[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

สองปีกกระพือบินด้วยความรวดเร็วมุ่งหน้าออกไปจากปราสาท แม้จะไม่ได้หนังสือเวทย์ของฟาร์เซลมาก็ตาม ลูกปัดของฟาร์เซลกลับเป็นหนึ่งในสิ่งที่สามารถทำให้เวทย์ธาตุมืดแข็งแกร่งได้ แต่แล้วนายน้อย 4 ต้องรีบหันมองกลับไปยังด้านหลังเมื่อเขาสัมผัสได้ว่าแอนเดอร์สันที่ถูกทิ้งเอาไว้ในห้องลับกำลังตามมาด้วยความรวดเร็ว

“ไม่น่าเป็นไปได้”

ร่างที่ควรจะวิ่งอยู่บนพื้นกลับบินด้วยความรวดเร็วไม่ต่างจากความเร็วของมัน การที่นักเวทย์ 751 ปีจะบินได้ไกลและรวดเร็วมากขนาดนี้เองนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ นายน้อย 4 จึงพยายามมองแอนเดอร์สันว่าใช้เวทย์อะไรทันใดนั้นก็พบว่าบริเวณขาของแอนเดอร์สันมีมานากระจุกตัวอยู่ ทำให้เขารู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังใช้อุปกรณ์เวทย์บางอย่างไม่ได้ใช้งานเวทมนตร์

“หายไปซะ”

นิ้วมือร่ายเวทย์ไปบนอากาศเกิดเป็นวงเวทย์สีดำยิงไปด้านหลังเพื่อฆ่าแอนเดอร์สันที่กำลังบินตามมาด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่เสียงระเบิดดังก้องไปตามทางเดินจากพลังที่โจมตีออกไป นายน้อย 4 จึงรีบบินเพื่อจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้

แม้เส้นทางด้านหลังห้องลับจะส่งตัวออกไปจากปราสาทได้โดยง่ายเพราะมันเป็นทางตรง เพียงแต่ว่าทางตรงที่ปราสาทสร้างเอาไว้กลับเป็นเส้นทางที่ยาวไกล จำเป็นต้องใช้ความเร็วในการวิ่งออกไป ผู้ใช้งานเส้นทางนี้จะต้องแข่งกับเวลาหากไม่สามารถออกไปได้ในระยะเวลา 3 ชั่วโมงจะถูกเล่นงานจากพื้นที่ทางเดินที่จะหดแคบลง อย่างไรนั้นด้วยการบินของมันสามารถออกจากพื้นที่แห่งนี้ได้ภายใน 1 ชั่วโมงเท่านั้น

ตู้ม!

ร่างในชุดเกราะทหารพุ่งออกมาจากจุดที่เกิดระเบิดจนทำให้นายน้อย 4 มองกลับหลัง แอนเดอร์สันที่รอดจากการถูกระเบิดเมื่อครู่เล่นงานเขาก็ได้ปลดปล่อยมังกรเพลิงและมังกรสายลมไล่หลังพี่ชายหวังจะฆ่าให้ตายเช่นเดิม

“แอนเดอร์สัน แกคิดเหรอว่าจะฆ่าฉันได้ สิ่งที่แกใช้ทำได้แค่สร้างความเสียหายภายนอกให้ฉันเท่านั้น งั้นมาดูกันว่าร่างกายภายนอกของฉันจะพังก่อน หรือว่ามานาของแกจะหมดก่อน”

บรึ้ม ตู้ม!

ร่างของนายน้อย 4 บินออกมาจากจุดที่มังกรเพลิงและมังกรสายลมระเบิด ทันใดนั้นเขาก็พบแอนเดอร์สันพุ่งมาดักหน้าด้วยความเร็วที่น่าทึ่งจึงเกิดการปะทะกัน แอนเดอร์สันรู้ว่าการเข้าใกล้พี่ชายจนอีกฝ่ายใช้กรงเล็บได้นั้น ตัวของเขาจะต้องถูกตัดเป็นชิ้นๆ เขาจึงพยายามทิ้งระยะห่างแล้วปล่อยเวทย์ออกไปโจมตีพี่ชายจากระยะไกลด้วยปริมาณที่มากเช่นเดิมจนทำให้เกิดการระเบิดดังก้องไปทั่วทางเดินหลบหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้

“งั้นฉันก็จะเล่นกับแกสักหน่อยก็แล้วกันแอนเดอร์สัน”

ใบหน้าโกรธแสดงออกมาจากนายน้อย 4 เขาพยายามมองหาแอนเดอร์สันแต่ก็ไม่พบว่าเคลื่อนตัวไปไหน การระเบิดของเวทย์ทำให้มานากระจายไปรอบๆจนไม่สามารถตรวจสอบแอนเดอร์สันได้ ทันใดนั้นร่างกายของมันก็ลุกท่วมไปด้วยไฟสีดำจากเวทย์ฟาร์เซลอีกครั้งส่งผลให้มันต้องกัดฟันทน

ตู้ม ซ่า!

