(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 153 ความเชื่อผิดๆ ของทุเรียน

“ท่านไวทเคานต์ คุณผู้หญิง…ไรอัน จีน่า” ไลท์มองไปยังหน้าปากประตูของร้าน ที่ในรายชื่อที่เรียกขานไป ล้วนกำลังทยอยเดินเข้ามาในร้าน ก่อนจะผงะเข้ากับกลิ่นของทุเรียน หรือ ในอีกชื่อที่คนโลก The Gloria เรียกกันว่า ไข่จอมมาร อะไรทำนองนั้น

“กลิ่นหอมนี้เมนูใหม่ของท่านไลท์อย่างนั้นเหรอ...หรือว่าจะเป็นผลไม้ที่ คาห์นได้บอกเอาไว้เมื่อตอนเช้าว่าท่านไลท์จะนำราชาแห่งผลไม้มาขาย?” ไวทเคานต์นิค มีหรือที่จะพลาดกับเมนูใหม่ของร้านอาหารสามเวลา

เนื่องด้วยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทางด้านของท่านไวทเคานต์นิคและคนจากสมาคมกิลด์นักผจญภัยก็จะเดินทางกลับเมืองหลวงกันไปแล้ว ส่งให้ช่วงเวลาต่อจากนี้ไปพวกเขาทุกคนจำเป็นต้องเก็บความทรงจำอันแสนล้ำค่าจากร้านอาหารสามเวลา ตักต้วงมันเอาไว้ให้มากที่สุด

สังเกตได้จากกลุ่มของหัวหน้าหน่วยและเจ้าหน้าที่จากสมาคม ที่พุ่งปรี่ตามเข้ามาในร้าน หลังจากท่านไวทเคานต์นิค ไม่กี่อึดใจ

ก่อนที่ในตอนนี้ทุกคนจะผงะเข้ากับกลิ่นอันรุนแรงจาก ทุเรียนที่เตะจมูกและแน่นอน อย่างที่รู้กันว่าทุเรียนนั้นถ้าหากใครไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ

ซึ่งคนที่ไม่ชอบ เพียงชั่วพริบตาเดียว ทุกคนก็วิ่งกรูกันออกไปด้านนอกร้าน พลางหอบหายใจ เพื่อสูดอากาศอันบริสุทธิ์คำโตกันอย่างบ้าคลั่ง สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนในร้านที่จมูกของพวกเขา มองว่าทุเรียนนั้นหอมหวานได้ไม่น้อยทีเดียว

“เอ่อ...คือว่า ผมพิจารณาแล้ว ว่าผลไม้ที่บอกไปว่าจะมีขาย มันอาจทำให้ลูกค้าคนอื่นๆ ได้รับผลกระทบจากกลิ่นของมัน จึงคิดว่าจะเลื่อนการขายมันออกไปก่อนนะครับ” ไลท์รีบหาข้ออ้างเพื่อที่จะไม่สร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกค้า

ด้วยเหตุที่ว่า ทุเรียนในโลกนี้ มีตำนานเป็นผลไม้ของพวกปีศาจ เฉกเช่นนี้ หากเขายังดื้อรั้นที่จะขายมันจริงๆ หากลูกค้ารับรู้ถึงความจริงในเรื่องนี้ อาจทำให้ชื่อเสียงของร้านเสียหายได้

ดีไม่ดีอาจเกี่ยวพันกับศาสนจักรแห่งแสง ที่จากได้ยินเรื่องเล่าต่างๆ และความเป็นมาของศาสนจักรแห่งแสง

ไลท์มองว่า ศาสนจักรแห่งแสง นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลัทธิที่มอมเมาผู้คนและคอยแทรกแซง ชักใยการเมืองของแต่ละอาณาจักรจากในมุมมืด เพียงแต่ที่ศาสนจักรแห่งแสงได้รับการยอมรับจากผู้คน

