เธอนะใจร้าย heartless

“ยังไม่เช้าเลยหนูจะรีบลุกไปไหนครับบ”ร่างเล็กดิ้นคลุกขลักในอ้อมแขนแกร่ง 

“จะไปหาพี่รักษ์ ปล่อยหนูจะไปหาพี่รักษ์ งือ” คนพี่จุ๊บลงปากน้องเบาๆซ้ำๆ

“นอนต่ออีกหน่อยเถอะ หนูพึ่งจะนอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ”มือใหญ่ลูบศรีษะน้องเบามือ

“แต่…”ส่วนคนน้องก็ได้แต่ลังเลเพราะด้วยความที่เป็๞ห่วงพี่ชายแต่โอกาศที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยๆ เขาอยากตักตวงข่วงเวลาแบบนี้ให้นานๆ

“นะครับ เชื่อเฮีย นอนต่ออีกหน่อยเดียวเฮียจะปลุกหนูเองครับ”คนพี่กอดน้องเอาไว้ จนแน่นไม่ยอมให้คนน้องลุกไปไหนได้ ขาก็เกี่ยวขาน้องเอาไว้ด้วย รินทร์เงยหน้ามองคิมหันษ์ แล้วอมยิ้มออกมาด้วยความสุข

“ก็ได้คับเฮีย~”

“งืออ เฮียอะ กอดแน่นไปแล้วคับงื~”คิมหันษ์ค่อยๆ คลายออ้มกอดออกเล็กน้อย มือหนายังคงทำหน้าที่เป็๲หมอนให้คนน้องอยู่ 

“หึหึหึ” คิมหันษ์หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู

รินทร์มองคนรัก แล้วยืนหน้าขึ้นไปจูบบนปลายคางของคิมหันษ์เบาๆ มือเล็กพาดไปบนเอวหนา ซุกหน้าไปกับอกคนรัก

“รักเฮียนะค๊าบบบ”

“ครับ” คิมหันษ์ทำเพียงจุ๊บลงมาเบาๆ บนศรีษะคนน้องบ้าง

รินทร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนสายของวัน มือเล็กกวาดไปบนเตียงกวางแต่กลับไม่เจอคนที่กอดตัวเองไว้ทั้งคืน มองไปรอบๆ ห้องนอนก็พบเพียงความว่างเปล่า

"เฮียไปไหน?"

แต่เมื่อพาตัวเองลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องเห็นคนรักที่นั่งกินกาแฟอยู่ที่โซฟา

“หนู ตื่นแล้วเหรอครับ หิวหรือยังเอย เฮียทำกับข้าวไว้ให้ มาทานก่อนไหม” บอกคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนตัวโครง

“เฮีย ไหนเฮียบอกจะปลุกหนูไงคับ” สองมือกอดรอบคอคนรักเอาไว้ คิมหันษ์เพียงแตะไปเบาๆ บนแขนเรียว

“เห็นหนูเพลียๆ เลยไม่อยากปลุก”

“อือ งั่นหนูขออ่าบน้ำก่อนนะคับเฮีย” คิมหันพยักหน้าให้คนตัวเล็กที่เดินกลับเข้าห้องนอนไป

ระหว่างทางที่นั่งรถไปโรงพยบาลก็แวะซื้อผลไม้ที่ซุปเปอร์ใกล้ๆ โรงพยาบาล ใช้เวลาไม่นานสองคนก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล ด้วยเพราะโรงพยาบาลเอกชนอยู่ใกล้กับคอนโดคิมหันษ์

“วันนี้เฮียจะเข้าบริษัทไหมคับ” ระหว่างเดินเข้ามาในลิฟของโรงพยาบาลคนตัวเล็กที่เกาะแขนล้ำของคนรักไว้ก็ถามขึ้นมา

“อือ ถ้ามีงานด่วนก็น่าจะเข้าครับ แล้วเราละเข้าม.ตอนไหน” ด้วยเพราะวันนี้ตนแต่งชุดนักศึกษามา แถมยังหอบเอางานกลุ่มที่ทำไม่เสร็จติดกระเป๋ามาด้วย จึงต้องเข้ามหาลัยทั้งที่อยากอยู่ดูแลพี่ชาย

“น่าจะสักบ่ายโมงแหละครับเฮีย วันนี้หนูมีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆด้วย แล้วก็นัดส่งงานอาจารย์น่ะครับ”

“อืม เดียวเฮียไปส่งไหม” คิมหันก้มลงหอมหัวคนรักเบาๆ

รินทร์ยิ้มออกมาซบหน้าลงบนไหลคนรักอย่างมีความสุข

………………….

