เรือนกาญจนา

ธัญตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนนอนอยู่ในห้องที่คุ้นตา เธอระลึกได้ว่าที่นี่คือบ้านหลังใหญ่ที่ชานเมืองนั่น ที่นี่คงเป็นบ้านของผู้มีพระคุณของเธอเอง ธัญคิดในใจว่า “เขาจับฉันมาที่นี่ทำไมนะ”

ธัญลุกจากเตียงใหญ่ แล้วค่อยๆ เดินไปเปิดประตูห้องนอน ก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก

ธัญพยายามเขย่าประตูเสียงดัง และตะโกนบอกคนด้านนอกทันที “เปิดนะคะ คุณมากักขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้”

สักพักอยู่ดีๆ ก็มีคนมาเปิดประตูให้ และธัญก็ตกใจสุดขีดที่เห็นว่าชายคนนั้นคือ วัฒน์

“คุณ คุณวัฒน์ ที่นี่เป็นบ้านของคุณหรอคะ” ธัญกล่าวอย่างตื่นตระหนก

“ใช่แล้วครับธัญ” วัฒน์พูดยิ้มๆ

“พวกเราเลิกกันแล้ว คุณมายุ่งกับธัญทำไม” ธัญพูดเสียงแข็ง

“ฟังผมอธิบายก่อนนะธัญ ผมขอโทษ ที่ส่งหลักฐานให้ตำรวจ แต่ถึงยังไงคนผิดก็ต้องถูกลงโทษไม่ใช่หรือ” วัฒน์พยายามอธิบาย

“ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันไม่มีวันอภัยให้คุณ หลบไป ฉันจะกลับแล้ว” ธัญกำลังจะเดินออกไปจากห้องนอน

“กลับไปแต่งงานกับติณวัฒน์อย่างงั้นหรือ ใครจะไปยอม” วัฒน์เปลี่ยนท่าทีแล้วเข้าไปจับตัวธัญไว้

“มันไม่ใช่…ว้าย! อย่านะ” ธัญกำลังจะอธิบาย แต่เธอถูกดึงเข้าไปกอดพร้อมกับถูกมัดมือมัดเท้า จากนั้นวัฒน์ก็นำเทปมาปิดปากธัญพร้อมกับอุ้มพาตัวเธอไปนอนบนเตียง

วัฒน์นำเชือกมามัดธัญไว้กับหัวเตียง พร้อมกับกล่าวว่า “อยู่ที่นี่ไปก่อนนะครับธัญ ไว้ให้งานแต่งล่มเมื่อไหร่ ผมถึงจะยอมปล่อยคุณไป”

ธัญพยายามทั้งส่ายหน้า ทั้งพยายามร้องอธิบาย แต่วัฒน์รีบเดินออกไปจากห้องนอนทันที

ธัญดิ้นจนเหนื่อยแล้วตนก็นอนหลับไปทั้งๆ อย่างนั้น

************************************

ธัญตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็พบว่าตัวเองถูกแก้มัดแล้วเรียบร้อย แต่มันมีส่วนเกินมาด้วยนั่นก็คือ แขนใครก็ไม่รู้พาดมาบนตัวเธอ พอเธอหันไปแล้วเห็นเป็นวัฒน์ เธอจึงตีไปที่วัฒน์อย่างไม่ยั้ง

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะธัญ” วัฒน์พยายามจับมือธัญไว้

“ใครให้คุณมานอนกอดฉันแบบนี้คะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ” ธัญยังคงดิ้นไม่หยุด

“ผมเคยชินกับการนอนกอดคุณทุกคืนนี่ครับ”

“พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณทำแบบนั้นได้ยังไงคะ” ธัญโวยวาย

“แม่คุณยกคุณให้ผมแล้ว คุณจึงอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาผม ผมรอให้คุณฟื้น แล้วพวกเราค่อยแต่งงานกันไงครับ” วัฒน์แสดงความเป็นเจ้าของ

“ทำไมแม่ถึงยกฉันให้คุณ อีกอย่าง ฉันยังไม่ยกโทษให้คุณ แม้ฉันจะเป็นฝ่ายผิดก็ตาม” ธัญกล่าว

“ผมชดใช้หนี้นอกระบบให้แม่คุณแล้ว นั่นจึงถือว่าเป็นค่าสินสอดไงครับ คุณจะให้ผมไปเรียกร้องเงินคืนจากแม่คุณหรอครับ” วัฒน์ย้อนถาม

“อะไรนะคะ เรื่องหนี้นอกระบบเป็นเรื่องจริงหรอคะ” ธัญคิดในใจว่า “ในเมื่อแม่บอกเสี่ยวันชัยว่าแม่กุเรื่องขึ้นมาเอง ไม่ได้มีหนี้นอกระบบนี่นา”

