หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอไอ้เหี้ยนั่นอีกเลยไม่ได้เจอน่ะดีแล้วถ้าเจอมันอีกผมก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง
ก็วันนั้นมันจะ...โอ๊ย!! อย่าไปคิดถึงมันอีกเลยเื่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปT_T
วันนี้มหาลัยผมเปิดเรียนเป็วันแรกคนโคตรเยอะ!! ผู้คนต่างเดินกันเกลื่อนกลาดผมนั่งรอไอ้พาสอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะเพื่อที่จะไปกินข้าวด้วยเมื่อกี้มันบอกผมว่าจะไปเข้าห้องน้ำแต่นี้มันนานแล้วนะสงสัยมันต้องไปแดกขี้แทนข้าวอยู่แน่ๆเลย -____-
“กรี๊ด!! แกนั่นมันรุ่นพี่เฮลนี่ ตัวจริงโคตรหล่ออ่ะ ><;;” ผมนั่นฟังเพลงจากโทรศัพท์เครื่องโปรดอีกตามเคย แต่แล้วอยู่ๆ พวกผู้หญิงพวกนั้นก็กรี๊ดกร๊าดขึ้นมากันยกใหญ่ผมจะไม่สนใจเลยถ้าชื่อคนที่พวกนั้นพูดจะไม่ใช้ไอ้เฮล!!
ผมหันไปดูให้แน่ใจใช่มันจริงๆด้วยทำไงดีวะ ผมยังไม่อยากจะเจอหน้ามันตอนนี้ ใจยังไม่กล้าพอ T_T
ทำไงดีวะทำไงดีคิดออกแล้ว!!
ผมฟุบหน้าลงเข้าหาแขนบนโต๊ะม้าหินอ่อนทันทีรอให้มันไปให้พ้นๆสักที โอ๊ย!! เหนื่อยจะแย่ทำไมผมต้องหลบหน้ามันด้วยนะให้ตายสิ!! แกไม่เคยกลัวใครไม่ใช่รึไงวะไอ้คิส
Rrrrrrrrrr
แม่งสัดเอ๊ย!! ใครเสือกโทรมาอีกวะช่างแม่งไม่ว่าใครจะโทรมากูก็ไม่รับหรอกเว้ย!! คนยิ่งไม่อยากตกเป็เป้าสายตาอยู่
Rrrrrrrrrr
แม่ง!! โทรมาอีกแล้วกูไม่เคยติดหนี้ใครนะเฟ้ย!! โทรมาอยู่ได้อย่างกับจะทวงหนี้กับกูขอบอกไว้เลยนะเฟ้ยว่าบ้านกูรวย!! แต่ว่ามันก็ยังคงขยันโทรมาอีกตามเคยโอ๊ย!! กูไม่ไหวแล้วนะ!!
“โทรมาหาพ่อง!! มึงเหรอ!” ผมกดรับโทรศัพท์แล้วกระแทกเสียงใส่ลงไปอย่างรุนแรงโดยที่ไม่ได้ดูว่าใครกันที่โทรมาหาผม
(“เอ่อ..นั่นใช่คิสหรือเปล้าจ้ะ?”) ฮะ..เฮ้ย!! ฉิบแล้วหม่ามี้โทรมาตายแน่ๆ กู TOT
[Hell’spart]
“ไอ้เฮล! เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเว้ย!! ถ้ามึงหิวก็ไปแดกข้าวก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป” ไอ้อิลพูดแล้วอยู่ๆ ก็เดินออกไปจากคลาสทันทีไอ้นี่จะทำไรช่วยปรึกษากูก่อนได้ไหมวะครับ!!
ผมเดินลงมาจากคลาสคนเดียวด้วยความรู้สึกที่เปล่าเปลี่ยวก็มันขาดเพื่อนอ่ะไอ้ดาร์กก็ไม่อยู่แม่งไม่รู้ไปมุดหัวอยู่เหี้ยไหน
ผมเดินลงมาอยู่ตรงหน้าคณะกะว่าจะรอไอ้อิลไปกินข้าวด้วยกันทำไม่ผมต้องรอมันน่ะเหรอ?
