วิชาสำนักเรกันเป็วิชาการต่อสู้ที่ถูกคิดค้นโดยเรกัน เท็มฟอซัส เนื่องจากเขาไม่ได้สืบทอดวิชาการต่อสู้จากคนในตระกูลและหลังจากที่การสืบทอดนั้นจบลงเมื่อสิบปีก่อนเขาเลยคิดค้นวิชาการต่อสู้ขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อจะทำให้ผู้คนทั่วโลกได้รู้จักการต่อสู้ของเขาเขาเรียกวิชาของตัวเองว่า การโจมตีขั้นบรรยากาศ
เมื่อเขาเอาดาบเก็บเข้าฟักเรียบร้อยแล้วต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างหลังของเรกันก็หายไปตามแรงลมที่พัดมาทั้งซาลินและเรมี่ก็ถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น
เขาทำท่าดีใจเล็กน้อยก่อนจะถาม“เป็อะไรไป อึ่งไปเลยใช้มั้ยละ”
ทั้งซาลินและเรมี่ต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่า“ใมากเลยละ”
เขาเอามือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเล็กน้อย“ก็นะ แต่มันยังไม่สมบูรณ์นะ เมื่อกี้นี่ถึงจะตั้งท่านานไปหน่อยก็เถอะแล้ว...พวกนายคิดว่าฉันฟันไปเท่าไรละ”
ถึงกับต้องกุมขมับกันเลยทีเดียวก็ทั้งสองคนมองตามไม่ทันกันเลยแม้แต่นิดเดียว
เรกันพอจะเดาได้ไม่ยากว่าพวกเขานั้นมองไม่เห็นอะไรนอกจากการตั้งท่าเมื่อกี้นี้เขาถอนหายใจครั้งหนึ่ง “จะบอกให้ก็ได้ แต่ว่า...มองไม่เห็นกันจริงๆงั้นเหรอ”ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกันอย่างไม่ต้องไปคิดเลย “เฮ้อ...หนึ่งพันครั้งฉันฟันไปทั้งหมดหนึ่งพันครั้ง” พอพูดจบเขาก็เดินกลับเข้าเมืองไปในทันที
“จริงเหรอเนี่ย...ตอนนั้นไม่ใช้ที่สุดของหมอนั้นงั้นเหรอเนี่ย”ซาลินยังอึ่งไม่หายจากเมื่อกี้
“ก็ใช้นะสิ ครั้งก่อนที่ฉันเห็นยังได้แค่ร้อยครั้งเองแล้วฉันก็มองเห็นด้วย แล้วนี่มันอะไรกันนะ”เรมี่เคยเห็นท่าสุดยอดของเรกันครั้งหนึ่งในอดีตแต่ครั้งนี้มันเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก
ห่างออกไปบนูเาลูกหนึ่ง ที่นั้นเป็ที่ตั้งของบ้านที่เรกันอาศัยอยู่
“กลับมาแล้ว....” เสียงปริศนาดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านที่ไม่มีใครอยู่ที่หน้าประตูมีกระดาษแผ่นหนึ่งแป๊ะเอาไว้ มันเขียนเอาไว้ว่า ‘ไม่อยู่บ้านจะไปงานประลองถ้าอยากมีเื่ก็มาได้เลย’
“อยู่ที่เมืองงั้นสินะ...รอก่อนก็แล้วกัน”แล้วบุคคลปริศนาก็มุ่งหน้าไปยังเมืองอย่างไม่รีบร้อย
รุ่งเช้ามาเยือนวันใหม่เป็ที่เรียบร้อยแล้วพร้อมกับการนั่งกินข้าวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
“อาการดีขึ้นแล้วเหรอ”เรกันถามขึ้นมาเล็กน้อย
ตู้ม!
ยังไม่ทันที่เฟรินจะได้ตอบกลับไป ก็มีคนพังประตูแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังอารมณ์เสียอยู่ไม่ใช้น้อย“ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! รู้นะว่าอยู่ที่นี่!”
