“หมู กินอะไร ไม่เรียกเราเลยนะ แหม กินใหญ่เลย“ เสียงของปลา สาวใสในวัย 16 พูดกับเพื่อนรักของเธอ
“ไปเอาถ้วยมาแบ่งดิ“ หมู พูดไปด้วยทั้งที่ข้าวเต็มปาก
ปลากับหมู เพื่อนรัก ที่รู้จักกันั้แ่เรียนอนุบาล บ้านเธออยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน พ่อแม่ทั้งสองคนรู้จักกัน พาเข้าโรงเรียนเดียวกันแต่เด็ก ทั้งสองสนิทกันมาก ที่ไหนมีปลา ที่นั่นมีหมู สิ่งที่สองคนต่างกันคือ ปลาเป็ผู้หญิงรูปร่างผอม ตัวเล็ก ขาวๆ แต่หมูเป็ผู้ชายผิวคล้ำ สูงกว่าปลา และอวบๆไปทางอ้วนนิดๆ ดูมอมแมมๆ เหงื่อเยอะๆ ตัวมีแต่กลิ่นเหงือ แต่ไม่ได้สปรกอะไร เป็ความต่างของผู้หญิงและผู้ชาย
เพื่อนรักทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด หมูจะคอยช่วยเหลือปลาแบบเงียบๆ หรือบางครั้งที่หมูกินจนเงินค่าขนมหมด ปลาก็แอบเอาเงินไปใส่กระเป๋าให้ หรือ จ่ายเงินเลี้ยงอะไรบ้างตลอด แต่หมูจะเป็คนที่เรียนเก่งกว่าและก็คอยติวหนังสือให้ปลาเสมอๆ สองคนเรียนโรงเรียนเดียวกันั้แ่อนุบาล จนตอนนี้ ทั้งสองคนอยู่ชั้น ม.5 แล้วได้อยู่ห้องเดียวกันด้วย แต่ทั้งสองก็ไม่ได้เป็แฟนกันอะไรอย่างที่เข้าใจนะคะ ทั้งสองคน ยังเป็แค่เพื่อนรักกัน อยู่ด้วยกันทุกเหตุการณ์ในชีวิต แต่ทุกวัน ก็มีแต่คำด่ากันตลอดเวลา จนบางทีก็ถึงขั้นทะเลาะกัน
"หมูจ๋า มานอนเป็เพื่อนเราหน่อยนะ พ่อแม่เราไปทำงานต่างจังหวัด" ปลาอ้อนหมู ทั้งสองคนไปมาหาสู่กันประจำ รวมถึงทั้งสองนอนด้วยกันจนเป็เื่ปกติ แต่แค่นอนจริงๆ เหมือนพี่ เหมือนน้อง ที่ไม่ได้คิดอะไรเลย ไม่ได้มีแม้กระทั่งการแตะตัวกัน หมูยังดูแลน้องปลาดีตลอดค่ะ ประมาณว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมยังไงอย่างนั้น
18K