หึ!! ก็เพราะผมมันหน้าตาดีเข้าขัดเทพนี่ครับมันผิดด้วยเหรอที่ผมจะกลัวพวกผู้หญิงพวกนั้นจะจับผมข่มขืน
แค่คิดก็ขนลุกแล้ว -____-;;
ระหว่างที่ผมกำลังรอไอ้เพื่อนเหี้ยๆของผมมันไปเข้าห้องน้ำอยู่ สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้าร่างบางร่างหนึ่งที่นั่งหันหลังให้ผมอยู่ที่ม้าหินอ่อนผมเห็นนิดเดียวผมก็จำได้เลยว่าเ้าของร่างนั่นคือไอ้คิส ไอ้รุ่นน้องกวนส้นตรีนที่ชอบทำอวดดีและคิดว่าตัวเองแน่กว่าผม
หึ!! ผมจะคอยดูว่าคนอย่างมันจะรอดเงื้อมมือคนอย่างผมได้รึเปล่า
“โทรมาหาพ่อง!! มึงเหรอ?!” แล้วอยู่ๆ มันก็ะโขึ้นมา หึ!!ชอบจริงๆ นะเื่ทำตัวให้เป็จุดเด่น เมื่อวันก่อนก็เพราะมันะโแบบนี้ไงล่ะผมถึงต้องทำโทษมันก็ใครใช้ให้มันมาะโด่าผมป่าวๆ ล่ะ คนอย่างไอ้เฮลซะอย่างไม่ยอมง่ายๆ หรอก
“อ้าว!! นี่มึงยังรอกูอยู่เหรอ?” แล้วมึงเห็นว่าหมาที่ไหนมันยืนรออยู่วะไอ้เหี้ยเดี๋ยวปั๋ด!!
“เออ!! ก็กูเกิดรักมึงขึ้นมากะทันหันกลัวว่ามึงจะตกส้วมตายไงวะ ^^” ผมพูดแล้วตบไหล่มันสองสามที
“ไอ้เฮล!! อย่ามาแช่งกูนะเว้ย!! กูรู้หรอกน่าที่มึงยังรอกูเพราะว่ากลัวจะถูกพวกผู้หญิงโรคจิตพวกนั่นรุมใช่ไหมล่ะ ^^” ดันเสือกรู้ทันอีก
“เออช่างมันเหอะ!! กูหิวแล้วไปหาอะไรกระแทกปากกันดีกว่า” แล้วผมก็เดินนำหน้ามันไปทันที
“มึงรู้หรือเปล่าวะว่าไอ้ดาร์กหายไปไหน?” มันเดินขึ้นมาเทียบข้างๆ กับผม
“ไม่รู้!! มึงรู้รึเปล่าวะ?”
“ไม่อ่ะ ถ้ากูรู้แล้วกูจะถามมึงหาหอกไรฟ่ะ!!”
“อ้าว!! กูก็นึกว่ามึงแสนรู้ไง ^^”
“ไอ้สัด!!!”
[Endof Hell’s part]
(“เอ่อ...นั่นใช่คิสหรือเปล้าจ้ะ?”) หม่ามี้ถามย้ำอีกทีโอ๊ย! กูล่ะอยากจะเป็บ้าตายทำไมกูไม่ดูก่อนวะว่าใครโทรมาฮือๆ จะทำยังไงดี
“ซู่ๆ กรอกๆแกร่งๆๆๆ ตู๊ดๆๆ” ผมทำเสียงเหมือนกับว่าสัญญาณโทรศัพท์ขัดข้องแล้วกดตัดสายทิ้งทันที
ตู๊ด..ตู๊ด..
โอ๊ย!! ทำไมรับช้าชะมัดเลยวะ! หม่ามี้รีบๆ รับโทรศัพท์ซิ!!
