[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 152 ฉางเกอ เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ คาดมิถึงเลยว่ากลับเลือกปกป้องนางเช่นนี้

        หวือ!

        ณ ห้วงอากาศอันว่างเปล่าห่างออกไปไกลสามพันลี้จากนครโบราณ

        ร่างของกู้ฉางเกอพลันปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง เขาหันมองกลับไปยังนครที่ตกอยู่ในความอลหม่าน แววตาเจือรอยยิ้มบางเบา ปราศจากซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ

        ตระกูลเซียนโบราณทั้งหลายมิใช่หรือที่อยากจะแก้แค้นเขา เช่นนั้นแล้วก็ขอดูสักหน่อยว่า ผู้ใดจะสามารถลงมือได้อย่างรวดเร็วกว่ากัน

        และแน่นอนว่า เหตุผลที่สำคัญที่สุดในการลงมือครั้งนี้ก็คือ เขาต้องการกำจัดภัยคุกคามซึ่งอาจเปิดเผยความลับของซากมังกรนั้นเสียก่อน

        ถึงเวลานั้น ต่อให้ตระกูลเซียนโบราณสงสัยในตัวเขา ก็มิอาจจะทำอันใดได้ ทั้งยังอาจยิ่งเพิ่มความบาดหมางระหว่างตระกูลเซียนโบราณกับสำนักต่างๆ ในดินแดนภายนอกอีกด้วย

        กลยุทธ์ของกู้ฉางเกอนี้เรียกได้ว่าชั่วร้ายยิ่ง หนึ่งลูกศรพุ่งปะทะเป้าหมายหลายดอก

        เมื่อนั้นกระแสคลื่นแห่งเซียนโบราณจะยิ่งปั่นป่วน ซึ่งล้วนเป็นประโยชน์แก่เขาทั้งสิ้น

        "นายท่าน ผู้ต้องสงสัยทั้งหมดได้ถูกพวกเราจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ"

        ในเวลามินาน เหล่าผู้ติดตามของ กู้ฉางเกอก็มาถึงจากทั่วทุกทิศ ก่อนพากันรายงานด้วยท่าทีเคารพยำเกรง

        พวกเขาลงมือสังหารสิ่งมีชีวิตใกล้เคียงที่อาจเป็นพยานเห็นภาพเหตุการณ์ตามคำสั่งของเขา

        กู้ฉางเกอพยักหน้ารับ "ดีมาก ไปกันเถิด"

        เมื่อเป็นเช่นนั้น เหล่าผู้ที่พบเห็นเขามายังสถานที่แห่งนี้ล้วนถูกกำจัดจนหมดสิ้น

        อีกทั้งเวลาแห่งการลงมือยังถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำ ในขณะที่เขาถูกพบเห็นนั้นก็ได้กำลังสังหารคนอยู่พอดี

        หากทุกอย่างชัดแจ้งเกินไป ก็อาจดูเป็นการจงใจได้ ซึ่งจะกลับก่อให้เกิดผลลัพธ์ในทางลบ

        กลอุบายของกู้ฉางเกอนั้นมีเป้าหมายเพื่อที่จะให้เยวี่ยหมิงคงนั้นสงสัยว่าเขากำลังปกป้องนางอย่างลับๆ

        ทว่าต้องมิเปิดเผยให้ชัดเจนจนเกินไป

        เพราะหากเยวี่ยหมิงคงเริ่มเคลือบแคลงสงสัยในตัวเขาอีกครั้ง สถานการณ์คงมิสู้ดีแน่

        กู้ฉางเกอมิชอบทำความดีแล้วต้องเก็บเงียบไว้

        หากความดีนั้นมิอาจมีผู้ใดรับรู้ แล้วมันจะมีค่าอันใดเล่า

        สำหรับเขาแล้ว การทำความดีเพียงส่วนหนึ่ง ก็ย่อมต้องทุ่มเทสิบส่วนเพื่อประกาศให้โลกรู้

        เช่นนั้นแล้ว จึงจะทำให้เยวี่ยหมิงคงซาบซึ้งจนมิอาจกลั้นน้ำตาไว้ได้

        เขาจะทำให้นางตระหนักว่า สามีผู้นี้ยังคงห่วงใยและปรารถนาดีต่อนางยิ่ง

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้ฉางเกอก็พาผู้ติดตามออกไปจากที่แห่งนั้น โดยมิคิดจะหยุดพักอีกต่อไป

