***ตอนนี้มีบาง่ที่มีบทบรรยายที่ดูโหดสำหรับบางคนนะครับ ถ้าไม่ไหวก็ข้ามไปอ่านประโยคถัดไปเลยนะครับ***
"พี่ส้ม เราขึ้นไปคุยกันบนห้องดีกว่าค่ะ (≧ ◡ ≦) ♡" ซัมเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่หวานพริ้ง พร้อมลุกขึ้นเดินไปหาส้ม
"ทำไมไม่คุยกันตรงนี้ละ?" วินเทอร์ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ไม่ค่ะ นี่เป็ความลับของผู้หญิง" ซัมเมอร์จูงมือส้มที่สติยังไม่กลับมา พาขึ้นบันไดไปยังห้องของเธอ
"พี่ส้มอย่าลืมส่งบัญชีของพี่ให้ผมด้วยนะ!" วินเทอร์ได้ะโไล่หลังตามไป เพราะเขายังไม่ได้บัญชีเลย อยู่ดีๆส้มก็สติหลุดไปแล้ว สงสัยว่าเธอจะทำงานหนักมากไป วินเทอร์ลอบคิดอยู่ในใจ
แต่ว่าน่าเสียดาย เสียงของวินเทอร์ส่งไปไม่ถึงส้มเลย เวลานี้เธอเหมือนกับหุ่นเชิดที่กำลังถูกซัมเมอร์ชักใยอยู่ยังไงยังงั้น
วินเทอร์ที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวในห้องนั่งเล่น ก็รู้สึกเบื่อๆ เขาเลยเดินออกไปข้างนอกบ้านเพื่อดูว่ามีอะไรให้เขาทำแก้ว่างไหม
ขณะที่วินเทอร์เดินออกมา ก็เห็นเมฆาที่ยืนเฝ้าอยู่หน้ารั้วกับพวกลูกน้องสิบคน เขาเลยเดินเข้าไปทักทาย
"ไง! พวกแกกำลังทำอะไรอยู่" วินเทอร์ทักทายขึ้นมาด้วยท่าทางที่แฝงไปด้วยความขี้เล่น
เมฆาที่เห็นว่าเป็วินเทอร์ เขาจึงโค้งทำความเคารพพร้อมพูดขึ้นมาว่า "สวัสดีครับ คุณชาย"
ซึ่งแตกต่างไปจากพวกลูกน้องทั้งสิบคน เมื่อพวกเขาเห็นว่าเป็วินเทอร์ที่เดินเข้ามาทักทาย ทุกคนก็ยืดหลังยืนตรงพร้อมโค้งตัวลงมา 90 องศา เพื่อทำความเคารพ
"สวัสดีครับ บอส!!! ขอให้สุขภาพแข็งแรงอายุยืนหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!"