(“ฮัลโหล”) อ๊ะ!! รับสายแล้ว
“ฮัลโหล หม่ามี้โทรมาหาคิสทำไมเหรอครับ?” ผมถามรั่วทันทีที่หม่ามี้รับสาย
(“อ๋อ...คือมี้มีเื่จะบอกเราหน่อยนะคือว่าอาทิตย์หน้ามี้กับป๋าจะไปฮันนีมูนกันจ้ะ”)
เอ่อ...อายุปูนนี้กันแล้วทำไมยังคิดที่จะไปฮันนีมูนกันอีกวะ
“ฮะ! แล้วไงฮะ?” ใช่แล้วไง แล้วจะโทรมาหาผมทำไมเนี่ย!!
(“คือมี้กับป๋าจะไม่อยู่บ้านสักพักหนึ่งนะจ้ะพวกเราไม่อยากให้ลูกอยู่บ้านคนเดียว เราก็เลยซื้อคอนโดฯเอาไว้ให้ลูกไปอยู่ที่นั่นนะจ้ะรับรองว่าลูกจะต้องชอบ เพราะที่นั่นมันอยู่ใกล้ๆกับมหาลัยฯ ของลูกด้วย”)
“ห๊ะ!! ว่าไงนะฮะมี้จะให้คิสไปอยู่ที่ไหนนะฮะ ไม่เอาอ่ะคิสไม่ไปคิสจะอยู่ที่บ้านของเรา”
(“แล้วลูกจะอยู่ยังไงล่ะ!! ไม่ได้นะลูกต้องไปอยู่ที่คอนโดฯ ที่มี้ซื้อให้ ลูกโตแล้วนะระหว่างที่มี้ไม่อยู่ลูกจะได้ใช้ชีวิตคนเดียวได้ไงล่ะไม่รู้แหละ นี่ – คือ – คำ – สั่ง!!!”) พูดจบแล้วก็ตัดสายไป
นั่นไงคำประกาศิตมาอีกแล้วให้ตายสิถ้าผมไม่ทำตามคำสั่งนี้ ผมจะต้องอดเงินค่าขนมซินะ - -;;
“อ้าว! ไอ้คิสนั่นมึงเป็ไรวะดูทำหน้าเข้าดิอย่างกับตูดลิง” ไอ้พาสไปขี้เสร็จก็ปากหมามากเลยนะมึงไอ้นี่ -_-;;
“มึงทำไมไปนานจังวะกูรอจนรากจะงอกแล้วเนี่ย” ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำหน้ามันไปยังโรงอาหารของมอทันที
“เอ่อ..โทษทีวะพอดีมีเื่นิดหน่อยในห้องน้ำวะ” มันเดินมากอดคอผม
“เื่ไรวะ?แล้วนี่มึงเป็ไรหรือเปล่า” ผมรีบหันไปสำรวจร่องรอยตามตัวมันไม่เห็นมีแผลอะไรเลย
“ก็...ข้าศึกบุก!!:P” ไอ้เหี้ย!!!
ผมไม่ได้บอกมันเื่ที่ผมจะต้องย้ายไปอยู่คอนโดฯเห็นหม่ามี้บอกว่าอีกสักประมาณสองอาทิตย์ได้มั้ง หม่ามี้กับป๋าจะไปฮันนีมูนกันมันก็ยังเหลือเวลาให้ผมเตรียมตัวได้อีกไม่เท่าไหร่เองอ่ะ
“นี่! วันนี้เราจะกินอะไรกันดีละ >_<;;” ดูมันทำหน้าเข้าดิอย่ามาทำหน้าตาน่ารักแบบนี้นะ!!
