item monster ไอเทมมอนสเตอร์

ตอนที่ 146 การมีมิตรดีกว่ามีศัตรู

“ดวงซวยจริง ๆ ดันมาเจอคนจากกิลด์ทหารพวกนั้นไม่ได้รอแค่เพราะทหารอีกนายบาดเจ็บแต่รอคนที่ตอบรับสัญญาณขอความช่วยเหลือ เราไม่ได้ตอบรับสัญญาณพวกนั้นเลยไม่รู้พลาดซะแล้ว ต้องรีบออกจากที่นี่ ตอนนี้อีคอนไม่อยู่ถ้าคนจากกิลด์ทั้งสองมาเจอพวกมันฆ่าแน่นอน”

ลุครีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วทั้งหมดอย่างน้อยต้องเว้นระยะให้ไกลที่สุด แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาเพราะออกมายังไม่ไกลก็มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลังซะแล้ว

“แกเองเหรอ?”

“เร็วไล่ตามเจ้านั้นไป!”

เขาจดจำเสียงได้ เป็นแจสเปอร์จากกิลด์เจ็ดอัศวิน ชายผู้นั้นเป็นระดับC ที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆ คนหนึ่ง ลุครับมือไม่ไหวแน่นอน

ลุคกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ก่อนจะเลี้ยวอีกทิศทางถึงแบบนั้นความเร็วของเขาก็ช้ากว่าระดับ C มากถึงขนาดใช้รองเท้าสายฟ้าก็ยังหลบไม่พ้น

“ชุดเกราะด้วงทมิฬ” ลุคเปลี่ยนมาใช้ชุดเกราะในระดับ E เพื่อใช้ความสามารถการบินที่หาได้ยากก่อนจะบินขึ้นไป มันเร็วกว่าวิ่ง เพราะไม่ต้องคอยหลบสิ่งกรีดขวางแต่ยังไงก็ไม่ได้บินสูงมากเนื่องจากถ้าพ้นต้นไม้ออกไปลุคหวาดกลัวว่าจะโดนมอนสเตอร์ที่น่ากลัวด้านบนนั้นฆ่าตายก่อนจะได้หนี

“มันมีอุปกรณ์บินได้ ชุดเกราะนั้นมันอะไรกัน”

“ฉันจะต้องเอามาให้ได้”

แจสเปอร์มองด้วยความโลภอุปกรณ์ที่บินได้มีคุณค่าสูงกว่าระดับของตัวมันเองขึ้นหนึ่งหรือก็คือเทียบเท่ากันอุปกรณ์พิเศษระดับ C ได้เลย

“หยุดซะแล้วฉันจะไว้ชีวิตแก”แจสเปอร์อาศัยพละกำลังวิ่งนำคนในกิลด์ตามลุคมาติด ๆแต่น่าเสียดายที่แจสเปอร์บินไม่ได้

ถึงอย่างนั้นก็ตามติดลุคแทบไม่คาดสายตา

‘หยุดก็โง่สิ’

ลุคด่ากลับในใจ ไม่คิดจะเสียเวลาหันไปพูดด้วยแต่แล้วโชคก็เป็นสิ่งที่ยากจะจับต้องได้เมื่อการหนีของเขาเหมือนจะหนีเสือปะจระเข้เข้าให้แล้ว

ลุคดันมาเจอกับกิลด์ดาบกางเขนที่แต่ละคนสภาพสะบักสะบอมกำลังเดินมาทางนี้อยู่พอดีลุคเบิกตากว้างรีบเปลี่ยนทิศทาง ส่วนครูสก็ยืนนิ่งมองด้วยความสนใจก่อนที่มาคัสที่ยังรอดอยู่ได้ตะโกนเตือนคนอื่น ๆ ว่า

“นั้นมันลุค ซันเดอร์”

มาคัสจำได้อย่างชัดเจนถึงจะเหลือแต่กระดูกเขาก็จำเจ้าสาระเลวน้อยคนนี้ได้ ไม่รอให้คนอื่น ๆตอบสนองมาคัสระเบิดพลังระดับ D สูงสุดทะยานร่างไล่ตามลุคไปอย่างไม่คิดชีวิต

