ลี้เฟยใช้เวลาไม่นานกลับมายังบ้านตระกูลลี้ในเมือง คราวนีี้ลี้เฟยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม จากปกติควรจะใช้เวลาสามชั่วยามเป็อย่างน้อย แต่เพราะได้รับการถ่ายทอดวิชาัทะยานจากจักรพรรดิและาุโจิน ทำให้มาถึงบ้านได้เร็ว เมื่อมาถึงผู้คนยังคงคึกคักเช่นเคย เพียงแต่ทำไมมีคนมามุงที่หน้าร้านของข้ามากมายเช่นนี้ ลี้เฟยเดินเข้าไป "ไม่น่าเลย ... ท่านผู้นำตระกูลและบุตรชายท่านเป็คนดี ไม่น่าเลย คนเราทำไมใจร้ายอย่างนี้ เฮ้อ ..." เสียงชาวบ้านพึมพำ พูดคุยกับเื่การประกาศเปลี่ยนผู้นำตระกูลที่เขียนติดไว้หน้าร้าน "เกิดอะไรขึ้นหรือท่านลุง" ลี้เฟยเอ่ยถาม "เฮ้อ ... เ้าไปอยู่ไหนมา ท่านผู้นำตระกูลกับบุตรชายเข้าป่าาไปเมื่อสิบวันก่อน ไปเก็บสมุนไพรเหมือนเคย แต่ไปเจอใครไม่รู้ทำร้ายจนาเ็ จะว่าเป็โจรป่า ก็ไม่น่าจะใช่นะ แถวนี้ไม่น่าจะมีโจรป่าที่มีปราณยุทธ์จะทำร้ายท่านได้เลย ไม่รู้เป็ใคร ท่านผู้นำตระกูลและบุตรชายาเ็สาหัสมาก โชคดีมีกลุ่มชาวบ้านเข้าไปพบเจอท่าน เลยพาท่านกลับมาส่ง ... ไม่รู้ว่าท่านจะเป็ยังไงต่อไป" ชายคนเดิมเล่าให้ลี้เฟยและชาวบ้านฟัง
"ท่านปู่ ... ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น" ลี้เฟยคิดในใจแล้วรีบเข้าไปในบ้าน เมื่อเข้าไปก็พบลี้หยุนและบิดาของลี้หยุนมองมาที่ตนเองด้วยจิตสังหาร ไม่เป็มิตร พลางกล่าวว่า "เ้าเหลวไหลไปไหนมาหลายวัน ไม่คิดดูแลปู่หรือพ่อเ้าหรืออย่างไร ช่างเนรคุณสิ้นดี" ลี้ไห่กล่าวต่อลี้เฟยด้วยเสียงดุดัน ลี้เฟยไม่สนใจพลางวิ่งเข้าไปที่โถงชั้นในก็พบปู่และบิดานอนอยู่บนเตียง นอนเจ็บสาหัส เมื่อลี้เฟยก้าวไปใกล้ ๆ ปู่และบิดาต่างลืมตาขึ้นมา และกล่าวพร้อมกัน "อืม ... เ้าปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว" บิดาลี้เฟยกล่าวต่อว่า "เ้าหายไปในป่านานร่วม 20 วัน ... ข้าไม่คิดว่าเ้าจะกลับมาแล้ว เ้าไปนานกว่าทุกครั้ง เอาละเ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว ข้าก็ไม่ห่วงอะไรแล้ว เพียงแต่ .... " ท่านพ่อท่านปู่ท่านไม่เป็อะไรหรอก ข้าจะปรุงยาให้ท่านเอง" ลี้เฟยกล่าวพลางส่งกระแสปราณเข้าไปตรวจสอบร่างกายของปู่และบิดา แต่ลี้เฟยเองก็ใ เพราะเส้นปราณภายในของปู่และพ่อต่างถูกสะบั้นขาดและเสียหาย จุดตันเถียนก็เสียหาย "ใครทำร้ายท่านปู่ท่านพ่อได้โหดร้ายเช่นนี้" ลี้เฟยกล่าวพร้อมเกิดจิตสังหารขึ้นมาไม่รู้ตัว
