เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]

“ยอดเยี่ยม สมแล้วที่เคยเป็นทหารหน่วยพิเศษสมองช่างต่างจากคนอื่นจริงๆ”

        พูดตามตรง คำพูดของหวังเฉียงอาจไม่ได้เป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบที่สุดและเขาอาจไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุดในห้องนี้

        แต่ในแง่ของการปฏิบัติและการตัดสินใจเฉพาะหน้า ความสามารถของเขายังคงน่าประทับใจทุกจุดที่เขาแสดงออกนั้นใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบ

        หลังจากที่เขาเปิดเผยตัวตนพิเศษของเขาเองความต้องการที่จะค้นหาความทรงจำที่หายไปก็รุนแรงกว่าผมเสียอีก

        สำหรับผมแล้ว ในส่วนลึกของจิตใจผมอาจมองว่ามันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

        องค์กรขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

        องค์กรที่ใหญ่โตจนแม้แต่เซี่ยหลิงต้องยอมใช้ชีวิตของตนเองเป็นเครื่องมือเพื่อรักษาคำสัญญาที่เคยให้ไว้

        แล้วผมมีเหตุผลอะไรที่จะไม่สืบสวนต่อไปล่ะ? ถ้าผมเป็นแค่คนธรรมดาในอดีตแน่นอนว่าคงไม่มีความกล้าหรือจุดยืนอะไรแบบนี้

        แต่ตอนนี้ เมื่อผมได้ระลึกถึงนักวิจัยลึกลับที่ใช้โค้ดเนมว่าสตาร์โครว์และความทรงจำที่ชวนฝันร้ายกลับคืนมาความปรารถนาเดียวของผมก็คือการเปิดเผยความลับเหล่านี้

        ถึงแม้จะต้องเสี่ยงอันตรายอยู่ตลอดเวลาต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเหมือนหมาบ้ากัดฟัดกับคนอื่นเพื่อเอาชีวิตรอดแต่ในใจของผมก็ยังคงมีความระมัดระวังและหลักการที่เข้มแข็ง

        พนักงานที่ไม่คิดอยากเป็นนายตนเอง ก็คงต้องทำงานให้คนอื่นไปตลอดชีวิตไม่มีทางได้เปลี่ยนสถานะ

        ไม่ว่าผมจะแพ้ในเกมนี้อย่างน่าสมเพียงใดแต่ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่ ผมจะกัดฟันลากผู้โหยหวนทุกคนออกมาให้ได้

        “อย่างนี้สินะ ก็ดูสมเหตุสมผลดี พวกเขาต้องการล่อให้เราหลุดปากแต่ก็อาจเผยเจตนาของตนเองออกมาเหมือนกัน ถือว่าค่อนข้างยุติธรรมดี”

        นักศึกษาพยักหน้า หลิวเนี่ยนดูสงบขึ้น เหมือนเขาควบคุมบุคลิกสองด้านของตนเองได้ดีขึ้น

        แต่หากวิเคราะห์จากสภาวะทางจิตของเขาแล้ว เขาก็คงใกล้ถึงจุดที่บุคลิกที่อ่อนแอกว่าเข้าครอบงำ

        เขาในสภาพนี้ ทำให้คนอื่นรู้สึกเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ไม่โอ้อวดเกินไปและไม่ขี้ขลาดเกินไป

        แต่กระนั้น การจะอยู่รอดในที่แบบนี้ได้สำหรับคนกลางๆและซื่อตรงอย่างเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

        “ยุติธรรมหรือ? ถ้าผู้โหยหวนยังไม่ถูกกำจัดเลยแม้แต่คนเดียวสถานการณ์ของพวกเราจะอันตรายมาก เหมือนที่กัปตันวิเคราะห์ไว้นั่นแหละ เพราะฉะนั้นการโหวตหลังการลอบสังหารครั้งหน้าถือว่าสำคัญมาก”

        หวังเฉียงไม่สนใจที่จะเล่นบทคนดีและเขารู้ว่าจำเป็นต้องมีใครสักคนที่พูดเรื่องตรงไปตรงมาเพื่อเตือนสติพวกเขา

        รวมถึงหลิวเนี่ยนด้วย คนส่วนใหญ่คงคิดไปเองว่าตนเองได้ขึ้นเรือลำเล็กแห่งชัยชนะแล้ว

        พวกเขาไม่คิดบ้างเลยว่าสิ่งที่พวกเขามีอยู่ตอนนี้ทั้งการแบ่งฝ่ายและเบาะแสที่ได้มา ล้วนต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง

        การผ่านช่วงการลงมือที่ไม่คาดคิดไปเซี่ยหลิงที่ยอมตายด้วยวิธีนั้นก็เพื่อแสดงจุดยืนของเธอ