“เสียงแบบนี้มัน...”เรกันรีบเดินไปที่หน้าประตูบ้าน “กลับมาแล้วสินะ ว่าแต่กำลังจะออกไปตามหาเลยแต่ก็ดีแล้วละที่ปลอดภัยนะ”
“บ้านตัวเองก็มีทำไมต้องมาอยู่บ้านคนอื่นด้วยละ” น้ำเสียงที่ดูโมโหเมื่อกี่เริ่มกลับมาฟังดูดีขึ้นแล้ว
เขาเอามือขึ้นมาเกาหัวเล็กน้อย“พอดีมีหลายเื่นะ เขามาก่อนสิแล้วค่อยคุยกันต่อ”
ทั้งสองคนเดินเขามาในห้องกินข้าวก่อนจะอธิบายให้ทุกคนฟังเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นพร้อมกับแนะนำให้รู้จักบุคคลปริศนา
“สวัสดีค่ะ ฉันมีชื่อว่า ซูเท็มฟอซัส เป็น้องสาวของพี่เรกันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ต่างงงที่จู่ๆก็มีเด็กผู้หญิง เดินเข้ามาโดยการพังประตูบ้านคนอื่นแล้วตอนนี้ก็มาแสดงตัวว่าเป็น้องสาวที่หายตัวไปอีก ครอบครัวนี้มันอะไรกันเนี่ย
เฟรินหันมามองทางเรกัน“อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ซูยกมือขึ้น“เดี๋ยวหนูอธิบายแทนค่ะ”
เธอเล่าว่าเธอนั้นกลับไปที่บ้านใหญ่ของตระกูล เพื่อเล่าเื่ของสุดยอดวิชาที่เรกันเป็คนสร้างขึ้นและกำลังหาผู้สืบถอดวิชาจากเขาแต่ตอนนี้ยังไม่เห็นคนที่มีคุณสมบัติครบเลยสักคนเดียวแม้จะไปที่ไหนก็มีแต่พวกไม่เอาไหน แต่ที่มีเข้าตาก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นตอนนี้เลยกำลังจะไปพาตัวมา
“ก็เป็อย่างที่เล่ามาละค่ะ”
“เธอพูดไปแบบนั้นงั้นเหรอ?” เรกันถึงกับช็อกไปนิดหน่อย
“ค่ะ”
เขากุมขมับหนักเลยทีนี่“นี่...ฉันยังไม่เคยคิดจะสอนให้กับคนอื่นนอกจากคนในตระกูลเลยนะ เธออย่ากล่าวหาฉันแบบนั้นสิตายแล้ว...ถ้าพ่อรู้เข้าพี่จะทำยังไงดีเนี่ย อุส่าหลบหน้ามานานแล้วนะ...สงสัยต้องกลับบ้านสักหน่อยแล้วสิ”
เฟรินพอจะเข้าใจเื่ราวทั้งหมดอยู่บ้างแต่ซาลินนั้นไม่เข้าใจอยู่สักส่วนใหญ่เลย “นี่...นายอย่าบอกนะว่าจะให้ฉันไปเป็ลูกศิษย์ของนายนะ”
“ก็บอกว่า...ยังไม่ได้ตัดสินใจไงฉันยังไม่ได้คิดจะสอนใครหรอกน่าถ้าอยากจะเก่งขึ้นกว่านี้ก็ไม่ว่าหรอกนะ...แต่ยังไงก็ไม่ได้ไม่อยากสอนหรอก”
“อย่าพูดอ้อมค้อมไปเลยน่า”ซูพูดขัดทั้งสองเอาไว้“ถึงอยากเรียนไปก็ใช้ว่าจะสำเร็จวิชาหรอกนะขนาดหนูเองก็ยังใช้เวลาตั้งเกือบสิบปียังได้แค่สามจากสิบส่วนเลยนะ...ตอนนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์สักทีเลย”
