(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 112:ศิษย์พ่อมดระดับสาม

เฮรัค ไม่รอช้าเขารีบหย่อนหัวใจยักษ์หินลงในหม้อปรุงยาที่กำลังเดือดระอุเปลวไฟสีส้มที่ลุกโชนอยู่ใต้หม้อยังคงถูกควบคุมให้เผาไหม้อย่างสม่ำเสมอ

ทันทีที่ก้อนเนื้อขนาดใหญ่สัมผัสของเหลวมันก็เริ่มดูดซึมสารละลายเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ระดับน้ำในหม้อลดฮวบลงจนน่าตกใจ

หัวใจยักษ์หินที่เคยสีแดงฉานค่อยๆปรากฏรอยแต้มสีเขียวกระจายไปทั่วผิว พร้อมๆกับที่ขนาดของมันเริ่มหดเล็กลงตามจังหวะการเต้น

ทุกครั้งที่มันกระตุกสารละลายในหม้อจะหายเข้าไปในเนื้อเยื่อจนในที่สุดก็เหือดแห้งสนิทจากหัวใจขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลบัดนี้มันเหลือเพียงก้อนเนื้อสีเขียวขนาดเท่าไข่ไก่ที่ยังคงเต้นไม่หยุด

กระบวนการปรุงยาอรุณสนธยาและสนธยา ก้าวเข้าสู่ช่วงสำคัญเฮรัคหยิบกริชคมกริบกรีดปลายนิ้วตนเอง เลือดสดๆ หยดลงบนก้อนเนื้อสีเขียวเสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมควันสีแดงพวยพุ่งไม่นานก้อนเนื้อนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงสดเข้มข้น

เฮรัคสูดหายใจลึกรวบรวมความกล้าเขาคว้าก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ นั้นขึ้นมาแล้วยัดเข้าปากกัดอย่างแรงรสชาติเหม็นคาวรุนแรงแทรกซึมไปทั่วลิ้นและลำคอ

เขาข่มใจกลืนมันลงไปทั้งชิ้นฤทธิ์ยาเริ่มเผาไหม้หลอดอาหารและกระเพาะราวกับเขากลืนถ่านร้อนๆ เข้าไป

“ตรวจพบความเสียหายของร่างกาย8%... แนะนำให้ดำเนินการรักษาทันที”

เชนหลาน ส่งสัญญาณเตือนผ่านระบบ ชิปพันธุกรรม

“ความเสียหายพุ่งขึ้นสู่ 21%!ร่างกายอยู่ในภาวะวิกฤต”

เฮรัคเมินเฉยต่อความเจ็บปวดที่เจียนตายเขาเริ่มชักนำ พลังเวทมนต์ มืดรอบตัวให้หมุนวนเข้าสู่ร่างพายุอนุภาคพลังงานเริ่มฉีกกระชากผิวหนัง ทิ่มแทงลึกเข้าไปในทุกอณูเนื้อ

ทันใดนั้นสติของเขาก็พร่าเลือน...เขากลับไปยืนอยู่ท่ามกลางตึกสูงเสียดฟ้าเสียงแตรรถยนต์และสัญญาณไฟจราจรที่คุ้นเคยในชาติภพก่อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

"นั่นที่ทำงานเก่าของข้านี่..."

เขาใจสั่นวูบหนึ่งแต่ด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่ง เฮรัคสะบัดศีรษะไล่ภาพหลอนนั้นออกไป

"ไม่... นี่ไม่ใช่ความจริง!"

ในพริบตาที่ภาพลวงตาสลายไปพลังมหาศาลก็ปะทุออกมาจากแกนกลางร่างเขา การเลื่อนระดับเสร็จสิ้นลงแล้ว!

“เชนหลาน ตรวจสอบข้อมูลปัจจุบัน”

“ข้อมูลร่างกายของ เฮรัคเมอร์ลิน:

พละกำลัง 7.2

ความว่องไว 6.5

ความทนทาน 8.1

พลังจิต 17.5

พลังเวทมนต์ คงเหลือ 8%”

เฮรัคสัมผัสได้ถึง 'สนามพลัง' บางเบาที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ดุจชุดเกราะล่องหนนี่คือเอกลักษณ์ของศิษย์พ่อมดระดับสามมันจะทำหน้าที่ป้องกันอันตรายโดยอัตโนมัติโดยไม่เสียพลังงานแม้แต่นิดเดียว

ทว่าสนามพลังนี้ก็แผ่รังสีเข้มข้นที่ส่งผลกระทบต่อคนธรรมดาด้วยเช่นกันนี่คือเหตุผลที่พ่อมดระดับสูงมักปลีกวิเวกจากชุมชน

หลังการทะลวงระดับเฮรัคหยิบยาดาราออกมาดื่มเพื่อฟื้นฟูและเริ่มทำสมาธิเข้าสู่แผนผังวงแหวนลำดับที่สองที่มีจุดถึงสิบห้าจุดเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงฝึกฝนดาวดวงที่สิบเอ็ด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ฤทธิ์ของยาดาราลดลงกว่าครึ่ง...ดูเหมือนร่างกายข้าจะเริ่มต้านทานยาหรือไม่ก็ระดับพลังของข้าสูงเกินกว่ายาพื้นฐานจะช่วยได้มากนัก”

เขาส่ายหน้าเบาๆพลางมองไปยังมือของตนที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจใหม่

"ไม่เป็นไร...รอให้ข้าก้าวสู่การเป็นพ่อมดทางการก่อน เรื่องนั้นค่อยว่ากันตอนนี้ข้าต้องใช้ทรัพยากรที่เหลือให้คุ้มค่าที่สุด"