“ฮ่า ๆ ๆ แม้แต่เบื้องบนก็เต็มใจ ผืนป่าตั้งกว้างไกลแต่ส่งแกมาตาย มาๆ มาให้ฉันส่งแกไปตายซะ” มาคัสตะโกนไล่ตามหลังลุคไป

ก่อนที่ในมือของมาคัสจะปรากฏจรวดพิฆาตศัตรูขึ้นมาและเล็งไปทางลุคพร้อมกับที่เจ้าตัวก็วิ่งไปด้วย

‘ไอ้เวรนั้นมันเอาจรวดมาด้วย’ ลุคตกตะลึง แต่ไม่ตื่นตกใจเขาหันหน้ากลับพร้อมกับบินถอยหลังไปด้วยความเร็วสูงเหมือนเดิม

โดยที่ไม่เสียจังหวะการบินแม้แต่น้อยเพราะตอนนี้บนบ่าของลุคปรากฏหัวที่สองขึ้นมา

“ถ้าฉันตายแกก็ตาย” ลุคกล่าวกับมัน ถ้าไม่คับขันจริง ๆเขาก็ไม่คิดจะใช้ไอเทมที่มีความเสี่ยงถ้าเกิดหัวที่สองเป็นความคิดด้านมืดของตัวเอง แบบนั้นไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

แต่ว่าตอนนี้ศีรษะที่สองแสดงสีหน้าที่ต่างจากความกังวลของเขามากศีรษะที่สองมีใบหน้าแสดงถึงความเมตตาและแววตาที่อ่อนโยนและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพนิ่มนวล

“คุณอย่าพูดคำหยาบได้ไหม มันดูไม่ดีเลย”

“ผมจะช่วยตัวเราให้รอดไปได้แน่นอน คุณสบายใจได้แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็หอย่าทำร้ายพวกเขาเลย ทุกชีวิตก็รักตัวกลัวตายเช่นกันเราควรใช้ความเมตตาและหัวใจเพื่อแสดงถึงความเป็นมิตรกับพวกเขาผมเชื่อว่าพวกเขาจะต้องเปิดใจและเข้าใจคุณ”

ลุคอึ้งจนไปไม่เป็นก่อนจะนึกถึงผลของไอเทมหัวที่สองมีความคิดมาจากด้านตรงข้ามของตัวเอง

‘ถ้าหัวนี้มีความอ่อนโยน เมตตาและสุภาพ แล้วฉันละ?!’ ลุคพูดไม่ออกไปสักพักไม่สิตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น

หัวที่สองเป็นอิสระกว่ามากสามารถหันไปด้านหลังได้ราวกับด้านหน้าแถมช่วยควบคุมร่างกายได้ส่วนหนึ่ง จึงควบคุมการบินของชุดเกราะได้อย่างไม่มีปัญหา

แม้จะค่อนข้างขนลุกที่มีความคิดสองสายในร่างกายแต่ว่านี่ช่วยแบ่งเบาสมาธิของเขาได้มาก

ลุคยื่นมือออกไปทำท่าจับปืนพริบตาต่อมาปืนไรเฟิลโลหิตก็ปรากฏบนมือของเขาดวงตาของลุคส่องมองผ่านกล้องไป

ระยะห่างของลุคและมาคัสคือ 1,000 กิโลเมตร

“ตาย!” มาคัสล็อกเป้าของลุคได้แล้ว

แต่มาคัสไม่รู้เลยว่าลุคเองก็เล็งมาที่หัวมาคัสไว้เหมือนกันแถมลุคยังเร็วกว่าจังหวะหนึ่งด้วย

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นมา แต่ไม่ได้มาจากจรวดพิฆาตมอนสเตอร์ของมาคัสแต่เป็นปืนไรเฟิลโลหิตความรุนแรงของมันส่งให้ตัวลุคบินพุ่งไปด้านหน้าเล็กน้อยตามแรงถีบ

ส่วนตัวของมาคัสในตอนนี้ได้แต่วิ่งและถือจรวดพิฆาตไปด้วยก่อนที่ร่างกายเหมือนจะรู้ตัวว่าหัวของมาคัสนั้นโดนยิงหัวระเบิดไปแล้วด้วยปีนไรเฟิลโลหิต

“Head shot!!!”