        ในเวลามินาน ข่าวลือสะท้านฟ้าก็แพร่กระจายไปทั่วอาณาเขตเซียนโบราณ

        การลอบสังหารอันโหดเหี้ยมโดยมหายุทธ์รุ่นเยาว์ ได้ปลิดชีพยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากตระกูลเซียนโบราณหลายแห่งในระหว่างการชุมนุม

        ข่าวนี้สร้างความตื่นตะลึงไปทั่วทั้งดินแดนเซียนโบราณ

        ตระกูลอันสูงส่ง ดังเช่น ตระกูลวิหคสุริยะศักดิ์สิทธิ์และตระกูลมนุษย์ปักษา ต่างก็โกรธแค้นอย่างไร้ที่สิ้นสุด

        ยอดคนของพวกเขาหลายคนล้วนสูญสิ้นทั้งร่างกายและจิตวิญญาณในงานชุมนุมนั้น จนมิเหลือแม้แต่เศษธุลีให้เห็น

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้แข็งแกร่งระดับเทวะสวรรค์จากตระกูลวิหคสุริยะศักดิ์สิทธิ์ถูกสังหารเสียสิ้น ซึ่งนี่มิใช่สิ่งที่คนหนุ่มสาวธรรมดาสามัญจะกระทำได้ด้วยพลังของตนเอง

        หากมิใช่การใช้สมบัติศักดิ์สิทธิ์หรือเคล็ดลับแห่งเซียนแล้ว ก็ย่อมต้องเป็นเพราะพลังที่เหนือจินตนาการจนสามารถปลิดชีพเทวะสวรรค์ได้

        เหตุการณ์นั้นกลับแปลกประหลาดยิ่ง เพราะความปั่นป่วนในขณะนั้นมิใหญ่โตพอที่จะดึงดูดความสนใจของผู้แข็งแกร่งในบริเวณใกล้เคียง จนกระทั่งทุกคนค้นพบความจริงในภายหลัง

        เหตุการณ์ครั้งนี้ถือเป็นความอัปยศของตระกูลเซียนโบราณ สร้างความเดือดดาลให้กับพวกเขาอย่างยิ่งยวด ทุกตระกูลต่างออกค้นหาเบาะแสของผู้กระทำลงมือ

        ในหมู่ตระกูลเซียนโบราณนั้นมีเพียงมิกี่คนเท่านั้นที่จะสามารถลงมือลอบเร้นเข้าสู่นครโบราณ กำจัดเป้าหมาย แล้วหลบหนีโดยไร้ร่องรอย ซึ่งสามารถกระทำการได้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก

        แม้แต่เหล่ามหายุทธ์รุ่นเยาว์ผู้มีความเร็วสูงสุด ก็ยังมีน้อยคนนักที่จะมีพลังแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้

        คำถามที่ยังไร้คำตอบก็คือ เหตุใดเขาจึงทำเช่นนี้กันเล่า

        น่าเสียดายนักที่เหล่าพยานในที่เกิดเหตุล้วนดับสูญเสียสิ้นทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ มิเหลือผู้ใดให้สอบสวนแม้เพียงสักคนเดียว

        ท้ายที่สุด บรรดาตระกูลเซียนโบราณก็ต้องกลับหันมาสงสัยยอดอัจฉริยะจากโลกภายนอก ซึ่งก็คือกู้ฉางเกอผู้เป็นผู้ต้องสงสัยสูงสุด

        แม้จะมิมีหลักฐานมัดตัว ทว่าท่าทีไร้เดียงสาของเขาที่ดูเหมือนจะมิรู้เรื่องอันใดนั้น กลับยิ่งทำให้เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลเซียนโบราณเดือดดาล พวกเขามั่นใจว่านี่คือผลงานของเขา