มวลน้ำมหาศาลพัดพาร่างของนายน้อย 4 ให้พุ่งกลับไปด้านหลังห่างออกไปจากทางเดินมากยิ่งขึ้น แอนเดอร์สันจึงถาโถมการโจมตีด้วยเวทย์ดาบศักดิ์สิทธิ์ ปรากฎดาบสีทองหลายร้อยเล่มพุ่งเข้าโจมตีนายน้อย 4 ด้วยความถี่รัว การใช้เวทย์ธาตุแสงสู้กับธาตุมืดเป็นทางออกที่ดีที่สุด แอนเดอร์สันที่มีฉายาผู้ล้างบาปที่จะทำให้เวทย์ธาตุแสงของเขาแข็งแกร่งขึ้นจึงระเบิดเวทย์แสงระดับ 9 เท่าที่เขามีออกไปจนทำให้ทางเดินเต็มไปด้วยแสงสีทอง 

แต่ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับตอบสนองไปโดยสัญชาตญาณก่อนที่เขาจะพบว่าบริเวณหัวไหล่ซ้ายมีรูขนาดใหญ่เกิดขึ้นจากลำแสงสีแดงเลือดที่พุ่งมาจากตำแหน่งพี่ชาย ยังไม่ทันจะได้สำรวจว่ามันเป็นลำแสงของเวทย์ใด แอนเดอร์สันก็พบเข้ากับพี่ชายพุ่งมาหยุดอยู่บริเวณหัวก่อนจะใช้มือตวัดกรงเล็บเต็มไปด้วยมานาพุ่งเข้ามาตัดร่างของเขาจนขาดออกจนกันหลายส่วน

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับแกหรอกนะแอนเดอร์สัน”

ร่างที่ขาดออกจากกันไร้การเคลื่อนไหว นายน้อย 4 ที่รู้ว่าฆ่าแอนเดอร์สันตายด้วยพลังสูงสุดที่ระเบิดออกมาเพียงชั่วครู่ เขาจึงพุ่งตัวจากไปทิ้งศพแอนเดอร์สันให้นอนนิ่งอยู่ในทางเดิน อย่างไรก็ตามเมื่อมีลมพัดผ่านร่างของแอนเดอร์สันตัวของเขาก็เริ่มเกิดการตอบสนองต่อสายลม ก่อนที่ร่างของเขาที่ร่ายเอาไว้ด้วยเวทย์คำสาปจำแลงศพจะพุ่งเข้ามาต่อกัน จบท้ายด้วยการใช้เวทย์รักษาฟื้นฟูตัวเองให้กลับมาเป็นปกติในพริบตา

“มีพลังมากกว่ามอนสเตอร์ 901 ปีอีกสินะ”

แอนเดอร์สันถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่สามารถฆ่าพี่ชายได้ เพียงแต่เขาอยากรู้ว่าหากใช้ทุกอย่างทั้งหมดเขาจะสร้างความเสียหายให้พี่ได้มากแค่ไหน สรุปแล้วเขาสามารถทำให้พี่ชายสาหัสได้หากอีกฝ่ายไม่คิดจะป้องกัน แต่ถ้าอีกฝ่ายคิดที่จะป้องกันและสู้กลับ บาดแผลที่เกิดขึ้นก็จะลดน้อยลงไปอีก ยิ่งลูกปัดฟาร์เซลที่ช่วยเสริมเวทย์ธาตุมืดให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีก ส่งผลให้แอนเดอร์สันไม่สามารถจัดการกับพี่ชายได้

เมื่อร่างกายรักษาจนหายแอนเดอร์สันจึงลุกขึ้นยืนแล้วบินออกไปจากทางเดินแห่งนี้ สิ่งที่เขาจะเล่นงานพี่ชายได้คงมีทางเดียวคือส่งวีดีโอที่พี่ของเขาฆ่าหัวหน้าเอทไนน์ให้กับสหพันธ์

“ยังไม่ตายอีกเหรอ”

นายน้อย 4 มองกลับไปด้านหลังด้วยความตื่นตระหนก เขามั่นใจแล้วว่าฆ่าแอนเดอร์สันกับมือ แต่พลังเวทย์ที่สัมผัสได้จากด้านหลังทำให้เขารับรู้ได้ว่าแอนเดอร์สันกำลังตามมา ทันใดนั้นร่างที่ควรจะตายก็ได้ปรากฎตัวให้เห็น

