เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        “อาจารย์จากสี่มหาวิทยาลัยชั้นนำมารวมตัวกันที่โรงเรียนมัธยมตงหลิงแห่งที่หนึ่ง?!”

        หลังจากวางสายสีหน้าของหวังเฉินก็แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

        เขาค่อนข้างแปลกใจที่อาจารย์แนะแนวจากมหาวิทยาลัยชั้นนำเหล่านี้‘กระหาย’ ถึงเพียงนี้ในเมื่อผลสอบแข่งขันระดับประเทศเพิ่งประกาศไปเมื่อวันนี้เอง

        แต่เมื่อคิดถึงผลงานอันน่าเหลือเชื่อที่เขาสร้างไว้ในการสอบแข่งขันระดับประเทศหวังเฉินก็พอจะเข้าใจได้

        จากการสอบแข่งขันระดับประเทศในอดีตที่ผ่านมาสถิติการผ่านด่านที่ดีที่สุดยังไม่เคยทำได้เร็วกว่าสิบนาทีเลย

        แต่เขากลับร่นเวลาลงไปได้ถึงสิบเท่ามหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งสี่จะไม่ออกอาการคลั่งก็คงแปลกแล้ว!

        “แหะๆ!”

        “ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเสนอเงื่อนไขอะไรมาบ้างนะ? คงได้โกยทรัพย์รับโชคกันอีกรอบแล้วสินะ”

        เมื่อคิดถึงสิทธิพิเศษที่จะได้รับจากการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำหวังเฉินก็เดินออกจากวิหารเปลี่ยนอาชีพด้วยความคาดหวัง

        มหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งสี่แห่งล้วนดำเนินเส้นทางแบบเน้นคุณภาพโดยจะมอบรางวัลมหาศาลให้กับนักเรียนที่รับเข้ามาในแต่ละปี

        รางวัลเหล่านี้มีครบทุกอย่างทั้งเหรียญทอง เหรียญศักดิ์สิทธิ์ อุปกรณ์ และคัมภีร์ทักษะ

        และนี่ไม่ใช่สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดเพราะเท่าที่หวังเฉินรู้มหาวิทยาลัยชั้นนำยังจะมอบสิทธิ์การเข้าดันเจี้ยนดินแดนลับอันล้ำค่าให้เป็นรางวัลอีกด้วย

        ต้องรู้ไว้ว่าเมื่อไม่นานมานี้หวังเฉินเพิ่งผ่านดันเจี้ยนดินแดนลับถ้ำลาวาในการสอบแข่งขันระดับประเทศและได้รับค่าประสบการณ์ห้าล้านแต้ม พร้อมกับรางวัลอื่นๆ ที่มีมูลค่าไม่น้อย

        และนั่นเป็นเพียงแค่ดันเจี้ยนระดับทองแดงเท่านั้น

        ในมหาวิทยาลัยชั้นนำมีดันเจี้ยนดินแดนลับระดับเงิน ทองคำ และเพชรอยู่ไม่น้อย

        หวังเฉินรู้สึกว่าหากเขาผ่านดันเจี้ยนเหล่านี้ได้พลังของเขาก็คงจะทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวดเลยทีเดียว

        ด้วยความตื่นเต้นเขาเดินทางมาถึงโรงเรียน และทันทีที่ก้าวเข้าประตูโรงเรียน เขาก็ได้พบกับหลีเซี่ยอาจารย์ที่ได้รับข่าวสารแล้ว

        “เธอไปอยู่ไหนมา!”

        หลีเซี่ยจับแขนหวังเฉินไว้แน่นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        ในช่วงที่ไอ้ลูกศิษย์ตัวแสบคนนี้หายตัวไปเธอรู้สึกกดดันอย่างมาก

        แค่บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากอาจารย์ที่แข็งแกร่งทั้งสี่คนนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกหายใจติดขัดแล้ว

        “แหะๆ ผมไปที่วิหารเปลี่ยนอาชีพมาครับ”

        หวังเฉินเกาจมูกเล็กน้อยพูดด้วยความรู้สึกผิด

        ตั้งแต่ตอนที่เห็นสายที่ไม่ได้รับมากมายบนโทรศัพท์เขาก็รู้แล้วว่าต้องโดนบ่นชุดใหญ่แน่

        “เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง? เธอทำสำเร็จแล้วเหรอ!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหลีเซี่ยก็มองหวังเฉินด้วยความประหลาดใจ

        จนกระทั่งตอนนี้เธอก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าบรรยากาศบนตัวลูกศิษย์คนโปรดของเธอแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย

        ทันใดนั้นหลีเซี่ยก็มีสีหน้าซับซ้อน

        นานแค่ไหนกันนะ?

