ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 19:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 30/07/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ —————— 
นักเขียนทักทาย
สวัสดีค่า :)
ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่แวะเข้ามาเปิดนิยายเื่ “เมียที่เขาไม่้า” นะคะ เื่นี้พูดตรง ๆ เลยว่า...ตื่นเต้นมากกกก (และแอบกังวลนิดหน่อย)
ถ้ามีบางจังหวะที่การเล่าเื่ยังไม่สมูธ หรือมีข้อผิดพลาดตรงไหน ก็ต้องขออภัยไว้ก่อนเลยนะคะ
แต่รับรองว่า...เื่นี้คืออีกหนึ่งผลงานที่หยกตั้งใจมากจริง ๆ ทุกตัวอักษรผ่านการคิดแล้วคิดอีก ด้วยความหวังว่ามันจะกลายเป็เื่ราวที่แตะหัวใจใครบางคนได้บ้าง
สำหรับใครที่กำลังจะเปิดเข้าไปอ่าน โปรดเตรียมใจไว้สักนิดนึง เพราะนิยายเื่นี้ไม่ได้หวานฟูมุ้งมิ้งั้แ่ต้นนะคะ
มันคือเื่ของคนสองคนที่ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกัน ทั้งที่ความสัมพันธ์เต็มไปด้วยช่องว่าง าแ ความเข้าใจผิด และความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกจนอีกฝ่ายไม่อาจมองเห็น
แต่เชื่อเถอะค่ะ...แม้ความรักจะไม่ได้มาด้วยความสวยงามเสมอไป
แต่มันก็ค่อย ๆ เติบโต...อย่างเงียบ ๆ และจริงใจ
หวังว่าทุกคนจะตกหลุมรักตัวละคร และััความละมุนแบบซ่อนลึกของพายุและอลิสาได้นะคะ
หากอ่านแล้วอยากส่งกำลังใจ คอมเมนต์ หรือแนะนำอะไรเพิ่มเติม ก็สามารถทักมาคุยกันได้เลยค่ะ หยกพร้อมรับฟังและดีใจมากถ้าได้เห็นว่ามีใครกำลังอินไปกับเื่นี้เหมือนกัน
SUNISAYOK
บทนำ
เสียงเปียโนแ่เบาลอยคลออยู่ในบรรยากาศเงียบงันของห้องพิธี เสียงโน้ตอ่อนหวานที่ควรอบอุ่นกลับกลายเป็เงาที่ตอกย้ำความเ็าซึ่งแผ่ปกคลุมอยู่ทุกตารางนิ้วของห้อง
แสงจากโคมไฟระย้าบนเพดานสะท้อนลงมายังพื้นหินอ่อนขัดเงา ประกายสีเงินของแหวนแต่งงานในกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินดูแปลกแยกจากทุกสิ่งรอบตัว และแปลกแยกจากความรู้สึกของชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเ้าสาวของเขา
พายุ ศิริเดช ไม่ได้ยิ้ม ไม่แม้แต่จะสบตากับหญิงสาวตรงหน้า เขาหยิบแหวนออกจากกล่องช้า ๆ แล้วโยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี
เสียงกระทบของแหวนโลหะกับพื้นหินดังกังวานราวกับมีใครโยนก้อนหินใส่ผืนน้ำสงบ เสียงที่ควรจะเล็กน้อยกลับแผ่ซ่านไปทั่วราวกับตอกย้ำความเงียบเหงาที่เกาะกุมอยู่แล้ว
“ถือซะว่า...ผมทำตามพินัยกรรมเรียบร้อยแล้ว” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คล้ายจะบอกกับลมมากกว่าคนตรงหน้า
อลิสา ธีรวิจิตร สวมชุดเ้าสาวสีขาวนวลเรียบหรูที่ตัดเย็บพอดีตัวอย่างงดงาม แต่เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างอดทน หัวใจเต้นช้า ๆ ภายใต้ร่างกายที่พยายามรักษาความสงบไว้ทุกส่วน
ไม่มีแขก ไม่มีครอบครัว ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีแม้แต่การกล่าวแสดงความยินดี มีเพียงเสียงเปียโนที่ยังบรรเลงวนเวียนจากลำโพงในห้องอัตโนมัติ เสียงที่ไม่มีใครตั้งใจฟัง
เขาเดินจากไปในวินาทีต่อมา ปล่อยเธอไว้ท่ามกลางความเงียบ และแหวนที่หล่นอยู่ตรงเท้า
อลิสาก้มลงช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวแตะขอบแหวนที่ยังเย็นเฉียบจากพื้นหิน มือของเธอสั่นเล็กน้อยแต่แน่วแน่ เธอไม่หลั่งน้ำตา ไม่แม้แต่จะปล่อยให้ใครเห็นความเปราะบางในดวงตา มีเพียงแวววูบหนึ่งที่เหมือนอะไรบางอย่างในใจถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
เธอไม่พูด ไม่โต้แย้ง ไม่แม้แต่จะก้มศีรษะให้เขาตามมารยาทที่ใครบางคนอาจคาดหวัง
เพราะเธอไม่มีสิทธิจะคัดค้านอะไรเลยั้แ่ต้น
พินัยกรรมของ ‘นายใหญ่’ กำหนดทุกอย่างไว้ชัดเจน
...และหนี้สินมหาศาลจากครอบครัวที่ล้มละลาย...และแม่ที่ต้องได้รับการรักษา
ทั้งหมดนั้นบีบให้เธอต้องยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะเ้าสาวที่ไม่มีใคร้า
เสียงประตูปิดเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อพายุหายลับไปจากห้อง เหลือเพียงเธอกับกล่องแหวนว่างเปล่าในมือข้างหนึ่ง และแหวนที่กำอยู่ในอีกข้าง
แม้หัวใจจะถูกเหยียบย่ำ แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้า
แม้จะไร้ตัวตนในสายตาเขา แต่เธอก็ยังไม่ยอมสูญเสียศักดิ์ศรีของตัวเอง
เพราะอลิสาไม่ได้เป็ภรรยาเพราะความรัก เธอเพียงแค่รับบทบาทนั้นอย่างสง่างามที่สุดในแบบที่เธอเลือกแล้ว
เธอไม่ได้หวังว่าเขาจะรักเธอ ไม่ได้คาดหวังอะไรเลยนอกจาก...การมีโอกาสได้รักษาสิ่งสำคัญในชีวิตเอาไว้
และหากเขาจะไม่มอบใจให้เธอเลย เธอก็จะไม่ขอรับมันอีก เพราะในหัวใจของเธอ...เธอเชื่อเสมอว่ารักที่แท้จริงคือการเสียสละ ไม่ใช่การ