“แอนเดอร์สัน แกรอดมาได้ยังไงกัน”

“แต่ละคนก็ต้องมีเวทย์ลับไม่ใช่หรือไงพี่ ผมก็แค่ใช้เวทย์ลับหลอกพี่ก็เท่านั้น”

แอนเดอร์สันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสนุกสนานไม่ได้เกรงกลัวว่าตัวเองจะตายเลยสักนิด ตอนนี้แม้เขาจะมีไม้ตายอยู่ก็จริง เขากลับกลัวว่าตัวเองจะถูกแย่งชิงไป ไม้ตายนั้นก็คือกิ่งของต้นไม้แห่งชีวิตที่ช่วยเพิ่มความรุนแรงให้กับเวทย์ แต่ด้วยฝีมือของพี่ชายมากกว่า เขากลัวว่ามันจะตกไปอยู่ในมือของพี่ชายแทน แอนเดอร์สันจึงไม่แสดงอะไรออกมาให้พี่ชายดูมากกว่านี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังมีสิ่งที่สามารถใช้งานได้อยู่

“ใช่ พูดอีกก็ถูกอีก เอาล่ะแกคิดว่าตัวเองจะยังคงรอดไปได้เหรอแอนเดอร์สัน”

“อ้าว ไม่บินต่อเหรอครับ หรือกลัวว่าถ้าผมก้าวข้ามนักเวทย์ 900 ปีไปจะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัว ไม่ให้โอกาสน้องชายเลยนะครับ”

“ฮ่าๆๆๆ โอกาสมีให้น้องชายฉันเสมอ แต่ว่านายไม่ควรจะได้รับแอนเดอร์สัน ตายซะ”

ปลายนิ้วมือปรากฎเวทย์บางอย่างที่แอนเดอร์สันไม่รู้ ทันใดนั้นลำแสงสีแดงที่เคยทะลวงร่างก็ได้พุ่งเข้ามาโจมตี แอนเดอร์สันจึงกระทืบเท้าปรากฎเวทย์ประตูปฐพี 9 ชั้นพลางใช้เวทย์ฟาร์เซลลงไปในประตูบานที่ 9 เพื่อทำให้มันสลายพลังเวทย์โจมตี ทันทีที่เวทย์ของพี่ชายพุ่งทะลวงบานประตูแต่ละชั้นมานี้ ในตอนที่มันทะลวงประตูชั้นที่ 9 เวทย์ของฟาร์เซลก็ได้เข้ากลืนกินลำแสงที่กำลังพุ่งตรงมาจนพลังทำลายของมันลดลงไปมากกว่าครึ่ง แอนเดอร์สันที่เห็นดังนั้นเขาจึงใช้เวทย์มังกรสายลมสวนกลับไป ปรากฎว่าลำแสงที่ผ่านประตู 9 ชั้นและเวทย์ของฟาร์เซลมาได้ มีพลังการทำลายไม่ต่างจากเวทย์มังกรสายลมระดับ 9 ที่ปลดปล่อยออกไปเป็นจำนวน 2 ครั้งด้วยกัน

“พี่ชาย ถ้าอย่างนั้นก็รับของผมหน่อยก็แล้วกัน”

เวทย์ระดับ 10 คือสิ่งที่หาได้ยาก แต่มันก็มีบางอย่างที่ยกระดับเวทย์ของแอนเดอร์สันให้มีพลังทำลายเท่ากับเวทย์ระดับ 10 ทันทีที่เขาควักการ์ดโจมตีออกมาเปิดใช้งานนี้เอง เวทย์มังกรเพลิงก็ได้พุ่งผ่านรูบนกำแพงวิ่งตรงเข้าหาร่างของพี่ชายเขาด้วยความเร็วที่น่ากลัว

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกระหึ่มมากกว่าตอนที่แอนเดอร์สันใช้เวทย์มังกรเพลิงก่อนหน้าหลายร้อยเท่า ทันทีที่ประตูทั้ง 9 พังเสียหายจากแรงระเบิดเมื่อครู่นี้ แอนเดอร์สันจึงได้มองจ้องไปยังพี่ 4 ที่ถูกโจมตีด้วยเวทย์มังกรเพลิงที่ถูกยกระดับขึ้นไปจนเทียบเท่ากับเวทย์ระดับ 10  ซึ่งแอนเดอร์สันพอใจมากกับความสามารถในการทำลายของมัน

“พี่ชาย ไม่ใช่ว่าตายหรอกนะ”

แอนเดอร์สันมองจ้องไปยังตำแหน่งที่พี่ของเขายืนอยู่เมื่อครู่นี้ ตอนนี้เหลือเพียงแค่กลุ่มก้อนมานาสีดำเท่านั้น เขาไม่เห็นร่างของพี่ชายเลยสักนิด ชิ้นส่วนร่างกายที่ควรจะหล่นอยู่บนพื้นกลับหายไป แอนเดอร์สันจึงมองไปยังลูกปัดฟาร์เซลที่หล่นอยู่บนพื้น เขาจึงใช้การ์ดคัดลอกขึ้นมาอีกชิ้นแล้วเก็บเอาไว้ มันจะกลายเป็นของที่มีประโยชน์กับเขาในอนาคต

วูป!

