ทั้งสองมุ่งเข้าไปที่ป่าอสรูที่ลานป่าที่ลี้เฟยเคยเข้าไปครั้งก่อนเพื่อเตรียมฝึกฝนร่วมกันก่อนการทดสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้
เนื่องจากระยะทางจากสำนักเข้าไปในป่าอสูร แม้ไม่ไกล แต่ก็ไม่ใช่ใกล้ ทั้งสองใช้เวลาอยู่ราวสองชั่วยามจึงถึงป่าอสูรชั้นนอก ที่นี่ในยามนี้ ยังคงมีชาวบ้านมาหาของป่า ล่าสัตว์ตามปกติเหมือนเช่นเคย เพื่อให้หลีกไกลผู้คน ทั้งสองจึงมุ่งเข้าไปในป่าด้านใน โดยลี้เฟยนำทางเข้าไปที่ด้านในป่าลึกที่เคยหลบพวกเว่ยหัวเข้าไปรักษาตัวและฝึกวิชาครั้งก่อน
หลงชิงเอ๋อแม้นางจะไม่เคยเข้ามาป่าด้านใน ตามคำเตือนของทางสำนัก แต่เพราะความเชื่อใจของนาง ทำให้ตามลี้เฟยเข้าไปโดยไม่ว่ากล่าวอันใดออกมา
เมื่อมาถึงลานหน้าน้ำตกใหญ่ ทั้งสองจึงพักเพื่อเดินพลังปราณ และเตรียมฝึกฝน
"ชิงเอ๋อ ท่าน้าฝึกฝนวิชาอันใด จะให้ข้าช่วยอย่างไรท่านบ้าง" ลี้เฟยถามเพื่อเตรียมให้ความช่วยเหลือษิษย์พี่ชิงเอ๋อ
"ข้าจะใช้วิชา กระบี่ตะวันวายุ คัมภีร์ระดับราชัน พลังตะวันหลากสีแดง แม้นพลังข้ายังไม่ถึงระดับราชัน แต่ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานข้าจะก้าวข้ามไปได้ วิชานี้ เ้ารู้ไหมมันเป็วิชาที่แปลกมาก ปกติพลังตะวันควรจะมีพลังของธาตุไฟ แต่ว่าวิชานี้กลับเป็ธาตุลมแทน พลังสามารถทำให้กระบี่ส่งพลังลม ถึงขนาดเป็พลังไอเย็นน้ำแข็งได้ หากฝึกเข้าขั้นและมีพลังมากพอ ตอนนี้ข้ายังทำให้เป็น้ำแข็งยังไม่ได้ แต่ในระดับพลังไอเย็นข้าทำได้แล้ว เ้ามาเป็คู่ซ้อมให้ข้าหน่อย" หยานเอ๋อกล่าว
จากนั้นชิงเอ๋อก็เดินพลังปราณ ส่งกระบี่ออกไปด้านหน้าลี้เฟย ลี้เฟยตั้งรับ และหักตัวออก กระบี่หยานเอ๋อ ตามติด ลี้เฟย้าดูท่วงท่ากระบี่และพลัง จึงเน้นการตั้งรับและหลบหลีกเป็หลัก
"เ้าจะหลบไปถึงไหน" ชิงเอ๋อะโออกมาพร้อมพุ่งตัวพร้อมกระบี่เข้าหาลี้เฟย
"ได้ ศิษย์พี่ ข้าจะรุกเ้าละนะ เตรียมตัว..." ลี้เฟยะโพร้อมใช้ัทะยานและแปลงพลังจักระัเป็ทวนสวนออกไปปะทะกับกระบี่เสียงดัง การรุกของลี้เฟย ทำให้ชิงเอ๋อใ เพราะอยู่ ๆ ทวนก็ปรากฏมาที่มือของลี้เฟย นางไม่ทันเห็นด้วยว่าทวนมาจากไหน พลังที่ออกมากระแทกกับกระบี่ของนางจนนางเซออกไปทันที