เหล่าลูกน้องะโขึ้นมาด้วยความเคารพ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช้ลูกน้องที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อคืน แต่จากคำบอกเล่าของเหล่าพี่น้องในแก๊ง ทำให้พวกเขาก็รู้ว่า ชายหนุ่มที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้คือปีศาจในคราบมนุษย์
จากคำบอกเหล่าต่างๆนานา ที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งแก๊งหงเหมินว่า วิธีที่วินเทอร์ลงมือกับศัตรูของเขานั้น เขาจะเลาะกระดูกเหยื่อผู้โชคร้ายออกมาทีละท่อน และยังกระชากเส้นเอ็นออกทีละเส้น จากนั้นก็ถักเส้นเอ็นเป็บ่วงเพื่อจับเหยื่อผูกคอห้อยโตงเตง
บ้างก็ว่าวินเทอร์ใช้อาวุธคมต่างๆ กรีดเอาเืของศัตรูมาดื่มกิน ที่จริงแล้ววินเทอร์ไม่ใช่เด็กอายุสิบห้าปี แต่เป็ปีศาจเฒ่าอายุร้อยปี การที่เขายังดูอ่อนเยาว์ก็เพราะเขาได้อาบและดื่มเืของสาวพรหมจรรย์ทุกคืน
และยังมีเื่ที่กล่าวไว้ว่า ใครทำให้วินเทอร์ไม่พอใจ จะถูกเอาโซ่ที่ติดกับรถล่ามคอ พร้อมกับแขนขาทั้งสองข้างไว้ จากนั้นก็ให้รถทั้งห้าคันขี่ไปคนละทิศด้วยความเร็วสูง จนทำให้อวัยวะทั้งห้าส่วนถูกกระชากหลุดออกมา
นี่เป็แค่เื่เล่าของวินเทอร์เพียงแค่ส่วนหนึ่งที่พวกเขาได้ยินมาเท่านั้น มันยังมีเื่เล่าที่โหดดิบเถื่อนมากกว่านี้อีกมากมาย ที่บอกต่อเล่าขานกันในแก๊งหงเหมิน
แต่สุดท้ายแล้วคุณปู่วินเทอร์ ก็ไม่รู้เื่ราวที่บอกเล่ากันในกลุ่มลูกน้องของเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าเขารู้ขึ้นมาจริงๆละก็ เขาอยากจะจับไอคนที่มันแพร่กระจายข่าวลือนี่มาทำแบบที่มันเล่าออกมาจริงๆ
ในชีวิตที่แล้วของวินเทอร์ก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ ถึงเขาจะเป็คนออกคำสั่ง แต่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกน้องของเขาลงมือกับศัตรูด้วยวิธีไหน? แต่ทุกคนกับมองว่าเขาคือคนโหด เป็พ่อค้าเนื้อ วินเทอร์ได้แต่มึนงงกับฉายาเหล่านี้ที่พวกเขาได้ตั้งขึ้นมาจริงๆ แค่แบกสังขารทำงานก็เหนื่อยตายห่าละ! จะเอาแรงที่ไหนไปทรมาณศัตรูอีกพี่เอ้ย... ฉันเป็คนสั่งการก็จริง แต่ไอคนทำมันคือลูกน้องของฉันต่างหาก พวกมันอะคือผีบ้า ปีศาจในนรก นักรบคลั่ง ไม่ใช่ฉันโว้ย!!!!
และยังมาชาตินี้อีก ไอคนที่ฆ่ากิตติพศและครอบครัวมันก็คือเมฆา ไม่ใช่ฉันอีก! เมฆานี่ตัวดีเลย ไอหมอนี่แหละเทพเ้าา ในชีวิตที่แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องมีคนตายภายใต้น้ำมือเขาไปเท่าไหร่...ถ้าคุณปู่วินเทอร์รู้เื่ที่พวกลูกนอนคุยกัน เขาก็จะบ่นออกมาประมาณนี้แน่นอน
"พวกแกว่างกันป่ะ?" วินเทอร์ได้ถามขึ้นมา
"ว่างครับ!" เหล่าลูกน้องตัวประกอบทั้งสิบคน ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เต็มไปด้วยความเคารพ
แม้พวกเขาจะไม่ว่าง ต้องเฝ้าคุ้มกันคฤหาสน์หลังนี้ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธวินเทอร์ นี่มันใครกัน! เทพปีศาจเลยนะเนี่ย! ถ้าไม่อยากเป็อย่างเื่เล่าที่ได้ยินมา ก็อย่าปฏิเสธและทำตามที่เขาบอกซะ!