        ถึงกระนั้น ความมั่นใจนั้นก็ยังปราศจากหลักฐานเพียงพอที่จะลงโทษ

        หลังจากการเสียชีวิตของหลงเถิง เหตุการณ์ในดินแดนเซียนโบราณก็ยิ่งปั่นป่วน ความบาดหมางระหว่างดินแดนเซียนโบราณและโลกภายนอกยิ่งเพิ่มพูนขึ้น ยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากทั้งสองฝ่ายต่างเข้าห้ำหั่นกันจนกลายเป็นสายโลหิตนองแผ่นดิน

        ตระกูลมังกรทนมิไหวอีกต่อไป ถึงกับประกาศกร้าวให้กู้ฉางเกอคืนซากศพมังกรมาให้ มิเช่นนั้นเขาจะต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่เลวร้าย

        คำตอบของกู้ฉางเกอนั้นกลับช่างแข็งกร้าวนัก

        "มิมีทาง!"

        อีกทั้งเขายังกล้ากล่าวทิ้งท้ายว่า “อย่าได้ส่งคนรุ่นเยาว์จากตระกูลมังกรมาให้ข้าพบหน้าเล่า หากพบเจอผู้ใดหน้าไหน ข้าก็จะสังหารเสียให้สิ้นซาก”

        คำขู่นี้มิใช่เพียงแค่คำลอยลม วันเดียวกันนั้นเอง กู้ฉางเกอก็ได้พาผู้ติดตามออกตามไล่ล่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลมังกรอย่างดุเดือด ก่อนจะสังหารทิ้งจนโลหิตอาบฟ้า!

        ความเด็ดขาดและทรงพลังของเขาทำให้เหล่าตระกูลเซียนโบราณและสำนักต่างๆ ในดินแดนภายนอกต่างต้องตกตะลึง

        โลหิตที่หลั่งรินทั่วดินแดนเซียนโบราณกลับมิอาจหยุดยั้งได้

        เมื่อเป็นเช่นนั้น ตระกูลมังกรจึงมิกล้าส่งคนรุ่นเยาว์ไปเผชิญหน้ากับเขาอีก

        ผู้สูงศักดิ์ในตระกูลล้วนต่างหน้าดำคร่ำเครียดจนถึงขีดสุด

        แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสยังฟาดโต๊ะหยกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กลางที่ชุมนุม!

        …

        ท่ามกลางเทือกเขาไป่เหิงอันสูงตระหง่าน สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่และเคร่งขรึม

        เยวี่ยหมิงคงยืนอยู่บนยอดเขา สายลมเย็นพัดพาร่างของนางที่เปลือยเท้าดั่งหิมะขาว ผมดำพลิ้วไหว อาภรณ์ปลิวสะบัด ประกายตาล้ำลึกดุจห้วงลึกของฟากฟ้า มองไปยังซากโบราณสถานที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ

        นางนำพาผู้ติดตามมายึดครองสถานที่แห่งนี้ คล้ายกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

        ดังที่กู้ฉางเกอคาดการณ์ไว้ นางย่อมได้ยินข่าวคราวในช่วงมิกี่วันที่ผ่านมา

        "ดูเหมือนว่าหลังจากที่เขาหายตัวไป ก็ได้ไปไล่ล่าผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสินะ"

        เยวี่ยหมิงคงเอ่ยพึมพำกับตนเอง พลันหวนคิดถึงทิศทางที่กู้ฉางเกอจากไปในครานั้น

        แม้ผู้อื่นอาจมิเข้าใจในเหตุผลของการสังหารผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลวิหคสุริยะศักดิ์สิทธิ์ระดับเทวะสวรรค์ผู้นั้น ทว่าด้วยสติปัญญานี้ นางก็ได้ล่วงรู้ถึงเหตุผลเบื้องหลัง

        ในยามที่กู้ฉางเกอได้มอบซากมังกรให้แก่นางนั้น คล้ายกับว่ามีผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลวิหคสุริยะศักดิ์สิทธิ์ในเงามืดได้ลอบเห็น

        ดังนั้น การที่เขาไล่ล่าคนผู้นั้นจึงเป็นเพราะเหตุนี้หรือ

        หากเป็นเช่นนั้น ก็มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่า ซากมังกรนั้นได้อยู่ในการครอบครองของนางอีกต่อไป

        กู้ฉางเกอกำลังปกป้องนาง เขายอมรับความเสี่ยงและความเกลียดชังทั้งหมดไว้เอง

        "ฉางเกอ เจ้า...กำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่..."