จากนั้นลี้เฟยใช่ัทะยานพุ่งไปด้านหน้าของชิงเอ๋อระยะประชิดตัว ชั่วความคิด ลี้เฟยก็มาถึงตัวพร้อมเก็บทวนแปลงออกเป็กระบี่เข้าปะทะกับกระบี่ของนาง ชิงเอ๋อใกับความเร็วและกระบี่ที่ปรากฏอย่างรวดเร็ว และทวนที่หายไป เป็เช่นนี้หลายต่อหลายครั้ง ทำให้นางาเ็โดนคมกระบี่และทวนบาดเข้าเนื้อหลายครั้ง แต่นางก็ไม่หยุด หลายครั้งทำให้นางเรียนรู้แล้วตั้งรับและส่งพลังรุกกลับไป การฝึกฝนเช่นนี้แม้นจะทำให้นางาเ็ แต่ว่า กลับทำให้นางพัฒนาฝีมือไปอย่างมากเช่นกัน
จากนั้น การรุก การรับของทั้งสองเป็ไปอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่หยุด ไม่ออมมือ ก็ยังไม่มีใคราเ็มากนัก มีเพียงรอยถลอก หรือรอยบาดของทวนและกระบี่ที่เกิดขึ้น โดยไม่มีการยั้งมือของทั้งสอง เวลาผ่านไปสามชั่วยามทั้งสองฝ่ายจึงหยุดมือลง
"ข้าไม่คิดเลยว่าเ้าศิษย์สายนอกที่เข้ามาใหม่ จะมีพลังและวิชายุทธ์ที่ล้ำเลิศเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าศิษย์สายในอีกหลายคนก็ไม่ใช่คู่มือของเ้าแน่นอน" ชิงเอ๋อกล่าวชมพร้อมนั่งลงบนแท่นหิน
"ศิษย์พี่ท่านกล่าวชมเกินไปแล้ว พลังกระบี่เย็นของท่านฉับไว้และทรงพลังมาก หากข้าไม่มีพลังปราณมากพอ อาจทำให้ปราณเนื้อข้าฉีกขาดเสียหายเป็แน่ นอกจากนี้ไอเย็นจากตัวกระบี่ สามารถพุ่งเข้ามาหาตัวข้าได้ ข้าััถึงไอเย็นที่กระแทกเข้ามา ทว่าท่านได้บอกข้าไว้ก่อนแล้ว ข้าจึงระวังตัวล่วงหน้า แต่ท่านดูสิ ปราณเย็นของกระบี่ท่าน ทำให้ข้าาเ็ไปไม่น้อย" ลี้เฟยกล่าวตอบ
ความจริงแล้ว ปราณเย็นนี้อาจไม่กระทบกับลี้เฟยมากนัก เพราะลี้เฟยเองก็มีเกล็ดัตามิัเล็ก ๆ ไปทั่ว หากแต่ลี้เฟยเก็บเกล็ดเหล่านี้ไว้ ใช้เพียงกายเนื้อและิัในการต่อสู้ ทำให้ได้รับาเ็มาพอสมควร เพื่อให้เรียนรู้ที่จะเจ็บ เรียนรู้ที่จะจำเป็ประสบการณ์สำคัญของการฝึกฝน
"เ้าเองก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเ้าเก็บอาวุธไว้ที่ไหน อยู่ ๆ ทวนก็มา กระบี่ก็มา สลับไปสลับมา ข้าตั้งรับแทบไม่ทัน รอบหลัง ๆ มาทั้งกระบี่ทั้งทวน ดีที่ข้าสามารถใช้ปราณพลังจากกระบี่สร้างเป็พลังไอเย็นวายุต้านอาวุธเ้าไว้ได้ แต่ก็แตกไปในที่สุด" ชิงเอ๋อสอบถามสิ่งที่ข้องใจระหว่างการฝึกสอบ
ทั้งสองสนทนากันอยู่นานจนบ่ายคล้อย ลี้เฟยจึงอาสาจะไปล่าสัตว์อสูรเพื่อมาทำอาหาร และถ้าโชคดีจะได้หินิญญาอสูรมาด้วย ชิงเอ๋อเองก็สนใจเช่นกัน ทั้งสองจึงมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึกเข้าไปอีกเพื่อล่าสัตว์อสูร