ถึงพวกเขาจะคิดว่าเื่เล่ามันดูเวอร์เกินจริงไปบ้าง แต่ก็ไม่มีคนไหนใจกล้าพอจะพิสูจน์ว่าเื่ที่ได้ยินมามันเป็ความจริงไหม ถ้าเกิดเป็ความจริงขึ้นมา นอกจากจะไม่ได้เป็ฮีโร่แล้ว ยังจะได้กลายเป็ไอโง่แทนอีก พวกเขาต้องจำเื่พวกนี้ฝังลึกใส่สมองของพวกเขาที่มีเซลล์สมองจำนวนน้อยนิด แต่ก็ยังมากกว่าใครบางคนที่มีแค่ 84,000 เซลล์เท่านั้น
"เรามาเล่นบาสกัน! พวกนายมีกันอยู่สิบคน รวมฉันกับเมฆาก็สิบสองคน แบ่งเป็ฝั่งละหกคน พวกเรามาโอน้อยออกกันว่าใครจะอยู่ฝั่งไหน!" วินเทอร์ชี้ไปสนามบาสที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
โอน้อยออก? แม้สิ่งที่พวกเขาทำจะดูเด็กน้อยหน่อมแน้ม แต่พวกเขามองวินเทอร์ด้วยแววตาที่หวั่นเกรง ร่างใหญ่ๆของพวกเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว พวกเขามีท่าทีที่จริงจังดูตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น เพราะนี่คือการแบ่งออกเป็สองฝั่ง และแน่นอนว่าไม่มีใคร้าอยู่ฝั่งตรงข้ามกับวินเทอร์แน่นอน ใครจะอยากเป็ศัตรูกับปีศาจตัวนี้กันละ
ฮัลโหล~ นี่แค่การเล่นบาสเฉยๆค้าบพี่ชาย ไม่ใช่การประลองศึกชิงจ้าวยุทธภพเน้อ
"โอนอยยยยย ออก!" วินเทอร์ร้องขึ้นมา พร้อมกับพวกเขาทั้งสิบสองคนแบมือออกมา
แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ก็รู้ผลเลยทันทีว่าทั้งหกคนที่โชคร้ายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวินเทอร์เป็ใคร ผู้โชคร้ายทั้งหกคนถึงกับหน้ามืดตามัว คลับคล้ายจะเป็ลมแดด รู้สึกหืดขึ้นคอยังไงไม่รู้
"โอเค ตอนนี้ก็แบ่งทีมเสร็จเรียบร้อยแล้ว มาเริ่มกันเถอะ" วินเทอร์เดินตรงไปที่หยิบลูกบาสที่อยู่ในรถตะแกรงเหล็กข้างสนามออกมา
เหล่าผู้โชคร้ายทั้งหกไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าวเดินเข้าไปในสนามบาส เพื่อนของพวกเขาอีกสี่คนที่อยู่ฝั่งวินเทอร์ก็มองมาด้วยความสงสาร จากนั้นก็ได้ขยับปากขึ้นมาช้าๆ พร้อมทำท่าปาดคอ เหมือนกับ้าบอกเพื่อนผู้โชคร้ายทั้งหกคนว่า 'พวกมึงตายแน่'
"เฮื้อก!!"
...
หลังจากพวกเขาเล่นกันไปได้สองชั่วโมง ก็มานั่งพักเหนื่อยกัน ่แรกๆพวกเขาก็ยังรู้สึกหวาดระแวงว่าวินเทอร์จะลงมือกับพวกเขาตอนไหน แต่พอเล่นกันไปได้สักพัก ก็รู้ได้ทันทีพวกเขาแค่แพนิค หลอนจนคิดกันไปเองทั้งนั้น วินเทอร์ก็ไม่ได้ดูโหดร้ายอะไรขนาดนั้นสักหน่อย เขาก็แค่เด็กหนุ่มปกติธรรมดาคนหนึ่งเอง
แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่กล้าประมาทจนวินาทีสุดท้าย เพราะกลัวว่าวินเทอร์กำลังแสร้งเป็เสือกินหมูอยู่
"ร้อนจริงโว้ย! ประเทศช้าง่หน้าร้อนนี่มันยื่นไปอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์หรือไงกันวะ" วินเทอร์โวยวายขึ้นมาพร้อมถอดเสื้อของเขาออกแล้วโยนลงไปกับพื้น
ทำให้เผยเรือนร่างเปลือยท่อนบน ผิวของของเขาขาวเรียบเนียน แต่ก็เต็มไปด้วยมัดกล้าม ตรงระหว่างท้องก็มีซิคแพคอยู่ทั้งหมดแปดลูก
วินเทอร์มองรูปร่างตัวเอง แล้วแอบปาดน้ำตาของตัวเองในใจ ก่อนจะย้อนเวลากลับมา คุณปู่วินเทอร์แค่เดินขึ้นลงบันไดสองชั้นก็แทบจะเป็ลมแล้ว เวลาเดินก็ยังต้องใช้ไม้เท้าช่วยค้ำ แต่มาดูตอนนี้สิ เล่นบาสมาตั้งสองชั่วโมงก็ยังไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อยเลย แถมยังมีรูปร่างที่สมส่วนเหมือนกับรูปแกะสลักนี่อีก ตอนนี้วินเทอร์รู้สึกสดชื่นฟิตปั๋งมาก ให้วิ่งรอบเขตพื้นที่ส่วนตัวนี่สักสิบรอบก็ไหว 'นี่สินะ พลังวัยรุ่น!'
