ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ภรรยาของพี่เฉาชี้ไปที่ด้านหลังของผมพร้อมกับพูดประโยคนั้น

ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายมาจากข้างหลัง

“จุ้นจ้านนักนะ!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของผม

เมื่อได้ยินเสียงนี้หัวใจของผมกระตุกวูบ รีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เห็นคือคนขับรถที่เคยนั่งอยู่หน้าพวงมาลัย บัดนี้ยืนอยู่ข้างหลังผม

ดวงตาสีเทาหม่นของเขากลายเป็นสีขาวโพลนราวกับดวงตาของปลาตาย ใบหน้าของเขาดูโหดเหี้ยม จ้องมองมาที่ผมด้วยความอาฆาต

ทันทีที่ผมหันกลับไปเขาก็พุ่งมือมาบีบคอผมแน่น

“วิญญาณ...วิญญาณอาฆาต…” ผมพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างแหบแห้ง

คำพูดของภรรยาพี่เฉาทำให้ผมเข้าใจทุกอย่างในทันที

อุบัติเหตุครั้งนั้น…อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เป็นไปได้ว่าคนขับรถคนนี้จงใจขับรถพุ่งลงอ่างเก็บน้ำด้วยตัวเอง!

“ไม่มีใครขัดขวางฉันได้!” คนขับรถคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างชั่วร้าย

หลังจากที่วิญญาณที่อยู่บนรถทนทุกข์จากความทรงจำที่ฟื้นคืนมาตอนนี้ก็ระลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นได้ทั้งหมด

ความจริงที่พวกเขาถูกฆ่าทำให้พวกเขาเดือดดาล

“ไอ้เวร! แกเป็นคนฆ่าพวกเรา!”

วิญญาณหนุ่มรอยสักเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าหาเขาพร้อมกับความโกรธเต็มเปี่ยม

อีกสองวิญญาณชายก็พุ่งตามเข้ามาหวังจะช่วยผมจัดการวิญญาณคนขับ

แต่ในตอนนี้คนขับรถได้กลายเป็นวิญญาณอาฆาตไปแล้วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังอาฆาตอันเข้มข้น

มันอ้าปากและคำรามเสียงดังใส่วิญญาณหนุ่มรอยสักที่พุ่งเข้ามา

“อ๊า!”

เสียงแหลมสูงเสียดแก้วหูบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยพลังอาฆาตและความเย็นเยือก

เหล่าวิญญาณที่วิ่งเข้ามาทั้งหมดตัวสั่นเทิ้มก่อนจะล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

ในขณะเดียวกันภรรยาของพี่เฉาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะอ้าปากกัดเข้าที่แขนของวิญญาณอาฆาตที่กำลังบีบคอผม

มันส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและสะบัดแขนออกอย่างแรง

ร่างของเธอถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างรถบัสดัง“โครม!”

เด็กทารกในอ้อมแขนของเธอร่วงกระแทกพื้นร้องไห้เสียงดัง “แว้ๆ!”

ภรรยาของพี่เฉาพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่อาจขยับตัวได้ ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บหนัก

ทุกอย่างเป็นฝีมือของวิญญาณคนขับรถชั่วช้าตนนี้!

มันคือผู้ก่อเรื่องทั้งหมดตัวต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนี้!

แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องพวกนั้น

ผมใช้จังหวะที่มันเสียสมาธิรีบคว้าถุงพริกป่นที่ห้อยอยู่ตรงเอว กำพริกป่นขึ้นมากำมือหนึ่ง ก่อนจะสาดใส่หน้าของวิญญาณอาฆาต!

ในสายตาของมนุษย์นี่เป็นเพียงพริกป่นที่ผสมกับทรายและเศษพืชอื่นๆ ไม่มีอะไรแปลกประหลาด ไม่มีแม้แต่กลิ่นฉุนของพริกหรือความแสบร้อนให้รู้สึก

แต่เมื่อพริกป่นนี้กระทบกับใบหน้าของวิญญาณอาฆาตมันพลันกรีดร้องอย่างทรมาน

“อ๊าก!!”