        สายตาของเธอคงยังติดตาใครหลายคนอยู่จนถึงตอนนี้

        แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าวิธีตายอันสุดขั้วเช่นนั้นจะสามารถปลุกให้ใครก็ตามตื่นจากความชาเฉยและเยือกเย็นในใจของพวกเขาได้จริงไหมมันจะทำให้พวกเขาได้สำนึกหรือเปล่าว่าเกมนี้จริงๆ แล้วเป็นเกมเพื่อเอาชีวิตรอดของตนเอง

        ทุกครั้งที่พวกเขาหักหลังกัน ทุกครั้งที่จงใจปิดบังความจริงอาจเป็นการลดโอกาสในการอยู่รอดของตนเองลงก็ได้

        ขณะเดียวกัน พวกเขายังต้องระวังการจับตาและคุกคามจากผู้โหยหวน การจะส่งข้อมูลให้เพื่อนโดยไม่เปิดเผยตนเองนั้นช่างยากเย็นอย่างที่สุด

        “หมายความว่านายได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายแล้วสินะ ฟังดูไม่เลวเลยทีนี้จะให้ฉันหาข้อตำหนินายก็ทำไม่ได้แล้วล่ะ”

        หมอนั่นไม่พลาดที่จะใช้โอกาสใดๆ ในการจู่โจมผมเลยจริงๆคำพูดของซางจื้อหย่วนแต่ละคำล้วนมีนัยแฝงอยู่ทั้งนั้น

        การที่เขาพูดว่า ไม่เลวเลย จริงๆก็เหมือนการบอกว่าที่ผมค้นพบมาไม่ได้มีประโยชน์อะไรนัก การดูถูกแบบนี้ ทำเอาหวังเฉียงถึงกับขมวดคิ้วแน่น

        แสงนอกหน้าต่างค่อยๆ คงที่ขึ้น คงใกล้ถึงเที่ยงแล้วสินะผมสังเกตเห็นว่าแสงจากภายนอกนั้นสว่างมากจนสามารถส่องเห็นแม้แต่ฝุ่นละออง

        “เดี๋ยวก่อน ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็…”

        ในหัวผมมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เป็นแนวคิดที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนการออกแบบพิเศษบางอย่างในห้องโดยสารนี้กระตุ้นให้ผมวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง

        สายตาของชายชราจับจ้องมาที่ผม เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่หันไปมองตามทิศทางของแสงซึ่งเผยให้เห็นถึงไอแก๊สที่กำลังล่องลอยอยู่เบาๆ

        “เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ แก๊สนี้ไม่ได้ถูกปล่อยต่อเนื่องแต่ถูกปล่อยเป็นช่วงๆ!”

        ผมมองรอยแก๊สที่ค่อยๆ จางหายไป ในหัวเริ่มปรากฏภาพอุปกรณ์บางอย่างคล้ายกับอุปกรณ์ที่เคยพบในห้องใต้ดินที่มืดมิดเคยเป็นที่ที่ผมถูกทรมานด้วยวิธีการเช่นนี้มาก่อน

        “อ๊าก!!”

        ราวกับสายฟ้าผ่าฉับพลันประสาทของผมถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนแทบจะกระโดดขึ้นมาท่าทีที่เกิดขึ้นเพราะความทรงจำชิ้นนี้ทำให้ทุกคนหันไปมองที่แก๊สซึ่งลอยฟุ้งอยู่รอบๆ

        ภายใต้แสงที่ส่องลงมา แก๊สล่องลอยอยู่ในอากาศ ปรากฏตัวในลักษณะต่างๆราวกับกำลังท้าทายสายตาและความมั่นคงในใจของพวกเราทุกคน

        “น่ากลัวมาก!”

        เด็กชายแสดงอาการตกใจอย่างรุนแรงขณะที่กวนหลิงคว้าเสื้อของเจ้าอ้วนที่อยู่ข้างๆมาใช้เป็นหน้ากากชั่วคราวเพื่อป้องกันตัว

        เจ้าอ้วนตกที่นั่งลำบาก เมื่อเสื้อถูกดึงขึ้นไปจนพุงเล็กๆของเขาโผล่ออกมา ยืนงงอยู่กับที่ด้วยความไร้เดียงสาในขณะที่ตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉินไม่ได้เลย

        ในแง่ของการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเด็กหญิงก็แสดงให้เห็นถึงความสามารถที่เหนือชั้นไปอีกระดับ

        “วิเคราะห์เสร็จหรือยัง ถ้ายัง งั้นให้ฉันพูดต่อดีกว่านอกจากสิ่งที่นายค้นพบแล้ว คนอื่นๆคงอยากรู้ด้วยว่าใครเป็นคนที่ได้รับการปกป้องไปแล้วบ้าง”

        เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ รวมถึงช่วงเวลาที่พวกเราต่างนิ่งเงียบตอนนี้เวลาผ่านไปครึ่งทางแล้ว แทบจะสองชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ

        มักจะมีคนบ่นว่าเวลาผ่านไปช้า ไม่ว่าจะตอนทำงาน หรือตอนนั่งรถแต่เพราะความเบื่อนั่นเองที่ทำให้รู้สึกเช่นนั้น