        ดวงตาของเยวี่ยหมิงคงพลันพร่ามัว น้ำเสียงในลำคอเจือแววสะเทือนใจ

        กู้ฉางเกอในชาติภพก่อนย่อมมิมีวันทำเช่นนี้ เขาอาจเผยแพร่เรื่องซากมังกรในครอบครองของนางให้เลื่องลือทั่วหล้า มิใช่ยอมรับความเกลียดชังจาก ตระกูลมังกรไว้กับตน

        ทว่าในยามนี้ เขากลับปกป้องนางจากการตามล่าของผู้แข็งแกร่งเหล่านั้น

        ความคิดนี้ทำให้นางสะท้อนใจอย่างลึกล้ำ

        "ดูเหมือนว่า ระหว่างที่เขาปิดปากพยาน ก็ถูกสายตาของตระกูลอื่นจับจ้องไว้...เช่นนั้น เขาจึงมิได้ดึงดูดเพียงความโกรธแค้นของตระกูลมังกรเท่านั้น ทว่ายังรวมถึงตระกูลอื่นๆ ด้วย"

        เยวี่ยหมิงคงขมวดคิ้วงามละเอียด พินิจพิเคราะห์ถึงสถานการณ์ นางครุ่นคิดอยู่นาน จนกระทั่งความคิดหนึ่งพลันแวบผ่าน

        นางอยากออกตามหากู้ฉางเกอ

        แม้เขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงใด ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลเซียนโบราณทั้งปวงพร้อมกัน นั่นย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิตแน่

        แม้นางจะแค้นเขาในชาติภพก่อน ทว่านางจะมิยอมปล่อยให้ผู้ใดพรากชีวิตเขาไป

        นี่คือเรื่องราวระหว่างนางกับเขาเท่านั้น

        "อย่างไรก็ตาม เมื่อจิตวิญญาณแห่งเซียนปรากฏขึ้น ผู้อาวุโสเซียนจากทั่วทุกสารทิศย่อมเร่งรุดมุ่งมา และเซียนโบราณทั้งหลายย่อมยอมลดท่าทีลง ช่วงเวลานี้ ข้าควรปักหลักอยู่ในที่แห่งนี้ เพราะในเทือกเขาไป่เหิงแห่งนี้ มีเส้นทางสู่มรรคาเซียนซ่อนอยู่"

        หลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบ เยวี่ยหมิงคงก็ตัดสินใจรอคอยต่อไป

        นางมั่นใจว่า กู้ฉางเกอผู้ที่สามารถช่วงชิงจิตวิญญาณแห่งเซียนจากเงื้อมมือของเหล่าผู้อาวุโสเซียนในชาติภพก่อนได้ ย่อมมีวิธีเอาชีวิตรอดเป็นของตนเอง

        ในยามนี้ ต่อให้ตระกูลเซียนโบราณโกรธแค้นเขาถึงเพียงใด พวกเขาก็มิกล้าส่งผู้อาวุโสออกมาเผชิญหน้า

        เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ นางจึงเบาใจลงได้บ้าง

        เพียงแต่นางยังคงลังเล ว่าควรบอกข่าวคราวของจิตวิญญาณแห่งเซียนให้เขาทราบล่วงหน้าหรือไม่…

        ท้ายที่สุดแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างในยามนี้ได้พิสูจน์แล้วว่า กู้ฉางเกอนั้น เปลี่ยนแปลงไปแล้วจริงๆ

        …

        ณ เขตแดนของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล ดินแดนเซียนโบราณ

        ในลานเรือนอันเงียบสงบ

        ร่างของเด็กหนุ่มนามเฮยหมิงนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางหมอกดำอันลึกลับ สายหมอกนั้นราวกับเส้นไหมที่ล่องลอยพันรอบร่างกาย มันเคลื่อนไหวช้าๆ อย่างน่าสะพรึงกลัว

        ดวงตาของเขาลืมขึ้นในทันใด แววตาสาดประกายแห่งความตื่นเต้น

        "เพียงเวลามิถึงเดือนครึ่ง ข้าก็สามารถทะลวงถึงขอบเขตจ้าวศักดิ์สิทธิ์ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ข้าเพิ่งจะอยู่ใน ขอบเขตมรรคาเทพเพียงเท่านั้น! หากข้ารักษาความรวดเร็วเช่นนี้ต่อไป อีกเพียงครึ่งปี ข้าก็จะสามารถทะลวงถึงขอบเขตจอมราชัน ก้าวข้ามท่านพี่ และกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลได้!"

        เฮยหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หากเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาย่อมจะมิกล้าคิดฝันถึงสิ่งเหล่านี้

        ทว่าบัดนี้ เขามิเพียงแต่ทำสำเร็จ ทว่ายังทะลวงขอบเขตสองขั้นใหญ่ในคราวเดียว และพลังของเขาก็ยังคงเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

        ความน่าพิศวงเช่นนี้เป็นสิ่งที่เกินความคาดคิดโดยสิ้นเชิง

        เคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศนี้ คือสิ่งมหัศจรรย์ซึ่งทรงพลังเหนือฟ้าดิน

        มินานมานี้ เฮยเหยียนอวี้ ท่านพี่ของเขา ก็ยังได้นำส่วนหนึ่งของเคล็ดวิชานี้ไปมอบให้แก่เหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ก่อนมันจะสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล

        หลังจากผู้อาวุโสหลายคนได้ศึกษาถึงรายละเอียด ก็ต่างมีข้อสรุปอย่างตรงกันว่า สิ่งนี้คือเคล็ดวิชาเซียนอย่างแท้จริง ซึ่งแฝงไว้ด้วยมรรคาสูงสุดที่สามารถนำทางสู่เส้นทางแห่งเซียนได้

        สิ่งนี้ทำให้ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลทุกคนต่างตื่นเต้นยินดี ดุจได้รับสมบัติไร้เทียมทาน พวกเขายกย่องเคล็ดวิชานี้เป็นสุดยอดมรดกประจำตระกูล

        ผู้อาวุโสหลายคนที่ติดอยู่ในขอบเขตเดิมมาเป็นเวลานาน ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความคลายตัวของพลังภายใน ยิ่งสร้างความปิติยินดีให้แก่พวกเขายิ่ง

        ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลนั้นมั่นใจว่า นี่คือโอกาสทองที่จะเรืองอำนาจเหนือสี่ตระกูลที่เหลือ และขึ้นครองดินแดนเซียนโบราณทั้งมวล

        เฮยเหยียนอวี้เองก็ได้รับสถานะสูงส่งเหนือกว่าเดิมจากการมอบเคล็ดวิชานี้ นางมิได้ลืมกล่าวถึงน้องชายเฮยหมิง ว่านี่คือสิ่งที่เขาได้รับมาโดยบังเอิญจากแผงขายของ และเขาได้มอบมันให้กับตระกูลด้วยใจอันบริสุทธิ์

        คำกล่าวนี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสต่างยกย่องเฮยหมิงว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ยอดเยี่ยม

        ด้วยแผนการเช่นนี้ เฮยหมิงจึงได้รับสถานะเป็นอัจฉริยะอันดับสองของตระกูลรองจากพี่สาว

        ทว่าภายในใจของเฮยหมิงก็มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยัน

        "ยิ่งพวกมันฝึกเคล็ดวิชานี้มากเท่าใด พลังของข้าก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น ท้ายที่สุด ข้าก็จะก้าวข้ามพวกมันทั้งหมด และกลายเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล"

        มิเพียงเท่านั้น เฮยหมิงยังได้เผยแพร่เคล็ดวิชานี้ไปยังตระกูลอื่นอีกด้วย

        "ความทะเยอทะยานของข้า มิอาจหยุดอยู่แค่ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลได้ สักวันหนึ่ง ตระกูลทั้งหลายจะต้องกลายเป็นทรัพยากรที่ข้าใช้เสริมพลัง!"

