ข้าไม่ควรมีอยู่

โรงงานถลุงเหล็กร้างตั้งอยู่ปลายเขตเมือง
หลังคาเหล็กผุเป็นรู
คานหักพาดทับกันเหมือนกระดูกซ้อน
พื้นเต็มไปด้วยตะกรันสีดำและเศษโลหะคม
ลู่เฉินก้าวเข้าไป
ฝ่าเท้ากระแทกพื้น
เสียงสะท้อนกลับมา
ชัด
ตรง
ไม่หาย
เขาหยุดหนึ่งจังหวะ
ลองขยับแขน
ลองขยับไหล่
แรงส่งกลับมาครบ
ไม่มีแรงอ้อม
ไม่มีแรงหน่วง
ไม่มีใครรับผลแทน
“ที่นี่…”
เขาพูดเบา ๆ
“โลกยังรับ”
เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากด้านใน
ไม่ใช่เสียงพลาด
ไม่ใช่เสียงคนซ่อน
เป็นเสียงของคนที่ ตั้งตำแหน่งแล้วขยับพร้อมกัน
สามคนเดินออกมาจากหลังเตาหลอมพัง
ทุกคนสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม
ขอบแขนปักลายวงซ้อน
สำนักไท่กง
คนกลางถือ ศิลากดเขต ขนาดยาวเท่าแขน
อีกสองคน
หนึ่งถือ หอกตรึงเส้นพลัง
อีกคนถือ กระบองผนึกแรง
ไม่มีใครรีบ
“พื้นที่ไร้พลเรือน”
ชายถือศิลาพูด
เสียงเรียบ
“เหมาะกับการปิดจบ”
เขาปักศิลาลงพื้น
ตึง—
แรงกดแผ่ออกเป็นวง
ไม่หนัก
ไม่บีบ
แต่ทำให้แรงในร่าง “ไหลช้าลงครึ่งจังหวะ”
ลู่เฉินรู้สึกทันที
ชีพอสูรขยับ
แต่ไม่พุ่ง
เหมือนถูกบังคับให้เดินแทนวิ่ง
หอกพุ่งก่อน
ไม่แทง
แต่ ปักลงพื้นตรงหน้าเท้าซ้าย
เส้นแสงพุ่งขึ้นจากปลายหอก
รัดเส้นพลังในขาซ้ายทันที
ขาซ้ายหนัก
ไม่ใช่เจ็บ
แต่เหมือนถูกตรึงเข้ากับพื้น
กระบองฟาดซ้ำ
ไม่แรง
ไม่เร็ว
ฟาดในจังหวะที่พลังยังไม่เชื่อมกับกล้ามเนื้อ
แรง “หลุด”
ลู่เฉินเซ
แต่ไม่ล้ม
เขาไม่ฝืน
ไม่ดันพลังออก
เขา ถอยแรงออกจากขาซ้าย
ปล่อยให้มันตึง
แล้วถ่ายน้ำหนักไปขาขวาแทน
พื้นดัง กึก
แรงส่งกลับมาเต็ม
“เขาเปลี่ยนจุดรับแรง!”
คนถือหอกตะโกน
ลู่เฉินพุ่ง
ไม่ใช่พุ่งด้วยพลัง
แต่พุ่งด้วยร่าง
ศอกซ้ายอัดเข้าลำตัวคนถือกระบอง
เสียง ทึบ
ไม่แตก
แต่แรงหยุด
กระบองหล่น
ชายถือศิลาขยับมือ
ศิลาสั่น
แรงกดเพิ่มขึ้นอีกชั้น
ชีพอสูรในอกตึง
แรงร้อนเริ่มสะสม
ลู่เฉิน ไม่เปิดขึ้น
เขา กดมันลง
แรงร้อนแทรกเข้ากระดูกสันหลัง
ลงสะโพก
ลงขาขวา
เขาเหยียบ
พื้นแตก
แรงสั่นสะเทือนสวนขึ้น
หอกตรึงเส้นสั่น
เส้นพลังขาดจังหวะ
ลู่เฉินคว้าด้ามหอก
แรงไหลสวนย้อน
ลวดลายแตก
หอกหลุดจากการควบคุม
ชายถือศิลาถอยหนึ่งก้าว
“ถอย!”
เขาสั่ง
ไม่ใช่เพราะแพ้
แต่เพราะ พื้นที่เริ่มเสียเสถียรภาพ
ลู่เฉินไม่ไล่
เขายืน
หอบ
เลือดหยดลงพื้น
หยดนั้น
ไม่หาย
ไม่ถูกดูด
ยังอยู่
เขามองมัน
แล้วเงยหน้าขึ้น
“ที่นี่…”
เขาพูดกับตัวเอง
“ผลไม่หนี”
สามคนนั้นถอยหายไปในเงา
ไม่มีคำขู่
ไม่มีคำประกาศ
เหลือแค่เสียงลมหายใจของเขา
กับเสียงเหล็กเก่าที่ขยับตามลม
ลู่เฉินนั่งลงบนก้อนตะกรัน
มือกดอก
ชีพอสูรนิ่ง
ไม่ดิ้น
ไม่หลับ
มันรอ
เหมือนรู้ว่า
ต่อจากนี้
จะได้ “ออกแรง” โดยไม่ต้องอ้อมใคร
ลู่เฉินมองรอบตัว
โรงงานร้าง
ไม่มีคน
ไม่มีเด็ก
ไม่มีผู้บริสุทธิ์
เขาลุกขึ้น
ตั้งแต่วันนี้
เขาจะไม่สู้ในที่ที่โลกต้องโกงเพื่อเลี่ยงเขา
ถ้าผลต้องมีเจ้าของ
เขาจะเป็นเจ้าของมันเอง
ตรงนี้
และทุกที่
ที่ไม่มีใครต้องตายแทนเขาอีก