        ไอ้ลูกศิษย์ตัวแสบที่เธอเฝ้าดูมาตั้งแต่เด็กคนนี้กำลังจะไล่ตามเธอทันแล้ว

        “พอแล้ว อย่ามายืนทำเท่เลย รีบตามครูมาเร็วผู้ใหญ่เขากำลังรอจนใจจะขาดแล้ว!”

        แต่หลีเซี่ยก็รีบปรับอารมณ์และลากหวังเฉินเดินไปยังสนามโรงเรียน

        “เอ๊ะ?”

        “อาจารย์ครับ ไม่ใช่ว่าอยู่ที่ห้องประชุมเหรอครับ?”

        เมื่อพบว่าทิศทางที่เดินไปไม่ถูกต้องหวังเฉินก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “เอ่อ…”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหลีเซี่ยก็ชะงักฝีเท้าชั่วครู่ แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่ยังเดินอยู่“เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวพอไปถึงแล้วเธอก็ใจเย็นๆ นะรีบเลือกมหาวิทยาลัยให้เรียบร้อยก่อน”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็งุนงง

        แต่ไม่นานหลังจากนั้น…

        เมื่อเดินเข้าไปในสนามโรงเรียนความสงสัยในใจของเขาก็ได้รับการคลี่คลาย

        สายตาของเขากวาดมองไปรอบสนามก็เห็นซือถูอวี้มีใบหน้าเปื้อนฝุ่น ดวงตาแดงก่ำ และมีรอยเลือดเล็กน้อยที่มุมปาก

        ส่วนอีกด้านหนึ่งก็มีชายหนุ่มท่าทางกร่างคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

        เมื่อเห็นภาพนี้หวังเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        เขาเดินไปหาซือถูอวี้ช่วยเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าให้เธอ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

        “พวกเขาบอกว่า…”

        ซือถูอวี้ราวกับได้เจอที่พึ่งหลักเธอดึงชายเสื้อของหวังเฉิน แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง

        หลังจากฟังจบแววตาของหวังเฉินก็ฉายประกายเย็นเยียบ

        ประลองฝีมือระหว่างผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นที่สามกับขั้นที่สองอย่างนั้นหรือ?

        นี่มันตั้งใจรังแกกันชัดๆ!

        อีกด้านหนึ่ง

        “นายคือหวังเฉินเหรอ? ดูๆไปก็ไม่ได้มีอะไรต่างจากคนอื่นนี่!”

        “รุ่นน้องซือถูอวี้อยากสัมผัสพลังของรุ่นพี่ นายอยากลองดูบ้างไหม?”

        โจวจื่อป๋อเหลือบมองหวังเฉินเมื่อเห็นว่าเขามีใบหน้าหล่อเหลาท่าทางสง่างามราวกับเทพเซียนที่หลุดออกมาจากภาพวาดน้ำเสียงของเขาพลันเจือไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างมิอาจควบคุม

        คนหน้าตาดีไม่มีใครดีสักคน!

        อยากจะทุบหน้าหล่อๆของแกให้กลายเป็นหัวหมูชะมัด!

        แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังเล็กน้อยก็คือเมื่อหวังเฉินหันมา ดวงตาของเขากลับไม่มีอารมณ์ใดๆราวกับทะเลลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

        ในชั่วพริบตาโจวจื่อป๋อรู้สึกราวกับว่าเทพเจ้าผู้สูงส่งกำลังมองดูมดตัวหนึ่งที่กำลังแผลงฤทธิ์ด้วยความเย็นชา

        และโชคร้ายเหลือเกินที่เขาเองก็เป็นมดตัวนั้น!

        “ดูเหมือนว่ารุ่นน้องหวังเฉินจะไม่พอใจงั้นหรือ?”

        “เป็นไง มาลองฝึกกับรุ่นพี่หน่อยไหม?”