ก็อาจจะเป็นเพราะ ในอดีตศาสนจักรแห่งแสงได้ช่วยขจัดปีศาจและลดจำนวนสัตว์อสูรให้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้ นำความสงบมาให้แก่ผู้คนที่หวาดกลัวต่อปีศาจ อีกทั้งยังมีพลังแห่งแสงที่สามารถช่วยรักษา เยียวยาผู้คนได้อย่างน่าอัศจรรย์

จึงไม่แปลกที่ผู้คนจะมองศาสนจักรแห่งแสง เป็นดั่งตัวแทนแห่งเทพผู้ปกปักพวกเขานั่นเอง

“กระทบ? แต่สำหรับฉันมันหอมมากเลยนะ ไม่คิดเลยว่าผลไม้จะมีกลิ่นที่หอมหวาน ชวนเลี่ยนได้แบบนี้ด้วย” ไวทเคานต์นิคดูจะชื่นชอบและตกเป็นทาสของทุเรียนในทันทีที่ได้กลิ่น

ขุนนางวัยกลางคน เดินตรงเข้ามาบนโต๊ะที่เหล่าพนักงานภายในร้านต่างช่วยกันเอาตัวบัง เพื่อไม่ให้ไวทเคานต์นิคมองเห็น

แต่ทว่า...ก็ไม่เร็วพอที่จะหลบสายตาของไวทเคานต์นิคที่หลายวันมานี้ ดูปราดเปรียว หนุ่มแน่นมากกว่าแต่ก่อนอยู่หลายขุม

“คนกันเองทั้งนั้น แบ่งให้ฉันได้ชิมสักชิ้นเถอะ” ไวทเคานต์นิคเอื้อมมือแทรกเข้าไประหว่าง คาห์นและแมท ที่ช่วยกันดันร่างของทั้งคู่ หนีบมือไวทเคานต์ที่แทรกเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่แล้ว ‘โอ๊ย!’ ทันใดนั้นเอง เสียงร้องของท่านไวทเคานต์ก็ได้ดัง ร้องออกมา

ไวทเคานต์นิครีบชักมือออก ก่อนจะปรากฏว่านิ้วมือของเขา พลันมีโลหิตสีแดงไหลซึมออกมาตาม รูบนผิวหนังที่ถูกทิ่มแทงทะลุนั่นเอง

“ท่านไวทเคานต์” หัวหน้าหน่วยและกลุ่มองครักษ์ต่างรีบวิ่งปรี่กันเข้ามาดูอาการ ด้วยความเป็นห่วง

มิหนำซ้ำขนาดองครักษ์ที่ทนต่อกลิ่นของทุเรียนไม่ได้ จนต้องถอยหลบออกไปอยู่ด้านนอกของร้าน ก็ยังรีบวิ่งหน้าตั้งกลับเข้ามาดูอาการของท่านไวทเคานต์ จนหลงลืมไปเลยว่าตนเองนั้น ทนกับกลิ่นของทุเรียนในตอนแรกไม่ได้ไปเสียสนิท

ทุกคนต่างรีบวิ่งมาดูอาการของท่านไวทเคานต์กันจ้าละวัน “ฉันไม่เป็นไร แค่โดนหนามทิ่มเท่านั้น” ไวทเคานต์นิค โบกมือวูบ เพื่อไม่ให้เหล่าองครักษ์ต้องเป็นกังวล

หากแต่ทางด้านของคาห์นที่ตอนแรกยังคงช่วยยืนบังสายตาของทุกคน ไม่ให้มองเห็นเปลือกของทุเรียน พอเห็นว่าไวทเคานต์นิคผู้เป็นทั้งสหายและเจ้านายเก่าของตัวเองได้รับบาดเจ็บก็รีบเป็นห่วง รีบก้มลงมาดูอาการเช่นเดียวกัน

และในขณะที่คาห์นก้มลงมานั่นเอง สายตาของท่านไวทเคานต์ก็เห็นเข้ากับ ไข่จอมมารหรือผลทุเรียนเข้าพอดิบพอดี