วิชาที่เขาคิดขึ้นนั้นมันก็ยากพอสมควรนอกจากต้องฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งแล้วยังต้องฝึกทักษะในการใช้อาวุธให้สมบูรณ์แบบทั้งการโจมตีที่เฉียบคม การป้องกันที่ไร้ซึ่งจุดบอด ไม่ว่าจะถืออาวุธแบบไหนก็ตามแม้จะถือแค่มีดแค่เล่มเดียวก็สามารถล้มได้แม้กระทั่งกลุ่มคนนับร้อยได้อย่างสบาย
“ยอมให้เขาหน่อยเถอะน่าเฟ”ซาลินพูดต่อ “ถ้าเธอได้เห็นมันแล้วละก็เธอจะต้องเปลี่ยนใจแน่นอนขนาดฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าถ้าเป็แบบนี้ต่อไป คงเอาชนะเขาได้หรอกนะ”
เธอหันมาหาเขาดูอารมณ์เสียเล็กน้อย“นี่นายคิดว่า วิชาทวนของฉันเอาชนะหมอนี่ไม่ได้งั้นเหรอ”
ซูเป็คนตอบให้เรกัน“ไม่ใช้ชนะไม่ได้หรอกนะ แต่ไม่มีทางชนะได้เลยต่างหากละ ยิ่งตอนนี้พี่เขาถือดาบอยู่ด้วยแล้วละก็...แม้แต่ทวนอันนั้นก็จะกลายเป็ฝุ่นไปอย่างง่ายดายโดยที่ยังไม่ทันได้ฟาดเลยละนะ บอกไว้ก่อนเลยนะว่า...พี่เขานะเป็ถึงเ้าสำนักเลยนะเ้าสำนักน่ะ”
เรกันใประโยคสุดท้ายนิดหน่อย“พูดอะไรนะอย่างนั้นละ...ถึงจะจริงก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีความ สามารถพอต่อให้ฝึกทั้งชีวิตก็ได้ไม่ถึงครึ่งหรอกน่า”
แค่ซูพูดก็ว่ามากเกินพอแล้วแต่นี่ยิ่งเป็คำพูดของเรกันแล้วด้วยเธอยิ่งรับไม่ได้เข้าไปใหญ่
“หนวกหูน่า! ถ้างั้นนายลองมาสู้กับฉันหน่อยไหมละ!”
ทั้งสามคนต่างใเมื่อได้ยินแบบนั้นเรกันเองก็ไม่ว่า เธอจะพูแบบนั้นออกมา
“ก็ได้ถ้าเธอ้าแบบนั้นถ้าเธอแพ้ฉันละก็เธอจะต้องมาเป็ลูกศิษย์ของฉัน โอเคนะ”
เธอลังเลอยู่เล็กน้อย “ก็ได้ฉันตก...”
เธอยังพูดไม่จบเรกันก็ขัดขึ้นมาซะก่อน “เอาแบบนี้ดีกว่า ถือว่าฉันต่อให้ก็แล้วกัน...เข้ามากันทั้งสามคนนั้นแหละ”
“เอาจริงดิ”เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะไหวไหม
เขาเริ่มเอือมเต็มที “เอาเถอะน่า! ถ้ามันจบเร็วก็น่าเบื่อแย่เลย”
ห่างออกมาจากเมืองแถวป่าที่เขาเคยมาลองใช้ดาบเมื่อวาล มีลานกว้างพอให้เป็สนามประลองได้อยู่การต่อสู้ตัวต่อตัว กลายเป็สามต่อหนึ่งตามคำขอของเรกัน กฎก็ง่ายๆรวมกันสามคนเพื่อล้มเขาให้ได้ และเขาจะไม่ชักดาบออก มาจากฝักส่วนคนอื่นจะใช้อะไรก็ได้ตาม้า นี่ต่อให้ขนาดไหนเนี่ยถ้าเอาชนะไม่ได้เนี่ยก็ถือว่าน่าอาจจนอยากเอาหัวมุดลงดินให้รู้แล้วรู้รอดเลยจริง!