“ใช่ครับ ผมเป็นคนนำเงินไปคืนพวกมันเองกับมือ” วัฒน์ยืนยัน

“แต่พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอกค่ะ ไว้ฉันค่อยหาเงินไปคืนคุณ” ธัญพูดเสียงแข็ง

“ผมไม่ต้องการเงิน ผมต้องการคุณนะธัญ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ” วัฒน์เดินเข้าไปหาธัญ แต่ธัญเดินถอยหลังชนผนังห้องและหันหน้าหนี

“ก็ได้ครับ ในระหว่างนี้ผมจะไม่แตะต้องตัวคุณ แต่ถ้าคุณเป็นฝ่ายเข้าหาผมเมื่อไหร่ ผมจะถือว่าคุณเป็นฝ่ายยินยอมตกเป็นภรรยาของผมเอง” วัฒน์ไม่อยากฝืนใจธัญ

“ไม่มีวันค่ะ” ธัญพูดเสียงแข็ง

“อาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ ผมจะไปอาบอีกห้อง และรีบไปดูข่าวงานแต่งล่ม” วัฒน์เดินออกไปจากห้องอย่างสะใจที่เขาสามารถแย่งเจ้าสาวคืนมาได้

ในขณะที่ธัญรีบควานหามือถือในกระเป๋าถือและโทรติดต่อหาดาทันที

“พี่ธัญ พี่อยู่ที่ไหนคะ ทำไมไม่มางานแต่งดา ดาพยายามโทรหาพี่แล้ว แต่มือถือปิดเครื่อง” ดาบ่นพี่สาว

“เอ่อ พี่มีธุระสำคัญจริงๆ พี่ขอโทษนะดา” ธัญพยายามแก้ตัว

“ยังดีที่คุณย่ามาร่วมงานแต่งด้วยนะคะ พิธีก็เลยราบรื่น แต่ท่านก็แอบเป็นห่วงพี่อยู่เหมือนกัน” ดาเล่า

“ไว้พี่ค่อยโทรหาใหม่นะ” พอธัญรู้ว่างานแต่งยังคงดำเนินต่อไปด้วยดี เธอก็เลยรีบวางสาย

“ค่ะพี่ธัญ”

แล้วติณก็ดึงดาเข้าไปกอด

“ตื่นได้แล้วค่ะ” ดาพยายามขืนตัวและปลุกสามีตัวเอง

“ขอต่ออีกหน่อยนะครับที่รัก”

“พอแล้วค่ะพี่ติณ…อื้อ” ติณดึงตัวดาเข้าไปจูบ

และแล้วติณกับดาก็สวีทกันต่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าธัญถูกลักพาตัว

************************************

วัฒน์นั่งดื่มกาแฟรอดาอยู่ที่ห้องรับประทานอาหาร สักพักคนสนิทของวัฒน์ก็เข้ามารายงาน

“ท่านครับ งานแต่งงานไม่ได้ยกเลิกครับ”

“ว่าไงนะ มันหมายความว่ายังไง” วัฒน์ตกใจในเมื่อเขาไปชิงตัวเจ้าสาวมาแล้วนี่

สักพักวัฒน์ก็เปิดดูข่าวในทีวี ก็พบว่านักข่าวรายงานว่า ติณวัฒน์ได้แต่งงานกับแม่หม้ายที่ชื่อว่า ปิยธิดา ซึ่งก็คือแม่ใหม่ของเขาเอง

“มันหมายความว่ายังไง พ่อเสียชีวิตเพียงไม่นาน ดาก็แต่งงานใหม่เลยงั้นหรอ” วัฒน์รู้สึกโกรธ

วัฒน์ไม่ฟังใครทั้งนั้น เขารีบสั่งคนสนิทให้ขับรถไปที่เรือนหอของติณทันที

ธัญเดินลงมาก็เห็นวัฒน์นั่งรถออกไปข้างนอกแล้ว เธอจึงรีบถามแม่บ้านว่า “วัฒน์เขาจะไปไหนหรอคะ”

“ป้าแอบได้ยินว่า เอ่อ แม่ใหม่นั้นแต่งงานใหม่กับคุณติณค่ะ เห็นว่าคุณวัฒน์นั้นโกรธแทนพ่อมากเลยนะคะ” ป้าแม่บ้านกระซิบบอก

ธัญฉุกคิดได้ก็รีบนั่งรถแท็กซี่ติดตามไปทันที

วัฒน์รีบเคาะประตูห้องนอนติณกับดาอย่างไม่เกรงใจใคร

ก็อกๆ ก็อกๆ เสียงเคาะดังสนั่น

“เดี๋ยวนะครับ” ติณรีบลุกจากเตียง

ติณกำลังนำผ้าเช็ดตัวมาพันและสวมเสื้อ ส่วนดารีบนำผ้าห่มมาปกคลุมร่างกายเพราะลุกไปไม่ทัน

