อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

“เห็นแก่ที่พวกท่านยังมิได้ทำอะไรรุนแรง รีบถอยไปซะ…  แล้วข้าสัญญาว่าจะผ่านไปเฉยๆ ไม่ทำอะไรพวกท่าน ”  มู่เชียนเอ่ยด้วยท่าทางผ่อนคลาย 

แม้เมื่อครู่นางจะสามารถขวางปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูงไว้ได้  แต่ท่วงท่าที่เรียบง่ายนั้นดูธรรมดาเสียจนหลายคนรู้สึกว่าน่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น  อย่างไรเสียการที่ปราชญ์ยุทธ์ชั้นต้นผู้หนึ่งจะสามารถเอาชนะปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูงได้ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว  

‘ลู่อู่หมิง’ องค์หญิงแห่งแคว้นลู่ได้ยินประโยคนี้ของมู่เชียนก็พลันเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

“น่าขำสิ้นดี คนที่มาจากแคว้นชั้นล่างอย่างพวกเจ้ามีสิทธิอะไรเอ่ยคำสัญญานั้น ”  

นางเอ่ยเสียดสีพวกเขาด้วยน้ำเสียงเฉื่อยเนือย  ดวงตาคู่งามหลุบต่ำมิได้เหลือบมองพวกเขาเลยด้วยซ้ำ  นางเพียงก้มหน้าลงพิจารณาเล็บมือตนที่ถูกประดับไว้ด้วยผงทองคำอย่างงดงาม

มู่เชียนมองร่างที่กำลังเอนตัวนวยนาดบนเสลี่ยงสีทองอร่าม  แล้วก็อดนึกถึงพี่ชายของนาง  …. องค์รัชทายาทในร่างมนุษย์ทองคำผู้นั้นไม่ได้  

‘ดูท่ารสนิยมนี้คงสามารถถ่ายทอดได้ทางพันธุกรรม’

“รีบจัดการพวกมันเสีย  ข้ายังมีธุระอีกมาก” ลู่อู่หมิงออกคำสั่งอย่างไม่ใส่ใจ

“พะย่ะค่ะ !” ปราชญ์ยุทธ์กว่าสิบคนพุ่งร่างเข้าหากลุ่มของมู่เชียนทันที 

“เอาเช่นนั้นก็ได้”  มู่เชียนยกยิ้มรับการตัดสินใจของ ก่อนที่จะหลับตาลงอย่างสงบ

เห็นเด็กสาวหลับตาลงต่อหน้า คู่ต่อสู้ที่พุ่งเข้ามาต่างก็งุนงงไม่น้อย แต่กลับคิดไปว่านี่คือการแสดงความยอมจำนนของนางเท่านั้น บุรุษร่างใหญ่เงื้อดาบในมือคิดจะฟันลงมาที่ร่างเล็กเบื้องหน้าในฉับเดียวเป็นการเปิดฉากการต่อสู้

“เข็มผ่านฟ้า !” ดวงตากลมโตของเด็กสาวเปิดออกพร้อมกับประกายสีเงินวาบผ่าน ร่างของคนสิบกว่าคนตรงหน้าก็ทรุดตัวลง สลายกลายเป็นละอองสีฟ้าไปอย่างง่ายดาย

“อะไรกัน..  ?!”

ผู้ที่อยู่ด้านหลังนั้นย่อมมองไม่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาเห็นเพียงปราชญ์ยุทธ์สิบกว่าคนที่พุ่งไปด้านหน้าจู่ๆก็ร่างสลายออกไปจากหุบเขาแห่งนี้อย่างแปลกประหลาด

“เจ้าใช้วิชามารอะไร ?!”  ร่างบางขององค์หญิงผู้สูงศักดิ์ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนเสลี่ยงอย่างไม่รู้ตัว

ทว่ากลับไม่มีคำตอบกลับจากหญิงสาว นางเริ่มก้าวเดินเข้าหากลุ่มทหารแคว้นลู่อย่างเชื่องช้า  ยันต์ในร่างของพวกเขาถูกนางใช้สัมผัสพิเศษระบุตำแหน่งคร่าวๆได้แล้ว 

การค้นหายันต์ไม่กี่สิบแผ่นนี้  สำหรับนางที่บรรลุปราชญ์ยุทธ์แล้วถือว่าง่ายดายกว่าการค้นหาสมุนไพรต้นที่ดีสุดท่ามกลางกองสมุนไพรนับพันไม่รู้กี่เท่า

