[อดีตชาติ] ยามอิ้ว ณเรือนแกะสลักหยกของซ่งหยูเฟิง ชานเมืองกรุงปักกิ่ง ่กลางถึงปลายราชวงศ์ิ
กลิ่นธูปที่เผาไหม้อย่างช้าๆและฝุ่นหยกที่ลอยฟุ้งในอากาศปกคลุมห้องด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบราวกับมีเงามืดของชะตากรรมคลุมอยู่ทุกอณูเสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านคือสิ่งเดียวที่ได้ยินอย่างชัดเจน รสชาติขมปร่าของเืจากริมฝีปากที่แตกและความเ็ปที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วร่างกลายเป็สัญลักษณ์แห่งความสิ้นหวังซ่งหยูเฟิงไอเบาๆ ความเ็ปลามไปทั่วร่าง นางรู้สึกเหมือนทุกอณูในตัวเองกำลังแตกสลายร่างบอบบางของนางไหวอยู่ใต้แรงเฆี่ยนตีที่ไร้ความปรานี
เฉินจางเว่ยยืนอยู่เหนือร่างของนางแววตาของเขาเ็าราวกับน้ำแข็งห่างไกลจากความอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยสะท้อนความรักที่เขามีต่อหญิงสาว บัดนี้ไม่มีความรักหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นอีกแล้วมีเพียงความแข็งกร้าวที่ไร้ความรู้สึก นางมองเขาราวกับมองคนแปลกหน้าชายที่เคยเป็ดั่งแสงสว่างในชีวิตของนางกลับกลายเป็เงามืดของความโหดร้ายที่นางไม่อาจเข้าถึง
หลังจากซ่งหยูเฟิงถูกเฆี่ยนไปห้าสิบครั้งความเงียบก็ค่อยๆ กลืนกินทุกสิ่ง พลทหารหยุดมือแต่นางรู้ดีว่าความเ็ปนั้นยังไม่จบมืออันบอบบางของนางพยายามดันร่างกายที่เต็มไปด้วยาแขึ้นจากพื้นดินที่เย็นชืดแต่เรี่ยวแรงของนางนั้นหมดสิ้นไปนานแล้ว ความเ็ปแล่นผ่านร่างทุกครั้งที่นางขยับทำให้นางรู้สึกถึงการแตกสลายที่ไม่ใช่เพียงแค่ทางกาย แต่ทางจิตใจด้วย
ซ่งหยูเฟิงเงยหน้าขึ้นดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตา นางมองหาเศษเสี้ยวแห่งความอ่อนโยนจากดวงตาของเฉินจางเว่ย บุรุษที่นางเคยรู้จักและรักชายผู้เคยสัญญาว่าจะปกป้องนาง แม้เพียงแวบหนึ่งของความเมตตาก็อาจทำให้นางรู้สึกได้ว่าความเ็ปนี้ไม่ได้สูญเปล่าแต่สิ่งที่นางพบกลับมีเพียงความเ็าในดวงตาของเขา
“หยกัอยู่ที่ไหน?”เฉินจางเว่ยถามเสียงเย็นเฉียบขณะคว้าแขนของนางและกระชากให้นางลุกขึ้น ใบหน้าของซ่งหยูเฟิงบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปน้ำตาของนางไหลลงมาอย่างช้าๆ จากดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ข้า…จะไม่… มอบมันให้ท่าน” เสียงของซ่งหยูเฟิงแ่เบาแต่แฝงด้วยความแน่วแน่ที่ไม่ยอมแพ้ท่ามกลางความเ็ปที่แผดเผาในทุกอณูของร่างกาย "ข้ายอมตายดีกว่า…ที่จะให้ใครใช้มันในทางที่ผิด"
น้ำตาของนางไหลรินจากดวงตาสีหยกที่เต็มไปด้วยความเ็ปเฉินจางเว่ยยืนมองนางด้วยสายตาแข็งกร้าว ราวกับกำลังสู้รบกับตัวเองก่อนจะบังคับตัวเองให้ถอยห่างออกมา ความเงียบงันปกคลุมห้องนั้นอีกครั้งแต่ความตึงเครียดในอากาศยังคงอยู่ในทุกอณูของห้อง ซ่งหยูเฟิงััได้ถึงเสี้ยวหนึ่งของอดีตที่เคยมีระหว่างทั้งสองแม้เพียงนิดเดียว แต่ในขณะเดียวกันนางก็รู้ว่าเวลาแห่งความทรงจำเ่าั้ได้ล่วงเลยไปอย่างไม่อาจหวนคืน
เฉินจางเว่ยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแววตาของเขายังคงแข็งกร้าว เขาไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่ม เพียงแต่หันหลังเดินจากไปทิ้งไว้แต่เพียงซ่งหยูเฟิงที่ยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้นร่างกายที่อ่อนล้าและจิตใจที่แตกสลาย
ความเงียบที่ตามมาหลังจากนั้นเหมือนดั่งผ้าห่อศพที่คลุมความหวังทั้งหมดของนางเอาไว้ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความเ็ป ซ่งหยูเฟิงรู้ดีว่าไม่มีทางหวนกลับไปยังสิ่งที่เคยเป็นางตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าความตายจะมาเยือนเมื่อใด นางจะยืนหยัดจนถึงที่สุด