        ความคิดนี้ทำให้เขาสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้น

        "บัดนี้ ผู้อาวุโสส่วนใหญ่และผู้มีพรสวรรค์สูงส่งในตระกูล ต่างก็ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ไปแล้ว แม้แต่สองผู้อาวุโสสูงสุดที่หลับใหลมาเกือบสิบล้านปี ก็ถูกปลุกขึ้นมาเพื่อฝึกเคล็ดวิชานี้!"

        ความคิดนี้ยิ่งทำให้เขาร้อนรนไปด้วยความยินดี

        สองผู้อาวุโสที่ถูกปลุกขึ้นมานั้น คือผู้ทรงพลังและเก่าแก่ที่สุดในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล บัดนี้พวกเขาได้เริ่มต้นฝึกเคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศแล้ว และเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น เฮยหมิงเองก็จะได้รับพลังตอบแทนกลับมาอย่างมหาศาล

        "หากข้าได้พบกับมหาผู้สูงสุดอีกสักครั้งก็คงจะดีมิน้อย หากมิมีท่าน ข้าก็คงยังเป็นได้แค่คนไร้ค่า ที่วันๆ เอาแต่เฝ้ารอวันสิ้นชีพเท่านั้น!"

        ในใจของเฮยหมิงเต็มไปด้วยความศรัทธาและเคารพบูชาต่อผู้ที่เขาเรียกว่า มหาผู้สูงสุด เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้พบกับท่านอีกครั้ง หวังจะได้รับการประทานเคล็ดวิชาและมรรคาเทพที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

        ในขณะนั้นเอง เสียงอันอ่อนโยนพลันดังมาจากด้านนอกลานเรือน

        "น้องชาย ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองต้องการพบเจ้า มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะถามเจ้าเสียหน่อย"

        เฮยเหยียนอวี้ ท่านพี่ของเขา ผู้มีรูปลักษณ์อันอ่อนเยาว์ราวกับหญิงวัยสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมดำขลับดุจหมอกแห่งรัตติกาล ปักด้วยปิ่นเก้าหงส์ประดับมงกุฎ สวมแต่งอาภรณ์ชั้นในอย่างประณีตงดงามที่ทอด้วยลวดลายภูผาธารา

        นางยืนอยู่หน้าลานเรือนด้วยท่วงท่าศักดิ์สิทธิ์ งดงามดุจดอกบัวเทพ ท่ามกลางเมฆหมอกที่ล้อมรอบ

        เฮยหมิงลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยทักทายท่านด้วยสีหน้าฝืนยิ้ม แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวั่นเกรง

        เขารู้ดีว่าผู้อาวุโสสูงสุดต้องการตรวจสอบคำกล่าวของเขาเกี่ยวกับที่มาของเคล็ดวิชาเซียนนั้น

        เขาอ้างว่าได้รับเคล็ดวิชานั้นมาจากแผงขายของ ทว่าเขาก็รู้ดีว่าข้ออ้างนี้อาจใช้ปกปิดความจริงได้เพียงชั่วคราว ทว่ามิอาจรอดพ้นจากการสอบสวนในระยะยาวไปได้

        ยิ่งไปกว่านั้น หากผู้อาวุโสตัดสินใจใช้การสืบค้นวิญญาณค้นหาความลับใดๆ ที่เขาปกปิดไว้ นั่นย่อมมิอาจรอดพ้นไปได้

        มือของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เมื่อยิ่งคิดถึงผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้น ก็ยิ่งทำให้ความหวาดกลัวนั้นเพิ่มพูนยิ่งขึ้น

        หากผู้อาวุโสรับรู้ถึงการมีอยู่ของมหาผู้สูงสุดเล่า แล้วสิ่งใดจะเกิดขึ้น

        ภายในใจของเขาเปี่ยมไปด้วยคำภาวนา หวังให้มหาผู้สูงสุดได้ยินถ้อยคำวิงวอนของเขา และช่วยให้เขารอดพ้นไปจากสถานการณ์นี้

        ในขณะนั้นเอง เฮยหมิงพลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในจิตใจ คล้ายกับมีพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่แผ่ลงมา

        ภาพเงาของเทพเจ้าที่เก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวพลันปรากฏขึ้นในความคิด เทพนั้นมีหกเศียรแปดกร มองมายังเขาด้วยแววตาเยือกเย็น

        ภายในจิตใจของเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกอันลึกลับ

        "นี่…หรือว่า จะเป็นมหาผู้สูงสุด ท่านได้ยินคำภาวนาของข้าแล้วหรือ"

        ความตกตะลึงผสานกับความตื่นเต้นจนยากจะควบคุม ทำให้ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความผันผวน

        เฮยเหยียนอวี้ที่ยืนมองอยู่มิอาจเพิกเฉยต่อความผิดปกติของน้องชายไปได้ นางกล่าวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "น้องชาย เจ้าเป็นอันใดหรือไม่"

        เฮยหมิงรีบส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มแฝงความลนลาน "ไม่…มิมีอันใด ข้าเพียงแต่ตื่นเต้นที่จะได้พบกับผู้อาวุโสเท่านั้นเอง"

        "เช่นนั้นก็ใจเย็นไว้เถิด มิต้องเกร็งเกินไป ผู้อาวุโสนั้นเป็นผู้มีเมตตา เจ้าจะมิลำบากใจอันใด"

        เฮยเหยียนอวี้กล่าวด้วยท่าทีปลอบประโลม นางเองก็เคยรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสอง ผู้ซึ่งว่ากันว่ามีพลังอำนาจอยู่ในระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุดหรือสูงกว่านั้น

        ……

        ณ ซากปรักหักพังอันไกลโพ้น ห่างออกไปนับหมื่นลี้

        กู้ฉางเกอยืนนิ่งพร้อมรอยยิ้มบาง ดวงตาเจือแสงประกายทองคำดุจลวดลายแห่งวิถีเซียนที่ค่อยๆ จางหายไป

        ภาพที่เฮยหมิงมองเห็นเมื่อครู่นั้น ลับเลือนจากวิสัยทัศน์ของเขาโดยสิ้น

        สิ่งที่เฮยหมิงกระทำในช่วงที่ผ่านมา มิได้ทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

        เด็กหนุ่มผู้นี้แทบจะซึมลึกเข้าสู่ทุกมุมของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล ได้แล้ว

        ฝีมือการแสดงนั้นย่อมจัดได้ว่าเยี่ยมยอด แม้จะเทียบเคียงมิได้กับอิ่นเหมย ทว่าก็นับว่ามิเลว

        "สองผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล…ข้ากังวลอยู่บ้างว่าพวกเขาอาจจะจับพิรุธของเคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศได้ หากพลังของพวกเขาอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิก็มีความเสี่ยงอยู่มิใช่น้อย"

        "ทว่าหากข้าต้องการพลิกสถานการณ์ เช่นการใช้ทั้งตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลเป็นตัวประกัน…บางทีพวกเขาอาจจะยอมศิโรราบได้"

        "ตราบใดที่พลังของพวกเขามิถึงระดับมหายุทธ์สูงสุด ข้าก็เบาใจไปได้"

        กู้ฉางเกอยืนกอดอก มองไปยังกลุ่มนครอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า

        เขาอยู่เพียงลำพัง ไร้เงาของผู้ติดตามใดๆ

        การวางแผนเช่นนี้ ยิ่งมีผู้ที่ล่วงรู้น้อยเท่าใด ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อเขามากขึ้นเท่านั้น

        เขามิมีวันให้เคล็ดวิชามหามารกลืนเทพ หรือความลับของเคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศถูกเปิดโปง

        การตั้งตนเป็นศัตรูกับโลกทั้งใบนั้นช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี

        อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ กู้ฉางเกอ ได้ครองความได้เปรียบไว้อย่างสมบูรณ์

        แม้เฮยหมิงจะถูกผู้อาวุโสจับพิรุธอันใดได้ ทว่าก็ยังมิมีผู้ใดสามารถเชื่อมโยงสิ่งเหล่านี้มาถึงตัวเขา

        เคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศเป็นเช่นเดียวกับเคล็ดวิชามหามารกลืนเทพ ซึ่งเคยปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์อันยาวนาน ทว่าหาได้มีผู้ใดหยั่งรู้ถึงที่มาอันแท้จริงไม่

        หากเผอิญพบเจอกับกลุ่มผู้อาวุโสแห่งยุคบรรพกาลที่คุ้นเคยกับเคล็ดวิชานี้ นั่นจึงจะกลายเป็นปัญหาใหญ่