เคล็ดวิชาแสงศักดิ์สิทธิ์ของนางก็พัฒนาขึ้นมาก ในระยะสามสิบก้าว สามารถส่งเข็มออกมาได้นับพันเล่ม ขอแค่เป็นผู้ฝึกตนในระดับปราชญ์ยุทธ์ลงมานางก็สามารถส่งเข็มศักดิ์สิทธิ์เข้าไปทำลายยันต์ของพวกเขาได้ทั้งสิ้น

เห็นนางเดินเข้ามาใกล้ พวกเขาก็เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ในใจไม่คิดว่านางคือปราชญ์ยุทธ์ชั้นต้นที่สามารถจัดการได้ง่ายดายอีกแล้ว

“องค์หญิง สตรีนางนี้มีบางอย่างแปลกประหลาด พวกเราควร…”

“หุบปาก…!!  หากพวกเจ้าหลายสิบคนจัดการนางคนเดียวไม่ได้ หลังกลับแคว้นก็เตรียมตัวตายได้เลย”  ลู่อู่หมิงตะโกนสั่งเสียงเย็นเยียบจากเบื้องหลัง 

เหล่าทหารแคว้นลู่ไม่อาจขัดคำสั่ง  ปราชญ์ยุทธ์ชั้นต้นกว่ายี่สิบคนด้านหน้าสืบเท้าเข้าใกล้มู่เชียนอย่างระมัดระวัง  ชณะที่ปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูงทั้งหลายนั้นยืนคุ้มกันเสลี่ยงด้านหลังอย่างแน่นหนา นอกจากนี้พวกเขายังพร้อมใจกันสร้างเกราะวารีขึ้นปกคลุมหน่วยกล้าตายด้านหน้าเอาไว้อีกด้วย

มู่เชียนไม่ใส่ใจเกราะวารีแม้แต่น้อย เคล็ดวิชาแสงศักดิ์สิทธิ์นี้สามารถทะลุผ่านปราการทุกอย่างได้ นางก้าวเดินเข้าหากลุ่มคนด้านหน้าพร้อมกับสะบัดมือทีหนึ่ง ร่างยี่สิบกว่าร่างก็สลายไปเช่นกัน…  การส่งพวกเขาออกไปเช่นนี้ มิได้เปลืองแรงนางแม้แต่น้อย.. 

“องค์หญิง ถอยสักก้าวดีหรือไม่ ?”   ปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูงคนหนึ่งเอ่ยแนะนำ  เพียงแค่ให้พวกเขาผ่านทางไป ไม่นับเป็นความเสียหายเท่าใดนัก 

“แค่กำจัดปราชญ์ยุทธ์ชั้นต้นไม่กี่คนเท่านั้น พวกเจ้าตื่นเต้นอะไร ?” ลู่อู่หมิงยังคงจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างดื้อรั้น… 

การเลี้ยงดูของแคว้นลู่ส่งให้นางมีนิสัยดูแคลนผู้อื่น ทั้งยังมองตนเองเป็นผู้สูงส่งจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง   ในจำนวนห้าแคว้นของทวีปกลางมีเพียงแคว้นฉินเท่านั้นที่นางจะยอมหลีกทางให้  

หากวันนี้ต้องพ่ายให้กับแคว้นต้าหนาน ที่เปรียบดั่งแคว้นบริวารของตน นางยังจะมีหน้ากลับไปแคว้นลู่อีกหรือ ?

เหล่าปราชญ์ยุทธ์ชั้นสูงทั้งหมดมองออกว่ามู่เชียนนั้นมิใช่ธรรมดา  โชคยังดีที่สตรีนางนี้มิได้มีเจตนาฆ่าฟัน เพียงคิดทำลายยันต์ของพวกเขาเท่านั้น ระหว่างลงมือก็ไม่มีรังสีอำมหิตปรากฏแม้แต่น้อย..  หาไม่… บนพื้นทั่วบริเวณนี้คงปกคลุมไปด้วยโลหิตแดงฉานแล้ว  

