Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สิบแปด เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล 2

และเ๱ื่๵๹ความสัมพันธ์และอำนาจการเมืองของขุนนางบรรดาศักดิ์และตระกูลใหญ่ท้องถิ่นนั้นซับซ้อนแต่อาจจะสรุปได้อย่างคร่าวๆคือ

ราชสำนักไม่ไว้ใจขุนนางคุณูปการมีความชอบแต่ไม่ไว้ใจตระกูลใหญ่ท้องถิ่นมากกว่า

การมอบที่ดินและครัวเรือนให้ผู้มีบรรดาศักดิ์ดูแลก็คือการที่เอาคนที่มีความสัมพันธ์กับอำนาจส่วนกลางให้ไปคานอำนาจกับผู้มีอำนาจท้องถิ่น

ผมขนคนไปนับพันคนอย่างนี้ต้องเกิดความขัดแย้งกับคนในท้องถิ่นอย่างแน่นอน

แต่ทว่าเ๱ื่๵๹พรุ่งนี้เอาไว้พรุ่งนี้กังวลเพราผมอาจจะตายไปก่อนในการเดนทางหรือคนที่ติดตามมาด้วยอาจะจเกิดความเสียจำนวนมากก็ว่าได้

ก้าวไปทีละก้าว

ไม่มีทางเลือกอย่างอื่นอีกแล้ว

ผมเดินไปอย่างเชื่องช้าตามปรกติ

ทำทุกอย่างให้น่าเบื่อมากที่สุด

ออกเดินทางแต่เช้าตอนบ่ายก็เริ่มตั้งค่ายที่พัก

ในยุคนี้เดินทางตอนกลางคืนคือการหาที่ตาย

คนอื่นอาจจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแม้ผมจะพยายามเดินทางให้กินแรงคนที่มาด้วยกันน้อยที่สุดแล้วก็ตาม

แต่ผมมองว่าคือการฝึกฝนวิชาอย่างหนึ่ง

คนอื่นอาจจะขี่ม้าขึ้นเกวียน

ส่วนผมนั้นถือไม้เท้าใส่ชุดฟางเดินเท้าเปล่า

ได้อารมณ์เ๯้าลัทธิดีพอสมควร

ทุกก้าวที่ย่ำไปพยายามตั้งสติในทุกอย่างก้าว

ไม่ต่างอะไรกับการฝึกวิชาเดินบนต้นไม้ของนารุโตะ

แต่การเดินบนพื้นดินที่ต้องตั้งสติตลอดเวลาว่าจะไม่เหยียดกรวดแตกแหลมก็เป็๲อะไรที่ฝึกสมาธิได้ดีอีกอย่างหนึ่ง

“ทำตามแผนการ ผลัดการเฝ้าเวรเป็๞สามกะและส่งหน่วยตรวจสอบไปวางอยู่รอบๆที่พักของเราด้วย”

ผมกล่าวต่ออาหู่