        "ความเป็นไปได้นี้มีน้อยนัก ผู้ที่รู้จักเคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศ อย่างแท้จริง อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเท่านั้น ข้าคงจะคิดมากไปเอง"

        ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักและคำนวณถึงทุกความเป็นไปได้ เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาดแม้เพียงเสี้ยว

        "เมื่อสองผู้อาวุโสสูงสุดตกอยู่ในกำมือข้าแล้ว ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลทั้งหมดก็จะกลายเป็นของข้าโดยมิต้องเปลืองแรง นับว่าง่ายดายเสียเหลือเกิน"

        เขาเปล่งเสียงหัวเราะเบาๆ เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น

        ในเวลาเดียวกัน กู้ฉางเกอตัดสินใจที่จะเร่งเพิ่มพูนพลังของตนเองให้มากขึ้น ก่อนที่ทุกสิ่งจะเดินหน้าไปตามแผน

        ในช่วงนี้ แต้มวาสนาและแต้มชะตาสวรรค์ของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว

        อีกทั้งยังได้รับแต้มวาสนาจำนวนมิน้อยจากจากกู้เซียนเอ๋อร์และเยวี่ยหมิงคง สองหญิงสาวผู้ครอบครองชะตาฟ้าลิขิต

        เขาพลันเปิดดูหน้าต่างคุณสมบัติในยามนี้ของตนเอง

        ผู้ครอบครองระบบ: กู้ฉางเกอ

        รัศมี: ตัวร้ายผู้ลิขิตฟ้า

        อาวุธ: ทวนมารทลายสวรรค์

        สถานะ: ศิษย์เอกแห่งตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ นายน้อยตระกูลแห่งชีวิตอันยืนยง

        สายเลือดและร่างกาย: กระดูกมรรคาจิตมาร  

        ขั้นบำเพ็ญเพียร: ระดับเทวะมายา ขั้นต้น (ขั้นบำเพ็ญเพียร ด้วยวิชามหามารกลืนเทพ: ระดับราชันเทวะ ขั้นปลาย)

        เคล็ดวิชา: คัมภีร์เซียนมรรคาสวรรค์ (ขั้นที่ 9 ความคืบหน้า 30 ส่วน) กายาอสูรหมื่นแปรผัน (พรสวรรค์) จิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้า (พรสวรรค์) พลังแห่งมิติ (พรสวรรค์) วิชามหามารกลืนเทพ วิชาเซียนไร้สิ้นสุด…

        ค่าชะตาสวรรค์: 35,000

        ค่าวาสนา: 12,000 (ระดับสีดำ)

        ระบบร้านค้า: เปิดใช้งานแล้ว

        คลังเก็บของ: ยันต์ทำลายมิติ *1 ยันต์ทำลายพันธนาการ *1 การ์ดปล้นวาสนา *2

        "เพียงมินาน แต้มวาสนาของข้าก็ทะลุถึง 12,000 แต้มแล้ว อีกทั้งแต้มชะตาสวรรค์ก็สูงถึง 30,000 กว่าแต้ม ข้านั้นช่างร่ำรวยเสียจริง"

        กู้ฉางเกอเผยยิ้มด้วยความพึงพอใจ

        "ระบบ แลกกระดูกแห่งวิถีเหนือสิ้นพันธนา จำนวน 4 ชิ้น"

        สิ้นเสียงคำสั่ง เขาใช้แต้มวาสนาทั้ง 12,000 แต้มแลกกระดูกเหล่านั้นมา

        มินาน พลังลี้ลับอันคุ้นเคยก็ปกคลุมทั่วร่างเขา

        ครั้งนี้ กู้ฉางเกอเลือกจะแลกเปลี่ยนกระดูกแห่งวิถีเหนือสิ้นพันธนาสำหรับบริเวณกระดูกสันหลัง กระดูกฝ่ามือ กระดูกขา และกระโหลกศีรษะ

        เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการ กระดูกแห่งวิถีเหนือสิ้นพันธนาก็ได้กระจายตัวไปยังจุดสำคัญทั่วร่างกายของเขา