        โจวจื่อป๋อจ้องมองหวังเฉินอย่างไม่ลดละสีหน้าของเขามืดครึ้มจนน่าสะพรึงกลัว

        สายตาที่มองลงมาอย่างเย่อหยิ่งแบบนั้นทำให้เขาหงุดหงิดเหลือเกิน

        นายคิดว่านายเป็นใครกัน?

        “ได้สิ!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็พยักหน้าอย่างไม่แยแส

        ไอ้หมอนี่ไม่พูดเขาก็จะสั่งสอนมันอยู่ดี

        “หวังเฉิน…”

        ซือถูอวี้ดึงชายเสื้อของหวังเฉินแน่นสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

        แม้ว่าเธอจะเกลียดโจวจื่อป๋อจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อแต่ก็ต้องยอมรับว่าหมอนี่แข็งแกร่งจริง

        ในการประลองเมื่อครู่เธอแพ้ราบคาบ

        ด้านข้างผู้อำนวยการหลี่และคนอื่นๆ ก็กำลังจะเอ่ยปากห้ามปราม

        นักเรียนมัธยมปลายไปสู้กับนักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยชั้นนำก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหินชัดๆ

        ความพ่ายแพ้ของซือถูอวี้เมื่อครู่ได้พิสูจน์ปัญหานี้อย่างชัดเจนแล้ว

        แต่…

        พวกเขายังไม่ทันได้พูดอะไรหวังเฉินก็ตบมือของซือถูอวี้เบาๆ แล้วก้าวออกไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่ต่อหน้าโจวจื่อป๋อ

        แต่สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้จับจ้องไปที่โจวจื่อป๋อเลยแต่กลับมองข้ามเขาไปที่…

        อาจารย์จางจากมหาวิทยาลัยหัวชิง

        “อาจารย์ครับ ผมสามารถทำให้เขาพิการได้ไหมครับ?”

        เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของอาจารย์จางก็ฉายแววไม่พอใจ

        “ได้สิ แต่นายต้องมีฝีมือถึงขนาดนั้นก่อน!”

        “และอีกอย่าง มหาวิทยาลัยหัวชิงของเราไม่รับคนที่ไม่มีความรู้จักประมาณตนนะ”

        อาจารย์จางยกมุมปากขึ้นน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย

        นักเรียนที่เพิ่งผ่านการสอบแข่งขันระดับประเทศไปหมาดๆกลับไม่แสดงความเคารพต่ออาจารย์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างเขาเลยงั้นหรือ?

        หยิ่งผยองนัก!

        คงไม่คิดว่าแค่ทำสัญญาอสูรกับมังกรได้ตัวหนึ่งก็จะสามารถดูแคลนอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยชั้นนำได้หรอกนะ?

        ด้านข้างอาจารย์แนะแนวจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอีกสามคน เมื่อเห็นภาพนี้ก็แสดงสีหน้าสนใจ

        หลังจากหวังเฉินมาถึงเขาก็ปะทะกับคนจากมหาวิทยาลัยหัวชิงทันที ซึ่งในความคิดของพวกเขาแล้วนี่เป็นเรื่องดีที่สุด

        ยังไม่ต้องเสนอเงื่อนไขการรับเข้าก็ลดคู่แข่งไปได้หนึ่งคนแล้ว

        ตรงข้ามเมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์จางที่แฝงความไม่พอใจ หวังเฉินก็ส่ายหน้าอย่างไม่แยแสในใจก็ตัดตัวเลือกมหาวิทยาลัยหัวชิงทิ้งไปทันที

        ด้วยผลงานของเขาเขาเป็นคนเลือกมหาวิทยาลัย ไม่ใช่มหาวิทยาลัยเลือกเขาไม่รู้ว่าพวกคนจากหัวชิงไปเอาความรู้สึกเหนือกว่าแบบนี้มาจากไหนกัน!

        “ดีเลย ผมเองก็ไม่สนใจมหาวิทยาลัยที่ชอบรังแกผู้อื่นเหมือนกัน!”

        หวังเฉินหันกลับไปมองโจวจื่อป๋อแล้วยื่นมือออกไปอย่างดูถูกราวกับกำลังหยอกล้อสุนัขตัวหนึ่ง

        “เริ่มได้แล้ว ถ้านายไม่ลงมือก่อนละก็ ฉันกลัวว่าเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสอีก!”