เมื่ออีกฝ่ายคิดเมตตาพวกเขาก็ไม่อยากสู้กับนางอีก   ทว่าคำสั่งทหารกลับไม่อาจหลีกเลี่ยงได้  พวกเขายังคงถูกบีบบังคับให้ต้องออกไปสู้เพื่อองค์หญิงโง่เขลาและเย่อหยิ่งนางหนึ่ง ยิ่งคิดก็นึกชังลู่อู่หมิงผู้นี้มากขึ้น 

หลายวันมานี้ นอกจากคำสั่งให้พวกเขาขุดค้นรวบรวมหินปราณในถ้ำแล้ว หลังออกจากถ้ำทุกวันยังต้องถูกค้นตัวราวกับพวกเขาเป็นเพียงแรงงานชั้นต่ำที่ชอบลักเล็กขโมยน้อย  แม้แต่เพียงเศษเสี้ยวก็ไม่คิดแบ่งให้  

ส่วนตัวนางเองเล่า วันทั้งวันนอกจากเสพย์สุขจากการปรนนิบัติของเหล่ากำนัลพร้อมกับให้คนยกเสลี่ยงขึ้นเดินไปมาเพื่อตรวจตราแล้ว พวกเขาก็ไม่เคยเห็นนางทำสิ่งใดที่มีสาระสำคัญสักครั้ง สำหรับปราชญ์ยุทธ์ผู้มีเกียรติสูงส่ง การต้องมารับใช้นายเช่นนี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากเหลือเกิน

ที่สุดแล้วเหล่าปราชญ์ยุทธ์ทั้งหลายจึงหันมองหน้ากันแล้วตัดสินใจวิ่งเข้าหามู่เชียน เพื่อให้นางสงเคราะห์พวกเขาให้หลุดพ้นจากภารกิจอันบัดซบนี้โดยเร็ว

มู่เชียนเห็นกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามา  แม้เงื้ออาวุธมาแต่ไกลแต่กลับไม่มีรังสีฆ่าฟันแม้แต่น้อย บนใบหน้ายี่สิบกว่าดวงนั้น มีเพียงความเบื่อหน่ายปะปนความละอายใจก็รู้ดีถึงความต้องการของพวกเขา  เด็กสาวเผยยิ้มสดใสให้พวกเขาครั้งหนึ่งแทนคำมั่น…. แน่นอนว่านางย่อมไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง

เข็มขนาดเล็กกว่าปกติเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนร่างคนกว่ายี่สิบคน ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกเจ็บแปลบก่อนที่ร่างของพวกเขาจะสลายออกไปจากหุบเขานั้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีและซาบซึ้งใจ

“ศิษย์น้องของเจ้าคนนี้ร้ายกาจมาก”  หนานจื่อชิ่งก้มลงเอ่ยกับร่างงดงามด้านข้าง

“แน่นอนสิ ข้าสอนนางมากับมือ !! ” อิงอู่หลานไม่ได้หันไปหาเขา แต่กลับจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยภาคภูมิใจ  

“อ้อ.. มิน่าเล่า….” เสียงทุ้มเอ่ยต่อกลั้วหัวเราะ  

อิงอู่หลานยิ้มรับวาจาแฝงเลศนัยครั้งนี้อย่างยินดี  หากไม่ใช่ถูกนางทุบตีอยู่ทุกวัน  เด็กสาวเฉื่อยเนือยคนหนึ่งจะสามารถเปลี่ยนเป็นยอดฝีมือที่ทั้งคล่องแคล่วรวดเร็ว และเด็ดขาดเยี่ยงนี้ได้หรือ  

แน่นอนว่าการฝึกฝนอย่างหนักตลอดเวลาของมู่เชียนนั้น ศิษย์พี่ผู้เข้มงวดมิได้เอ่ยถึง

ลู่อู่หมิงยามนี้รอบข้างเหลือเพียงนางกำนัลแปดคนพลันรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาเล็กน้อย  ทว่าดวงตาเย่อหยิ่งยังคงมองไปที่มู่เชียนอย่างไม่เกรงกลัว  เสียงเอ่ยสอบถามคาดคั้นราวกับกำลังเอ่ยวาจากับผู้ใต้บังคับบัญชาของตน

“เจ้าเป็นใคร…​ ?” 