"บอสหุ่นดีเหมือนกันนะเนี่ย! สาวๆต้องติดตรึมแน่ๆ!" ลูกน้องที่ได้เล่นบาสกับวินเทอร์ได้หยอกล้อวินเทอร์ขึ้นมา พวกเขารู้สึกผ่อนคลายลง เมื่อรู้ว่าวินเทอร์ก็ไม่ได้โหดร้าย ดูดิบเถื่อนแบบที่ได้ยินมา
"ไอโง่! สาวติดตรึมอะไรกันละ บอสมีคู่หมั้นที่น่ารักเหมือนนางฟ้าอย่างคุณหนูซัมเมอร์อยู่แล้ว เขาไม่สนใจผู้หญิงพวกนั้นหรอก!" ลูกน้องอีกคนได้เดินมาตบหัวเพื่อนของเขา แล้วตะคอกขึ้นมา
วินเทอร์ยิ้มออกมาจางๆ ก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดขึ้นมาว่า "รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง?"
จากนั้นสายตาของวินเทอร์ก็เหลือบไปเห็นรอยสักของพวกลูกน้อง เขาจึงรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาขาดรอยสัก ที่เป็ความขลังของมาเฟียไปนี่เอง
"ใช่แล้ว! ข้าขาดรอยสักไปนี่เอง พวกแกไปสักกันที่ไหนมา?" วินเทอร์ชี้ไปที่รอยสักของพวกเขา
"เออ...ไม่ใช่ว่าบอสต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอครับ?" ลูกน้องคนหนึ่ง ถามวินเทอร์ด้วยความสงสัย
"ถ้าสักแล้ว จะไปโรงเรียนไม่ได้เหรอ?" วินเทอร์ขมวดคิ้วขึ้น
เมื่อเหล่าลูกน้องเห็นว่าวินเทอร์ทำท่าดูไม่พอใจ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที พวกเขาจึงรีบอธิบายออกไปว่า "ก็ไปได้ปกตินี่แหละครับ แต่พวกเขาจะมองยังไงเนี่ยสิ ถ้าสักเล็กๆใต้ร่มผ้า ชุดนักเรียนปิดทับไว้ก็ไม่เป็อะไรครับ แต่ถ้าสักแบบพวกผมไม่น่าจะได้..."