“กินอะไรก็ได้ที่มีให้กินมึงอย่าเื่มากได้ไหมวะ” ผมพูดแล้วเดินเข้าไปในโรงอาหารทันทีให้ตายสิคนเยอะชะมัดในโรงอาหารมันคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายไม่รู้ว่ามันมากันจากไหน
หึ!! น่าอึดอัดชะมัดเลย
“ไอ้พาสเดี๋ยวกูไปซื้อน้ำนะโว้ย!!” ด้วยความที่ผมี้เีทำให้ผมตัดสินใจที่จะไปซื่อน้ำดีกว่าไปยืนรอซื้อข้าวอยู่อย่างนั้นผมฉลาดใช่ป่ะ (แกเป็เพื่อนที่เหี้ยมาก - -“)
ผมเดินมาซื้อน้ำร้านที่อยู่ถัดจากร้านขายข้าวที่ไอ้พาสมันยืนรอคิวอยู่ไม่ไกลนัก
“ป้าครับ! ขอชาเย็นสองแก้วครับ^^” ฉีกยิ้มสวยงาม
“นี่จ้ะ” ป้าคนขายส่งแก้วน้ำมาให้ผมแต่แทนที่ผมจะได้รับแก้วน้ำกลับมีมือของใครก็ไม่รู้ว่าคว้าชาเย็นสองแก้วของผมไป
“อ๊ะ!! O_O” พอผมหันไปดูก็ถึงกับตาลุกกันเลยทีเดียว เพราะไอ้คนที่มันแย่งชาเย็นของผมไปกลับกลายเป็เฮลพี่รหัสโคตรเหี้ยของผมไอ้เวรนี่ทำไมมันหน้าด้านแบบนี้นะ
“^___^” ดูดิมันยังจะมายิ้มยั่วอีกให้ตายสิ
“มึงมาแย่งของๆกูทำไม ไม่มีปัญญาซื้อเองเหรอ? - -“
“กูพอใจมีไรปะ?” ยังทำมาเล่นลิ้นอีกนะมึงไอ้เหี้ยนี้
“เออ!! เื่ของมึงกูซื้อใหม่ก็ได้ บ้านกูรวย!!” แล้วผมก็หันหลังให้มันทันทีผมไม่สนใจมัน เมื่อกี้มันยิ้มแม่งงงง...ใจสั่นฉิบหาย ไอ้เหี้ยเอ๊ย!! มึงเป็ไรวะไอ้คิสใจสั่นกับมันทำไม มึงเป็ผู้ชายนะ ไอ้เหี้ย!! (ด่าตัวเอง - -“)
“ไอ้สัด!! กูเป็รุ่นพี่มึงนะไอ้เหี้ย หัดเช็ครุ่นมั้งดิวะ!!”
“กูไม่เคยมีพี่เท่าที่จำความได้กูเป็ลูกคนเดียว -____-”
“แต่กูเป็พี่รหัสมึงนะเว้ย!!!”
“แล้วไง...กูไม่สน” ผมพูดแล้วเดินออกมาจากมันทันที ไม่สงไม่ซื้อมันแล้วน้ำเนี่ย ไม่อยากจะเห็นขี้หน้ามันผมล่ะโคตรเกลียดมันเลย ั้แ่วันนั้นแล้ววันที่มันจูบผมที่สระว่ายน้ำพูดถึงแล้วมันน่าโมโหผมเป็ผู้ชายนะ!!!
หมับ!!
“แต่กูสน! มานี่เลยปากเก่งดีนักนะมึง!” แล้วไอ้เฮลมันก็ลากผมขอย้ำว่าลากออกไปจากโรงอาหารทันที พระเ้าได้โปรดคุ้มครองลูกด้วย T_T
ไม่น่าปากดีเลยกู T^T
[Past’spart]
หลังจากที่ผมซื้อข้าวเสร็จผมก็มองหาไอ้คิสทันทีอ้าว! หายไปไหนแล้ววะเมื่อกี้ยังเห็นมันยืนแรดอยู่ที่ร้านน้ำอยู่เลยอ่ะ
“มึงอยู่ไหนวะไอ้เหี้ยคิส” ผมสบถออกมาเล็กน้อยแล้วก็หาที่นั่งที่ว่างแล้วอยู่ใกล้กับจุดที่ผมยืนอยู่ที่สุดให้ตายสิมันหายหน้าไปไหนนะร้อยวันพันปีมันจะต้องรายงานผมทุกเื่ไม่ว่ามันจะไปไหนผมรู้นิสัยมันดีว่ามันไม่ค่อยจะอยากคบกับใครเพิ่มเพราะว่ามันี้เี(เห็นมันเคยบอกไว้แบบนั้น)
Rrrrrrrrrr
ตอนนี้ผมกำลังกระหน่ำโทรหามันอย่างสุดชีวิตไอ้เหี้ยคิสมันหายหัวไปไหนของมันนะ
ตุบ!!
ผมรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวตรงข้ามก็เลยเงยหน้าขึ้นมามองนึกว่าจะเป็ไอ้เพื่อนเหี้ยๆของผมเอง
“มึงหายหัวไปไหนมาวะกูเป็ห่วงแทบแย่” ผมพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้ดูก่อนว่าเป็ใครเพราะผมคิดว่าต้องเป็ไอ้คิสแน่ๆ แต่ว่าผมก็คิดผิดถนัด เพราะว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี้มันไม่ใช่ไอ้คิส
แต่ว่ามันคือ...ไอ้เหี้ยอิล!!
“แค่เป็ห่วงเองเหรอ?กูนึกว่ามึงคิดถึงกูซะอีก ^^” ดูมันยิ้มดิให้ตายสิผมหนีมันไม่พ้นจริงๆ
“ต่อให้โลกนี้ทั้งโลกเหลือมึงแค่คนเดียวกูก็ไม่คิดถึงมึงหรอก-____-” ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของมันอย่างจิกกัด
“ไม่คิดถึงกูแต่ว่าจะเอากูทำผัวเลยใช่ไหมล่ะ^^” มันพูดพร้อมกับชะโงกหน้าเข้ามาหาผมจนจมูกเกือบจะชนกัน
“กูไม่เอามึงทำผัวเด็ดขาดสัส!! กูเป็ผู้ชายนะเว้ย!”
“หึๆๆ” ดู๊!! ดูมันหัวเราะสิไอ้เหี้ยเอ๊ย!! กูล่ะเกลียดมึงจริงๆ เลย
พวกคุณคงสงสัยใช่ไหมล่ะว่าผมกับมันรู้จักกันได้ยังไงอย่าช้าเลยมาผมจะเล่าให้ฟัง
เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้วจู่ๆผมก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมากะทันหันหลังจากเลิกคลาสผมจึงรีบบอกไอ้คิสแล้วรีบวิ่งๆ ไปยังห้องน้ำทันที
เมื่อมาถึงห้องน้ำผมก็รีบวิ่งมาทำธุระทันทีแต่พอผมทำท่าจะหันหลังเดินออกจากห้องน้ำก็มีใครไม่รู้มาฉุดมือผมเอาไว้พอผมหันไปดูก็เจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาดีมากครับขนาดผมเป็ผู้ชายผมยังยอมรับเลยว่าเขาหน้าตาดีเลย (แต่ว่าน้อยกว่าผมนะ)
“เอ่อ...มีไรเหรอ?ครับ” ผมรู้ว่ามันเป็รุ่นพี่แน่นอนเพราะวันที่เขาให้หาพี่รหัส ผมจำได้ว่ามันเป็เพื่อนกับพี่ดาร์กพี่รหัสของผม
“น้องพาสใช่ป่ะ^^” ยิ้มทำเหี้ยไรของมึงวะ
“ใช่ครับ” แล้วมันถามหาผมทำเหี้ยไรวะ?