หลังจากตระเวนหามาได้เกือบครึ่งชั่วยาม ก็พบกระต่ายอสูริญญา ตะวันน้ำเงิน ด้วยความสามารถของลี้เฟยในยามนี้ ง่ายต่อการจัดการระดับพลังระดับนี้ ไม่ช้าก็จัดการเสร็จและเก็บในแหวนมิติ จากนั้นตระเวนหาต่อ จนพบหมีอสูร พลังิญญาระดับตะวันแดง ลี้เฟยและชิงเอ๋อใเล็กน้อย เพราะตัวมันใหญ่กว่าที่เคยพบเห็น และที่สำคัญเป็พลังตะวันแดงด้วย
ชิงเอ๋อขอแสดงฝีมือใช้พลังกระบี่ที่ฝึกมา ร่วมกับกายาดวงดาวที่เป็คัมภีร์สำนักที่ให้ผู้หญิงฝึก หลังจากใช้เวลาเกือบชั่วยาม เ้าหมีก็เริ่มอ่อนแรง จากนั้นลี้เฟยจึงเข้ามาช่วยและใช้ท่ากายาั โดยขับพลังัออกมาก กระแทกเข้าไปที่ตัวหมีอสูร พลังกระแทกขนาดห้าล้านจิน กระแทกเข้าไปที่หน้าอกหมีใหญ่ทะลุไปด้านหลัง ตายคาที่
"เ้าทำได้อย่างไร ให้ข้าประหลาดใจแทบสิ้นสติ เ้าเป็คนจริงหรือนี่ เ้าทำอะไรให้ข้าประหลาดใจหลายรอบ หลายครั้งทีเดียว ข้าไม่เคยพบเจอคนเช่นเ้ามาก่อนเลย" ชิงเอ๋อพึมพำพร้อมกุมหัวของตนเองไว้ด้วยความงุนงง
หลังจากนั้น ลี้เฟยจึงเข้าไปเก็บหินิญญา โดยแบ่งให้ชิงเอ๋อครึ่งหนึ่ง และเก็บไว้เองอีกส่วนหนึ่ง ส่วนหนังและเครื่องในและที่เหลือเก็บลงในแหวนมิติ ยกเว้นส่วนเนื้อ ลี้เฟยนำมาย่าง ลี้เฟยใช้ปราณัอัคคีที่มีความร้อนแรง แต่ไม่เหมือนการใช้ไฟจากการเผาไหมทั่วไป ทำให้เนื้อหมีร้อนแต่ไม่ไหม้ เนื้อไม่แข็งกระด้าง น้ำในตัวเนื้อหมียังชุ่มฉ่ำ ให้พลังงานตะวันเข้าไปในร่างกายได้ง่าย
ลี้เฟยและชิงเอ๋อ กินเนื้อหมีย่างเข้าไปมากมาย ส่วนที่เหลือ ลี้เฟยนำใส่ไว้ในแหวนมิติของนางและของลี้เฟยไว้กินภายหน้า หลังจากกินเข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หลังงานความร้อน ปราณพลังงานตะวันจากเนื้อหมีเเผ่ไปทั่ว ทำให้ลี้เฟยและหยานเอ๋อ จำเป็ต้องเดินพลังปราณรีดพลังที่เกิดขึ้นส่งไปยังส่วนต่าง ๆ และส่งเข้าไปยังจุดตันเถียน ส่วนลี้เฟย ยังต้องส่งพลังเข้าไปที่จุดจักระัด้วย หลังจากใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามการเดินพลังก็เสร็จสิ้น ในส่วนของลี้เฟยจะเสร็จเร็วกว่าเพราะพลังจากเนื้อหมีอสูร ส่งไปยังจุดต่าง ๆ ได้เร็วกว่าชิงเอ๋อนั่นเอง
"ศิษย์พี่ ข้าเห็นช่องทาง พลังกระบี่ของท่าน หากรวมพลังกระบี่หรือพลังทวนของข้า หนึ่งพลังลมเย็น หนึ่งพลังอัคคี สามารถตีขนาบส่งผลให้คู่ต่อสู้รับสภาวะร้อนเย็นในเวลาเดียวกัน ในส่วนของอัคคีของข้า ข้าไม่ได้ให้ลดทอนพลังลมเย็นจากปราณกระบี่ของท่านแต่อย่างใด ทำให้พลังสองชนิดร่วมกันส่งพลังออกไปได้ ศิษย์พี่ว่ายังไง" ลี้เฟยครุ่นคิดจากการทดลองในขณะที่ฝึกฝนกับหลงชิงเอ๋อ
