"แกคิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่..แกทำบ้าอะไร!!ฮ้ะ!!"
"อะไรของพ่อเนี่ย ผมไม่ได้เป็คนเริ่มนะ ยัยนั่นต่างหากล่ะที่…"
"ฉันมองมา 500 เมตรก็เห็นแล้ว ว่าแกกำลังฉีดน้ำใส่หนูน้ำมนต์ เธอเป็ผู้หญิง แกเป็ผู้ชายเล่นอย่างนี้ได้ยังไง!!"
"ผู้ชายแล้วมันยังไง ผมก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เริ่มก่อน ยัยนั่นมาต่อยปากผม แถมยังเอาน้ำมาฉีดใส่ผมอีก.."
"หยุดเดี๋ยวนี้!!..อย่าเสียมารยาทกับแขกของฉัน!"
"ใจเย็นๆก่อนค่ะคุณภู มนต์..ไม่เป็อะไรใช่ไหมลูก?"
"มนต์ไม่เป็อะไรค่ะแม่"
"ผมต้องขอโทษคุณมินตราแล้วก็หนูน้ำมนต์ด้วยนะ ปอร์โต้..ขอโทษหนูน้ำมนต์กับคุณน้ามินตราซะสิ"
"ทำไมผมต้องขอโทษ ในเมื่อผมไม่ได้เป็คนผิด พ่อไม่เคยคิดจะฟังผมเลย..ทั้งๆที่ผมก็อธิบายชัดเจนว่าผมไม่ได้เริ่ม!!"
"แกกำลังจะทำให้ฉันขายหน้าแขกของฉัน..แกรู้ตัวไหม?"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะคุณภูมิน..ยัยมนต์ก็แค่ตัวเปียกไม่ได้เป็อะไรมาก อย่าไปว่าคุณปอร์โต้เลยนะคะ ยัยมนต์อาจจะเป็คนเริ่มก่อนเหมือนที่คุณปอร์โต้พูดก็ได้ค่ะ"
"แม่!!..นี้มาด้วยกันจริงหรือเปล่าเนี่ย..แม่ต้องอยู่ข้างมนต์สิ!" น้ำมนต์หันไปกระซิบกระซาบแม่พร้อมกับบีบแขนเเม่เบาๆ
"เงียบไปเลยแกน่ะ..เอ่อ..ยังไงมินกับมนต์ขอตัวกลับก่อนนะคะ วันนี้ขอบคุณมากๆที่คุณภูมินอุตส่าห์เชิญมาทานข้าวที่บ้าน กับข้าวอร่อยมากค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมให้คนรถไปส่งที่บ้านนะครับ"
"ขอบคุณค่ะ ไปกลับบ้าน" มินตรากับน้ำมนต์ทำท่าจะกลับ เเต่หนูน้ำมนต์ตัวแสบก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ปอร์โต้..เพื่อเป็การป่าวประกาศว่ายกนี้ เธอชนะ..ปอร์โต้ท่าทางหัวเสียให้กับเื่ที่เกิดขึ้นเขาไม่อยู่รอฟังคำที่พ่อจะพูด รีบเดินสามขุมเข้าบ้านไปทันที ในขณะที่น้ำมนต์กำลังจะก้าวขึ้นรถนั้น…
"อุ้ย!..ซี้ด!."
"เป็อะไร ทำไมเดินตัวงอแบบนั้น?"
"มนต์อยากเข้าห้องน้ำอ่ะแม่"
"อดทนหน่อยไม่ได้หรอไปเข้าที่บ้านเราก็ได้..วันนี้เรารบกวนคุณภูมินมามากแล้วนะลูก"
"มันไม่ไหวจริงๆแม่ มันพร้อมที่จะทะลุผ่านร่างกายออกมาแล้ว นะแม่นะ..เเค่เข้าห้องน้ำเอง..เอ่อ..ลุงคะห้องน้ำไปทางไหนคะ"
"เดินตรงเข้าไปในบ้าน ห้องน้ำอยู่ซ้ายมือครับ"
"ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวมนต์มานะแม่ รอแปป" น้ำมนต์เดินตัวบิดงอเพราะตอนนี้เธอกำลังปวดท้องเข้าห้องน้ำอย่างหนัก จังหวะที่ก้าวพ้นประตูบ้านและกำลังจะเดินตรงไปยังห้องน้ำ..เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากชั้น 2 ดังลงมาถึงชั้นล่าง ราวกับฟ้าจะผ่าบ้านก็ไม่ปาน
"ปอร์โต้ โต้..ไอ้โต้!!..ฉันบอกให้แกหยุดเดี๋ยวนี้ เรามีเื่ที่จะต้องคุยกัน หยุด!!" ภูมินเอื้อมมือไปจับแขนปอร์โต้ไว้ได้ เขารีบดึงกระชากให้คนตรงหน้าหยุดเดินในทันที..
"มันมีอะไรที่จะต้องคุยอีกอ่ะ ในเมื่อพ่อไม่เคยฟังผมเลย ั้แ่เล็กจนโต ผมไม่เคยมีสิทธิ์อธิบายอะไรเลยทั้งนั้น…หน้าที่ของผมั้แ่จำความได้คือรับคำสั่งจากพ่อแล้วก็ทำตามนั้น ห้ามขัดใจเป็อันขาด…ไม่ว่าจะใครที่อยู่ในบ้านหลังนี้ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งพ่อ ไม่เว้นแม้แต่แม่!!!"
"เื่นี้ไม่เกี่ยวกับแม่แก ไม่ต้องดึงเขาเข้ามาเกี่ยวกับเื่นี้!"