มันเอามือกุมหน้าของตัวเองถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

ผมเห็นกับตาว่าใบหน้าของมันกำลังเน่าเปื่อยราวกับถูกสาดด้วยกรดเข้มข้น

ไม่มีเวลาให้ลังเลผมชักกระบี่กระดูกปลาออกมา ก่อนจะพุ่งแทงตรงไปยังร่างของมัน!

“เวรเอ๊ย!!”

แต่วิญญาณคนขับรถไม่ใช่เป้าหมายที่จัดการได้ง่ายๆเขาได้กลายเป็นวิญญาณที่ถูกพลังอาฆาตครอบงำแล้ว พลังจึงแข็งแกร่งมหาศาล

ถึงจะกำลังเจ็บปวดแต่มันก็ยังสามารถหลบการโจมตีของผมได้อย่างหวุดหวิด

มันเผยกรงเล็บอันแหลมคมก่อนจะฟาดตรงเข้ามาหาผมอย่างรุนแรง

พลังของมันมหาศาลกรงเล็บของมันคมกริบ

ผมรีบถอยหลังหลบพร้อมตะโกนออกไป “ทุกคน ถอยไปให้หมด!”

ในขณะเดียวกันผมใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องของวิญญาณคนขับรถผลักมันให้ถอยออกไป

เหล่าวิญญาณที่เหลือในรถเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนพวกเขาไม่อาจต้านทานพลังของวิญญาณอาฆาตได้

เมื่อเห็นการต่อสู้ที่รุนแรงพวกเขาพากันถอยหนีไปอยู่ด้านหลัง มีเพียงวิญญาณหนุ่มรอยสักเท่านั้น ที่ยังคงกล้าพุ่งเข้าใส่

“ไอ้เวร!คืนเดตของฉันมา!” เขาตะโกน ก่อนจะกระชากเก้าอี้ออกจากตัวรถและเหวี่ยงใส่วิญญาณอาฆาตอย่างแรง

แต่คนขับรถเพียงแค่คำรามเสียงดังก่อนจะตวัดกรงเล็บเข้าใส่

“โครม!”

เก้าอี้ที่ถูกขว้างออกไปแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆราวกับกระดาษบางๆ

“พวกแกทุกคนรุมเล่นงานฉัน!พวกแกทุกคนคิดจะทรยศฉัน! ถ้าอย่างนั้น พวกแกต้องตาย!ทุกคนต้องตาย! มาตายไปพร้อมกับฉัน!” เสียงของมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

ร่างของมันถูกปกคลุมไปด้วยไอสีดำที่หนาแน่นขึ้น

ผมตัดสินใจเงื้อแส้กระดูกงูอีกครั้งก่อนจะฟาดออกไปอย่างแรง

“ฟึบ!”

แส้พุ่งออกไปพันรอบลำคอของวิญญาณอาฆาตทันที

มันใช้กรงเล็บทั้งสองข้างพยายามดึงแส้ออกแต่ทันทีที่มือของมันสัมผัสกับแส้ เสียง “ซี่ๆๆ” ของเนื้อที่ถูกเผาไหม้ก็ดังขึ้น

อักขระที่จารึกบนแส้กระดูกงูส่องแสงวาบเมื่อสัมผัสกับพลังอาฆาตของมัน

เมื่อเห็นว่าแส้รัดคอมันแน่นผมออกแรงกระตุก ดึงมันเข้ามาใกล้ตัวทันที

อีกมือหนึ่งของผมจับกระบี่กระดูกปลาแน่นก่อนแทงเข้าไปที่ร่างของมัน

“ตายซะ!”

เสียงแหวกอากาศดัง“ฟึบ!” กระบี่แทงทะลุเข้าไปกลางอกของวิญญาณอาฆาตทันที

มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนความเจ็บปวดทำให้ร่างกายมันบิดเบี้ยว

แต่แม้ว่าจะถูกแทงทะลุมันกลับยังไม่ตาย

ดวงตาขาวโพลนของมันเบิกกว้างก่อนอ้าปากกว้างแล้วพุ่งเข้ามากัดคอผม!