ปู่หันหน้ามาแล้วเรียกลี้เฟยเข้ามาใกล้พลางลูบหัวลี้เฟย "ลี้เฟย ฟังปู่นะ ... ข้ากับพ่อเ้าคงอยู่ไม่นานแล้ว คนที่ทำร้ายพวกเรา ไม่ใช่โจรป่า หากแต่เป็คนมีิญญายุทธ์สูงกว่าข้าและพ่อเ้า คน ๆ ตั้งใจสังหารให้ตกตายในทันที แต่เพราะมีผู้คนกลุ่มใหญ่หลายสิบคนเข้าไปในป่าในเวลานั้น ข้าพุงได้รอดมาถึงตอนนี้ คนๆนั้น้าทำลายรากฐานและทรมานพวกเราและตั้งใจจะฆ่าข้ากับพ่อของเ้า ... หากข้าเดาไม่ผิด ข้าคิดว่าเป็คนใกล้ตัวนี่แหละ ก่อนหน้าที่ข้ากับพ่อเ้าจะเข้าป่าไป ข้าสังเกตเห็นคนนอกแอบเข้ามาหาลี้ไห่สองสามครั้ง คน ๆ นั้นมีรอยสักที่บนหลังมือ ข้าเห็นโดยบังเอิญ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรในขณะนั้น แต่ก็คาดเดาได้ไม่ยาก ลี้ไห่ เป็คนที่เอารัดเอาเปรียบผู้คน มักใหญ่ใฝ่สูง ข้าถึงไม่ได้มอบวิชาล้ำค่าของตระกูลเหมือนกับที่ถ่ายทอดให้เ้า แต่ว่าหลังจากนี้ เ้าต้องระวังตัวให้ดี คนที่ทำร้ายข้าที่มือจะมีรอยสักรูปงู เหมือนกับที่ข้าเจอในคราที่มันมาหาลี้ไห่"
"ข้าจักแก้แค้นให้ท่านปู่ ท่านพ่อเอง" ลี้เฟยกล่าว "ข้าเข้าใจ ข้าขอบใจเ้าลี้เฟย แต่... มันยังไม่ถึงเวลา ... ปราณยุทธ์ของเ้ายังต่ำเกินไป ไม่ใช่คู่ต่อสู้ และเ้ายังเป็เด็กเกินไป แก้แค้นสิบปีไม่สาย จำไว้ รักษาตัวให้รอดปลอดภัยก่อนสำคัญที่สุด" บิดากล่าวกับลี้เฟย ลี้เฟยไม่กล่าวตอบอะไรออกมา ทว่าคิดว่าจะหาตัวยาอะไรที่รักษาอาการสาหัสเช่นนี้ได้
ลี้เฟยกลับมาที่ห้องพัก พร้อมหยิบตำราัโอสถออกมา แล้วพบว่ามีสมุนไพรบางชนิด คือ รากต้นจื่อฟั่น สามารถช่วยรักษาอาการปราณสาหัสได้ แต่รากต้นจื่อฟั่นหายากมาก ข้าจะไปหาได้ที่ไหนกัน ทันใดนั้น ลี้เฟยคิดได้ว่า เขตก่อนเข้าแดนลี้า มีต้นจื่อฟั่นอยู่พอสมควร ใช่แล้ว คิดแล้วจึงคิดจะเข้าไปป่าาอีกครั้ง จึงเตรียมเดินทางอีกครั้ง หลังจากเตรียมตัวแล้วจึงบอกปู่และบิดา พร้อมเตรียมเดินทางในเย็นวันนั้น ในขณะที่กำลังจะออกจากประตูบ้าน ลี้ไห่และลี้หยุน พร้อมพวกก็เดินออกมา พร้อมกับกล่าวว่า เ้าจะไปไหนอีก ไม่คิดจะดูแลปู่และพ่อเ้าหรืออย่างไร อย่าได้คิดว่าเป็คนตระกูลลี้เชียว เ้าก็แค่เป็เด็กถูกเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น" ลี้ไห่กล่าวออกมา ลี้เฟยพูดแทรกขึ้น "ข้ารู้ แต่คนที่ดูแลข้าก็มีเพียงปู่และพ่อข้ามิใช่หรือ เ้าไม่เคยดูแล ไม่เคยให้ความรักใด ๆ แก่่ข้าเลย ... ข้ารู้ว่าเ้า้าอะไร" "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าเด็กน้อย ข้าจะ้าอะไร ไม่ใช่เื่ของเ้า เ้าเป็คนนอก แต่เอาเถอะ ปู่และพ่อเ้าคงมีชีวิตอยู่ไม่นาน จากนั้นข้าจะดูแลตระกูลเอง ส่วนเ้า ข้าคิดว่าเ้าควรจะรู้นะว่า ถึงเวลานั้น เ้าควรทำอย่างไรต่อไป ..." ลี้ไห่พูดด้วยเสียงดุดันกลับมา
