"อ้อน บ้านของพี่ลิสาสวยมากๆ เลยนะ บ้านดูแบบเก็บรักษาไว้เป็พวกมรดกโลก" เพื่อนคนหนึ่งของอรสินีพูดขึ้น
"ใช่ สวยจริงๆ พี่ลิสาจะรีโนเวทใหม่เลยหรอ เสียดายจัง" เพื่อนที่มาด้วยกันก็พูดคุยต่อ
"เอาน่า พวกเธออย่าเสียดายเลย ฉันคิดว่าพี่ลิสาเขาคิดดีแล้ว ยังไงนี่ก็บ้านของเขานะ เขาอาจจะอยากเห็นบ้านของเขาสวยขึ้นมีอะไรใหม่ๆ เดี๋ยวก่อน พวกเธอดูในบ้านสิ ทำไมมันเหมือนมีคนอยู่ หรือว่าเป็แม่บ้านมาทำความสะอาด"
"อาจจะใช่นะอ้อน เพราะพวกเราก็มาถึงกันก่อนวันนัด แต่ก็ดีแล้ว ที่มีแม่บ้านมาช่วยทำความสะอาด ไม่งั้นพวกเราแย่แน่คืนนี้" เพื่อนของอรสินีพูดขึ้น
"ไปเถอะ พวกเราเดินเข้าไปในข้างในกัน" อรสินีเป็ผู้พูดและนำทาง
เมื่อเดินมาถึงพบได้ว่าประตูภายในบ้านถูกล็อกจากข้างใน แสดงว่ามีคนอยู่ข้างในจริงๆ อรสินีและเพื่อนเห็นว่ามีหญิงสาวสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ภายในบ้านของอลิสา
"อ้อน นี่พี่ลิสากับคุณแม่เขา จ้างแม่บ้านสวยสาวขนาดนี้เลยหรอ" เพื่อนของอ้อนทัก
อรสินีตอบกลับว่า "พวกเธอ ฉันว่ามันชักจะแปลกๆ ละ บ้านดูสะอาดก็จริง แต่ไม่ได้สะอาดถึงขั้นคนที่มาทำงานจะเป็แม่บ้าน แล้วพวกเธอดูผู้หญิงคนนั้นสิ ฉันว่านี่ไม่ใช่แม่บ้านแน่ๆ เซนส์ฉันบอกได้"
"ขโมยหรือเปล่าอ้อน พี่ลิสาทิ้งบ้านเอาไว้นานเกิน" เพื่อนสาวของอรสินีทัก
"ไม่น่าใช่ ถ้าขโมยมา ป่านนี้ต้องกระวนกระวายแล้วรีบหาทางหนีไปแล้ว พวกเราถึงจะเป็ผู้ใหญ่แต่จำนวนคนที่มาก็ไม่น้อย ฉันว่ายัยคนนี้ดูแปลกๆ เดี๋ยวฉันลุยเอง พวกเธอเกาะกลุ่มไว้ข้างหลังแล้วกัน เผื่อยัยคนนี้หนีไปจะจับได้ทัน"
อรสินีเห็นว่าหญิงสาวภายในบ้านดูไม่ใช่ทั้งแม่บ้าน และขโมย เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงเดินเข้าไปเคาะประตูคุยด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี
ก๊อกๆๆๆๆ // เสียงประตูที่อรสินีเคาะดังขึ้นจนทำให้ดาริกาที่เหลือบมองว่า มีกลุ่มหญิงสาวที่เป็ลูกพี่ลูกน้องของอลิสากำลังเดินเข้ามาแต่ดาริกาไม่รู้ว่าคนไหนคือลูกพี่ลูกน้องของอลิสา
"สวัสดีค่ะ คุณเป็ใครไม่ทราบคะ มาอยู่ที่บ้านของพี่ลิสา พี่เขารู้หรือเปล่าคะ แล้วทำไมคุณถึงมานั่งอยู่แบบนี้"