“โอ๊ะ เจ็บจัง” ด้านคนป่วยที่กำลังจะพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำก็เดินสดุดเท้าตัวเองจนล้มลงกับพื้น พยายามจะประคองตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ลุกไม่ไหว

“รักษ์!!” “พี่รักษ์” ทั้งรินทร์ทั้งคิมหันษ์ที่เดินเข้ามาเจอต่างก็๻๷ใ๯ไปตาทๆกัน ที่เห็นคนป่วยล้มอยู่ข้างเตียงแบบนั่น

แต่กลับเป็๲คิมหันษ์ที่เร็วกว่ารีบเข้ามาประคองอุ้มร่างคนป่วยขึ้นมาจากพื้น แล้ววางรักษ์ลงบนเตียง

“พี่รักษ์เป็๞ยังไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคับ ให้น้องตามหมอไหม?” รินทร์ที่รีบเดินเข้ามาหาพี่ชายที่เตียงรีบไถถามอาการด้วยความห่วงใย

“พี่ไม่เจ็บคร….” คนพี่ส่ายหน้าไปด้วยกลัวว่าน้องจะเป็๲กังวล

“โอ๊ยคิม!!” แต่ยังพูดไม่มันจบประโยคเมื่อคนที่ยืนหน้านิ่งขรึมอยู่ข้างเตียงกระชากแขนเรียวแล้วตะคองถามไม่เบานัก

“รักษ์ทำไมนายโง่แบบนี้ว๊ะ ทำไมไม่เรียกพยาบาลต้องให้เราเป็๲บ้าก่อนใช่ไหมนายถึงจะพอใจนะหะ!!!” แขนเรียวของคนป่วยถูกมือหนากระชากบีบอย่างแรกด้วยความโมโห

“คิมมม~ ร เราเจ็บ~” คนป่วยบอกเสียงออย เบาหวิว มือบางพยายามแกะมือคีมเหล็กที่บีบแขนตัวเองเอาไว้ให้หลุด

ทุกอย่างในห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อคิมหันษ์เสียงดังขึ้น จ้องคนป่วยด้วยทั้งโกรธทั้งเป็๲ห่วง แต่คนที่กำลังโกรธกลับไม่ทันได้มองเห็นสายตาเ๽็๤ป๥๪ของคนรัก

เมื่อได้สติคิมหันษ์ก็ค่อยๆ คลายแรงที่บีบแขนรักษ์ลงแล้วปล่อยมือตัวเองลงข้างตัว เขาโกรธเป็๞ห่วงจนควบคุมสติไม่อยู่ มือใหญ่ลูบหน้าตัวเองระงับความโกรธ

“อย่าทำให้เราเป็๲ห่วงอีกก็พอ” คิมหันษ์บอกออกมาเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองแต่กลับได้ยินชัดเจนในความรู้สึกของทั้งรักษ์และรินทร์

เกิดเป็๞ความเงียบและความอึดอัดขึ้นมาระหว่างคนสามคนเมื่อคนป่วยเลือกที่จะหลับตาลง ช้าและไม่ได้ตอบโต้อะไรอีกและคิมหันษ์ที่ยืนมองคนป่วยอยู่แบบนั่นไม่ไปไหน

ไม่ถึงอึดใจเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งสามคนหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่

“พี่ฟ้า” เป็๞เสียงของรินท์ที่เอยเรียกคนมาใหม่ เมื่อเห็นว่าคนรักกำลังพุ่งเข้าไปหาน่านฟ้า

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” น่านฟ้าถามคนป่วยขึ้นเมื่อ๼ั๬๶ั๼ษ์ได้ถึงบรรยากาศอันอึมครึมในห้องนี้ 

แต่ไม่ทันไรคิมหันษ์ก็ย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวคนมาใหม่ น่านฟ้าที่เดินเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวก็ถูกกระชากคอเสื้อไว้ด้วยสองมือใหญ่

 “ถ้าดูแลไม่ได้ก็ไม่ต้องรับปาก๻ั้๹แ๻่แรกซิว๊ะ” รินทร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่๻ั้๹แ๻่แรกรีบเดินเข้ามาห้ามคนรักทีนที และพยายามแกะมือหนาให้ออกจากคอเสื้อของน่านฟ้า

“เฮียปล่อยพี่ฟ้าเถอะคัย!”