        ทว่าทุกวินาทีในสถานการณ์เช่นนี้ช่างให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนในขณะเดียวกันก็ทั้งเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจากการดิ้นรนและอีกด้านหนึ่งก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน จากช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นการโหวตอย่างหวาดเสียวมาตอนนี้ก็กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาถัดไปอย่างรวดเร็ว

        หากนับรวมช่วงเวลามึนงงจากการปล่อยแก๊สก่อนหลับแล้ว พูดตรงๆเวลาที่เราจะใช้ประโยชน์ได้เต็มที่ตอนนี้ก็คงเหลือไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

        สถานการณ์ช่างรุนแรงกว่าที่คิดเสียอีก

        “แน่นอนอยู่แล้ว! ฉันเดาว่าตนเองคงไม่เคยได้รับการปกป้องเลยสักครั้งใช่ไหมเจ้าอ้วน รีบบอกมาซิว่าพวกคู่สามีภรรยาจอมบังคับนั่นสั่งให้นายปกป้องพวกเขารึเปล่า?ใช้ไม่ได้จริงๆ!”

        คำว่า “ใช้ไม่ได้” ที่ออกจากปากเขาไม่ได้ทำให้ผมอยากยกนิ้วให้เฉียนตัวตัวสักนิด ตรงกันข้ามมันทำให้ผมสงสัยว่าเรายังอยู่ในโลกแห่งความจริงหรืออยู่ในกองถ่ายกันแน่

        ท่าทางโกรธเคืองของเขา เหมือนจะเป็นเพราะเขาไม่ได้รับการปฏิบัติให้เป็นคนสำคัญเสียมากกว่า

        คนที่ขี้เกียจแบบเขามักจะมีเรื่องให้บ่นเสมอถ้าไม่ถูกฆ่าก็รู้สึกว่าไม่มีใครให้ความสำคัญ ถ้าไม่ถูกปกป้องก็คิดว่าตนเองถูกมองข้าม

        ถ้าไม่ปกป้องเขา เขาก็คิดว่าตนเองถูกมองข้าม ทั้งๆที่ไม่มีความจำเป็นเลยที่จะต้องใช้ทรัพยากรปกป้องเขาก่อนใครคนอย่างเขาคงชินกับการมีบอดี้การ์ดคอยปกป้องเสียจนคิดว่าตนเองสมควรได้รับความสำคัญ

        เฮ้อ บ่นไปก็เท่านั้น แต่ผมต้องยอมรับว่าการแสดงของเฉียนตัวตัวช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

        ถ้าผมไม่พยายามวิเคราะห์บทบาทของเขาอย่างลึกซึ้ง ผมอาจหลงเชื่อการแสดงของเขาไปแล้ว

        “หุบปาก”

        หวังเฉียงเหลือบมองเฉียนตัวตัวแวบหนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะเบือนสายตาลงเล็กน้อย ปั้นหน้ากระวนกระวายและก้มหน้าหลบไป

        อดีตทหารผ่านศึกคนนี้เหมือนจะไม่ทันสังเกตการแสดงของลูกคุณชายแต่ท่าทีที่มีต่อเด็กชายตัวน้อยกลับเต็มไปด้วยความจริงใจ

        ใครที่มองเห็นรายละเอียดเล็กๆนี้ย่อมรู้สึกอบอุ่นใจในสถานการณ์ที่โหดร้ายนี้

        ไม่ว่าเราจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายแค่ไหนความรู้สึกเหล่านี้ยังคงปรากฏอยู่และคงเป็นความดีงามเพียงเล็กน้อยที่ยังเหลืออยู่ในจิตใจของเรา

        “ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยากรู้แล้วว่าใครเคยได้รับการปกป้องมาก่อนถ้าตามที่นายบอก เด็กคนนี้อาจไม่รอดถึงรอบหน้า ใช่ไหม ซางจื้อหย่วน”

        ภาพของเขายืนตระหง่านบอกทุกคนได้ว่าความเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริงเป็นอย่างไร

        ในขณะที่พวกอ่อนแอรู้สึกไม่สบายใจกับการถูกดึงเข้าไปในเกมมรณะนี้ หวังเฉียงใช้การกระทำของเขาปกป้องพวกเขาให้ที่พักพิงอย่างปลอดภัย

        “ถ้านายเป็นผู้โหยหวน นายคงเลือกที่จะฆ่าคนที่น่าสงสัยว่าเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก่อนมากกว่ากัปตันที่เปิดเผยตัวตนไปแล้ว”

        ตามที่หวังเฉียงวิเคราะห์ไว้อย่างชัดเจน

        แทนที่จะจมอยู่กับเหตุการณ์ที่จบลงไปแล้วเราควรตั้งใจฟังทุกคำพูดของซางจื้อหย่วน แม้กระทั่งจุดและเครื่องหมายแต่ละตัวก็อาจมีความหมายซ่อนอยู่