พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

บทที่4

                เมื่อคล้อยหลังหญิงสาวผู้กางร่มสีขาวสลับดำก้าวพ้นเขตเรือนโบราณอันเป็๲ที่ตั้งร้านกาแฟและเบเกอรีเรียบร้อยแล้วเลอฉวีถึงกับถอนหายใจเสียยกใหญ่ เหมือนยก๺ูเ๳าลูกใหญ่ออกจากอก ไม่นึกว่าเพียงเริ่มต้นติดต่อนักเขียนมาร่วมงานนิยายแพ็กคู่แค่ยกแรกก็เล่นเอาแทบหอบเหมือนวิ่งรอบสนาม

                ทั้งเชรีทั้งวาตี...กว่าแต่ละคนจะยอมตกลงใจ ต้องชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อม ในใจจึงหวังว่าจะราบรื่นสำเร็จไปด้วยดีจะได้เริ่มวางแผนการทำงานในส่วนอื่นต่อไป

                เลอฉวีมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังสีเทาบอกเวลาเกือบสี่โมงเย็น...ถนนหนทางข้างนอกยังคงมีฝนโปรยเม็ดร่วงลงมาไม่ขาดสายจึงนึกไปถึงบุคคลผู้ที่สนทนากับหล่อนทางโทรศัพท์เมื่อชั่วโมงก่อนหน้า เสียดายอยู่ครามครันที่คนผู้นั้นไม่สามารถมาตามนัดหมายได้เหมือนแต่แรกที่คุยกันไว้

                เพราะอุบัติเหตุบนท้องถนนนั่นแท้ๆ!

                ถ้าวาตีรู้ว่าหล่อนตั้งใจให้ภูพัดมาพบกับนักเขียนโดยตรงจะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ...ปฏิกิริยาตรงนี้ต่างหากที่ทำให้หล่อนลุ้นระทึก...

                เสียดายก็ใช่อยู่หรอกแต่คนอย่างหล่อน ปัญหามีไว้ให้แก้...ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม!

                จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะหลังจากจ่ายค่าอาหารและเครื่องดื่มเรียบร้อยขณะกำลังหิ้วกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่มองเห็นแวบๆว่านอกประตูกระจกสำหรับห้องติดเครื่องปรับอากาศมีชายหนุ่มหน้าตาดีวิ่งฝ่าสายฝนมาจากด้านนอกด้วยสภาพที่ตัวเปียกละอองฝนมีรอยชื้นเป็๲กระหย่อม

                พลันเขาผลักประตูกระจกเข้ามาเมื่อเงยหน้าขึ้น หล่อนจึงร้องทักเสียงหลง...

                “น้องพัดนี่เอง ช้าไปแค่ก้าวเดียวมาไม่ทันแล้วจ้ะ”

                ภูพัดขยับแว่นกันแดดเมื่อดึงหมวกแก๊ปออกจากศีรษะมือข้างหนึ่งนั้นยีผมเบาๆพลางถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะยกมือสวัสดีผู้ที่สูงวัยกว่า

                “เสียดายจังครับกว่าจะปลีกตัวออกมาได้...ว่าแต่คุณวา เธอยอมเขียนแก้ข่าวของผมในนิยายให้หรือเปล่าครับพี่ฉวี”

                เสียงอ้อมแอ้มของภูพัดถึงกับทำให้บอกอสาวอมยิ้มแทนคำตอบทีเดียว...

                “มือชั้นนี้แล้วจ้ะ ว่าแต่น้องพัดเถอะเตรียมรับมือนักเขียนสาวอีโก้สูงคนนี้เอาไว้ให้ดีก็แล้วกันอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะจ๊ะ”

                เมื่อสบตากับชายหนุ่มตรงหน้าจึงเห็นว่าดวงตาของเขามีประกายบางอย่างฝ่าละอองไอฝนบ่งบอกความคิดออกมาได้ดีทีเดียว

//////////////////////////////////////////////////