“พร้อมเมื่อไรก็บุกมาเลย”เขารู้สกหนักใจนิดหน่อย เลยบอกจะไม่ชักดาบออกไปถ้ารอดไปได้คงเพิ่มฝีมือได้เยอะเลยนะเนี่ย
ทั้งสองคนนอกจากเฟรินรู้ถึงฝีมือของเขา“ลุยละ...”
“ให้ฉันร่วมด้วยคนสิ!” เสียงของเรมี่ดังมาแต่ไกลขัดทั้งสี่คนที่กำลังจะสู้กัน
“’มาทำไมตอนนี้นะ’ เขาสังหรณ์ใจไม่ดีเท่าไร เหมือนจะมีคนมารุมเขาเพิ่มอีกคน
ซูยิ้มเล็กน้อยเหมือนรู้ว่าพี่ของเธอคิดอะไรอยู่“ใครกันนะ เฟรู้จักไหม”
“เพื่อนเก่าของเรกันนะ”
เรมี่รีบวิ่งมาหาพวกเรกัน“ใจร้ายจังนะ...ที่ไม่ชวนฉันแบบนี้นะ”
เขาเหมือนไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็อยากได้คนเพิ่มอยู่พอดี “แอบฟังมันไม่ดีนะ...แต่ก็ช่างเถอะ เขามากันทั้งสี่คนนั้นแหละดีเพราะดูแล้วยังไงพวกเธอสามคนก็ไม่เท่าไรหรอก เพิ่มอีกคนยังไงผลก็เหมือนเดิมละน่า”
“จะคิดอย่างนั้นก็ตามใจ ยังไงฉันก็ไม่สนอยู่แล้ว”ถึงจะรู้ผลั้แ่ยังไม่เริ่มเลยก็เถอะ แต่ก็อยากจะพูดข่มใจตัวเองเอาไว้สักหน่อย
“ลุยละนะ!”
อีกทางด้านหนึ่งภายในเมือง
เซน่าตื่นขึ้นมาพบกับเพดานที่ไม่คุณเคยมันเป็เพดานของโรงบาลที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้เธอจำได้ว่ากำลังต่อสู้ที่ลานประลองหลังจากนั้นก็สลบไปจากการใช้พลังเกินตัวซ้ำยังเป็พลังที่มากเกินกว่าจ่างกายจะรับไหว ผลของมันคือหลังจากใช้เสร็จแล้วจะไม่สามารถขยับตัวได้ระยะหนึ่ง
“ยังขยับตัวไม่ได้นะค่ะ”พยาบาลคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเธอนั้นพยายามลุกออกจากเตียง
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอค่ะ”
พยาบาลคนนั้นเล่าเื่หลังจากที่เธอสลบไปต่อจากการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อสองวันก่อนให้เธอฟังว่า มีผู้ชายคนหนึ่งพาเธอที่ไม่ได้สติมาที่นี่แถมยังออกค่ารักษาทั้งหมดให้ด้วย
จากที่ฟังมาก็สรุปได้เลยว่าเป็ใครไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไรทั้งที่รู้ว่าเธอเป็ศัตรูกับเขาแต่ก็ยังช่วยชีวิตเธอเอาไว้อีกมันไม่แปลกไปหน่อยเหรอหรอว่าเขา้าอะไรจากเธอกันแน่
“ก็บอกว่าอย่าพึ่งลุกไงค่ะ” พยาบาลพยายามห้ามเมื่อเห็นเธอกำลังพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง
เธอดันมือของพยาบาลออกไป“อย่าห้ามฉันเลยค่ะ แผลแค่นี้นะไม่เท่าไรหรอกค่ะ”พูดจบเธอก็เดินไปหยิบเคียวที่พิงอยู่ตรงพนังปูดข้างหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป
‘ทำไมต้องช่วยฉันด้วยนะ แค่ปล่อยไว้ตรงนั้นหรือจะฆ่าก็ฆ่าได้ง่ายง่ายแล้วแท้ๆน่าหงุดหงิดจริง...คิดว่าฉันอ่อน แออยู่เลยไม่อยากลงมืองั้นเหรออย่าให้เจอนะ...จะตอบแทนให้สาสมเลยคอยดู’
ความคิดมากมายที่น่าหงุดหงิดหลั่งไหลเข้ามาในหัวหลังจากฟังพยาบาลบอกว่า หมอนั้นเป็คนช่วยเธอเอาไว้ถึงจะไมบอกว่าเป็ใครแต่เธอก็รู้ว่าเป็เขาแน่ที่จะต้องทำแบบนี้ คงไม่มีใครกล้าไปมากกว่าหมอนั้นอีกแล้ว
เหมือนพระเ้าจะยังไม่ทิ้งเซน่าไประหว่างเดินออกจากโรงพยาบาล ไม่ไกลจากตรงนั้นมากมีข่าวว่าหมาป่าจอมบ้าคลั่งกำลังจะต่อสู้กับสี่คนที่มีพลังเท่าทียมกันที่ป่านอกเมืองไม่พูดพร่ำทำเพลงเธอรีบวิ่งออกจากเมือง เพื่อไปสะสางเื่ราวทั้งหมดให้จบไป
ผ่านไปไม่ถึงนาที
ทั้งสี่คนก็หมอบราบไปกับพื้นนับั้แ่เริ่มต่อสู้กัน แม้เขาจะไม่ชักดาบออกจากฝักเลยก็ตามการโจมตีใส่เขาให้ได้สักครั้งก็ถือว่ายากเกินไป
เขายังไม่ได้เอาจริงเลยเพียงแค่ใส่แรงสามส่วนไปที่ขา จากนั้นเขาก็ได้หายตัวไปจากจุดเดิมที่เขาอยู่พอรู้ตัวอีกทีพวกเขาทั้งสี่ก็ลงไปนอนกองกับพื้นเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“จบแล้วเหรอ”
เฟรินทุบพื้นด้วยความเจ็บใจร่างกายในตอนนี้ขยับไปไหนไม่ได้เลย ได้แต่นอนอยู่กับพื้นอย่างเดียวขาทั้งสองข้างแนบสะนิดราบไปกับพื้น แขนทั้งสองข้างเหมือนโดนดูดพลังออกไปหมดอย่างไงอย่างงั้น
‘นี่มันอะไรกัน...แข็งแกร่งเกินไปแล้ว’
แม้จะไม่อยากจะยอมรับเท่าไรนักแต่เธอมองการเคลื่อนไหวของเขาไม่ออกเลย ทั้งที่ฝึกมาถึงขั้นนี้แล้วแต่ยังไงก็ต้องยอมรับว่า ชายคนที่เป็ถึงเ้าสำนักนี่ แข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอคาดไว้มากเลย
“บ้าเอ้ย! จบไปทั้งๆ ทีฉันทำอะไรไม่ได้แบบนี้เนี่ยนะ”
ไม่ใช้แค่เฟรินเท่านั้นที่เจ็บใจแม้แต่ซาลินที่รู้อยู่แล้วว่า ไม่มีทางเอาชนะได้ แต่ไม่คิดเลยว่า มันจะง่ายแบบนี้การเดินทางฝึกฝนมานานแสนนาน กลับต้องมาแพ้แบบทำอะไรไม่ได้แบบนี้ มันก็ต้องเจ็บใจเป็ธรรมดาอยู่แล้ว
ถึงยังไงเขาก็เป็ถึงเ้าสำนัก ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาฝึกมากี่ปีแต่พอมามองดูดีๆ แล้ว ขนาดซูที่เป็ลูกศิษย์เองก็ยังใช้เวลาตั้งสิบปีแล้วยังไม่สำเร็จวิชาเลย คิดจะเอาชนะชายคนนี้นะเหรอ...กลับไปนอนแล้วฝันเอายังว่าง่ายกว่าเลย