“. . .” ไวทเคานต์นิค ช็อกไปแล้ว เพียงแค่วูบเดียวที่เห็นเปลือกทุเรียน ทางด้านของขุนนางวัยกลางคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเสียก็มาก ก็พลันจดจำลักษณะของมันได้ในทันที

เจ้าสิ่งนี้คือ ไข่จอมมาร ของกินที่เหล่าปีศาจต่างยิมชมชอบ จนได้ชื่อว่าเป็นไข่ของจอมมารนั่นเอง

“ท่านไวทเคานต์รีบให้ นักบวชแห่งแสง จัดการกับแผลนี้ก่อนเถอะครับ...เราไม่รู้ว่า ไข่จอมมารนี้จะมีพิษหรือไม่ เกรงว่าปล่อยไปจะเป็นอันตราย” คาห์นไม่สนแล้วว่า คนอื่นๆ จะรู้สิ่งที่อยู่บนคือ ไข่จอมมาร

คาห์นในตอนนี้เป็นห่วงไวทเคานต์นิค เกินกว่าจะมาสนใจอะไรอีก...และด้วยเหตุนี้เอง นอกเหนือจากไวทเคานต์นิคและครอบครัว จะได้เห็นถึงสิ่งที่อยู่บนอย่างชัดแจ้งแล้ว กลุ่มองครักษ์ต่างก็เห็นถึงไข่จอมมารเช่นเดียวกับ ไรอันและจีน่า

“ขอโทษนะครับ หลีกทางให้ผมได้ดูแผลของท่านไวทเคานต์หน่อยครับ” ไรอันที่อยู่ใกล้ๆ ได้เขยิบเข้ามา เพื่อดูอาการของไวทเคานต์นิคที่โดนเปลือกทุเรียนทิ่มตำ

“ผมเป็น เจ้าของฟาร์มวัตถุดิบในหมู่บ้านดาราฉาย ที่เป็นคู่ค้ากับท่านไลท์ครับ...ถึงผมจะไม่ใช่นักบวชแห่งแสง แต่ผมเองก็เคยโดนหนามจากเปลือกไข่จอมมารทิ่มแทง เมื่อหลายปีก่อนครับ” ระหว่างขอทาง ไรอันก็รีบแนะนำตัว เพื่อให้เหล่าองครักษ์นั้นรู้ถึงตัวตนของเขา

ก่อนจะบอกเล่าว่าในอดีตตนเองก็เคยโดนหนามของเปลือกไข่จอมมารหรือเปลือกทุเรียนทิ่มตำมาแล้วเช่นเดียวกัน

“ถ้าเช่นนั้นผมขอฝากท่านไวทเคานต์ด้วยนะครับ” คาห์นและหัวหน้าหน่วยรีบหลีกทางให้กับไรอัน เพราะแต่เดิมก็รู้จักสองสามีเจ้าของพ่อค้าที่ผันตัวไปทำฟาร์มแบบเต็มตัวอยู่ก่อนแล้ว พอได้รู้ว่าไรอันเคยโดนไข่จอมมารทิ่มแทงก็รีบปล่อยให้อีกฝ่ายเข้ามาดูแผลของท่านไวทเคานต์ในทันที

ไรอันจ้องไปที่นิ้วมือของไวทเคานต์นิค พลิกซ้ายขวาเพื่อดูร่องรอยเพิ่มเติม พลางพบว่าบาดแผลที่ถูกทิ่มนั้นเล็กมากๆ ขนาดที่ว่าทันทีที่ใช้ผ้าสะอาดเช็ดเม็ดเลือดที่ไหลซึมออกไป ก็ไม่มีโลหิตไหลออกมาอีก

“แค่แผลทิ่มตำนิดเดียวครับ ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง” ไรอันเมื่อสังเกตแผลบนนิ้วจนครบถ้วน ก็หันมาบอกกับคุณผู้หญิงให้อีกฝ่ายไม่ต้องเป็นห่วง

“ยังไงเสียควรพาตัวท่านไวทเคานต์ไปให้นักบวชแห่งแสงจะดีกว่าไหม?” หัวหน้าหน่วยรีบเอ่ยถามกับไรอัน

