เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

            ชิงเว่ยเว่ยขอตัวออกไปห้องส้วมไห่ฮ่าวสังเกตท่าทางของคุณหนูของตนแล้วก็นึกสงสัยว่านางกำลังเห็นสิ่งผิดปกติเมื่อเดินห่างออกมาจากโต๊ะพอประมาณไห่ฮ่าวจึงกระซิบอยู่ด้านหลัง

            “คุณหนูขอรับโต๊ะนั้นหรือ?”

            “อืม...”

            ชิงเว่ยเว่ยแสร้งทำเหมือนนางเดินไปดูหงส์ขาวที่ว่ายน้ำมาอยู่รวมกันอีกฟากอย่างหนาแน่นเด็กหญิงเหลือบมองชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ขณะชายผู้นั้นกำลังยกจอกสุราขึ้นดื่มแหวนหยกที่สวมบนนิ้วโป้งนั้นสะดุดตานางยิ่งนัก

            ‘...นั่นมัน!...ชายชุดม่วง...`

            นอกจากเกราะทองอ่อนที่เห็นจากรอยกรีดของกระบี่แล้วยังมีแหวนหยกสีดำที่อยู่ตรงนิ้วที่เด็กหญิงจดจำได้แม่นยำ

            ชิงเว่ยเว่ยหันหน้าไปทางบึงมองกลุ่มหงส์ขาวที่ว่ายวนกันอย่างสง่างามอยู่ในบึงใหญ่กดเสียงให้เบา

            “ไห่ฮ่าว เจ้าไปหาคนทำให้คนตัวโต๊ะต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อทีข้าอยากรู้ว่าคนผู้นี้อยู่ที่ใด?”

            “ขอรับ”

            องครักษ์หนุ่มรู้หน้าที่ คุณหนูของเขาเป็นคนช่างวางแผน นางมักจะมีเรื่องแปลกๆ ให้เขาทำอยู่เสมอ

            ท่านข่านน้อยกวาดตามองคนที่นั่งล้อมรอบโต๊ะวันนี้เขาเชิญพ่อค้าที่ร่วมงานมาพบปะสังสรรค์โดยเฉพาะ งานหลักที่สร้างรายได้ให้กับเขาก็คือการนำสินค้าจากดินแดนข้ามทะเลทรายมาจำหน่ายยังห้าแคว้น

            “ท่านข่านน้อยไม่ทราบว่าท่านจะพักอยู่ในเมืองหลวงนานไหมขอรับ?”

            “ก็คงจะสักสองสามเดือน ยังไม่แน่ชัดเพราะรอบนี้สินค้าที่ขนมามีเยอะต้องจำหน่ายให้หมดก่อน”

            “นอกจากพวกข้าน้อยแล้วได้ยินว่าท่านข่านน้อยยังส่งให้กับพวกที่เมืองไท่หยางอีกนี่ขอรับ?”

            “ใช่! แต่ข้าว่าจ้างสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟให้ช่วยขนส่งสินค้าส่วนหนึ่งไปแล้วฝีมือของพวกเขาดีมากจนข้าสบายใจที่ไม่ต้องไปส่งเอง”

            “จริงของท่าน ข้าเองก็มักจะว่าจ้างพวกเขาอยู่บ่อยๆเพราะเคยให้คนของข้าขนส่งสินค้าไปส่งที่เมืองชิงหลิง พอถูกโจรป่าดักปล้นก็สูญทั้งคนสูญทั้งของ”

            บุรุษในชุดพ่อค้ารอบๆหันมากล่าวถ้อยคำสนับสนุนกับท่านข่านน้อย

            ชิงเว่ยเว่ยพยายามสังเกตแต่ละคนที่ร่วมโต๊ะกับคนผู้นั้นนางเคยเห็นพ่อค้าสองคนในร้านค้าใหญ่ตอนที่ตามท่านแม่ใหญ่ไปซื้อของแต่คนที่เหลือไม่คุ้นหน้า

            ท่านข่านน้อยฉงหลุนในชุดสีน้ำตาลปักลวดลายสีขาวอย่างคนฝั่งทะเลทรายนั่งยิ้มน้อยๆนอกจากสายสัมพันธ์ในเรื่องการค้าแล้ว แท้จริงคนเหล่านี้เป็นสายข่าวที่ดีด้วย

            เสี่ยวเอ้อสามคนยกอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะอาหารเพิ่มเติมทว่ามีหญิงงามสองคนเดินตามหลังมา

            “นี่พวกนาง.....”