ลุคพูดและมองด้วยใบหน้าสะใจ เพราะรู้สึกเหม็นขี้หน้ามาคัสมานานแล้ว

คนที่ตามหลังมาในตอนนี้โดยเฉพาะระดับ C สองคนอย่างครู่และแจสเปอร์ก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อยกับพลังโจมตีของไรเฟิลในมือของลุค

“นั้นมันปืนอะไร?”

แจสเปอร์ถามอย่างตกใจ

“ก็แค่ปืนของเด็กเล่น” ครูสพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยันเล็กน้อยแม้ก้อนหน้านั้นจะเผยความตกใจออกมาก็ตาม

ทั้งสองยังคงไล่ล่าต่อ คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ต่อให้มาคัสตายแล้วไงอย่างไรซะมาคัสก็เป็นแค่คนจากกิลด์เล็ก ๆ ที่มาขอเข้าร่วมเท่านั้น ตายไปกิลด์ใหญ่ๆ อย่างกิลด์ดาบกางเขนหรือกิลด์เจ็ดอัศวินก็ไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว

“คุณไม่น่าฆ่าเขาเลย ดูสิพวกเขาโกรธใหญ่แล้วเวรย่อยระงับด้วยการไม่จองเวร” ศีรษะที่สองเริ่มกล่าวคำสอนอีกครั้ง

‘หรือหัวที่สองจะเป็นนักบวชเหรอเดี๋ยวสิแล้วตรงข้ามกับนักบวชคือมารปีศาจ ฉันเลยร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ’ลุคเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง

แต่ก็ยังยกปืนขึ้นมา ก่อนจะเลือกเป้าหมาย

“พวกแกบังคับฉันเองนะ” ลุคพูดด้วยแววตาดุร้าย

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ครูสเบิกตากว้างก่อนจะใช้ความเร็วที่เหนือกว่าหลบกระสุนโลหิตที่ยิงมาจากระยะ 900 เมตร

แต่ว่ากระสุนนั้นไม่โดนตัวเขาก็จริงแต่กลับยิงไปโดนตัวคนจากกิลด์เจ็ดอัศวินเข้า

“อ้า!” ร่างของคนโชคร้ายระดับ D คนนั้นขาดครึ่งจากพลังทำลายของกระสุนร่างกายตกลงพื้นเลือดสาดไปทั่วบริเวณได้ต้องร้องด้วยความเวทนา ก่อนจะสิ้นใจได้

“ไม่!” แจสเปอร์ตะโกนด้วยความโกรธแค้นเพราะคนที่ตายคือน้องชายของภรรยาเขาเอง

“แกฆ่าน้องภรรยาฉัน”แจสเปอร์ตะโกนด้วยความแค้นเคืองไล่ตามลุคอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเก่า

“หึ ทีหลังก็บอกไอ้บ้านั้นอย่าหลบสิ!”ลุคตะโกนกลับไปด้วยน้ำเสียงดูแคลน

แจสเปอร์เหมือนจะนึกขึ้นได้เลยหันไปมองครูสเชิงกล่าวโทษแต่ครูสตอบกลับด้วยแววตาดูถูกยิ่งกว่าคิดว่าเขาจะรับกระสุนนั้นแทนเหรออย่าหวังอะไรโง่ ๆ

ลุคเริ่มยิงอีกนัด แต่นัดนี้ยิงไปทางแจสเปอร์

ปัง!

แจสเปอร์เองก็เป็นระดับ C จึงหลบได้ไม่ยากเช่นกันแต่ว่ากระสุนก็ยิงผ่านไปโดนคนของกิลด์ดาบกางเขน ชายคนั้นเป็นระดับ D ขั้นสูงถึงจะตอบสนองทันเอาดาบออกมาแต่ก็ช้าไปจังหวะหนึ่ง โดนยิงเข้าที่ช่วงกลางหน้าอกพอดี

หน้าอกแหลกหายเป็นรูขนาดใหญ่ทะลุจนเห็นอีกฝั่งตรงคือเหลือเพียงกล้ามเนื้อที่ยังยึดติดอยู่เล็กน้อยคอพับลงตายอนาถไม่ต่างกัน