“หึๆเราเจอกันอีกแล้วนะ” ทำไมต้องยิ้มโรคจิต
“เอ่อ...เราไม่เคยเจอกันเลยนี่ครับ?” ผมพูดพร้อมกันเดินถอยหลังเรื่อยๆ ไอ้เหี้ยนี่มันยิ้มโรคจิตยังไงก็ไม่รู้ทำเอาผมขนลุกซู่เลย
“แล้วพี่ดาร์กไปไหนครับเนี่ยแหะๆวันนี้ไม่เห็นเลย” ผมหาเื่พูดไปเรื่อยเปื่อยก็ให้ทำไงอ่ะ เห็นมันยิ้มแบบนี้แล้วน่ากลัวจริงๆ นะครับ
“ไม่เห็น!! ทำไมคิดถึงมันมากหรือไงวะ!! ถึงถามแต่มันน่ะ” คราวนี้ไอ้สัดรุ่นพี่คนนี้พุ่งตัวเข้ามากระชากผมแล้วจับตัวผมสั่นไปมาทันทีไอ้เหี้ยนี่กูมึนหัวนะเว้ย!!
“ปล่อยนะ!! ทำเหี้ยไรของมึงวะ กูบอกให้ปล่อยกูไง” ผมทั้งดิ้นทั้งทุบมันสารพัดสารเพ แต่ก็สู้มันไม่ได้เลย T_T
“กูไม่ปล่อย!!มึงยังไม่ได้ตอบคำถามกู!! กูถามมึงว่าคิดถึงมันมากนักหรือไงวะ” มันดันผมมาชิดกำแพงห้องน้ำทันทีอย่างรุนแรง
“เออ!!กูคิดถึงพี่ดาร์กมาก สุดใจขาดดิ้นเลยล่ะ มึงจะทำไม?”
“หึ!!ร่าน!!” มันพูดพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก
“แล้วไงเสือกไรกับกู!!” ผมจ้องตามันอย่างจิกกัด ไอ้อิล!! ไอ้เหี้ยนี่
“หึ!มึงผิดเองที่ยั่วกูไอ้สัส!!” มันพูดจบแล้วก็พุ่งเข้ามาประกบปากกับผมทันที
“O_O” ผมอึ้งไปชั่วขณะนี่ผมกำลังจูบกับผู้ชายอย่างนั้นเหรอ บ้าน่าผมเป็ผู้ชายนะ
“อือ!!” ผมทั้งทุบทั้งตีมันอย่างแรงไอ้เหี้ยหูเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนะ!!
จูบที่เร่าร้อนและจาบจ้วงของมันในตอนแรกกลายเป็จูบที่นิ่มนวลบอบบางและหวานละมุ่นอะไรกันทำไม่มือไม้ผมถึงอ่อนแรงอย่างนี้เนี่ย?
มันเริ่มซุกไซร้ซอกคอผมลงมาเรื่อยๆจนสมองของผมคิดอะไรไม่ออกรู้แต่เพียงอย่างเดียวว่าตอนนี้มันมีแต่แสงสีขาวอยู่ในหัวของผมเพียงอย่างเดียวผมคิดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ
“หึ!!จำเอาไว้ว่ากูจูบมึงได้เพียงคนเดียวเท่านั้น อย่าให้ใครมาทับรอยกู!!” มันพูดแล้วก็เดินจากผมไปทันทีผมรีบวิ่งไปดูที่กระจกที่คอผมมันปรากฏร่องรอยสีกุหลาบจริงๆ ด้วย ไอ้สัส!! กูเป็ผู้ชายนะเว้ย!! มึงมาทำอย่างนี้กับกูได้ยังง้ายยย!!!T____T
“มองหน้าหาพ่อง!! มึงเหรอ?” ผมพูดพร้อมกับจ้องมันอย่างเกลียดชังไอ้เหี้ยนี้มันยังยิ้มโรคจิตอยู่เลย T^T
“เปล่า! ก็แค่มองหน้าว่าที่เมียในอนาคต”
“สัด!! ชั่วๆ อย่างมึงอย่าหวังที่จะมาเป็ผัวกู กูเป็ผู้ชายเว้ย!!”
“หึ!! คอยดูแล้วกันว่าชั่วอย่างกูมึงจะรอดพ้นไปได้หรือเปล่า ^^” อะ...ไอ้เหี้ย!!
[Endof Past’s part]
![เพื่อนเก่าในคืนร้อน [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771762495_42445486.webp)
899