ใบหน้าของเฉินจางเว่ยบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะมือของเขาผลักร่างของซ่งหยูเฟิงจนหลังกระแทกกับผนังดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมด้วยความอบอุ่นบัดนี้กลับกลายเป็ประกายเ็าราวกับเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว“เ้าคิดหรือว่าเ้าจะท้าทายฮ่องเต้ได้?” เขากระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย“เ้าคิดว่าตัวเองจะต้านทานข้าได้หรือ? เ้าก็เป็แค่ธุลี ซ่งหยูเฟิงเจตนารมณ์ของฮ่องเต้คือกฎหมาย เ้าจะต้องมอบหยกัให้ข้า มิฉะนั้นเ้าจะตายที่นี่เพียงลำพัง”
คำพูดของเขากรีดแทงเข้าไปในหัวใจของซ่งหยูเฟิงอย่างลึกซึ้งราวกับมีดคมที่บาดลึกในจิติญญาของนาง นี่ไม่ใช่ชายที่นางเคยรักไม่ใช่ผู้ที่เคยสาบานว่าจะปกป้องนางชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเงามืดแห่งความโลภและอำนาจความเ็านั้นกลืนกินทุกสิ่งที่เขาเคยเป็จนไม่หลงเหลือความอ่อนโยนใดๆ อีกต่อไป หยกัไม่เพียงเป็สิ่งที่นำพาความหายนะ มันยังได้เปลี่ยนแปลงเฉินจางเว่ยจนไม่เหลือร่องรอยของชายที่นางรู้จัก
“ข้าไม่สนใจ”ซ่งหยูเฟิงกระซิบออกมา น้ำเสียงของนางสั่นไหวด้วยความเ็ปแต่สายตาสีหยกยังคงเปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งนางจ้องมองเขาด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมแพ้ “เ้าสามารถทำร้ายข้าได้เ้าสามารถฆ่าข้าได้ แต่ข้าจะไม่มีวันมอบหยกัให้กับเ้า”
สีหน้าของเฉินจางเว่ยกลับมืดมนขึ้นราวกับเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของเขาลุกโชนขึ้นจนแทบกลืนกินทุกสิ่งมือของเขาคว้าไหล่ของซ่งหยูเฟิง เขย่าร่างนางด้วยความโกรธ "ถ้าเช่นนั้นเ้าไม่เหลือทางให้ข้าอีกแล้ว!" เขาคำรามอย่างดุดันในมือของเขายกไม้กระบองขึ้นสูง และในชั่วขณะเดียวกัน เขาฟาดมันลงมาด้วยแรงทั้งหมดเสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วห้อง ความรุนแรงนั้นทำให้ร่างของซ่งหยูเฟิงทรุดลงกับพื้นในทันทีเสียงกระดูกที่แตกหักและเสียงซี่โครงที่รับแรงกระแทกดังเข้าหูของนางอย่างชัดเจนราวกับโลกทั้งใบได้พังทลายลงในคราวเดียว
แต่แม้ความเ็ปจะท่วมท้นร่างกายซ่งหยูเฟิงยังคงไม่ยอมจำนนร่างกายของนางถูกทุบตีอย่างโหดร้ายจนแทบไม่สามารถหายใจได้ความเ็ปรุนแรงจนทำให้ทุกอย่างพร่ามัว แต่ในใจของนางยังคงมั่นคงความรักที่นางเคยมีต่อเฉินจางเว่ยได้ถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิงแต่สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่คือตัวตนของนางและความตั้งใจที่จะปกป้องหยกัและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจะไม่ให้ใครมันไม่ว่าราคาจะต้องจ่ายด้วยชีวิตก็ตาม
ท่ามกลางความมืดมนที่เริ่มคืบคลานเข้าสู่จิตสำนึกซ่งหยูเฟิงรู้สึกถึงสติที่ค่อยๆ ล่องลอยหายไป แต่ไม่นานนักนางก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความเ็ปที่โหดร้ายน้ำเย็นเฉียบถูกสาดใส่หน้าของนางอย่างไร้ปรานี เฉินจางเว่ยยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว มือของเขาคว้าผมของคู่หมั้นสาวและกระชากขึ้นมาดวงตาของเขาเ็าและโหดร้าย ราวกับใบมีดที่กรีดแทงหัวใจของนาง
"เ้าคิดว่าซ่อนมันจากข้าได้หรือ?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคุกคาม“ข้าจะหามันให้เจอ ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะได้มันมา ซ่งหยูเฟิง”
เสียงสะอื้นของซ่งหยูเฟิงสั่นไหวในลำคอร่างกายของนางอ่อนล้าจนไม่อาจต้านทานได้ ความเ็ปกัดกร่อนทุกเส้นประสาทลมหายใจขาดห้วง แต่แม้ในความทรมานเช่นนั้น คำพูดของนางยังคงหลุดออกมาราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง “เ้า…ไม่ใช่…คนที่ข้ารัก” หญิงสาวกระซิบน้ำเสียงของนางแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า “เฉินจางเว่ย…ได้ตายไปแล้ว”
23K