ลี้เฟยไม่ได้กล่าวอะไรตอบ และเดินออกจากบ้านไป ลี้ไห่และลี้หยุนมองตามด้วยจิตสังหาร "ลี้เฟย วันนี้เป็วันสุดท้ายของเ้าแล้ว ข้าและท่านพ่อจะเอาของของข้ากลับมา ทุกอย่างรวมถึงจ้าวหยานเอ๋อ ต้องเป็ของข้า" ลี้หยุนกล่าวออกมาและหัวเราะด้วยความโกรธ ลี้ไห่หันไปหาชายชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาพร้อมกล่าวว่า "เ้ารู้ใช่ไหม ว่าควรทำอย่างไรต่อไป..." ชายชุดดำยิ้มและกล่าวตอบว่า "ไม่ต้องห่วงไป ข้ารู้ว่าข้าจะต้องทำอย่างไร ทำตามแผนของท่านต่อไป"
ขณะที่ลี้เฟยมุ่งหน้าเข้าป่าไปแล้ว วันรุ่งขึ้นในบ้านก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน คนรับใช้ในบ้านต่างโหวกเหวกโวยวาย ร้องไห้ลั่นบ้าน ลี้เฟยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความวุ่นวายในบ้านเกิดขึ้นเป็เวลานาน สร้างรอยปวดร้าวและน้ำตาให้กับคนในตระกูลหลายคน แต่มันก็มาพร้อมกับรอยยิ้มของใครบางคน ในขณะที่เข้าป่าไปหลายชั่วยาม ลี้เฟยรู้สึกได้ว่ามีพลังพุ่งตามหลังมาไม่หยุด เพราะได้วิชาัจิตัั ทำให้ลี้เฟยรับรู้ได้อย่างง่ายดาย ลี้เฟยหาที่สอนเพื่อพักผ่อน ชายชุดดำก็ตามเข้ามาและปรากฏกายต่อหน้า "เ้าเองสินะ ตามข้ามานานแล้ว เ้า้าอะไร" ลี้เฟยกล่าว "เก่งมากเ้าหนู พลังปราณยุทธ์ข้าระดับนี้ เ้ายังรับรู้ได้ ใครว่าเ้าไม่มีพลังปราณยุทธ์กันเล่า แต่เอาเถอะ ไหน ๆ เ้าก็จะตายแล้ว ข้าจะบอกเอาบุญ จะได้ตามปู่และพ่อเ้าไปพร้อม ๆ กัน" ชายชุดดำกล่าว "อะไรนะ เ้าทำอะไรปู่และพ่อข้า ใครบงการเ้า เ้า้าอะไร" ลี้เฟยถามด้วยความร้อนรน "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าหนู เ้ารู้ไหม ร้านโอสถตระกูลลี้ สามารถสร้างกำไรมหาศาลในเมืองนี้ มากกว่าร้านใด ๆ ในเมือง ก็เพราะมูลค่ามหาศาลเช่นนี้ไงเล่า ลี้ไห่ถึงได้้า และปู่เ้าเองก็ไม่เคยคิดจะมอบอำนาจให้ เอาแต่หวงไว้ให้เ้า แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า จะโทษก็โทษตัวเ้า ปู่และพ่อเ้าเองเถิดนะ" ชายชุดดำกล่าวพร้อมนำกระบี่ออกมา ทันใดนั้นเอง ลี้เฟยก็เห็นรูปสักงูบนหลังมือ "เ้าเองสินะ ที่ลอบทำร้ายปู่และพ่อข้า" ลี้เฟยกล่าวเสียงดังพร้อมจิตสังหาร "ใช่แล้ว รู้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว ไปหาปู่กับพ่อเ้าที่ตอนนี้รออยู่ในยมโลกได้แล้ว" ชายชุดดำกล่าวออกมา พร้อมกับก้าวย่างเพื่อสังหารลี้เฟย
ข้ายังไม่สามารถเปิดผลึกยุทธ์ระดับนี้ได้ ข้าต้องถ่วงเวลาและหนีไปก่อน ลี้เฟยคิดและใช้ก้าวย่างัทะยานพุ่งออกไปด้านข้าง ชายชุดดำเหมือนจะรู้ความคิดลี้เฟย จึงไล่ตาม แต่เพราะชายชุดดำระดับปราณยุทธ์ราชัน ระดับชั้นต่างกันเกินไปทำให้กระบี่พุ่งแทงเข้าที่แขนและลำตัวของลี้เฟยในเวลาไม่นาน ลี้เฟยใช้ย่างก้าวออกไปพร้อมกับกระอักโลหิตออกมาจากการาเ็และใช้พลังเกินขนาด "ทางเดียวที่ข้าทำได้ คือ ข้าต้องไปที่นั่นอีกครั้ง ... " คิดได้แล้ว ลี้เฟยก็ทะยานร่างออกไปอย่างรวดเร็ว
1K