"มันจะไม่เกี่ยวได้ยังไง ก็ไม่ใช่เื่นี้หรอ ที่ทำให้แม่ต้องหนีไปอ่ะ..พ่อสั่งให้แม่ทำนู่นทำนี่ ทำในสิ่งที่แม่ไม่้าจะทำ ทั้งๆที่พ่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าแม่ไม่ชอบ แต่พ่อก็ยังบังคับให้แม่ทำ จนแม่ต้องหนีไปแบบนั้นไง!!" พรั้ว!! อึก..ตุ่บ!!" เสียงฝ่ามือชนกับอะไรบางอย่างดังลั่นมาถึงชั้นล่าง อีกสักพักก็มีเสียงเหมือนของหล่นลงพื้นดังตุ่บ ทำเอาน้ำมนต์ถึงกับสะดุ้ง…ด้วยความที่มีสายเืของนักสู้บวกกับความอยากรู้อยากเห็น น้ำมนต์รีบแอบย่องขึ้นบันไดไปดูว่าการกระทำข้างบนนั้นมันคืออะไรกันแน่…
"พอแล้วหรอ?.เอาอีกสิ ทำจนกว่าพ่อจะพอใจไปเลย…"
"นี่แกอย่ามาท้าฉันนะ!!" น้ำมนต์ค่อยๆแอบสอดสายตาขึ้นไปข้างบนก็พบว่ามันคือภาพเหตุการณ์ของคนสองคนกำลังเผชิญหน้ากัน ซึ่งสองคนนั้นก็คือภูมินและปอร์โต้ ภูมินยืนชักสีหน้าแข็งกร้าวใบหน้าบึ้งตึงราวกับไม่ได้เข้าห้องน้ำมาแล้ว 10 วัน ส่วนอีกคนนั้นล้มฟุบอยู่ที่พื้นมีเืซึมออกขอบปากเล็กน้อย วินาทีนั้นเองน้ำมนต์ก็ได้เห็นน้ำตาของปอร์โต้ที่มันค่อยๆซึมออกมาทั้งๆที่แววตาของเขานั้นยังคงจ้องมองไปที่ผู้เป็พ่อ
"แกไม่ต้องมาบีบน้ำตา วันนี้แกทำฉันเสียหน้าซ้ำสอง ฉันอุตส่าห์ขอร้องแกแล้วว่าให้แกไปพ้นๆบ้าน เพราะวันนี้ฉันมีแขกแต่แกก็ยังวนเวียนอยู่ในบ้าน…ทำไมแกไม่ทำตัวดีๆเหมือนพี่แกบ้าง จะได้ไม่ต้องมาสร้างปัญหาฉันให้แบบนี้" ปอร์โต้รีบเอามือให้มาปาดน้ำตาแล้วค่อยๆกลืนความเจ็บช้ำอันน่าสะอึกสะอื้นนั้นลงคอไป เขาลุกพรวดขึ้นพร้อมกับกำหมัดแน่น สายตาจ้องมองผู้เป็พ่อนั้นมันแฝงไปด้วยความน้อยใจและเจ็บแค้นกับคำพูดเมื่อสักครู่ สิ้นสุดประโยคสนทนา ปอร์โต้รีบวิ่งเข้าไปในห้องๆหนึ่งและไม่ลืมที่จะปิดประตูเสียงดังสนั่นเพื่อเป็การประชดคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า น้ำมนต์ที่เห็นอย่างนั้นเธอก็รู้สึกได้ทันทีว่า…สภาพจิตใจของปอร์โต้ในตอนนี้มันเหลวแหลกมาก ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เกิดขึ้นจากการกระทำอันไม่รู้จักคิดไตร่ตรองของเธอนั่นเอง น้ำมนต์ลืมการเข้าห้องน้ำไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอเดินกลับไปที่รถอย่างเงียบๆ
"เรียบร้อยแล้วใช่ไหมลูก?"
"ค่ะแม่…เอ่อ..แม่คะ..แม่รู้จักคุณลุงภูมินมานานหรือยังคะ?"
"ทำไมอยู่ดีๆมาถามแม่แบบนี้ล่ะ?"
"หนูแค่อยากรู้ว่าเขาเป็คนยังไงอ่ะค่ะ"
"ก็รู้จักไม่นานหรอก ถ้านับรวมวันนี้ก็น่าจะ 8 วัน แต่เท่าที่เขาแสดงออกกับแม่น่ะ เขาก็เป็คนอัธยาศัยดี ยิ้มแย้ม พูดจาสุภาพแล้วก็อ่อนโยนมากเลยนะ ดูเป็สุภาพบุรุษมากเลยล่ะ"
"หรอคะ?"
"ใช่จ้ะ..ทำไมหรอ มีอะไรหรือเปล่า?"
"เปล่าค่ะ..เรากลับบ้านกันดีกว่าค่ะ..ออกรถเลยค่ะคุณลุง" น้ำมนต์ยังเก็บภาพบนชั้น 2 มานั่งคิดทบทวน ในระหว่างที่เธอกำลังเดินทางกลับบ้าน ภาพลักษณ์ของภูมินที่แม่ของเธอสาธยายออกมานั้น มันช่างต่างกันลิบลับกับที่เธอเจอมาเมื่อสักครู่ จนเธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าครอบครัวอัครบดีมีเบื้องหน้าและเื้ัยังไง…ภายใต้ความสวยหรู ครอบครัวอบอุ่นและน่าอิจฉานี้ จะมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่…
6K