ดาริกาคิดในใจว่า นี่คงเป็ลูกพี่ลูกน้องของดาริกา แบบนี้เธอต้องพยายามหลีกเลี่ยงการมีปัญหากับญาติสาวของเพื่อนสนิทให้น้อยที่สุด เธอจึงตอบแบบเลี่ยงโดยไม่บอกชื่อ
"ฉันมาขอเช่าบ้านของลิสาค่ะ แต่นี่ยังไม่ครบกำหนด ฉันเลยยังออกไม่ได้"
"อ่อ งั้นคุณรอสักครู่นะคะ อย่าเพิ่งหนีไปก่อนล่ะ เดี๋ยวฉันมา"
อรสินีจึงหันเดินออกไป ทิ้งให้ดาริกาเผชิญกับความงุนงง
"พวกเธอเฝ้าผู้หญิงคนนี้ไว้นะ ยัยคนนี้ดูท่าทางไม่น่าเชื่อถือ ฉันขอไปโทรหาพี่ลิสาก่อน" อรสินีบอกกับเพื่อนๆ
เมื่อบอกเสร็จเธอจึงหันหลังไปหาที่คุยโทรศัพท์ เธอโทรไลน์ไปอเมริกาโทรหาอลิสาในทันที
"ว่าไงยัยอ้อน มีอะไรจ๊ะคนสวย" ปลายสายตอบรับขึ้น
"แหม่! พี่ลิสาอย่าเพิ่งชมอ้อนสิคะ อ้อนมีเื่จะถามค่ะ" ถึงจะใจร้อนแต่อรสินีก็เป็คนอ้อมค้อมไม่ใช่น้อย ไม่ได้มุ่งเข้าประเด็นตรงๆ เธอถือคติว่า อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น
"พี่ลิสาคะ อ้อนมาถึงบ้านพี่ลิสาแล้ว สวยมากเลยค่ะ แต่บ้านพี่ลิสาเหมือนแม่บ้านทำความสะอาดยังไม่หมดหรือเปล่าค่ะ เหมือนกับว่ามีคนเคยอาศัยอยู่มาก่อนเลยค่ะ พอดีอ้อนเห็นเศษกระดาษที่มันหล่นบนพื้นบนโซฟาน่ะค่ะ ถ้าเป็ป้าแม่บ้านเธอน่าจะเก็บหมดหรือที่ไม่หมดก็เพราะมองไม่เห็น"
"เธอนี่เก่งจริงๆ ยัยอ้อน เดาถูกซะด้วย ใช่แล้วจ่ะ ก่อนหน้านั้น่เดือนกว่าๆ ที่แล้ว มีเพื่อนพี่ที่อยู่อเมริกาด้วยกันนี่แหล่ะ เธอขอไปเช่าบ้านพี่อยู่ พี่เห็นว่าเธอกำลังลำบาก ก็เลยอนุญาต แต่พี่ไม่ได้บอกคุณแม่ หรือบอกใครหรอกนะ"
"เป็ความลับหรอคะ"
"ก็ไม่เชิงหรอกจ่ะ แค่ให้เธอมาอยู่เฉยๆ เห็นว่าเธออกมานานแล้วนะ เป็เดือน"
"อ่อ แสดงว่าตอนนี้เธอก็ย้ายไปแล้วหรอคะ"
"ไม่หรอก เพื่อนของพี่ยังอยู่ในเชียงใหม่นี่แหล่ะ"
"แหม่! พี่ลิสาทั้งสวยทั้งใจดีแบบนี้ อ้อนว่าเพื่อนพี่ลิสาต้องสวยแน่ๆ เลย อ้อนยังอยู่เชียงใหม่อีกหลายวัน พี่ลิสาบอกชื่อกับลักษณะเพื่อนพี่หน่อยได้มั้ยคะ เผื่ออ้อนอยากไปเจอเธอ เธอเป็เพื่อนสนิทพี่ลิสา อ้อนได้คุยกับเธอก็คงทำให้หายคิดถึงพี่ลิสาไปได้บ้าง"
"ยัยเด็กคนนี้นี่ปากหวานจริงๆ นะเรา เพื่อนของพี่ชื่อดาริกา ไปทำงานเป็คนดูแล เกือบจะเป็หมอน่ะที่บ้านคุณป้าเฟื่อง" ดังนั้นอลิสาจึงบรรยายชื่อ ลักษณะภายนอกและอาชีพการงานให้อรสินีฟัง ปกติเธอไม่ได้เป็คนที่ชอบนินทาแต่อย่างใด เพราะเห็นว่านี่คือ อรสินีผู้เป็เสมือนกับน้องสาวเธอ เธอจึงพูดคุยแนะนำดาริกาให้น้องสาวรู้จัก