“ไม่จำเป็นครับ แผลของท่านไวทเคานต์ก็เหมือนกับเสี้ยนตำมือเท่านั้น...ท่านคาห์นและหัวหน้าหน่วย กังวลกันเกินไปแล้ว...ไข่จอมมารที่พวกท่านหวาดกลัว ไม่ได้มีพิษหรืออันตรายใดๆ ครับ เพราะน้องชายผมอย่างไรเซน เคยโดนทิ่มทั้งมือจนมือพรุนก็ยังอยู่ดี เลี้ยงหมู เลี้ยงสัตว์ได้สบายๆ จนถึงทุกวันนี้” ไรอันลุกขึ้น ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะ โดยมีไลท์ยืนมองดูอยู่ห่างๆ

“ฉันบอกแล้วว่า ฉันไม่ได้เจ็บหรือปวดอะไรเลย ทุกคนตื่นตระหนกกันเกินไปแล้ว” ไวทเคานต์นิคชูนิ้วที่โดนเปลือกทุเรียนทิ่มให้ทุกคนได้ดูเต็มสองตา

นิ้วนั้นมีรอยแดงเล็กน้อย คล้ายกับถูกเข็มทิ่มอย่างที่ไรอันได้บอกเอาไว้จริงๆ ไม่มีทั้งรอยจ้ำใดๆ ที่บอกว่าแผลนั้นจะติดเชื้อ หรือแม้แต่รอยเลือดที่ไหลซึมก็ได้หยุดไหลไปนานแล้ว

ระหว่างที่ไวทเคานต์นิคกำลังบอกกล่าวถึงบาดแผลบนนิ้วให้กับองครักษ์อยู่นั่นเอง ทางด้านของไรอันที่เข้ามาช่วยเหลือก็เดินตรงไปหาไลท์

“ท่านไลท์เป็นคนเก็บไข่จอมมารพวกนี้เหรอครับ?” ไรอันเอ่ยถาม

แน่นอนด้วยคำถามของไรอัน เล่นเอาผู้คนที่อยู่ในร้านหันขวับมามองที่ชายหนุ่มเป็นตาเดียว

“ใช่ครับ ผมเก็บพวกมันมาเอง เพราะรู้ว่าผลไม้ชนิดนี้นั้นสามารถกินได้ แต่ไม่คิดว่าในอดีตจะมีตำนานของที่เรียกกันว่า ไข่จอมมาร...ผมขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่ทำให้ต้องกังวล จะรีบเอาไปเก็บเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“ท่านไลท์สุดยอดจริงๆ ที่เก็บไข่จอมมารมาได้แบบนี้ ผมกับน้องชายก็เคยพยายามที่จะเก็บมันมาก่อน แต่ก็ถูกตำกันจนมือแหกไปหมดแบบนี้” ไรอันไม่ได้พูดเพื่อกล่าวโทษไลท์

หากแต่คำพูดของไรอัน กลับเป็นคำชื่นชมที่ไลท์นั้นเก่งกาจ ที่สามารถเก็บไข่จอมมารกลับมาได้โดยไม่มีบาดแผลต่างหาก

“ไรอัน ท่านเคยกินไข่จอมมารมาแล้วเหรอ” หัวหน้าหน่วยเอ่ยถาม

“ใช่ครับ ผมเคยกินมาก่อนแล้ว เพียงแต่รสชาติและกลิ่นของมันไม่ได้เหมือนกับของท่านไลท์ไปเสียทีเดียว หรือจะพูดง่ายๆ ถึงจะเป็นไข่จอมมารเหมือนกัน แต่เจ้าสิ่งนี้กับที่ผมเคยกินมาต่างกันคนละโลกเลยครับ...ด้านในของมันที่ผมเคยกิน นั้นแข็งและจืดชืด อีกทั้งเปลือกก็แหลมคม จนไม่คุ้มค่ากับความยากลำบากในการเก็บมารับประทานครับ” ไรอันเว้นจังหวะให้ทุกคนได้ทำความเข้าใจ พลางขออนุญาตไลท์ ขอชิมทุเรียนอันเหลืองนวลนี้สักหน่อย