“หลบทำไม แกรับกระสุนนั้นได้”คราวนี้ครูสตะคอกด้วยความโมโหกลับไปใส่แจสเปอร์

“เรื่องของกู...” แจสเปอร์เปิดพูดด้วยน้ำเสียงเชิงท้าทาย เพื่อเอาคืน ที่ตอนตัวเองโดนยังหลบได้ทำไมเขาจะหลบไม่ได้

กึดๆ ครูสกัดฟันแทบแตกและอยากจะชักดาบออกไปฆ่ากับแจสเปอร์ซะเดียวนี้แต่ว่าถ้าทำแบบนั้นคนที่หัวเราะทีหลังจะต้องเป็นลุคแน่นอน

ลุคยิงอีกนัดคราวนี้ใส่ทางครูส แต่เหมือนครูสจะรู้ตัวแล้ว คนอื่น ๆก็เช่นกันพวกเขาเว้นระยะห่างจากครูสทันที

ปัง!

กระสุนยิงออกไป คราวนี้ไม่โดนใคร ลุคเอกก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วเขาแค่ลองเสี่ยงเท่านั้น

“ปืนนั้นโคตรน่ากลัวเลย”

พวกระดับ D ที่ตามหลังมาต่างก็หวาดกลัวว่าจะตกเป็นเป้ายิงของลุค

ปืนไรเฟิลโลหิตไม่ใช่แค่ปืนแต่มันคือปืนที่มีความเร็วของกระสุนและพลังที่สร้างความเสียหายต่อระดับ D ได้ ปืนส่วนใหญ่ที่ใช้กระสุนพิเศษอย่างมากก็มีความสามารถทำความเสียหายตามระดับของหัวกระสุน

แต่ความเร็วยังอาศัยพลังจากดินปืนที่ขับมันอยู่ดี

ซึ่งถ้าในพวกพลังระดับสูงพวกนั้นสามารถหลบความเร็วของปืนได้อย่างง่ายดาย

ก็เหมือนตอนที่พวกทหารยิงทากกระสุนโลหิตที่ตกลงมาแล้วพวกมันอาศัยการควบคุมร่างกายหลบกระสุนส่วนใหญ่ได้ก็เป็นกรณีเดียวกันกับตอนนี้

“ใครเป็นคนผลิตอาวุธพิเศษนี้”

“ไม่รู้ฆ่ามันแล้วแย่งมาค่อยเอามาวิจัยได้”

“ระดับ D ทิ้งระยะมาอยู่ด้านหลัง พวกฉันจะไล่บี้มันเอง”

ครูสสั่งคนของตัวเอง

“พวกนายตามมาด้านหลัง”

ระยะห่างระหว่างลุคและพวกเขาเข้าใกล้กันมาเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วลุคเป็นระดับ D ส่วนพวกนั้นเป็นแค่ระดับ C ทำให้ความเร็วพวกเขาไล่เข้าใกล้มาเรื่อยๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะการที่บินได้ ลุคคงโดนพวกนั้นตามมาถึงตัวตั้งนานแล้ว

กระสุนเหลืออีกสองนัดเขาไม่ได้ยิงต่อเพราะมันไม่มีความหมายอะไรอีกอย่างระดับ D พวกนั้นก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเหลือเพียงครูสและแจสเปอร์ที่ตามไม่เลิก

ซู่......

ตอนนั้นเองลุคก็ได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากที่ไกล ๆ มันดังมากนี่ไม่ใช่แค่ธารน้ำเล็ก ๆ แน่นอน เขาไม่รอช้าหันหน้าบินไปที่นั่นในทันที

หัวที่สองโดนเก็บไปแล้ว ซึ่งมันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอาจจะเพราะเป็นพวกอ่อนโยนรักสงบ ไม่คิดขบถอยู่แล้วแต่ก่อนจะหายไปมันยังเตือนลุคว่า “การมีมิตรดีกว่ามีศัตรู”

ลุคเลยตอบมันกลับไปว่า “มิตรหมายถึงคนที่ไม่ฆ่าเราใช่ไหม”

หัวที่สองพยักหน้าเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นพวกนี้ก็เป็นศัตรู”ลุคกล่าวไปและยกเลิกการใช้ไอเทมเหรียญสองหัวทันที