคนรวยจะได้สบายงั้นหรอ ...ไม่สิ! อย่าตัดสินคนอื่นทั้งที่ยังรู้แค่นี้สิ"
เมื่อเนตรภากล่าวจบก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามาหาตน
"ฮัลโหล.."
"เนตร..! ขอโทษนะที่ฉันช่วยอะไรแกไม่ได้"
"ฉันผิดเองแหละที่ลืม ไม่ต้องขอโทษ ถ้าฉันไม่ลืมมันก็ไม่เกิด"
"แล้วตอนนี้อยู่ไหน"
"บ้านน่ะ! พี่เกรซพามาส่งที่บ้าน..แค่นี้ก่อนนะ ฉันกำลังจะทานยา"
"โอเคๆ"
.
.
ร่างสูงของพชรเปิดประตูเข้ามาด้านในห้องนอนของขวัญกวินพร้อมกับชามผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนของเธอ จากนั้นก็ยื่นมือไปแกแผ่นเจลที่ติดอยู่บนหน้าผากของเธอออก แต่แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นมา
"เช็ดตัวสักหน่อยนะคะ"
"ทำไมไม่กลับไปบ้าน ไม่ต้องมาก็ได้..ป๊าเธอจะเป็ห่วงเอานะ"
"ป๊าบอกให้มาดูแลพี่ให้หายป่วย ป๊าน่าจะชอบพี่มากๆเลย น่าจะอยากได้พี่เป็สะใภ้"
"พูดบ้าอะไร.."
"จริงๆ"
พชรตอบกลับด้วยสีหน้าแววตายิ้มแย้มและกำลังจะเช็ดตัวให้ขวัญกวิน แต่เธอพูดบอกพชรว่า
"ไม่ต้อง..! พี่จะไปอาบน้ำ"
"อาบน้ำตอนนี้เดี๋ยวก็ป่วยยิ่งกว่าเดิมหรอก"
"มันเหนียวตัว"
"ก็ได้..เดี๋ยวจะทำอาหารไว้ให้ทาน"
กล่าวบอกแล้วลุกขึ้นยืนถือชามผ้าขนหนูเดินออกไปจากห้องนอน
เวลาเดินผ่านไปเกือบชั่วโมงขวัญกวินเดินเช็ดผมที่เปียกน้ำออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่
"สระผมทำไม.."
"คันหัว..ปกติสระผมทุกวัน"
"ฮื้ออ..!!"
คำตอบนั้นของขวัญกวินทำเอาพชรที่ยืนทำอาการอยู่ในครัวถึงกับพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็หยุดมือออกจากทุกอย่างที่กำลังทำในขณะนั้นแล้วล้างมือก่อนที่จะเดินเข้าไปหาขวัญกวิน
"รีบไปเป่าผมเลย จะเป่าให้เอง"
ผลักดันหลังเธอเข้าไปในห้องนอนไปนั่งลงยังจุดที่เป็ชั้นโต๊ะเครื่องแป้งต่างๆโดยไม่รอรับฟังคำอนุญาตจากเธอเสียก่อนเลยสักคำ จากนั้นก็หยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเสียบปลั๊กแล้วยืนและนั่งเข่าเป่าผมให้กับเธอจนแห้งสนิทจึงปิดสวิตซ์ไดร์
"ผมหอมจัง.."
พชรเผลอหลุดปากพูดออกมา ขวัญกวินจึงหันหน้ามาหน้ากลับไปมองพชร และทั้งสองก็ได้มองหน้ากันอย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วพชรก็กลืนน้ำลายตัวเองลงคอแล้วยืนหน้าเข้าไปประกบจูบจากเธอ และเธอก็จูบตอบสนองกลับ ต่างฝ่ายต่างเริ่มจูบกลับโดยไม่มีใครยอมใคร
แต่แล้วพชรก็รีบหยุดการกระทำทุกอย่างที่ตัวเองและขวัญกวินแสดงออกต่อกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะบานปลายเกินเลยไปมากกว่าที่ควรจะเป็
"เราไม่ควรทำแบบนี้"
แสดงสีหน้าสลด
"ทำไม..!"
"เราไม่ควร.."
"พี่อยากลองกับเธอ...! สักครั้ง.."
ยกแขนกอดคอก้มหน้าบอกกับพชรแบบตรงไปตรงมา โดยไม่หลอกความรู้สึกตัวเองและคนตรงหน้า
"เธอเคยรึเปล่า.."
"one night stand....กับผู้ชาย โอเมก้าและเบต้าชาวต่างชาติ ......พี่ล่ะ"
"เคยแต่ช่วยตัวเอง.."
"........! พี่แน่ใจนะ ว่า้า.."
พชรกล่าวถามเพื่อความแน่ใจ แต่เธอก็ไม่ตอบอะไรกลับไปนอกจากก้มหน้าลงไปประกบปากพชรที่นั่งเข่าอยู่บนพื้นห้องและพชรก็ขบเม้มริมฝีปากของเธอเพื่อเป็การตอบสนองกลับ
เวลาเดินผ่านไปเป็ชั่วโมงต่อชั่วโมง พชรโน้มร่างกายเปลือยเปล่าไร้ชุดเสื้อผ้าปกปิดเรือนร่างกายลงไปขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของขวัญกวินที่มีสภาพร่างกายไม่ต่างกันแต่เพียงชั่วครู่จึงถอนจูบออก
"การมีอะไรกับคนที่ชอบรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง"
เผยยิ้มความสุขเปี่ยมล้นให้คนใต้ล่างแล้วทิ้งตัวลงนอนกอดและซบไหล่เธอ
"พี่เป็คนของฉันแล้วนะตอนนี้"
กระชับกอดเข้าหาตัวเอง
"แน่นอนว่าพี่เต็มใจให้เธอ"
ก้มหน้ากล่าวตอบเสียงใสพร้อมสายตาและรอยยิ้มเอ็นดูพชรที่นอนซบไหล่กอดตัวเอง
"เราคบกันแล้วนะ"
เงยหน้าขึ้นมองหน้าขวัญกวินด้วยความหวัง
"แน่นอนค่ะที่รัก.."
4K