ซึ่งไลท์ก็ยินดีมอบให้ด้วยความเต็มใจ ยกให้ไรอันและจีน่าไปคนละพู

กร๊วม…เปลือกนอกของผลทุเรียนที่ไลท์ยื่นให้ ยังมีความกรอบ ส่วนด้านในเป็นผลนุ่มๆ หรือที่เรียกกันว่า กรอบนอก นุ่มใน

ทั้งหมดได้ถูกไรอันกัดกิน ก่อนที่กลิ่นและความหวานจากทุเรียนจะกลบทุกอย่างภายในปากให้เป็นเนื้อเดียวกัน

“อืมมมม~” ใบหน้าของไรอันและจีน่า ดูมีความสุข พวกเขาทั้งสองต่างหลับตาเพื่อดื่มด่ำกับไข่จอมมารที่ไลท์หยิบยื่นให้ด้วยความฟิน

ซึ่งทุกคนที่ได้เห็นใบหน้าอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของพวกเขา ทันใดนั้นน้ำลายที่หิวกระหายของทุกคนก็พลันเอ่อล้น กระหายอยากจะลิ้มลองไข่จอมมารบ้างเหมือนกัน แต่อีกใจหนึ่งก็ยังคงกลัวตำนานของมันอยู่ไม่น้อย

“ไข่จอมมารนั้นกินได้จริงๆ ครับ อย่าไปหลงเชื่อตำนานหรือหวาดกลัวต่อชื่อของมันกันเลยครับ เพราะชางบ้านอย่างผมที่ไม่มีอะไรจะกิน ต้องหวาดกลัวไปเสียทั้งหมด ป่านนี้คงอดตายกันไปนานแล้ว” ไรอันยืนกรานว่า ไข่จอมมารนั้นเป็นเพียงตำนานที่ไร้สาระ

เพียงแค่มันเป็น สิ่งที่ปีศาจและจอมมารชอบกิน นั้นไม่ได้หมายความว่า สิ่งนี้จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ไปเสียทุกอย่าง หากแต่สาเหตุที่ปีศาจและจอมมารชอบกินในตำนานที่บอกเล่าสืบต่อกันมา

แท้ที่จริงแล้วมันอาจจะอร่อย จนพวกมันไม่อยากให้มนุษย์มาแย่งพวกมันก็เป็นได้

“ท่านไลท์ฉันขอลองกิน ไข่จอมมาร ไม่สิ...เรียกทุเรียนดูจะไพเราะกว่า สักชิ้นจะได้หรือไม่?” ไวทเคานต์นิคเองก็อยากที่จะลองชิมบ้าง

ซึ่งมาถึงขนาดนี้ ขนาดที่ยอมเลือดตกยางออก แล้วไลท์ยังไม่ให้อีกฝ่ายก็ดูใจร้ายเกินไปหน่อย

เขาส่งทุเรียนให้กับไวทเคานต์นิคและลูกของไวทเคานต์ได้รับประทานกันถ้วนหน้า เว้นก็แต่มาถึงในส่วนของคุณผู้หญิง

ที่ใบหน้ายิ้มร่า กลับถูกปฏิเสธ “ขอโทษครับ คุณผู้หญิงไม่ควรกินทุเรียนครับ”

“ทำไมล่ะ? ทำไมฉันถึงกินมันไม่ได้” ภรรยาของท่านไวทเคานต์ ดูผิดหวังอย่างแรง

กระนั้นไลท์ก็พลันส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกับยื่นหน้าของเขาเข้ามาใกล้ๆ กับคุณผู้หญิงก่อนจะกระซิบว่า “คุณผู้หญิงลืมเรื่องลดน้ำหนักไปแล้วเหรอครับ? ถ้าลืมไปแล้ว งั้นก็กินได้ตามสบาย”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ตารางการลงนิยายเวลา 18.00 หยุดทุกวันพุธครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