ผมตกใจจนต้องรีบดึงกระบี่ออกและถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

มันกระชากแส้กระดูกงูออกจากลำคอพิสูจน์ให้เห็นว่ามันแข็งแกร่งกว่าวิญญาณที่ผมเคยเผชิญหน้ามาก่อน

เทียบกับอาจารย์วิชากายวิภาคที่ผมเคยจัดการมาก่อนวิญญาณอาฆาตตนนี้น่ากลัวกว่าหลายเท่า

แค่กระบี่กระดูกปลาหรือแส้กระดูกงูไม่สามารถสังหารมันได้!

“ตาย!ทุกคนต้องตาย!”

มันยังคงคำรามด้วยความคลั่งรถบัสก็ยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ผมรู้ว่าหากใช้แค่กระบี่หรือแส้เพียงอย่างเดียวคงสู้มันไม่ได้

เมื่อมันพุ่งเข้ามาอีกครั้งผมฉวยโอกาสหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกมา ก่อนจะแปะเข้าที่หน้าผากของมัน!

เหมือนมันจะรับรู้ถึงพลังของยันต์จึงรีบถอยหลังหนีทันที

แต่แทนที่จะหยุดมันกลับอ้าปากพ่นไอสีดำออกมา ไอนั้นมีกลิ่นเหม็นคาวรุนแรง

แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ผมก็เข้าใจได้ว่าห้ามสัมผัสโดยเด็ดขาด

ผมถอยหลังทันทีเช่นกันหลบเลี่ยงไอสีดำที่กระจายไปทั่วรถบัส

ไอดำนั้นกระจายออกมาประมาณสองเมตรก่อนจะสลายไปกลางอากาศ

เบาะรองนั่งที่สัมผัสไอดำนั้นถูกกัดกร่อนจนพื้นผิวสลายหายไป!

เสียง “ซี่ๆๆ”ดังขึ้น ขณะที่เบาะค่อยๆ ถูกกัดกร่อนไปเรื่อยๆ

ผมใจหายวูบ

มันแข็งแกร่งกว่าที่อาจารย์คาดการณ์ไว้มาก!

อาจารย์เคยบอกว่าผมมีแส้กระดูกงูและกระบี่กระดูกปลารวมถึงวิญญาณในรถที่ถูกสะกดไว้ด้วยรูปปั้นมานานสิบสองปี

แม้พวกมันจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาตแต่พลังของพวกมันก็น่าจะอ่อนแอลงไปมากแล้ว

เขาคิดว่าด้วยอาวุธทั้งสองผมน่าจะจัดการได้ง่ายๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผน

แส้กระดูกงูไม่สามารถสังหารมันได้กระบี่กระดูกปลาก็แทงทะลุร่างมันแล้ว แต่มันยังไม่ตายแถมยังพ่นไอพิษกัดกร่อนได้อีก

ผมจ้องวิญญาณคนขับรถด้วยสีหน้าตึงเครียด

ขณะเดียวกันภรรยาของพี่เฉากับเหล่าวิญญาณตนอื่นๆที่หลบอยู่ด้านหลังรถก็ร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “ไม่นะ!รถ...รถกำลังมุ่งหน้าไปที่อ่างเก็บน้ำอีกแล้ว!”

เสียงของเธอทำให้ใจผมหายวูบผมเหลือบมองออกไปข้างนอก เห็นป้ายเตือนอันตรายของอ่างเก็บน้ำแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จุดที่ผมขึ้นรถมาห่างจากอ่างเก็บน้ำต้าเถียนวานสี่ป้าย คำนวณจากเวลาตอนนี้เราคงเข้าใกล้ที่หมายมากแล้ว

ไม่ได้!ผมต้องจัดการกับวิญญาณคนขับรถให้เร็วที่สุด

ถ้าปล่อยให้รถบัสผีคันนี้พุ่งลงไปในอ่างเก็บน้ำอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ภารกิจคืนนี้ของผมจะล้มเหลวผมเองก็อาจต้องจบชีวิตลงเพราะติดอยู่ในรถและจมน้ำตายในอ่างเก็บน้ำ

คิดได้ดังนั้นผมยกแส้กระดูกงูขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะฟาดออกไปเต็มแรง

“เพียะ!”

แต่มันกลับหลบแส้ของผมได้

ในขณะเดียวกันวิญญาณคนขับรถก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“ตายตายให้หมด ทุกคนต้องตายไปพร้อมกับฉัน!”