"ข้าเห็นด้วย ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเ้า พลังอัคคีของเ้าแปลกมาก ไม่ทำลายไอเย็นของข้า กลับปล่อยให้ไอเย็นเข้าถึงตัวเ้าได้ ถ้าเช่นนั้น เราก็มาฝึกอีกครั้งก็แล้วกัน เพื่อให้แน่ใจว่าทำได้ดี" หลงชิงเอ๋อบอกลี้เฟย
"ไว้พรุ่งนี้ก่อนดีกว่า นี่ก็บ่ายมากแล้ว" ลี้เฟยกล่าวด้วยความเป็ห่วงหลงชิงเอ๋อ
"ศิษย์พี่ เรากลับกันก่อน หากท่านอยากฝึกอีก ข้ามาเป็เพื่อนท่านได้ในวันพรุ่งนี้" ลี้เฟยกล่าว เพราะเป็ห่วงความปลอดภัยของนาง แม้นว่าคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็ห่วง แต่นางเองก็เป็หญิง และเป็หลานสาวของาุโหอรับงาน ไม่อยากมีปัญหาที่ไม่คาดคิดตามมา ลี้เฟยจึงชวนนางกลับ
"ได้ ถ้าเ้ากลัว มาพรุ่งนี้อีกทีก็ได้" หยานเอ๋อกล่าวตอบมา นางยังไม่อยากกลับ เพราะกลับไปนางก็เข้าไปที่พักส่วนศิษย์ใน ซึ่งมีแต่คนที่ชอบมองนางแปลก ๆ นางอึดอัด
"ถ้าท่านจะค้างที่นี่ก็ได้นะ ท่านอยากนอนที่นี่ ข้าจะนอนเป็เพื่อนท่านก็แล้วกัน ที่นี่กลางคืนหนาวเย็น สัตว์อสูรก็มากมาย" ลี้เฟยกล่าวกับหลงชิงเอ๋อ เพราะรู้ว่านางต้องกลัว
"เ้าบ้า ใครจะให้นอนเป็เพื่อนข้ากัน ... ปากดีนักนะ" หยานเอ๋อบ่นออกมา แต่ก็รู้ว่าลี้เฟยพูดไปเรื่อยเพราะเตือนเื่ความปลอดภัย
ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางกลับสำนัก และตั้งใจจะมาฝึกฝนต่อในวันรุ่งขึ้น วันนี้ทั้งลี้เฟยและหยานเอ๋อ ร่วมกันฝึกวิชาที่ตนเองศึกษามา ต่างได้ทักษะการรุกและการรับแบบต่างๆ รวมทั้งการผสานกำลังเพื่อเป็ฝ่ายรุก ทำให้เกิดพลังที่ทำลายคู่ต่อสู้ได้ง่าย
ด้วยพลังของหหลงชิงเอ๋อในยามนี้ สามารถยกระดับเป็ระดับราชันพลังตะวันหลากไม่ยาก รวมถึงลี้เฟยในยามนี้ อีกไม่นานย่อมเข้าสู่ระดับตะวันแดงไม่ยากเกินรอ อาจจะดูรวดเร็ว แต่เนื่องจากจุดจักระัในร่างมีพลังปราณมหาศาล ทำให้ร่างกายพัฒนาไม่หยุดแม้นในยามหลับยามนอนนั่นเอง
"แหม ข้าก็ลืมไป แทนที่จะทดลองใช้วิชาจิตมายา กับเ้าหมีอสูรซักหน่อย ลืมไปสนิทเลย ไว้ข้าต้องหาโอกาสใหม่ซะเเล้ว วันนี้ ข้ารู้สึกเหมือนมีใครแอบมองตลอดวันเลย แปลกจริง !@#@#$%^" ลี้เฟยคิดในใจ
#@#%$#$%
687