พอประตูเปิด วัฒน์ก็รีบเดินเข้าไปต่อยติณทันที

“คุณวัฒน์ คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ และทำไมต้องทำร้ายผมด้วย” ติณถามด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทำร้ายคืน เพราะยังไงเขาก็เป็นเจ้านาย

“นายสวมเขาให้พ่อฉันไงติณ” วัฒน์พูดด้วยความโกรธ

ดากำลังจะลุกไปห้ามโดยใช้ผ้าห่มห่อตัว แต่ธัญรีบวิ่งมาห้ามแทน

“ฟังฉันอธิบายก่อนนะคะวัฒน์ เสี่ยวันชัยไม่ได้จดทะเบียนกับดาค่ะ” ธัญรีบพูด

“หมายความว่ายังไงครับธัญ” วัฒน์ไม่เชื่อหู

“พ่อคุณส่ง email อธิบายเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟังแล้วค่ะ ฉันจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง แต่ตอนนี้ปล่อยให้พวกเขาอาบน้ำแต่งตัวกันดีๆ ก่อนนะคะ และพวกเราไปคุยกันด้านล่าง” ธัญพยายามพูดด้วยดีๆ

วัฒน์ยอมสงบสติอารมณ์แล้วเดินตามธัญไปด้านล่าง จากนั้นก็ไปนั่งบนโซฟาที่ห้องรับแขก

“หมายความว่ายังไงครับธัญ ดาไม่ได้เป็นแม่ใหม่ผมตั้งแต่แรกงั้นหรอ” วัฒน์รีบถาม

ธัญยื่นมือถือที่มีรูปสแกนทะเบียนสมรสให้วัฒน์ดู และกล่าวว่า “ใช่ค่ะ พ่อคุณต้องการหลอกให้คุณเข้ามาฝึกงานที่บริษัทโดยใช้ดาเป็นเครื่องมือค่ะ คุณท่านให้ดาจดทะเบียนสมรสก็จริง เธอไม่ได้จดกับท่านแต่จดกับติณ ณ วันนั้น เพื่อตบตาคุณค่ะ”

“ที่แท้พ่อก็ทำให้ผมเข้าใจว่าท่านจะยกบริษัทให้แม่ใหม่ และผมก็เป็นฝ่ายคัดค้านหัวชนฝา เลยยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้บริษัทคืนมา แม้จะต้องไปฝึกงานทุกแผนกก็ตาม” วัฒน์เข้าใจเรื่องราว

“ท่านทำเพื่อให้คุณเข้าใจระบบของบริษัท เวลาคุณเข้าไปบริหารเต็มตัว คุณจะได้เข้าใจระบบงานได้โดยง่ายไงคะ” ธัญอธิบาย

“ทำไมคุณถึงเข้าใจพ่อผมทุกเรื่องแบบนี้ล่ะครับ” วัฒน์สงสัย

“เอ่อ ท่านอธิบายใน email ละเอียดมากเลยค่ะ” ธัญรีบแก้ตัว

สักพักติณก็โอบเอวดาลงมาพบวัฒน์

“ฉันขอโทษนะติณ ที่เข้าใจนายผิดไป ฉันเข้าใจทุกเรื่องแล้วล่ะ” วัฒน์เป็นฝ่ายขอโทษ

“ผมให้อภัยก็ได้ครับ แต่อย่ายุ่งกับเมียผมอีก” ติณดึงตัวดาเข้าไปกอดอย่างหวงแหน จนดาเขิน เลยตีไปที่ไหล่ของสามีเบาๆ

วัฒน์ยิ้มให้ แล้วก็ถือโอกาสทันที “งั้นพวกเรากลับกันเถอะที่รัก พวกเราอย่ากวนใจน้องๆ เลยนะ”

ธัญตกใจ และพยายามจะขืนตัว แต่ถูกวัฒน์ลากไปด้วยกันจนได้

“ปล่อยฉันนะคะ ฉันจะกลับบ้าน” ธัญพยายามขืนตัวไม่เลิก

“ก็ที่นั่นแหละเป็นบ้านของพวกเราไง” วัฒน์พูดยิ้มๆ

“ไม่ค่ะ พวกเราเลิกกันแล้ว” ธัญยังไม่หายโกรธ

“ผมไม่เลิกครับ อะ ก็ได้ ผมไม่ยุ่งกับคุณก็ได้ แต่ตอนนี้คุณไปพักที่บ้านผมก่อนนะ” วัฒน์พยายามพูดด้วยดีๆ

“ไปพักเพื่อ” ธัญสงสัย

“รอคุณเปลี่ยนใจ” วัฒน์ตอบห้วนๆ

“ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจค่ะ” ธัญยังคงยืนยัน

“งั้นก็พิสูจน์สิครับ หรือกลัวฝืนใจตัวเองไม่ได้” วัฒน์แกล้งท้า

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่าฉันหมดเยื่อใยกับคุณแล้ว” ธัญจึงเข้าไปนั่งบนรถวัฒน์แต่โดยดี