‘เพิ่งคิดสอบถามยามนี้ไม่สายไปหน่อยหรือ ?’  แม้มู่เชียนจะนึกขบขันอยู่ในใจ ทว่าเสียงใสยังคงตอบออกไปตามตรง

“ข้า..มู่เชียน แคว้นต้าหนาน” เทียบกับการให้นางกระเด็นออกไปแล้วไล่อาละวาดกับผู้อื่นไปทั่ว  สู้บอกไปเลยดีกว่า  นางจะได้รู้ว่าวันนี้ตนพ่ายแพ้ในมือของผู้ใด

ลู่อู่หลานหรี่ตางดงามมองหญิงสาวหน้าตาธรรมดาตรงหน้าอย่างทบทวนความจำ ครู่หนึ่งก็จำได้ ใบหน้างามยามนี้เต็มไปด้วยความดูแคลนและเย่อหยิ่ง

“ข้าเคยได้ยินพี่ชายพูดถึงเจ้า  ก็แค่เชลยที่พวกข้าให้มาคอยดูแลภูติพฤกษา  เป็นบ่าวกล้าท้าทายนายเช่นนี้ ไม่กลัวข้าประหารเจ้าหรือ ?”

“นางเป็นชาวแคว้นต้าหนาน ไม่รบกวนองค์หญิงเป็นธุระแล้ว”  หนานจื่อชิ่งเอ่ยขัดขึ้น 

สำหรับผู้มีฝีมือเก่งกาจ ทั้งยังมีพระคุณกับเขา  ราชวงศ์ต้าหนานย่อมไม่ยินดีให้นางไปรับใช้แคว้นอื่นอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องเกิดสงครามจริงเขาก็ยินดีรับไว้

“หนานจื่อชิ่ง ?  เฮอะ…  ผีอายุสั้นอย่างเจ้าเอาตัวเองให้รอดก่อนเถิด”  

องค์หญิงแห่งแคว้นลู่เหลือบมององค์ชายใหญ่แห่งต้าหนานอย่างดูถูก แน่นอนว่านางรู้จักเขา … เรื่องที่เขาถูกลอบสังหารคนของนางได้ข่าวมานานแล้ว ทั้งยังแอบร่วมมือด้วยไม่น้อย 

“เป็นเพียงองค์ชายของแคว้นระดับล่าง ถึงกับกล้าเอ่ยวาจาต่อต้านองค์หญิงของข้าช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง !!” 

นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยปากต่อว่าพลางหันมององค์หญิงของตน เห็นทรงมีรอยยิ้มพอพระทัยก็รู้สึกได้ว่าตนกล่าวถูกต้องแล้ว

“ต้าหนานของพวกเจ้าแต่ไรมาก็เป็นเพียงแคว้นบริวารของแคว้นลู่ บ่าวคิดล่วงเกินนายเช่นนี้ไม่กลัวกลับไปจะถูกพวกเราเอาคืนก็ลองดู” 

นางกำนัลปากเก่งอีกคนเอ่ยขึ้น พวกนางก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากนายของตน แต่ไรมาไม่เคยคิดว่าต้าหนานจะกล้าล่วงเกินแคว้นลู่จริงๆ….  

ลู่อู่หมิงพลันเชิดหน้าขึ้นอีกเล็กน้อย…​ควรรู้ว่าแม้แต่องค์รัชทายาทของพวกเขายังมีหน้าที่เพียงถือรองเท้าเดินตามพี่ชายของนางด้วยซ้ำ !

มู่เชียนเหลือบมองการโต้แย้งครั้งนี้ แล้วส่ายหน้าครั้งหนึ่งอย่างอ่อนใจ … มือบางยื่นออกด้านหน้าคิดจะทำลายยันต์ในร่างองค์หญิงและนางกำนัลพูดมากฝูงนี้ให้จบสิ้นเสียที ….เห็นมือข้างนั้นยกสูงขึ้น  ดวงตาของเหล่านางกำนัลก็พลันหดเกร็ง 

หรือว่าสตรีนางนี้จะไม่กลัวแคว้นลู่จริงๆ….. 

องค์หญิงลู่อู่หมิงเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ร่างในฉลองพระองค์หรูหราถอยไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะตวาดเสียงแหลมสูงออกมาดังลั่น

“หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า…​ข้าจะให้เสด็จพี่สั่งประหารพวกเจ้าทั้งตระกูล !!”

ดวงตาเฉื่อยเนือยของมู่เชียนพลันลุกวาบด้วยความโกรธ..​ มีคนคิดแตะต้องครอบครัวของนางอีกแล้ว !!