“เออ...ตามที่ตกลงนะพวกนายทั้งสี่คน จะต้องมาเป็ลูกศิษย์ของฉัน โอเคนะ” เขาเหม่อมองท้องฟ้าพลางนึกเื่ที่ตกลงกันไว้ แล้วเอ่ยออกไป
“ให้ฉัน...เป็ลูกศิษย์ด้วยคนจะได้ไหม” เซน่าที่พึ่งเดินมาถึงตรงที่ พวกเขาสู้กันจบไปเมื่อไม่กี่วินาทีได้เอ่ยคำที่ไม่น่าเชื่ออย่างนั้นออกไปกับคนที่ตนเองนั้นคิดจะฆ่าไปเมื่อสองวันก่อน“อย่าเข้าใจผิดนะ...ฉันก็แค่อยากตอบแทน ตามแบบของฉันก็แค่นั้นแหละ”
“ได้สิ...” เรกันตอบกลับไปโดยไม่ถามว่าทำไม แต่ยังเหม่อมองท้องฟ้าเหมือนเดิม
ทั้งสามคนต่างตะลึงกับการตัดสินใจของเขาไปตามๆกัน เหลือแค่ซูที่งงอยู่ ว่าเธอคนนั้นเป็ใครกันแน่
“นายบ้าไปแล้วรึไง! แต่ก็ไม่ถามหรอกนะว่าทำไมนะก็แล้วแต่นายก็แล้วกัน” เฟรินเอ่ยขึ้นด้วยความใ แต่ยังทำใจเย็นได้อยู่เมื่อเห็นว่าเขานั้นไม่ได้สนใจอะไร
เรกันหัวเราะขึ้นมาอย่างไรเหตุผลพร้อมกับหันไปหาเซน่าที่งงกับท่าทีของเขา แล้วเอ่ยขึ้นว่า“เธอเนี่ยนะ...คนอย่างเธอเนี่ยนะ...อยากเป็ศิษย์ฉันงั้นเหรอฉันไม่อยากเชื่อเลยนะว่า เธอจะเป็ฝ่ายมาของเป็ศิษย์แบบนี้นะ”
เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็ฝ่ายมาเองแบบนี้ ทั้งที่เขากะจะไปหาเธออยู่แล้วไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็แบบนี้ไปได้
ก่อนที่เขาจะลงไปนอนขำกองอยู่กับพื้นเขาก็เปลี่ยนอารมณ์กลับมานิ่งเหมือนเดิม ก่อนจะถามเธอว่า “ถ้าเธออยากเป็ลูกศิษย์ของฉันละก็...มาลองสู้กับฉันสักยกไหมละอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันอยากปะมือกับเธอแบบจริงจัง มากกว่าการทำเล่นแบบเมื่อกี้หน่อยนะ แล้วฉันจะใช้พลังแค่สามส่วนเหมือนเดิมพร้อมเมื่อไหร่ก็เข้ามาได้เลย”
เซน่าถามกลับไปด้วยความสงสัย“เออ...จะให้ฉันเอาจริงก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่มันจะดีเหรอ...ที่นายจะใช้แค่สามส่วนนะขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่า อย่าดูถูกฉันจะดีกว่านะ”
“เอาเถอะน่า...นี่เธอคิดจริงๆเหรอว่า จะชนะฉันหากฉันใช้พลังเต็มร้อยนะ”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดออกมาจากมุมปากของเขาเป็เชิงบอกว่า สำหรับเธอนะ แค่สามส่วนก็เกินพอแล้ว ซึ่งมันอาจ
เป็อย่างงั้นก็ได้เพราะเธอยังไม่ได้เห็นท่าโจมตีอันน่ากลัวแบบเต็มร้อยขอเขาเลย
แล้วอีกอย่างคือเขานั้นออมมือไม่ได้หากใช้พลังร้อยเปอร์เซ็นต์ อาจเผลอฆ่าเธอเลยก็ได้และอีกเหตุผลที่เรกันใช้พลังสามส่วนก็คือ อยากทดสอบว่า นักฆ่าอย่างเซน่านั้นจะทำอะไรได้บ้าง