มานาสีดำกระจัดกระจายอยู่รอบๆเริ่มไหลย้อนกลับมารวมตัวกัน แอนเดอร์สันรู้ว่าสิ่งที่พี่ชายสืบทอดพลังมานั้น มีความสามารถน่ากลัวอย่างกับการคืนชีพ แอนเดอร์สันจึงรีบวิ่งออกไปจากที่แห่งนี้เพราะไปทำให้พี่ของเขาโกรธ จากการวิ่งที่ดูช้าเขาก็เปิดไปใช้งานการบินด้วยมานาทั้งหมด เพื่อจะออกห่างจากพี่ชายที่น่าจะตายไปเพราะเวทย์มังกรเพลิงยกระดับเมื่อครู่นี้

“แอนเดอร์สัน!”

เสียงร้องดังก้องตามหลัง แอนเดอร์สันจึงโยนลูกปัดฟาร์เซลทิ้งไป อย่างน้อยมันน่าจะทำให้พี่ชายของเขาหยุดชะงักได้บ้าง อย่างไรก็ตามเขาได้โยนการ์ดกับดักทิ้งไว้บนทางเดินอีก 2 ใบหวังว่าพี่ชายของเขาจะถูกมันเล่นงานจนไม่สามารถไล่ตามเขาได้

ตู้ม!

“แอนเดอร์สัน!!!”

ความโกรธแค้นส่งมาตามเสียง แอนเดอร์สันที่กำลังบินรู้สึกเสียวสันหลังในทันทีหลังจากได้ยินเสียงของพี่ชาย ทันใดนั้นการ์ดกับดักใบที่ 2 ของเขาก็ทำงานส่งผลให้เขาได้ยินเสียงร้องที่หนักกว่าเดิมจากพี่ชายของเขา ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็มองเห็นแสงสีขาวจากปลายทางเดิน เขาจึงรีบบินไปหาในทันทีแต่แล้วพี่ชายของเขาที่ร้องเจ็บปวดทรมานนี้ก็ได้เข้าหาแอนเดอร์สันด้วยรูปแบบกลุ่มก้อนมานา ส่งผลให้เขาต้องใช้เวทย์ฟาร์เซลคลุมร่างเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับร่างของเขาเอาไว้และเพื่อลดทอนพลังเวทย์ของอีกฝ่ายไม่ให้ฆ่าเขาได้ในครั้งเดียว

“แก ไอ้สารเลวน้อย ฉันจะทำให้แกต้องตายที่นี่”

กรงเล็บสีดำยกขึ้นเหนือหัวแอนเดอร์สันที่พยายามบินหลบหลีกสลัดอีกฝ่ายให้หลุดกลับทำไม่ได้ เขาจึงปลดปล่อยเวทย์สมุทรโหมกระหน่ำอีกทีแต่พี่ของเขากลับใช้มือข้างที่ว่างเปล่าทะลวงผ่านมวลน้ำมหาศาลเข้ามาจับคอของเขาเอาไว้ไม่ให้ตัวเองลอยไปตามมวลน้ำ

ตู้ม!

มวลน้ำมหาศาลซัดไปตามทางเดินขนาดใหญ่ แอนเดอร์สันกลับถูกพี่ชายคว้าตัวเอาไว้แล้วลากไปยังปลายทางก่อนที่ทั้งสองจะออกมาจากคุกฟาร์เซล

“เอาล่ะ ไหนๆแกก็แสดงท่าทีไม่อยากตายภายในทางเดิน ออกมาที่โล่งๆหน่อยแกน่าจะพอใจที่จะได้ตายที่นี่”

แอนเดอร์สันพยายามออกแรงพาตัวเองหลุดออกไปจากมือที่ล็อกคอเอาไว้ ก่อนจะชักมีดออกมาถือในมือเพื่อตัดแขนของพี่ชาย อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งสองที่กำลังจะฆ่ากันกลับหันมองไปบนท้องฟ้าพร้อมกันหลังจากสัมผัสได้ถึงมานามหาศาลกำลังพุ่งลงมาบดขยี้พวกเขาทั้งสองคน