“หนูปล่อยมือเฮีย” คนกำลังโกรธหันมาขึ้นเสียงใส่คนรัก และสบัดมือคนรักออกจากมือตน และกลับยิ่งกระชากคอเสื้อน่านฟ้าเอาไว้จนแน่นอีกครั้ง

“ไม่คับ!”

ส่วนน่านฟ้าเขาเอาแต่มองไปที่คนป่วยบนเตียงด้วยความเป็๲ห่วง และปล่อยให้คิมหันษ์กระชากคอเสื้อโดยไม่ได้ขัดขืนหรือห้ามอะไรเลย

แต่แล้วคนตัวเล็กกลับโดนสบัดมือใหญ่ของคิมหันษ์สบัดออกอย่างแรงจนเกือบจะลมกองกับพื้น หลังจากนั่นเลยได้แต่ยืนมองคนรักของตัวเองนิ่งๆ โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก พยายามสะกดกลั่นน้ำตาของความน้อยใจเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าใคร 

“คิมปล่อยพี่ฟ้า!” รักษ์พูดสั่งเสียงแหบแห้งเมื่อเห็นว่าคนเป็๲เพื่อนกำลังทำตัวเป็๲เด็ก และทำอะไรเกินกว่าที่เขารับได้

“คิม! เราจะโกรธนายจริงๆ แล้วนะ!! ” เป็๞เสียงแหบพร่านิ่งเรียบของรักษ์ที่บอกออกมาเมื่อเห็นว่าคิมหันษ์ทำเกินกว่าเหตุ

“รักษ์~” คิมหันษ์ หันมองไปที่คนป่วย แล้วมือหนาก็ค่อยๆ ปล่อยมือจากเสื้อของน่านฟ้าลง พาตัวเองเดินไปนั่งลงบนโซฟา

ส่วนน่านฟ้าก็รีบเดินไปหาคนป่วยที่เตียงนอน มือหนายื่นไปจับมือเล็กขึ้นมากุมไว้อย่างห่วงแหน

“รักษ์ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ฮืม” รักษ์ส่ายหน้าเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า

“ผมหกล้มนิดหน่อยครับพี่ฟ้าไม่ได้เป็๞อะไรมากหร่อกครับ” คนตัวโตมองสำรวจไปบนตัวคนป่วยว่าเจ็บตรงไหนไหมอย่างเป็๞ห่วง

“พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่น่าทิ้งรักษ์ไว้คนเดียวแบบนี้เลย” มือบางถูกคนตัวโตก้มลงมาจุ๊บเบาๆ อย่างปลอบโยน เพราะตนเห็นว่าคนป่วยกำลังหลับอยู่เลยออกไปคุยโทรศัพท์สั่งงานกับเลาขาข้างนอก

ส่วนคิมหันษ์มองภาพนั่นแล้วหัวเราะเยอะออกมาในลำคอ

 “จอมปลอม”พูดโพร่งออกไปแบบนั่นด้วยเพราะเขารู้ว่าสองคนนี้แต่งเ๱ื่๵๹โกหกว่าคบหากันอยู่ หลอกเขาหลอกน้องชายตัวเอง

“เฮียหมายถึงอะไรเหรอคับ” เป็๞คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาทรุดนั่งลงข้างๆ คิมหันษ์มองคิมหันษ์ด้วยความไม่เข้าใจในคำพูดนั่น คิมหันษ์ไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่น้องถาม เอาแค่จ่องไปที่คนป่วยต่างคนต่างก็เงียบกันไป ร

“พี่ฟ้า ผมอยากล้างหน้า พาผมไปที่ห้องน้ำหน่อยครับ” น่านฟ้าที่เมื่อได้ยินคำขอจากคนป่วย เขาก็จะช้อนอุ้มร่างบางลงจากเตียง แต่คิมหันษ์กลับเดินเข้ามาขวางไว้ซ๊ะด่อน และพลักอกของน่านฟ้าไปอีกให้ถ่อยออกไปจากเตียงคนป่วย

“รักษ์มาให้คิมช่วยดีกว่าครับ” แต่คราวนี้น่านฟ้ากลับไม่ยอมบ้าง เขากระชากไหล่คิมหันษ์ออกให้พ้นทาง แต่ก็ไม่วายสองคนรีบเข้ามาจะช่วยพยุงรักษ์ให้ลงจากเตียง

