เลเวลอัพ

ทนไว้!อดทนไว้!อย่าหลุดออกมาเชียวนะเฟ้ย!
หลงเฟยพยายามกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ สุดท้ายทนไม่ได้เลย “ระเบิด” ออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆ.......”
ก่อนหน้านั้น ทุกคนต่างมองไปที่จูกัดเจียนเฉียง
แต่เมื่อมีเสียงหัวเราะของหลงเฟยดังขึ้น ทุก ๆ คนก็พากันจ้องไปที่หลงเฟยแทน
หลิ่วเฟิงในหัวเครียดมาก เห็นท่าไม่ดี เลยคิดในใจที่จะให้หลงเฟยกลับไปทำการปรุงยาออกมา
“ใต้เท้า ยาเม็ดนั้น......”
“อึก” จูกัดเจียนเฉียงได้กลืนยาเข้าไปแล้ว ถามว่า “ยานี้มันทำไมเหรอ?”
“หลิ่วเฟิง ช้าก่อน”
ระหว่างที่พูด จูกัดเจียนเฉียงก็เจอหลงเฟยที่หัวเราะอย่างมีความสุขอยู่กลางฝูงคน“เอ๋ นั่นมันหลงเฟย เจ้าคนพิการแห่งสกุลหลงไม่ใช้เหรอ”
“ฮ่าๆๆๆๆ.......”“ฮ่าๆๆๆๆ โอย ท้องแข็ง.......”
หลงเฟยในตอนนี้ไม่สามารถกลั้นไว้ได้ ก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก
จูกัดเจียนเฉียงถลึงตา ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “หลงเฟย แกขำอะไรนักหนา?”
เมื่อหลงเฟยสงบสติอารมณ์ได้ ก็ถามว่า “ยาที่เพิ่งกินเข้าไปนั้น รสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?”
จูกัดเจียนเฉียงยิ้มเยาะพูดว่า “ฝีมือปรมาจารย์ที่มีความสามารถในการปรุงยานั้น มันต้องดีแน่นอน เพียงแต่อาจจะมีกลิ่นแปลก ๆ นิดหน่อย......”
ทันใดนั้น จูกัดเจียนเฉียงก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า“ยาชั้นเลิศแบบนี้คนกระจอกงอกง่อยอย่างแกคงไม่มีปัญญาหามากินสินะ”
“รู้สึกยังไงบ้างกับการถูกดึงเลือดมังกรออก ชีพจรแตกซ่าน เลือดไหลเวียนไม่ปกติ? ต้องรู้สึกดีมาก ๆ เลยใช่ไหม ฮ่า ๆๆๆๆ...”จูกัดเจียนเฉียงหัวเราะขึ้นมาอย่างสะใจ
หลงเฟยแบะปากแล้วหัวเราะขึ้นมาอีก
จูกัดเจียนเฉียงถามอย่างดูถูกว่า “ไอ้สารเลว ขำอะไรนักหนาวะ?”
หลงเฟยพูดอย่างใจเย็น “ข้าหัวเราะที่แกมาจากทางไหนก็จะแจ้นกลับไปทางนั้นในอีกสักครู่หนึ่ง อย่าบอกนะว่าแกกินของ ๆ ข้าไปแล้ว?.....”
ยังไม่ทันที่หลงเฟยจะพูดจบ ท้องของจูกัดเจียนเฉียงก็ส่งเสียง “ปู๊ด ๆ” ดังขึ้นมาไม่หยุดจากนั้นก็รู้สึกบิดที่ท้อง สีหน้าแสดงออกถึงความเจ็บปวดทรมานอย่างชัดเจน
“หลงเฟยวันนี้ข้ามีธุระด่วน ต้องรีบไปก่อน วันนี้จะปล่อยแกไปสักวันคราวหน้าข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่นอน ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
“โอ๊ย......โอ๊ย.........ไม่ไหวแล้ว!”“ข้าศึกบุกแล้วโว้ยย!”
ทันใดนั้น“ปู๊ดป๊าดๆๆๆๆ แผล่ดๆๆ......”ก็มีเสียงแปลกประหลาดดังออกมาจากก้นของจูกัดเจียนเฉียง
“ได้กลิ่นเหม็นอ่ะ”
“ข้าด้วย มันต้องมาจากจูกัดเจียนเฉียงแน่ ๆ”
“ท่าจะจริงนะ ข้าเห็นก้นเริ่มเปียกหน่อย ๆ แล้ว”
“ฮ่า ๆๆๆๆ .....”
หลังจากนั้นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็พากันหัวเราะกันใหญ่
จูกัดเจียนเฉียงสีหน้าซีดเผือด จนทนไม่ไหว จ้องไปที่หลิ่วเฟิงแล้วพูดว่า “แก แก ให้ข้ากินยาพิษเหรอ”
หลิ่วเฟิงเองก็เสียหาย ยาเขาก็กินไปแล้ว ครั้นจะให้คนมาตายที่ร้านมันก็ไม่ได้อีก เลยพูดอย่างกลบเกลื่อนว่า “ใต้เท้าจูกัด ท่านก็พูดเกินไป ยาของข้าทุกเม็ดล้วนปรุงออกมาโดยยอดฝีมือถ้าหากท่านพูดใส่ร้ายป้ายสีจนทำให้เฟิงหยวนซางเมิงเสื่อมเสียชื่อเสียงแล้วละก็ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจนะ”
ขณะที่ก้นของจูกัดเจียนเฉียงก็ยังคงส่งเสียงออกมาอยู่เรื่อย ๆ จนทนไม่ไหวแล้วก็รีบวิ่งออกจากร้านไปอย่างไม่คิดชีวิต “ข้าจะกลับมาคิดบัญชีแน่!”
ในขณะที่วิ่งไปเสียง “ป้าดป้าดป้าด” ก็ยังคงดังต่อเนื่องอุจจาระก็เริ่มไหลออกมาตามขาจนหล่นไปที่พื้นตามทางที่วิ่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะไล่หลัง
“สมน้ำหน้า!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า......น่าขำเป็นบ้าเลย คราวนี้จูกัดเจียนเฉียงได้ดังไปทั่วเมืองแน่”
“ข้ากลั้นหัวเราะไม่ได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า.....”
เสียงหัวเราะยังดังไม่หยุด
-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ยานั้นมีพิษ (1)

คล้ายกับเรื่องเลเวลอัพ ที่คุณอ่าน

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ยานั้นมีพิษ (1)

คล้ายกับเรื่องเลเวลอัพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้