อรสินีได้ฟังยิ้มกริ่ม เพราะรู้ได้เลยว่า ยัยผู้หญิงที่กำลังอยู่ในบ้านตีเนียนไม่ยอมออกตอนนี้ คือดาริกา เพื่อนสนิทของอลิสาแน่นอน จากการบรรยายทั้งลักษณะรูปร่างที่อลิสาบอก ดังนั้นอรสินีจึงพูดกล่าวขอบคุณอลิสา วางสายไปแล้วเดินหน้าลุยต่อ
"ไม่ต้องบอกฉันหรอกนะคะคุณว่าคุณเป็ใคร เพราะฉันก็ไม่ได้อยากรู้ ฉันแค่โทรไปหาพี่สาวของฉันมา พี่สาวฉันบอกว่าบ้านนี้เพื่อนของเธอมาขอเช่าแค่เพียงหนึ่งเดือน ตอนนี้เวลามันก็นานกว่าหนึ่งเดือนมานานแล้ว ฉันไม่ได้อยากรู้เหตุผลอะไรมากหรอกค่ะ ที่สงสัยคือทำไมคุณถึงไม่ยอมออกจากที่นี่"
"ฉันก็กำลังจะออกค่ะ แต่พอดีว่าเกิดปัญหาขึ้น"
"ปัญหาอะไรหรอคะ ถึงไม่ยอมบอกเพื่อนที่เป็เ้าของบ้านให้รับรู้ คุณเป็เพื่อนหรือเป็พวกงูพิษกันคะ ทำไมถึงไม่ยอมออกไป"
ดาริกาเริ่มรู้สึกว่า ตนควรแสดงท่าทีโมโหสักเล็กน้อย "เอ๊ะ คุณคะ ฉันก็บอกอยู่นะคะว่าฉันมีปัญหา ฉันเลยจำเป็ต้องอยู่ที่นี่ คุณฟังไม่ออกรึไง คนกำลังเดือดร้อน ไม่เห็นใจกันเลยสิท่า"
"ปัญหาคุณนี่นานจังเลยนะคะ อยู่มาเดือนกว่าๆ ไม่ยอมออก คุณดาริกาคะ เลิกละครค่ะ ฉันรู้ความจริงหมดแล้ว เสียดายจังพี่ลิสาน่าจะมาเจอคุณในท่าทางเสแสร้งแกล้งทำซื่ออยู่ในบ้านคนอื่นต่อแบบนี้ ปลอมจังเลยนะคะ"
ได้ทีอรสินีจึงรุกคืบหน้าต่อทันทีด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น
"ปัญหาอะไรกันคะ ที่ทำให้คุณอยู่ที่นี่ แต่อย่าหาว่าฉันไม่สงสารหรือสนใจเพื่อนร่วมโลก ฉันไม่ชอบหน้าคุณค่ะ แค่เห็นก็รู้ว่าคุณไม่มีความจริงใจให้พี่ลิสา งั้นฉันขอโทษก่อนแล้วกันนะคะ"
"คุณจะทำอะไรกันแน่" ดาริกาเริ่มรู้สึกกลัว
"เลิกทำท่าเหมือนนางเอกสักทีค่ะ เลิกแสดง ฉันไม่ใช่นางร้ายคุณเองก็ไม่ใช่นางเอกสักหน่อย เลิกปลอมได้แล้วคุณดาริกา"
อรสินีว่าแล้วจึงหันไปส่งสัญญาณให้เพื่อนให้เอาตัวและของของดาริกาออกมา ถึงบ้านนี้จะไม่ใช่สิทธิ์การปกครองของเธอ แต่เธอก็ได้รับอนุญาตอย่างเป็ทางการให้มาอาศัย ดังนั้นตอนนี้ที่นี่จึงไม่ต่างจากบ้านของเธอ
เพื่อนจึงเอ่ยทักขึ้นมา
"จะดีหรออ้อน เราแบ่งโซนกันอยู่กับคุณคนนี้ก็ได้นะ" เพื่อนในกลุ่มของอรสินีทักถาม
"ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะคุณดาริกา แต่ฉันก็ไม่ต้องมาอยู่บ้านร่วมกับคนนอก ฉัน้ามาพักผ่อนอยู่กับเพื่อนๆ ด้วยความสบายใจ ถ้ามีคนนอกมาอยู่ฉันจะไม่สบายใจ คุณดาริกาจะช่วยพวกฉันขนของของคุณออกไป หรือคุณจะให้ฉันโยนออกไปเอง แต่คุณระวังนะคะ ของที่คุณซื้อมามันจะเสียหายได้ ฉันว่าคุณเลิกแอ๊บ แล้วมาช่วยพวกฉันขนดีกว่าเนอะ นี่ฉันก็ใจดีแล้วนะคะอุตส่าห์ช่วยคุณขนย้ายออก ไม่งั้นถ้าคุณขนคนเดียวของเยอะขนาดนี้ กี่สิบวันก็ไม่หมดสักทีต้องเดือดร้อนพึ่งพี่ลิสา เอาเปรียบเธอไปเรื่อยๆ ทั้งที่ตัวเองก็มีการมีงานทำ"
ดาริกาได้ยินดังนั้นจึงสะบัดหน้าด้วยความไม่พอใจจากเดิมที่ตั้งใจว่าจะอยู่ต่ออีกสองวัน แต่ตอนนี้อารมณ์ของอรสินีที่พุ่งสูงมากยิ่งขึ้นคงทำให้เธอต้องออกจากที่นี่ในทันที ไม่สามารถถ่วงเวลาได้ เธอคิดในใจว่า
"ญาติประสาอะไรกัน นิสัยต่างกันชัดๆ นรกกับ์จริงๆ ยัยลิสาไปขุดหลุมญาติพี่น้องคนนี้เธอมาจากไหน ใจร้อนปากร้ายแบบนี้เหมาะเป็พี่น้องกับยัยเพนนีมากกว่าอีก"
ดาริกาจึงรีบขนของออกไปแล้วมายืนมองอยู่หน้าประตูบ้าน บ้านหลังสวยงาม ไม่ทรุดโทรม บ้านของอลิสาที่เธออาศัยมาอยู่เป็เวลาเดือนกว่า แต่ตอนนี้คงไม่สามารถอยู่ได้อีกต่อไป สิ่งที่ทำได้จากนี้คือเธอต้องวางแผนเพื่อเอาตัวเองไปอยู่ในบ้านคุณหญิงเฟื่องทองโดยเร็ว โรงแรม คอนโด เธอก็ไม่เช่า เธอจะไม่เป็คนนอนข้างถนนเด็ดขาด ดังนั้นดาริกาจึงคิดวางแผนขั้นถัดไปในทันที
ด้านอรสินีที่เห็นดาริกาขนของไปก็พึงพอใจ หันไปพูดว่า
"หน้าด้านจริงๆ เกาะพี่ลิสาไม่ปล่อย คนพวกนี้น่ารังเกียจ ขยะแขยง ไม่ต่างจากเห็บหมัดเลย อี๋"
เพื่อนสนิทของอรสินีจึงบอกกล่าวกับเธอ
"อ้อน ตอนนี้คุณคนนั้นเขาก็ออกไปแล้ว อย่าอารมณ์เสียยึดติดกับเธอเลยน่าาา ไปเตรียมแพลนเที่ยวกันต่อเถอะ เวลายิ่งไม่มากอยู่นะ"
"ได้ ขอบใจเธอมากนะ เดี๋ยวเราไปเตรียมเที่ยวกัน"
อรสินีทำเหมือนปล่อยวางเื่ดาริกาให้เพื่อนๆ ไม่รู้สึกเครียดเกินไป แต่คนแบบอรสินี เธอรู้ตัวเองดีว่าตนเองเป็คนใจร้อน รักความยุติธรรม เท่าเทียม ไม่ชอบการเอาเปรียบ เธอจึงได้แต่คิดว่า
"เดี๋ยวเที่ยวเสร็จก่อนกลับ ฉันจะพูดเื่ยัยดาริกานี่ให้พี่ลิสารู้ คอยดูเถอะ ถ้ามีโอกาส คุณป้าเฟื่องต้องได้รู้ธาตุแท้เธอแน่ พวกเสแสร้ง"
1K