            “เป็นข้าให้นางมาเองขอรับ ข้าเห็นว่าท่านข่านน้อยให้เกียรติเลี้ยงอาหารแล้วข้าจึงนำพวกนางมาเป็นของกำนัลขอรับ”

            “อืม...ดีจริง แต่ข้าคงรับเอาไว้ไม่ได้ ขอเป็นแบบชั่วคราวก็แล้วกัน”

            ฝ่ายผู้นำเอาสตรีมาเสนอหัวเราะน้อยๆ “ขออภัยจริงๆที่ข้าน้อยลืมเรื่องนี้ไป ท่านข่านน้อยไม่ต้องการให้มีสตรีร่วมเดินทางถ้าเช่นนั้นให้พวกนางคอยดูแลตอนรับประทานอาหารก็แล้วกันขอรับประเดี๋ยวข้าให้คนไปเลือกโฉมงามมาคอยดูแลใหม่”

            เป็นเพราะสตรีเหล่านี้เป็นหญิงที่ถูกครอบครัวขายขาดพวกนางจึงพร้อมรับใช้เจ้านายโดยไม่อิดออดรวมถึงอาจจะถูกเจ้านายนำไปมอบให้เป็นของกำนัลแก่ผู้อื่นได้ด้วยในเมื่อท่านข่านน้อยต้องการเพียงสตรีปรนนิบัติชั่วคราว โดยไม่ต้องการนำไปเลี้ยงดูคนที่ต้องการประจบจึงต้องไปสรรหาหญิงคณิกาชั้นสูงจากหอเลื่องชื่อมาแทน

            หญิงสาวทั้งสองยอบกายนั่งลงด้านซ้ายและด้านขวาของท่านข่านน้อยเริ่มรินสุราและคีบอาหารมาส่งให้ ท่านข่านน้อยยิ้มแย้มพอใจ

            “อ๊ะ! แย่แล้ว! นกตัวนั้นมันหลุดเข้ามาได้อย่างไร?”

            เจ้านกแก้วสีสวยที่ขนมีทั้งสีเหลือง ส้ม และฟ้าบินเข้ามาวนเวียนอยู่เหนือโต๊ะอาหารเสี่ยวเอ้อหลายคนร้องเอะอะวุ่นวาย

            “ระวังนะขอรับ! นกตัวป่วนมาแล้ว”

            คนในโต๊ะท่านข่านน้อยพากันชี้ไปยังนกตัวนั้น

            “สีออกจะสวยอย่างนั้น มันเป็นนกตัวป่วนไปได้อย่างไร?” พ่อค้าร่างอ้วนมองตามนกที่บินฉวัดเฉวียนไปมา

            ท่านข่านน้อยยกแก้วสุราขึ้นมิได้สนใจเจ้านกที่บินท่ามกลางเสียงเอะอะวุ่นวายของคนรอบข้าง ขณะกำลังจะแตะริมฝีปากกับขอบจอกกลับเกิดเหตุ          เกิดคาด

            “โอ๊ะ!”

            เพล้ง!

            หลังมือของฉงหลุนเกิดรอยข่วนขนาดยาวมีเลือดซึมออกมาพอสมควร ขณะเดียวกันไม่เพียงแต่น้ำชาจะหกใส่เสื้อผ้าของเขาเท่านั้นถ้วยน้ำแกงที่อยู่ใกล้มือก็ถูกเจ้านกตัวแสบบินลงเตะจนราดส่วนล่างของเสื้อคลุมจนเลอะเทอะส่งกลิ่นหึ่งไปทั่ว

            “ไม่ไหวล่ะ!”

            “ท่านข่านน้อยขอรับ กลับคฤหาสน์ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเถอะชุดของท่านเลอะไปหมดแล้ว”

            ฉงหลุนลุกพรวดขึ้นเมื่อน้ำแกงซึมลึกถึงกางเกงด้านในเขาหันไปสั่งพ่อค้าทั้งหมด “ข้าคงต้องกลับก่อนค่อยส่งคนตามไปให้ข้าที่เรือนก็แล้วกัน”

            ชิงเว่ยเว่ยเดินไปกลับไปที่โต๊ะไห่ฮ่าวตามออกรถม้าของท่านข่านน้อยออกไป ชิงเสี้ยวลอบสังเกตสิ่งที่น้องสาวทำเขาเดินตามมาดูนางแล้วก็เดินกลับไปก่อน

            “ไห่ฮ่าวล่ะ?” ใต้เท้าชิงเอ่ยขึ้นเขาเห็นองครักษ์หนุ่มเดินตามบุตรสาวไปแต่นางกลับเดินกลับมาเพียงคนเดียว

            “ข้าใช้ให้ไปธุระแล้วเจ้าค่ะ”

            ฮูหยินจังเยว่มองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่โต๊ะอีกฟากหนึ่ง“เกิดอันใดขึ้นทางโน้นเหรอเว่ยเว่ย?”

            “นกแก้วมันมาป่วนน่ะเจ้าค่ะ เห็นทำจานอาหารตกแตกทั้งหลายใบ”

            “หากข้าจำไม่ผิดนั่นคือท่านข่านน้อยจากแดนทะเลทราย”

*************************

ไรท์แนะนำ...จุดกำเนิดของชิงเว่ยเว่ย อยู่ในเรื่อง "เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย" 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MjEzMCI7fQ