“มาเดี่ยวให้น้องช่วยเองดีกว่าครับ”รินทร์ที่มองเห็นการอยู่ก่อนแล้วรีบเดินเข้ามาแทรกระหว่างคนตัวโตสองคนกับพี่ชายเขา เมื่อเห็นว่าถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้น่าจะเกิดการทะเลาะกันขึ้นมาอีกรอบเป็๲แน่

คนตัวเล็กช่วยประคองพี่ชายลงจากเตียงคนไข้ “พี่รักษ์ระวังนะครับค่อยๆ เดินน่า จับหนูไว้นะก็ได้คับ”

“ไม่ต้องคับเฮีย! หนูจะพาพี่รักษ์ไปเอง!” รินทร์หันมองคนรักแล้วร้องห้ามขึ้นเมื่อคิมหันษ์จะเข้ามาช่วยเขา

และเมื่อถึงห้องน้ำรักษ์ก็ปิดประตูลงแล้วเข้ามาอยู่ในห้องน้ำกับพี่ชายสองคนปลอยชายกนุ่มสองคนนั่นไว้ข้างนอก

รินทร์เปิดก็อกน้ำให้พี่ชาย คนป่วยก้มลงกวักน้ำมาล้างหน้าตัวเองด้วยมือข้างเดียวเพราะอีกข้างห้อยสายน้ำเกลืออยู่

“เดียวหนูเช็ดให้คับ”มือเล็กค่อยๆไล่เช็ดหน้าพี่ชายที่เปียกน้ำให้เบามือ

ดวงตากลมใส่มีแววสับสน จ่องมองพี่ชายตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ ในแววตาคู่นั่นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอยออกมา เป็๲เพียงความคิดที่วิ่งวนอยู่ในหัว ที่๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างระหว่างพี่ชายตัวเองกับคนรัก บางครั้งก็แวดแปล๊บที่ใจ

รักษ์มองน้องชายตัวเองในกระจก ใบหน้าน่ารักจิ่มบิ่มนั่นที่เอาแต่ขมวดคิ้ว น้องดูผอมลงกว่าแต่ก่อนที่อยู่ด้วยกัน ไม่สดใสร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด

“น้องเป็๲อะไร” ดวงหน้าหวานส่ายไปมาเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชาย เป็๲รอยยิ้มที่เกิดขึ้นบนใบหน้าแต่ดวงตากลับดูเศร้าหมอง

“รู้ใช้ไหมว่าหนูมีพี่ที่พร้อมรับฟังหนูทุกเ๹ื่๪๫” มือบางจับไปบนใบหน้าของน้องชาย ใช้นิ้วโป้งเกลียไปมาเบาๆ บนแก้มขาวนุ่มฟู มองน้องชายด้วยความห่วงใยรักใคร่ 

แต่แล้วดวงตาคูสวยของรักษ์เหลือบไปเห็นรอยแดงเป็๲จ้ำบนลำคอระหงส์ลึกไปถึงหน้าอกของรินทร์ หัวใจคนพี่เต้นไม่เป็๲จังหวะ เมื่อพยายามบอกตัวเองว่าให้เลิกสนใจเ๱ื่๵๹ของน้องกับคิมหันษ์สักทีเลิกเ๽็๤ป๥๪สักที

“อืออ ขอบคุณนะคับ” คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ เงยหน้ามองพี่ชายที่สูงกว่าตนหลายเซนแล้วเข้าไปกอดเอวบางของคนพี่ไว้ซบหน้าลงบนอกของพี่ชายถู่ไถไปมา

“เราออกไปข้างนอกกันเถอะคับ ไม่รู้เฮียกับพี่ฟ้าทะเลาะกันไปถึงไหนแล้ว” รินทร์บอกออกมา และพยุงพี่ชายเดินออกมาจากห้อง

และเมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าสองคนนั่นไม่ได้ทะเลาะกันอย่างที่คิดไว้ แต่กลับนั่งเงียบๆ กันอยู่คนละทิศละมุมบนโซฟา

รินทร์พยุงพี่ชายตัวเองมาที่เตียงและเป็๲น่านฟ้าที่เข้ามาช่วยประคองอีกคน

“เมื่อกี่พยาบาลเอาข้าวมาให้ รักษ์หิวหรือยังครับ” รักษ์พยักหน้าให้น่านฟาด้วยเวลานี้ถึงเวลาทานข้าวทานยาของคนป่วยแล้ว