"ใครจะมองยังไงก็ปล่อยมันไป นี่พวกแกเป็มาเฟียกันจริงหรือเปล่าวะ? แต่ข้าเห็นในการ์ตูน ก็มีเด็กนักเรียนม.ปลายสักไปโรงเรียนกันเยอะแยะเลยนิ แถมยังตั้งกลุ่มไปต่อสู้ แย่งเขตอะไรกันด้วยนี่แหละ ไม่ใช่ว่านี่คือเื่ปกติของนักเรียนม.ปลายเหรอ?" วินเทอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเปิดแอพอ่านการ์ตูน และเปิดการ์ตูนเื่ที่เขาบอกให้พวกลูกน้องดู
พวกลูกน้องของวินเทอร์ถึงกับพูดไม่ออก ถ้าไม่ติดว่าคนตรงหน้าพวกเขาคือบอส และยังเป็ปีศาจอีกนะ พวกเขาคงตบบ้องหู และะโข้างหูว่า 'มันคือการ์ตูนโว้ย! นักเรียนม.ปลายที่ไหนจะสักเต็มแขนไปโรงเรียนกัน และคงไม่มีนักเรียนม.ปลายที่ไหนตั้งแก๊งมาไล่กระทืบกันแบบนี้ด้วยครับลูกพี่ แบบนี้มาเฟียอย่างพวกผมก็คงตกงานกันหมดแล้ว'
"ไม่รู้ละ ข้าจะไปสัก พวกแกพาไปทีสิ"
เหล่าลูกน้องก็ได้แต่จำใจยอมพาวินเทอร์ไปสักที่ร้านประจำแก๊ง พวกเขาสามารถคัดค้านได้ที่ไหนกันละ...
"นอกจากสักแล้ว ก็ต้องเจาะหูด้วยสินะ" วินเทอร์บ่นพึมพำๆ ขณะเดินไปที่คฤหาสน์เพื่อที่จะไปล้างเนื้อล้างตัว เตรียมที่จะไปสัก
"คุณชาย ผมจะสักด้วย" เมฆาได้พูดขึ้นมา
"ก็เื่ของแกสิ และก็อีกเื่หนึ่ง แกก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนกับข้านะ" วินเทอร์ตบไหล่เมฆาเบาๆ
"ครับ!"
...
หลังจากเตรียมตัวอะไรเรียบร้อยแล้ว วินเทอร์กับเมฆาก็ไปสักและเจาะหูกันทันที พวกลูกน้องที่อยู่ในร้านสัก แม้กระทั่งช่างเองก็ได้แต่มึนงง 'ถามจริงเหอะ! ไว้เรียนจบก่อนก็ได้ไหมครับบอส แค่ตอนที่บอสไม่มีรอยสักก็ดูโหดแล้ว ถ้ามีรอยสักนี่คง โคตรหล่อ โคตรเท่ โคตรอันตราย กันเลยทีเดียว'
วินเทอร์และเมฆาใช้เวลาในการสักไปมากกว่าสิบชั่วโมง ตลอดสิบชั่วโมงพวกเขาไม่ได้ร้องออกมาเลยสักแอะ เหมือนกับว่าพวกเขาชินกับความเ็ปแล้ว ความเ็ปแค่นี้มันยังเด็กๆ นี่เลยเป็เหตุที่ทำให้พวกลูกน้องที่นั่งดูอยู่ ถึงกับรู้สึกนับถือ เลื่อมใสในความอดทนเลยจริงๆ บางคนก็รู้สึกสยองพองเกล้า บอสวินเทอร์ของพวกเขาคือปีศาจเหมือนที่ได้ยินมาจริงๆ
ถ้าเป็พวกเขาที่โดนเข็มแทงจึกๆสิบชั่วโมง ถึงแม้ว่าตอนนี้เทคโนโลยีจะพัฒนาไปไกล ไม่ได้ใช้มือหรือเครื่องคอยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาก็ทนลากยาวสิบชั่วโมงแบบวินเทอร์และเมฆาไม่ไหวหรอก
วินเทอร์ที่ดูรอยสักบนเรือนร่างของตัวเองผ่านกระจก ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ส่วนเื่โรงเรียนก็ช่างมัน เดี๋ยวให้เตี่ยเคลียร์ให้ก็จบแล้ว ขอแค่เตี่ยโทรกริ๊งเดียวเท่านั้นแหละ
Writer : รอยสักของวินเทอร์ประมาณนี้น้าบ
167
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)
