เจิ้งหยวนใจสั่นระริกเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวเสียงเข้ม “ให้บริษัทแกแล้วแกก็ยกเลิกฟ้องหวาเล่อซะ”ไม่รู้หลินเผิงเฟยไปได้หลักฐานว่าหวาเล่อโยกย้ายทรัพย์สินบริษัทและใช้มันฟ้องหวาเล่อจากที่ไหนเธอรู้จักหวาเล่อ หล่อนไม่ใช่คนเช่นนั้น หลินเผิงเฟยน่าจะใช้วิธีบางอย่างใส่ร้ายหวาเล่อหวาเล่อกับเธอเป็เพื่อนสนิทกันมากว่ายี่สิบปีย่อมมิอาจปล่อยเพื่อนสนิทตนเองเข้าคุกเพราะความขัดแย้งระหว่างตัวเธอเองกับหลินเผิงเฟยได้
หลินเผิงเฟยเอ่ยเยาะหยัน “ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าคุณนายเจิ้งที่ไร้น้ำใจไร้คุณธรรมจะรักใคร่เอาใจใส่เพื่อนถึงขนาดที่ว่าบริษัทยังแลกได้”
เจิ้งหยวนไม่เอ่ยคำใด เพียงจ้องมองรอให้เขาพูดต่อ
หลินเผิงเฟยสบตากับเธอไม่กี่วินาที พลันหัวเราะออกมาดังลั่นฉันเขาค่อยๆ ดึงสัญญาออกจากมือเจิ้งหยวนและเอ่ย “วางใจได้ผมจะถอนฟ้องไม่ให้เพื่อนสนิทของคุณเข้าคุกเข้าตารางหรอก” เขาหยิบสัญญาไปก่อนหยุดชะงักครู่หนึ่ง ั์ตาเต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายและเหยียดหยาม เขากระตุกมุมปาก“ทำไมผมต้องให้หวาเล่อติดคุกด้วยเล่า ในเมื่อเธอเป็คนของผม”
รูม่านตาเจิ้งหยวนหดเล็กลง สีหน้าเปลี่ยนทันที
หลินเผิงเฟยเห็นแล้วลำพองใจยิ่งกว่าเดิม เขาเอ่ย “คุณนายเจิ้งคุณคงคิดไม่ถึงกระมังว่าเพื่อนผู้แสนดีจะทรยศคุณ”
“ไม่มีทาง!”
“หากไม่เชื่อคุณก็รอดูการเปลี่ยนแปลงของหุ้นบริษัทต่อได้เลยผมตกลงกับเธอไว้ว่าจะยกหุ้นให้เธอหนึ่งเปอร์เซ็นต์หลังงานสำเร็จ เหอะหนึ่งเปอร์เซ็น” หลินเผิงเฟยเลิกคิ้วอย่างหยามเหยียด สายตามีแต่แววดูถูก“คุณนายเจิ้ง มิตรภาพของคุณมีค่าเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง”
หน้าอกเจิ้งหยวนกระเพื่อมขึ้นลง จิตใจสับสนวุ่นวายคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าทำไมหวาเล่อถึงต้องหักหลังเธอด้วยยิ่งไปกว่านั้นทำไมถึงต้องเป็หวาเล่อทั้งที่เธอเป็คนมอบทุนการศึกษาให้เ้าตัวจนเรียนจบมหาวิทยาลัยเอง!เธอสามารถเข้าใจการทรยศของใครก็ได้ ยกเว้นหวาเล่อ! ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ในที่สุดเธอก็ดึงสติกลับมามองบุตรชายตรงหน้าอีกครั้งความเกลียดชังในแววตาเขาสมจริง เจิ้งหยวนพลันตระหนักขึ้นมาว่าหลินเผิงเฟยตั้งใจ… เขาตั้งใจเลือกหวาเล่อ ยุแยงตะแคงรั่วให้คนตีตัวออกห่างเธอ
แต่… ทำไมล่ะ? บุตรชายแท้ๆ ของเธอทำไมถึงเกลียดเธอได้ขนาดนี้?
“ทำไม? คุณถามว่าทำไมผมเกลียดคุณเหรอ? เหอะ!คุณนายเจิ้ง คุณไม่รู้จริงๆ หรือว่าเพราะอะไร?”
เจิ้งหยวนลมหายใจสะดุด ที่แท้เธอเผลอถามความสงสัยในใจออกมา
ดวงตาหลินเผิงเฟยแดงฉาน เส้นเืตรงคอปูดโปน เขาคำรามออกมาสุดเสียง“คุณนายเจิ้ง คุณจำย่าของผมได้ไหม? สิบแปดปีก่อนผมคุกเข่าอ้อนวอนขอให้คุณช่วยคุณย่า ทำไมคุณไม่ช่วยเธอ! ทั้งที่คุณร่ำรวยขนาดนั้น!ทั้งที่แค่ผ่าตัดคุณย่าก็รอดแล้วแท้ๆ”
เขาแทบจะะโอัดหน้าเธอ เจิ้งหยวนกระจ่างแจ้งเมื่อได้ยินแต่ดูไม่สำนึกเสียใจเลยสักนิดเดียว เธอะเิเสียงหัวเราะ “ทำไมฉันต้องช่วยด้วยเล่า?” เธอเชิดคอขึ้น จ้องมองในดวงตาเขาด้วยความโกรธ พลางเอ่ยย้อนถาม“หากมิใช่เพราะเธอ ฉันกับพ่อแกคงไม่หย่ากันและแกก็คงไม่ถูกเลี้ยงจนไม่รู้จักแม่คนนี้! ทั้งที่ก่อนฉันจากไปตอนนั้นแกยังกอดขาเรียกฉันว่าแม่เสียงอ้อนเสียงอ่อนอยู่เลยแต่แค่ไม่กี่ปีแกก็ไม่ยอมรับฉันแล้ว แกจำได้ไหม สมัยแกขึ้นมัธยมต้นฉันไปหาแกที่โรงเรียน แต่แกกลับถุยน้ำลายใส่หน้าฉัน ด่าว่าเป็ขยะทิ้งผัวทิ้งลูก!”
คำพูดนี้ไม่น่าฟังเป็อย่างยิ่งเธอจำสายตาที่บุตรชายมองตนตอนนั้นได้ขึ้นใจนั่นเป็เวลาเดียวกับที่เธอรู้ว่าลูกคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธออีกต่อไป!
2K