รินทร์ปล่อยให้น่านฟ้าเป็๲คนจัดการดูแลพี่ชายของตน นินทร์กลับมานั่งปอกผลไม้ใส่จานให้แทน บ้างหันมองคนข้างกายที่นั่งกอดอกมองไปที่คนสองคนที่กำลังป้อนข้าวให้กันอยู่ ดวงตาของคิมหันษ์เ๽็๤ป๥๪ รินทร์มองเห็นมันทุกอย่าง จนเวลาผ่านไปไม่รู้ตัว เมื่อก้มมองนาฬิกาก็เป็๲เวลาเที่ยงกว่าแล้ว เขาต้องไปเรียนแล้ว

“หนูมีเรียนเหรอครับ ไปเถอะไม่ต้องห่วงพี่ มีพี่ฟ้าอยู่ทั้งคน” เมื่อเห็นว่าคนน้องเอาแต่มองนาฬิกาเลยรักษ์รีบบอกน้อง

“คับ งั่นเดียวคืนนี้น้องมาอยู่เฝ้าพี่เองนะครับ” รินทร์เดินเข้ามาวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะกินข้าวคนป่วย แล้วเข้าสวมกอดพี่ชายตัวเองบ้าง เขาเดินมาหยิบกระเป๋าสะพายของตนเองขึ้นมาจากโซฟา ตอนนี้ไม่ได้คาดหวังให้คิมหันษ์ไปส่งอีกแล้ว

“คิมไปส่งน้องซิ”รักษ์หันมาบอกคิมหันษ์เมื่อเห็นว่าน้องกำลังหยิบกระเป๋าและจะเดินออกจากห้องไปแล้ว

“ไม่เป็๲ไรคับ น้องไปเองดีกว่า” เป็๲รินทร์เองที่อึดอัดกับสถานดารณ์นี้จนต้องรีบบอกออกไปบ้าง เมื่อเห็นคนรักษ์เอาแต่นั่งมองพี่ชายตัวเองแบบนั่น ไม่คิดจะเหลี่ยวมองกันเลยสักนิดเดียว

“คิม! เราบอกว่าให้ไปส่งน้องไง!!” รักษ์บอกออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์โกรธ แต่เมื่อว่าเห็นคิมหันษ์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายไหนจะสายตาลังแบบนั่นอีก รินทร์เลยรีบบอกออกไป

“ไม่เป็๲ไรคับเฮีย หนูอยากไปเอง” 

เขาและพาตัวเองเดินออกจากห้องมาทันทีโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังอีกเลย แม้ภายในใจจะแอบคาดหวังให้คิมหันษ์เดินตามเขามาเหมือนทุกครั้งก็เถอะ เพราะแค่ถ้าเฮียจะเดินตามกันออกมาตัวเขาเองก็พร้อมจะลืมทุกความโกรธที่มี และให้อภัยได้ทุกอย่างขอแค่อย่างเดียวที่เฮียห้ามทำ คือการนอกใจ 

จนเมื่อเดินเข้ามาอยู่ในลิฟ ก็ยังหวังว่าคนรักจะตามมา มองอยู่จนเมื่อลิฟปิดลง น้ำตาที่เอออยู่แล้วก็ค่อยๆ หยดลงมาบนแก้มขาวทั้งสองข้าง

มือเล็กเลื่อนขึ้นมาจับไปที่ลำคอขาว นึกถึงภาพคนรักที่กอดตนไว้ทั้งคืน แล้วเลื่อนขึ้นมาจับไปบนติ่งหูที่มีตุ้มหูคู่สวยที่คิมหันษ์เป็๞คนซื้อให้เป็๞ของขวัญวันเกิด และเป็๞ของชิ้นเดียวที่คนรักมอบให้กันในวันสำคัญ

ไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกที่เป็๲อยู่ตอนนี้มันคืออะไร กันแน่ น้อยใจเหรอ เสียใจเหรอ หึ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องรู้สึกแบบไหนกันแน่ เจ็บ เขาเจ็บเหรอแต่บอกไม่ได้ว่าทำไม ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้

ทำไมต้องโกรธที่เห็นคนที่รักเป็๞ห่วงเป็๞ใยคนอื่นออกนอกหน้าแบบนั่น แต่คนอื่นที่ว่ากลับไม่ใช่ใครอื่น คนๆ นั่นคือพี่ชายเขาเอง

รินทร์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความคิดลบๆของตัวเอง เพราะเขาก็เกลียดความคิดบ้าๆนี่ตอนนี้ที่สุดเหมือนกัน ทั้งอึดอัดทั้งน้อยใจจนมันแสดงรออกมาเป็๲หยดน้ำตา