เซน่าไม่ได้ถามอะไรอีกได้แต่พยักหน้าเป็การรับข้อเสนอของเรกันแต่ก่อนหน้านั้นเขาได้พาทั้งสี่คนที่ยังขยับตัวไม่ได้ จากการต่อสู้เมื่อกี้ผลขอมันคือทำให้เกิดอาการชาไปทั่วร่างกายในระยะเวลาหนึ่งจึงต้องเปลืองแรงของเขาในการลากออกไปจากบริเวณนั้น
“เอาละ...เฮอ...มาเริ่มกันเลยดีกว่า”เรกันเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจครั้งหนึ่ง“จะเข้ามาทางไหนก็ได้...ฉันจะไม่ขยับจากตรงนี้หนึ่งนาที ก็แล้วกันนะ” ทั้งที่พูดเหมือนจะทำให้ตัวเองเสียเปรียบแต่จากสีหน้าแล้วเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจเื่นั้นเท่าไรเลย
“ถ้าพูดถึงอย่างนั้น...ก็ช่วยไม่ได้ละนะ”
แม้จะเป็เพียงระยะเวลาสั้นๆแต่ก็ต้องบอกว่า ขอนับถือจากใจจริง
หนึ่งนาทีที่ให้โอกาสโจมตีจากทุกทิศทาง โดยฝีมือของนักฆ่าอย่างเซน่าแล้วก็นับว่าเป็การตัดสินใจที่ดีมากการที่จะเล่นงานจากข้างหลังนั้นก็เป็วิธีหนึ่งที่คิดได้ง่ายเกินคาด ดังนั้นเธอเลยหาโอกาสที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ
“เป็ไปได้...ยังไงกัน?”
ใช้เป็เวลาที่สั้นจริงๆแต่มันก็เกินกว่าที่เธอจะรับได้
เคียวสุดรักสุดหวงของเซน่าในที่สุดเวลาที่มันควรจะพักก็มาถึงสักที เมื่อเธอคิดจะลงมือที่ด้านหลังของเรกันเขาก็สะบัดดาบหนึ่งครั้งอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เคียวสุดรักสุดหวงของเธอนั้นจะแตกหักไปอย่างง่ายดายด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว
แล้วก็ตามด้วยเ้าของเคียวด้ามนั้นก็ได้ลงไปนอนกองกับพื้นจากการโดนสันดาบฟันเข้าทั้งตัวทั้งที่เรกันนั้นยังหันหลังให้กับเธออยู่เหมือนเดิม
“จบแล้วงั้นเหรอ ก็...ถือซะว่าให้โอกาสมากพอสมควรละนะ”
เซน่าที่ตอนนี้เสียทังอาวุธสุดรักไปนอนหมอบราบไปกับพื้น ไม่เหลือแม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นได้อีกแถมแขนข้างขวาก็หักไปแล้ว ถึงแรงใจยังมีอยู่เต็มที่แต่ร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวยไหร่นัก
เรกันหันกลับมาพร้อมกับดึงแขนข้างซ้ายของเซน่าให้ลุกขึ้นมาแล้วพยุงไปที่โรงพยาบาล แต่ก็ยังส่งเสียงกลับมาว่า “ไปเก็บของเตรียมตัวซะ! เสร็จแล้วเราจะไปกันเลย...อย่าช้ามากละ”
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
22K