มือบางสั่นไหวแวบหนึ่งก่อนจะหยุดลง จุดประกายแห่งความมั่นใจให้กับองค์หญิงลู่อู่หมิงอีกครั้ง ทว่าขณะที่ใบหน้างามจะคลี่ยิ้มเยาะเย้ย มือของมู่เชียนพลันสะบัดวูบ !!

องค์หญิงแห่งแคว้นลู่รีบหลับตาลง ทั่วร่างเกร็งแน่นเพื่อรอรับความเจ็บปวด …..

ทว่าครู่ใหญ่ความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับไม่เกิดขึ้น  ลู่อู่หมิงลืมตาขึ้นช้าๆ พบเพียงรอยยิ้มเยาะของมู่เชียนที่อยู่เบื้องหน้า  นางกำนัลแปดคนข้างกายของนางล้วนจากไปจนหมดสิ้นแล้ว

“ในเมื่อองค์หญิงเอ่ยเช่นนี้  หม่อมฉันไหนเลยจะกล้าล่วงเกิน  ขอทูลลาเพคะ..” เอ่ยจบนางก็หันมาพยักหน้ายิ้มกับพรรคพวกแล้วเดินจากไป  ทิ้งให้ลู่อู่หมิงนั่งงุนงงกับสถานการณ์เบื้องหน้าอีกครู่ใหญ่

‘ตกลง…นางกลัวแคว้นลู่ของข้าจริงหรือ ?’   

ในป่าวังเวง… รอบด้านมีเพียงเสลี่ยงทองคำและสตรีงดงามในฉลองพระองค์เต็มยศนั่งอยู่อย่างเดียวดาย

“ฮ่าฮ่า… วิธีนี้ของเจ้าดียิ่งนัก”  อิงอู่หลานเดินอยู่ข้างกายมู่เชียนพลางหัวเราะอย่างสนุกสนาน

“อย่างไรหรือเจ้าคะ ?”  เสี่ยวจือจือยังคงงุนงง 

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูจึงไม่ระเบิดร่างหญิงหยาบคายนั่นให้แหลกเละไปเสีย ไม่เพียงไม่ฆ่ากลับปล่อยไปง่ายๆ

“ให้องค์หญิงเอาแต่ใจผู้หนึ่งอยู่ในป่าโดยไม่มีแม้แต่นางกำนัลคอยดูแล เจ้าว่าน่าสนุกหรือไม่เล่า ?”  อิงอู่หลานเอ่ย

“อ้อ.. อย่างนี้นี่เอง” เสี่ยวจือจือดวงตาเป็นประกาย  ดูก็รู้ว่านางรักสำอางค์นัก ไม่มีคนรับใช้ต้องทำทุกอย่างด้วยตนเอง ถือเป็นบทเรียนที่ไม่เลวจริงๆ 

หนานจื่อชิ่งมองหญิงสาวไร้เดียงสาสองคนนี้ด้วยดวงตาอ่อนใจ

“ทิ้งสตรีระดับชั้นนักยุทธ์ผู้หนึ่งให้อยู่ในเทือกเขาหู่ลี่ตามลำพัง..​​ นี่สิถึงจะเป็นบทลงโทษที่แท้จริง ?” หนานจื่อชิ่งเอ่ย พลางมองมู่เชียนด้วยสายตาสอบถาม

ในเทือกเขาหู่ลี่แห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรดุร้าย  ระดับยอดอสูรขึ้นไปทั้งสิ้น ต่อให้มียันต์คอยปกป้องอย่างไรก็ต้องบาดเจ็บทุลักทุเลอยู่นาน ..​ จะทำลายยันต์ตนเองก็ไม่ได้ 

หากโชคร้ายบังเอิญไปเจอเข้ากับยอดยุทธ์หรือปราชญ์ยุทธ์บ้ากามสักคน นั่นย่อมน่ากลัวยิ่งกว่าแล้ว…

“เจ้าคิดเช่นนี้สินะ…..​? ” หนานจื่อชิ่งเอ่ยถาม ทว่ากลับเห็นเด็กสาวส่ายหน้า บนใบหน้าเล็กปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่หรอก… ทิ้งนางไว้ตามมีตามเกิด ก็เพียงแค่นึกสนุกเท่านั้น ส่วนบทลงโทษที่แท้จริง.. อยู่ด้านหน้าต่างหาก”